ذوالجناح - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۱۶

2025-09-14T16:16:47Z

Mohammadi در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۱۶

2025-09-14T16:16:10Z

مهدی موسوی: ویرایش

2021-06-28T10:06:21Z

ویرایش

Zamani در ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۱۷

2016-10-24T12:17:55Z

Zamani در ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۱۶

2016-10-24T12:16:33Z

History of islam در ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۵۱

2016-10-24T06:51:43Z

مرضیه الله وکیل جزی: /* منابع */

2013-11-17T08:05:17Z

‏منابع

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۰۸

2012-10-30T08:08:05Z

Saeed zamani در ‏۱۳ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۷

2012-10-13T11:47:28Z

Saeed zamani: اسب امام حسین علیه السلام را به ذوالجناح که قبلاً صفحهٔ تغییرمسیر بود، منتقل کرد

2012-10-13T11:46:51Z

اسب امام حسین علیه السلام را به ذوالجناح که قبلاً صفحهٔ تغییرمسیر بود، منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۱۶
سطر ۱:		سطر ۱:
−	[[پرونده:Zuljanah.jpg\|thumb\|~~200px~~\|left\|نقاشی ذوالجناح بی صاحب از میدان آمد - محمدحسین نیکخواه]]	+	[[پرونده:Zuljanah.jpg\|thumb\|330px\|left\|نقاشی ذوالجناح بی صاحب از میدان آمد - محمدحسین نیکخواه]]
	{{مدخل دائره المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}		{{مدخل دائره المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائره المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۱: @@
 زنان متوجه شهادت امام شدند و شیون آنان برخاست.<ref>بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۶۰.</ref> در برخى منابع نقل شده که ‌اسب امام، پس از شهادت حضرت، وحشتزده از نزد بانوان گریخت و خود را به آب [[فرات]] ‌انداخت و ناپدید شد.<ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشى، ص ۳۵۳.</ref>
-در [[زیارت ناحیه مقدسه]] از این اسب، با عنوان‌ «جواد» یاد شده که با زین و حالت پریشان روى به خیمه‌ها نهاد: «فلما نظرن النساء الى الجواد مخزیا والسرج‌ علیه ملویا خرجن من الخدور ناشرات الشعور، على الخدود لاطمات وللوجوه سافرات وبالعویل داعیات...».<ref>حیاة الامام الحسین، ج ۳، ص ۲۹۸.</ref> و روایت است که پس از شهادت امام، این اسب با همهمه مى‌گفت: «الظلیمة الظلیمة لامة قتلت ابن بنت نبیها».<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۶۶.</ref>
+در [[زیارت ناحیه مقدسه]] از این اسب، با عنوان‌ «جواد» یاد شده که با زین و حالت پریشان روى به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث|«فلما نظرن النساء الى الجواد مخزیا والسرج‌ علیه ملویا خرجن من الخدور ناشرات الشعور، على الخدود لاطمات وللوجوه سافرات وبالعویل داعیات...»}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج ۳، ص ۲۹۸.</ref>؛ و روایت است که پس از شهادت امام، این اسب با همهمه مى‌گفت: {{متن حدیث|«الظلیمة الظلیمة لامة قتلت ابن بنت نبیها»}}<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۶۶.</ref>.
 {{بیت|خونى که روى یال تو پیداست، ذوالجناح| خون همیشه جارى مولاست، ذوالجناح}}
 {{بیت|یک قطره آفتاب به روى تنت نشست|بوى خدا ز یال تو برخاست، ذوالجناح|منبع=<ref>حسین عبدى.</ref>}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائره المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
-ذوالجناح به معنی بالدار، نام اسب حسين بن على‌ علیه السلام كه روز [[عاشورا]] بر آن نشسته بود. از آن جهت كه ‌اين اسب، رهوار و تندرو بوده است به آن ذوالجناح مى‌گفته‌اند.
+«ذوالجناح» به معنی بالدار، نام اسب [[امام حسین علیه السلام|حسین بن على‌]] (علیه السلام) که روز [[عاشورا]] بر آن نشسته بود. از آن جهت که ‌این اسب، رهوار و تندرو بوده است به آن ذوالجناح مى‌گفته‌اند.
-اين اسب، پس از [[شهادت]]‌ آن حضرت، از پيكر وى دفاع مى‌كرد و به سواران دشمن حمله مى‌نمود و به اين طريق، تعدادى را كشت.<ref> مناقب، ابن شهر آشوب، ج 4، ص 58.</ref> [[سیدالشهدا]] تا آخرين حد و لحظه توان خود، سوار بر اين اسب بود و مقاومت و جنگ مى‌كرد. در پايان از روى اين اسب بر زمين كربلا افتاد.
+این اسب، پس از [[شهادت در راه خدا|شهادت‌]] آن حضرت، از پیکر وى دفاع مى‌کرد و به سواران دشمن حمله مى‌نمود و به این طریق، تعدادى را کشت.<ref> مناقب، ابن شهر آشوب، ج ۴، ص ۵۸.</ref> [[سیدالشهدا]] (علیه السلام) تا آخرین حد و لحظه توان خود، سوار بر این اسب بود و مقاومت و جنگ مى‌کرد. در پایان از روى این اسب بر زمین [[کربلا|کربلا]] افتاد. نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت نه سیدالشهدا بر قتال طاقت داشت.
-نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت نه سيدالشهدا بر قتال، طاقت داشت بلندمرتبه شاهى ز صدر زين افتاد اگر غلط نكنم عرش بر زمين افتاد پس از شهادت [[امام حسين‌]] علیه السلام، اسب او كاكل خود را به خون امام آغشته كرد و با صيحه و فرياد و گام بر زمين زدن به سوى خيمه‌ها دويد تا شهادت امام را به اهل بيت‌ خبر دهد.
+پس از شهادت [[امام حسين‌]] علیه السلام، اسب او کاکل خود را به خون امام آغشته کرد و با صیحه و فریاد و گام بر زمین زدن به سوى [[خیمه گاه کربلا|خیمه‌ها]] دوید تا شهادت امام را به اهل بیت‌ خبر دهد.
-زنان متوجه شهادت امام شدند و شيون آنان برخاست.<ref>[[بحارالانوار]]، ج 45، ص 60.</ref> در برخى منابع نقل شده كه ‌اسب امام، پس از شهادت حضرت، وحشتزده از نزد بانوان گريخت و خود را به آب فرات ‌انداخت و ناپديد شد.<ref>تذكرة الشهدا، ملا حبيب الله كاشى، ص 353.</ref>
+زنان متوجه شهادت امام شدند و شیون آنان برخاست.<ref>بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۶۰.</ref> در برخى منابع نقل شده که ‌اسب امام، پس از شهادت حضرت، وحشتزده از نزد بانوان گریخت و خود را به آب [[فرات]] ‌انداخت و ناپدید شد.<ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشى، ص ۳۵۳.</ref>
-در [[زيارت]] ناحيه مقدسه از اين اسب، با عنوان‌ «جواد» ياد شده كه بازين و حالت پريشان روى به خيمه‌ها نهاد: «فلما نظرن النساء الى الجواد مخزيا والسرج‌ عليه ملويا خرجن من الخدور ناشرات الشعور، على الخدود لاطمات وللوجوه سافرات وبالعويل داعيات...». <ref>حياة الامام الحسين، ج 3، ص 298.</ref> و روايت است كه پس از شهادت امام،اين اسب با همهمه مى‌گفت: «الظليمة الظليمة لامة قتلت ابن بنت نبيها».<ref>[[بحارالانوار]]، ج 44، ص 266.</ref>
+در [[زیارت ناحیه مقدسه]] از این اسب، با عنوان‌ «جواد» یاد شده که با زین و حالت پریشان روى به خیمه‌ها نهاد: «فلما نظرن النساء الى الجواد مخزیا والسرج‌ علیه ملویا خرجن من الخدور ناشرات الشعور، على الخدود لاطمات وللوجوه سافرات وبالعویل داعیات...».<ref>حیاة الامام الحسین، ج ۳، ص ۲۹۸.</ref> و روایت است که پس از شهادت امام، این اسب با همهمه مى‌گفت: «الظلیمة الظلیمة لامة قتلت ابن بنت نبیها».<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۶۶.</ref>
+{{بیت|خونى که روى یال تو پیداست، ذوالجناح| خون همیشه جارى مولاست، ذوالجناح}}
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
 جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
 [[رده:واقعه عاشورا]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائره المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
-بالدار، نام اسب حسين بن على‌ علیه السلام كه روز [[عاشورا]] بر آن نشسته بود. از آن جهت كه ‌اين اسب، رهوار و تندرو بوده است به آن ذوالجناح مى‌گفته‌اند.
+ذوالجناح به معنی بالدار، نام اسب حسين بن على‌ علیه السلام كه روز [[عاشورا]] بر آن نشسته بود. از آن جهت كه ‌اين اسب، رهوار و تندرو بوده است به آن ذوالجناح مى‌گفته‌اند.
 اين اسب، پس از [[شهادت]]‌ آن حضرت، از پيكر وى دفاع مى‌كرد و به سواران دشمن حمله مى‌نمود و به اين طريق، تعدادى را كشت.<ref> مناقب، ابن شهر آشوب، ج 4، ص 58.</ref> [[سیدالشهدا]] تا آخرين حد و لحظه توان خود، سوار بر اين اسب بود و مقاومت و جنگ مى‌كرد. در پايان از روى اين اسب بر زمين كربلا افتاد.

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 {{بیت|خونى كه روى يال تو پيداست، ذوالجناح| خون هميشه جارى مولاست، ذوالجناح}}
-{{بیت|يك قطره آفتاب به روى تنت نشست|بوى خدا ز يال تو برخاست|منبع=حسين عبدى}}.
+{{بیت|يك قطره آفتاب به روى تنت نشست|بوى خدا ز يال تو برخاست، ذوالجناح|منبع=حسين عبدى}}.
 ==پانویس==
 <references/>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۸:۰۵
سطر ۲۰:		سطر ۲۰:

	[[رده:واقعه عاشورا]]		[[رده:واقعه عاشورا]]
		+	{{الگو:واقعه عاشورا}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۰۸
سطر ۱:		سطر ۱:
−	{{~~بخشی از یک~~ کتاب}}	+	{{مدخل دائره المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}

	بالدار، نام اسب حسين بن على‌ علیه السلام كه روز [[عاشورا]] بر آن نشسته بود. از آن جهت كه ‌اين اسب، رهوار و تندرو بوده است به آن ذوالجناح مى‌گفته‌اند.		بالدار، نام اسب حسين بن على‌ علیه السلام كه روز [[عاشورا]] بر آن نشسته بود. از آن جهت كه ‌اين اسب، رهوار و تندرو بوده است به آن ذوالجناح مى‌گفته‌اند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۷
سطر ۱۸:		سطر ۱۸:
	==منابع==		==منابع==
	جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.		جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
		+
		+	[[رده:واقعه عاشورا]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۳ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۶
(بدون تفاوت)