رحلت پیامبر اسلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۳۳

2022-09-07T05:33:43Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: ویرایش

2021-06-02T05:48:57Z

ویرایش

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۰۶

2020-10-15T07:06:30Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ رحلت پيامبر اسلام را به رحلت پیامبر اسلام منتقل کرد

2020-09-29T08:08:04Z

مهدی موسوی صفحهٔ رحلت پيامبر اسلام را به رحلت پیامبر اسلام منتقل کرد

سید مهدی خدایی: 7پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-11-30T06:52:32Z

7پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Zamani در ‏۲۲ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۲۰

2019-10-22T09:20:17Z

History of islam در ‏۲۹ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۷:۲۲

2018-04-29T17:22:30Z

Zamani در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۳۶

2018-02-04T11:36:04Z

History of islam در ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۹:۵۶

2016-11-27T09:56:45Z

Zamani در ‏۲۳ نوامبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۰۴

2016-11-23T12:04:11Z

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 ==علت وفات پیامبر اکرم (ص)==
-دلایل بسیاری وجود دارد که رحلت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله  ناشی از خوراندن سم به ان حضرت بوده است. این دلایل و روایات، از تواتر معنوی برخوردارند؛ یعنی هرچند که الفاظ و توصیفات آنها کاملاً با یکدیگر مشابه نیستند، اما از مجموع آنها، می توان موضوع مورد بحث را ثابت نمود. از جمله امام صادق (ع) می فرمایند: چون پیامبر اسلام (ص)، ذراع (یا سر دست) گوسفند، را دوست می داشتند، یک زن یهودی با اطلاع از این موضوع ایشان را با این بخش از گوسفند مسموم نمودند<ref>.کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، دار الکتب الاسلامیة، تهران، 1365 ش، ج 6، ص 315، ح 3</ref> در جای دیگری آن حضرت فرمودند: "پیامبر اکرم (ص) در جریان جنگ خیبر مسموم شده و هنگام رحلتشان بیان فرمودند که لقمه ای که آن روز در خیبر تناول نمودم، اکنون اعضای بدنم را نابود نموده است و هیچ پیامبر و جانشین پیامبری نیست، مگر این که با شهادت از دنیا می رود".<ref>محمد بن حسن بن فروخ صفار، بصائر الدرجات، ج 1، ص 503، کتابخانه آیت الله مرعشی، قم، 1404 ق.</ref> در این روایت، علاوه بر تصریح به مسموم شدن رسول خدا (ص) و شهادت ایشان در پی مسمومیت، به اصلی کلی نیز اشاره می شود که مرگ تمام پیامبران و اوصیا با شهادت بوده و هیچ کدام، با مرگ طبیعی از دنیا نمی روند! روایات دیگری نیز وجود دارد که این اصل کلی را تقویت می نماید.
+دلایل بسیاری وجود دارد که رحلت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله  ناشی از خوراندن سم به آن حضرت بوده است. این دلایل و روایات، از تواتر معنوی برخوردارند؛ یعنی هرچند که الفاظ و توصیفات آنها کاملاً با یکدیگر مشابه نیستند، اما از مجموع آنها، می توان موضوع مورد بحث را ثابت نمود. از جمله امام صادق (ع) می فرمایند: چون پیامبر اسلام (ص)، ذراع (یا سر دست) گوسفند، را دوست می داشتند، یک زن یهودی با اطلاع از این موضوع ایشان را با این بخش از گوسفند مسموم نمودند<ref>.کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، دار الکتب الاسلامیة، تهران، 1365 ش، ج 6، ص 315، ح 3</ref> در جای دیگری آن حضرت فرمودند: "پیامبر اکرم (ص) در جریان جنگ خیبر مسموم شده و هنگام رحلتشان بیان فرمودند که لقمه ای که آن روز در خیبر تناول نمودم، اکنون اعضای بدنم را نابود نموده است و هیچ پیامبر و جانشین پیامبری نیست، مگر این که با شهادت از دنیا می رود".<ref>محمد بن حسن بن فروخ صفار، بصائر الدرجات، ج 1، ص 503، کتابخانه آیت الله مرعشی، قم، 1404 ق.</ref> در این روایت، علاوه بر تصریح به مسموم شدن رسول خدا (ص) و شهادت ایشان در پی مسمومیت، به اصلی کلی نیز اشاره می شود که مرگ تمام پیامبران و اوصیا با شهادت بوده و هیچ کدام، با مرگ طبیعی از دنیا نمی روند! روایات دیگری نیز وجود دارد که این اصل کلی را تقویت می نماید.
 علاوه بر روایات شیعه روایات فراوانی در صحاح و دیگر کتب اهل سنت وجود دارد که همین موضوع را تأیید می نماید که به عنوان نمونه، به سه مورد آن اشاره می نماییم:
-روایت اول: در معتبرترین کتاب اهل سنت، نقل شده که پیامبر (ص) در بیماری منجر به رحلتشان، خطاب به همسرشان عائشه فرمودند: "من همواره درد ناشی از غذای مسمومی را که در خیبر تناول نموده ام، در بدنم احساس می کردم و اکنون گویا وقت آن فرا رسیده که آن سم، مرا از پای درآورد".<ref>صحیح بخاری، ج 5، ص 137، دار الفکر، بیروت، 1401 ق.</ref> همین موضوع در سنن دارمی نیز بیان شده است. علاوه بر این که در این کتاب، به شهادت برخی از یاران پیامبر (ص)، بر اثر تناول همان غذای مسموم نیز اشاره شده است.<ref>سنن دارمی، ج 1، ص 33، مطبعة الاعتدال، دمشق.</ref>
+روایت اول: در معتبرترین کتاب اهل سنت، نقل شده که پیامبر (ص) در بیماری منجر به رحلتشان، خطاب به همسرشان عائشه فرمودند: "من همواره درد ناشی از غذای مسمومی را که در خیبر تناول نموده‌ام، در بدنم احساس می‌کردم و اکنون گویا وقت آن فرا رسیده که آن سم، مرا از پای درآورد".<ref>صحیح بخاری، ج 5، ص 137، دار الفکر، بیروت، 1401 ق.</ref> همین موضوع در سنن دارمی نیز بیان شده است. علاوه بر این که در این کتاب، به شهادت برخی از یاران پیامبر (ص)، بر اثر تناول همان غذای مسموم نیز اشاره شده است.<ref>سنن دارمی، ج 1، ص 33، مطبعة الاعتدال، دمشق.</ref>
-روایت دوم: احمد بن حنبل در مسند خود، ماجرایی را بیان می نماید که طی آن، بانویی به نام ام مبشر که فرزندش به دلیل خوردن غذای مسموم در کنار پیامبر (ص)، به شهادت رسیده بود؛ در ایام بیماری ایشان به عیادتشان آمده و اظهار داشتند که من احتمال قوی می دهم که بیماری شما ناشی از همان غذای مسمومی باشد که فرزندم نیز به همین دلیل به شهادت رسید! پیامبر (ص) در پاسخ فرمودند که من نیز دلیلی به غیر از مسمومیت، برای بیماری خویش نمی بینم و گویا نزدیک است که مرا از پای در آورد.<ref>مسند احمد بن حنبل، ج 6، ص 18، دار صادر، بیروت.</ref> مرحوم مجلسی نیز با نقل روایتی؛ تقریبا مشابه با این روایت بیان نموده که به همین دلیل است که مسلمانان اعتقاد دارند علاوه بر فضیلت نبوت که به پیامبر (ص) هدیه شده، ایشان به فوز شهادت نیز نائل آمده اند.<ref>بحار الانوار، ج 21، ص 7.</ref>
+روایت دوم: احمد بن حنبل در مسند خود، ماجرایی را بیان می نماید که طی آن، بانویی به نام ام مبشر که فرزندش به دلیل خوردن غذای مسموم در کنار پیامبر اکرم، به شهادت رسیده بود؛ در ایام بیماری ایشان به عیادتشان آمده و اظهار داشتند که من احتمال قوی می‌دهم که بیماری شما ناشی از همان غذای مسمومی باشد که فرزندم نیز به همین دلیل به شهادت رسید! پیامبر (ص) در پاسخ فرمودند که من نیز دلیلی به غیر از مسمومیت، برای بیماری خویش نمی‌بینم و گویا نزدیک است که مرا از پای در آورد.<ref>مسند احمد بن حنبل، ج 6، ص 18، دار صادر، بیروت.</ref> مرحوم مجلسی نیز با نقل روایتی؛ تقریبا مشابه با این روایت بیان نموده که به همین دلیل است که مسلمانان اعتقاد دارند علاوه بر فضیلت نبوت که به پیامبر (ص) هدیه شده، ایشان به فوز شهادت نیز نائل آمده‌اند.<ref>بحار الانوار، ج 21، ص 7.</ref>
-روایت سوم: محمد بن سعد؛ از قدیمی ترین مورخان مسلمان ماجرای مسمومیت پیامبر اکرم (ص) را این گونه نقل می نماید:
+روایت سوم: محمد بن سعد؛ از قدیمی ترین مورخان مسلمان ماجرای مسمومیت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را این گونه نقل می نماید:
-هنگامی که پیامبر (ص)، خیبر را فتح نموده و اوضاع به حالت عادی برگشت، زنی یهودی به نام زینب که برادر زاده مرحب بود که در جنگ خیبر کشته شد، از دیگران پرسش می نمود که پیامبر (ص) کدام بخش از گوسفند را بیشتر دوست می دارد؟ و پاسخ شنید که سر دست آن را. سپس آن زن، گوسفندی را ذبح کرده و تکه تکه نمود و بعد از مشورت با یهودیان در مورد انواع سم ها، سمی که تمام آنان معتقد بودند، کسی از آن جان سالم به در نمی برد را، انتخاب نموده و اعضای گوسفند و بیشتر از همه جا، سردست ها را مسموم نمود. هنگامی که آفتاب غروب نموده و پیامبر (ص) نماز مغرب را به جماعت اقامه فرموده و در حال برگشت بودند، آن زن یهودی را دیدند که همچنان نشسته است! پیامبر (ص) دلیل آن را پرسیدند و او جواب داد که هدیه ای برایتان آوردم! پیامبر (ص) با قبول هدیه، به همراه یارانش بر سر سفره نشسته و مشغول تناول غذا شدند ... بعد از مدتی، پیامبر (ص) فرمودند که دست نگه دارید! گویا این گوسفند مسموم است! مؤلف کتاب، سپس نتیجه می گیرد که شهادت پیامبر (ص) به همین دلیل بوده است.<ref>محمد بن سعد، الطبقات الکبری، ج 2، ص 202 – 201، دار صادر، بیروت.</ref>
+هنگامی که پیامبر (ص)، خیبر را فتح نموده و اوضاع به حالت عادی برگشت، زنی یهودی به نام زینب که برادر زاده مرحب بود که در جنگ خیبر کشته شد، از دیگران پرسش می‌نمود که پیامبر (ص) کدام بخش از گوسفند را بیشتر دوست می‌دارد؟ و پاسخ شنید که سر دست آن را. سپس آن زن، گوسفندی را ذبح کرده و تکه تکه نمود و بعد از مشورت با یهودیان در مورد انواع سم ها، سمی که تمام آنان معتقد بودند، کسی از آن جان سالم به در نمی برد را، انتخاب نموده و اعضای گوسفند و بیشتر از همه جا، سردست ها را مسموم نمود. هنگامی که آفتاب غروب نموده و پیامبر (ص) نماز مغرب را به جماعت اقامه فرموده و در حال برگشت بودند، آن زن یهودی را دیدند که همچنان نشسته است! پیامبر (ص) دلیل آن را پرسیدند و او جواب داد که هدیه ای برایتان آوردم! پیامبر (ص) با قبول هدیه، به همراه یارانش بر سر سفره نشسته و مشغول تناول غذا شدند ... بعد از مدتی، پیامبر (ص) فرمودند که دست نگه دارید! گویا این گوسفند مسموم است! مؤلف کتاب، سپس نتیجه می گیرد که شهادت پیامبر (ص) به همین دلیل بوده است.<ref>محمد بن سعد، الطبقات الکبری، ج 2، ص 202 – 201، دار صادر، بیروت.</ref>
 بدین ترتیب، از مجموع روایات نقل شده در کتب شیعه و اهل سنت، می توان نظریه شهادت ناشی از مسمومیت پیامبر (ص) را تقویت نمود که در قریب به اتفاق این روایات، زمان مسمومیت ایشان، هم زمان با جنگ خیبر و توسط زنی یهودی بیان شده است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۲
سطر ۱۷۱:		سطر ۱۷۱:
	[[رده:وقایع ماه صفر]]		[[رده:وقایع ماه صفر]]
	[[رده:سال ۱۱ هجری قمری]]		[[رده:سال ۱۱ هجری قمری]]
		+	[[رده: مقاله های مهم]]
		+
		+	{{سنجش کیفی
		+	\|سنجش=شده
		+	\|شناسه= خوب
		+	\|عنوان بندی مناسب= خوب
		+	\|کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب
		+	\|رعایت سطح مخاطب عام= خوب
		+	\|رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب
		+	\|جامعیت= خوب
		+	\|رعایت اختصار= متوسط
		+	\|سیر منطقی= خوب
		+	\|کیفیت پژوهش= خوب
		+	\|رده= دارد
		+	}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{عالی}}
 {{تقویم|روز= 28 صفر|سال= سال 11 هجری قمری}}
 تاریخ رحلت رحلت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را شیعیان 28 [[صفر]] سال یازدهم هجری و علمای اهل سنت ماه [[ربیع الاول]] می دانند و در روز آن اختلاف نظر دارند. چیزی که در منابع تاریخی ثبت شده آن است که آن حضرت مدتی بیمار شدند و پس از آن رحلت نمودند. اما در روایات که از ائمه علیهم السلام نقل شده است بیان گردیده که آن حضرت در اثر خورانده شدن سم به شهادت رسیدند. به نظر می رسد این روایات بیان کننده علت بیماری آن حضرت هستند.
@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۶: @@
 روایت اول: در معتبرترین کتاب اهل سنت، نقل شده که پیامبر (ص) در بیماری منجر به رحلتشان، خطاب به همسرشان عائشه فرمودند: "من همواره درد ناشی از غذای مسمومی را که در خیبر تناول نموده ام، در بدنم احساس می کردم و اکنون گویا وقت آن فرا رسیده که آن سم، مرا از پای درآورد".<ref>صحیح بخاری، ج 5، ص 137، دار الفکر، بیروت، 1401 ق.</ref> همین موضوع در سنن دارمی نیز بیان شده است. علاوه بر این که در این کتاب، به شهادت برخی از یاران پیامبر (ص)، بر اثر تناول همان غذای مسموم نیز اشاره شده است.<ref>سنن دارمی، ج 1، ص 33، مطبعة الاعتدال، دمشق.</ref>
-روایت دوم: احمد بن حنبل در مسند خود، ماجرایی را بیان می نماید که طی آن، بانویی به نام ام مبشر که فرزندش به دلیل خوردن غذای مسموم در کنار پیامبر (ص)، به شهادت رسیده بود؛ در ایام بیماری ایشان به عیادتشان آمده و اظهار داشتند که من احتمال قوی می دهم که بیماری شما ناشی از همان غذای مسمومی باشد که فرزندم نیز به همین دلیل به شهادت رسید! پیامبر (ص) در پاسخ فرمودند که من نیز دلیلی به غیر از مسمومیت، برای بیماری خویش نمی بینم و گویا نزدیک است که مرا از پای در آورد.<ref>مسند احمد بن حنبل، ج 6، ص 18، دار صادر، بیروت.</ref> مرحوم مجلسی نیز با نقل روایتی؛ تقریبا مشابه با این روایت بیان نموده که به همین دلیل است که مسلمانان اعتقاد دارند، علاوه بر فضیلت نبوت که به پیامبر (ص) هدیه شده، ایشان به فوز شهادت نیز نائل آمده اند.<ref>بحار الانوار، ج 21، ص 7.</ref>
+روایت دوم: احمد بن حنبل در مسند خود، ماجرایی را بیان می نماید که طی آن، بانویی به نام ام مبشر که فرزندش به دلیل خوردن غذای مسموم در کنار پیامبر (ص)، به شهادت رسیده بود؛ در ایام بیماری ایشان به عیادتشان آمده و اظهار داشتند که من احتمال قوی می دهم که بیماری شما ناشی از همان غذای مسمومی باشد که فرزندم نیز به همین دلیل به شهادت رسید! پیامبر (ص) در پاسخ فرمودند که من نیز دلیلی به غیر از مسمومیت، برای بیماری خویش نمی بینم و گویا نزدیک است که مرا از پای در آورد.<ref>مسند احمد بن حنبل، ج 6، ص 18، دار صادر، بیروت.</ref> مرحوم مجلسی نیز با نقل روایتی؛ تقریبا مشابه با این روایت بیان نموده که به همین دلیل است که مسلمانان اعتقاد دارند علاوه بر فضیلت نبوت که به پیامبر (ص) هدیه شده، ایشان به فوز شهادت نیز نائل آمده اند.<ref>بحار الانوار، ج 21، ص 7.</ref>
 روایت سوم: محمد بن سعد؛ از قدیمی ترین مورخان مسلمان ماجرای مسمومیت پیامبر اکرم (ص) را این گونه نقل می نماید:
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۵: @@
 ==خبر دادن پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از رحلت خود==
-رسول اكرم صلی الله علیه و آله در آخرين سفر [[حج]] (در [[عرفه]])، در [[مكه]]، در [[غدير خم]]، در مدينه قبل از بيمارى و بعد از آن در جمع ياران يا در ضمن  سخنرانى عمومى، با صراحت و بدون هيچ ابهام، از رحلت  خود خبر داد. چنان كه قرآن رهروان رسول خدا صلی الله علیه و آله را آگاه ساخته بود كه  پيامبر هم در نياز به خوراك و پوشاك و ازدواج و وقوع بيمارى و پيرى مانند ديگر افراد بشر است و همانند آنان خواهد مرد.
+رسول اكرم صلی الله علیه و آله در آخرين سفر [[حج]] (در [[عرفه]])، در [[مكه]]، در [[غدير خم]]، در مدينه قبل از بيمارى و بعد از آن در جمع ياران يا در ضمن  سخنرانى عمومى، با صراحت و بدون هيچ ابهام، از رحلت  خود خبر داد. آن حضرت در [[حجة  الوداع]] در هنگام [[رمى  جمرات]] فرمود: مناسك خود را از من  فراگيريد، شايد بعد از امسال ديگر به حج نيايم. هرگز مرا ديگر در اين جايگاه نخواهيد ديد. هنگام بازگشت نيز در اجتماع بزرگ حاجيان فرمود: نزديك است  فراخوانده شوم و دعوت حق را اجابت نمايم.
 عبدالله بن مسعود گويد: پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله يك ماه قبل از رحلت، ما را از وفات خود آگاه نمود... عرض كرديم: اى رسول خدا! رحلت  شما در چه موقع خواهد بود؟ فرمود: فراق نزديك شده و بازگشت  به سوى خداوند است.
@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۱: @@
 زمانى نيز فرمود: نزديك است فراخوانده شوم و دعوت حق را اجابت نمايم و من دو چيز گران در ميان  شما مى  گذارم و مى  روم: كتاب خدا و عترتم، اهل  بيتم... و خداوند لطيف و آگاه به من خبر داد كه اين دو هرگز از يكديگر جدا نشوند تا كنار [[حوض كوثر]] بر من  وارد شوند. پس خوب بينديشيد چگونه با آن دو رفتار خواهيد نمود.
-روزى به آن حضرت خبر دادند كه مردم از وقوع مرگ شما اندوهگين  و نگرانند. پيامبر در حالى كه به [[فضل بن عباس]] و [[امام علی]] بن  ابى  طالب علیه السلام تكيه داده بود به سوى مسجد رهسپار گرديد و پس از درود و سپاس پروردگار، فرمود: به من خبر داده اند شما از مرگ  پيامبر خود در هراس هستيد. آيا پيش از من، پيامبرى بوده است كه  جاودان باشد؟! آگاه باشيد، من به رحمت پروردگار خود خواهم  پيوست و شما نيز به رحمت پروردگار خود ملحق خواهيد شد...
+روزى به آن حضرت خبر دادند كه مردم از وقوع مرگ شما اندوهگين  و نگرانند. پيامبر در حالى كه به [[فضل بن عباس]] و [[امام علی]] بن ابى طالب علیه السلام تكيه داده بود به سوى مسجد رهسپار گرديد و پس از درود و سپاس پروردگار، فرمود: به من خبر داده‌اند شما از مرگ  پيامبر خود در هراس هستيد. آيا پيش از من، پيامبرى بوده است كه  جاودان باشد؟! آگاه باشيد، من به رحمت پروردگار خود خواهم پيوست و شما نيز به رحمت پروردگار خود ملحق خواهيد شد...
 در فرصتى ديگر مردم را به رعايت  حقوق [[انصار]] سفارش و در خطاب  به انصار فرمود: اى گروه انصار، زمان فراق و هجران نزديك است، من دعوت شده و دعوت را پذيرفته ام...

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 ==تاریخ رحلت پیامبر اکرم (ص)==
-{{شناختنامه رسول خدا (ص)}}
 در تاريخ رحلت پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله ميان [[شيعه]] و [[اهل  سنت]]، اتفاق نظر نيست. زيرا تاريخ  نگاران و سيره  نويسان [[شيعه]] به پيروى از [[اهل  بيت]] علیهم السلام، تاريخ رحلت پيامبر صلی الله علیه و آله را روز دوشنبه 28 [[صفر]] سال يازدهم هجرى قمرى دانسته اند، وليكن علماى اهل  سنت تاريخ آن را در ماه [[ربيع  الاول]] ذكر كرده اند و در اين كه چه روزى از ربيع  الاول بوده است، اختلاف دارند. برخى روز اول، برخى روز دوم و برخى روز دوازدهم و عده اى روز ديگرى از اين ماه را بيان كردند.<ref> [[كشف  الغمه]] ([[علي بن عيسي اربلی]])، ج 1، ص 26؛ [[منتهى  الآمال]] ([[شيخ عباس قمی]])، ج 1، ص 100 و [[بحارالانوار]] ([[علامه مجلسی]])، ج 22، ص 528 و ص 514.</ref> شیخ عباس قمی می گوید اكثر علماى اهل سنّت آن را در روز دوازدهم ماه ربيع الأوّل گفته‌‌اند. <ref>شیخ عباس قمی، منتهى الآمال في تواريخ النبي و الآل ، ج‌1، ص249</ref>
@@ سطر ۱۶۹: / سطر ۱۶۹: @@
 *موسسه تبیان، نرم افزار دایرة المعارف چهارده معصوم علیهم السلام
 *[http://islamquest.net/fa/archive/question/fa4348 آیا پیامبر گرامی اسلام (ص) به شهادت رسیدند؟]
 [[رده:پیامبر اکرم از بعثت تا رحلت]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۳۶
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{عالی}}
	{{تقویم\|روز= 28 صفر\|سال= سال 11 هجری قمری}}		{{تقویم\|روز= 28 صفر\|سال= سال 11 هجری قمری}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۰۸
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۹:۵۶
سطر ۶:		سطر ۶:

	==تاریخ رحلت پیامبر اکرم (ص)==		==تاریخ رحلت پیامبر اکرم (ص)==
		+	{{شناختنامه رسول خدا (ص)}}
	در تاريخ رحلت پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله ميان [[شيعه]] و [[اهل سنت]]، اتفاق نظر نيست. زيرا تاريخ نگاران و سيره نويسان [[شيعه]] به پيروى از [[اهل بيت]] علیهم السلام، تاريخ رحلت پيامبر صلی الله علیه و آله را روز دوشنبه 28 [[صفر]] سال يازدهم هجرى قمرى دانسته اند، وليكن علماى اهل سنت تاريخ آن را در ماه [[ربيع الاول]] ذكر كرده اند و در اين كه چه روزى از ربيع الاول بوده است، اختلاف دارند. برخى روز اول، برخى روز دوم و برخى روز دوازدهم و عده اى روز ديگرى از اين ماه را بيان كردند.<ref> [[كشف الغمه]] ([[علي بن عيسي اربلی]])، ج 1، ص 26؛ [[منتهى الآمال]] ([[شيخ عباس قمی]])، ج 1، ص 100 و [[بحارالانوار]] ([[علامه مجلسی]])، ج 22، ص 528 و ص 514.</ref> شیخ عباس قمی می گوید اكثر علماى اهل سنّت آن را در روز دوازدهم ماه ربيع الأوّل گفته‌‌اند. <ref>شیخ عباس قمی، منتهى الآمال في تواريخ النبي و الآل ، ج‌1، ص249</ref>		در تاريخ رحلت پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله ميان [[شيعه]] و [[اهل سنت]]، اتفاق نظر نيست. زيرا تاريخ نگاران و سيره نويسان [[شيعه]] به پيروى از [[اهل بيت]] علیهم السلام، تاريخ رحلت پيامبر صلی الله علیه و آله را روز دوشنبه 28 [[صفر]] سال يازدهم هجرى قمرى دانسته اند، وليكن علماى اهل سنت تاريخ آن را در ماه [[ربيع الاول]] ذكر كرده اند و در اين كه چه روزى از ربيع الاول بوده است، اختلاف دارند. برخى روز اول، برخى روز دوم و برخى روز دوازدهم و عده اى روز ديگرى از اين ماه را بيان كردند.<ref> [[كشف الغمه]] ([[علي بن عيسي اربلی]])، ج 1، ص 26؛ [[منتهى الآمال]] ([[شيخ عباس قمی]])، ج 1، ص 100 و [[بحارالانوار]] ([[علامه مجلسی]])، ج 22، ص 528 و ص 514.</ref> شیخ عباس قمی می گوید اكثر علماى اهل سنّت آن را در روز دوازدهم ماه ربيع الأوّل گفته‌‌اند. <ref>شیخ عباس قمی، منتهى الآمال في تواريخ النبي و الآل ، ج‌1، ص249</ref>

@@ سطر ۷۸: / سطر ۷۸: @@
 پس از رحلت [[رسول  خدا]] صلی الله علیه و آله در حالى كه عده اى از سران و سياست مداران مهاجر و انصار در [[سقيفه بنى ساعده]] گردآمده و درباره جانشينى آن حضرت به مجادله و منازعه پرداخته بودند، حضرت على علیه السلام به اتفاق برخى از عموزادگان خويش به [[غسل]] دادن و [[كفن]] كردن بدن مطهر پيامبر صلی الله علیه و آله پرداخت.
-آن گاه بدن شريف آن حضرت به مدت دو روز جهت وداع واپسين امت و سوگوارى [[اهل  بيت]] علیهم السلام و نمازگزاردن اهالى مدينه بر بدن مطهر آن حضرت، با احترام ويژه اى نگهدارى شد و سپس در روز چهارشنبه، به خاك سپرده شد.
+امام باقر(ع)دراین زمینه چنین میفرمایند: « مردم روز دوشنبه و شب سه شنبه را بر بدن آن حضرت نماز میخواندند، و عموم مردم حتی خواص و نزدیکان حضرت بر بدن مبارک نماز خواندند، اما هیچیک از اهل سقیفه بر غسل و کفن و دفن حضرت حاضر نشدند. امیرالمومنین (ع)بریده اسلمی را برای خبر دادن نزد آنان فرستاد، ولی اعتنایی نکردند و بعد از دفن آن حضرت بیعت آنان هم تمام شد.<ref>مناقب ابن شهرآشوب،ج/1ص297 ؛بحارالانوار،ج22 /ص524.</ref>
 اهل  بيت علیهم السلام و وابستگان آن حضرت و بزرگان صحابه درباره مكان تدفين بدن مطهر آن حضرت به گفت  وگو پرداختند و هر كدام پيشنهاد خاصى ارائه كردند. حضرت على علیه السلام كه متكفل تجهيز بدن آن حضرت و از نزديكترين مردان به آن حضرت بود، فرمود: