دیدم که جانم می رود (کتاب) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani در ‏۶ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۱۳

2020-06-06T12:13:03Z

Zamani: Zamani صفحهٔ دیدم که جانم می رود را به دیدم که جانم می رود (کتاب) منتقل کرد

2020-06-06T12:12:40Z

Zamani صفحهٔ دیدم که جانم می رود را به دیدم که جانم می رود (کتاب) منتقل کرد

Akbari در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۵۴

2020-02-19T11:54:32Z

Akbari در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۵۱

2020-02-08T11:51:15Z

Akbari: صفحه‌ای تازه حاوی « {{مشخصات کتاب |عنوان=دیدم که جانم می رود |تصویر=پرونده:دیدم-که-جانم-می-رود.jpg...» ایجاد کرد

2020-02-05T11:34:29Z

صفحه‌ای تازه حاوی « {{مشخصات کتاب |عنوان=دیدم که جانم می رود |تصویر=پرونده:دیدم-که-جانم-می-رود.jpg...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مشخصات کتاب

|عنوان=دیدم که جانم می رود

|تصویر=[[پرونده:دیدم-که-جانم-می-رود.jpg|240px|وسط]]

|نویسنده=حمید داود آبادی

|موضوع=خاطرات شهیدان

|زبان=فارسی

|تعداد جلد=1

|عنوان افزوده1=

|افزوده1=

|عنوان افزوده2=

|افزوده2=

|لینک=

}}

حمید داوود آبادی در این کتاب به چگونگی آشنایی خود با مصطفی کاظم زاده ،برقراری رابطه صمیمی بین آن ها، شور و حال رفتن به جبهه، حضور در جبهه و شهادت دوست صمیمی خود اشاره دارد.

در بخشی از این کتاب می خوانیم:
داخل سنگر تنگ و کوچک، کنار هم دراز کشیده بودیم. کم کم لحن حرف هایش عوض شد و شروع کرد به نصیحت و توصیه. وصیت شفاهی اش را کرد. حرف هایی زد که برای من خیلی جالب بود. مخصوصا در پاسخ به این سوالم که:
-مصطفی، تو شهادت را چگونه می بینی؟
در حالی که دست هایش را به دور خود پیچیده بود و فشار می آورد، ناگهان آن هارا باز کرد، نفس عمیقی کشید و گفت:
-شهادت رهایی انسان از حیات مادی و یک تولد نو است. شهادت مانند رهایی پرنده از قفس است.
اشک از دیدگانش جاری شد. با پشت دست،اشک های مروارید گونش را پاک کردم و او شروع کرد به توصیه درباره ی امام: « خدایی ناکرده،اگه امام طوری بشه،خود ما ضرر خواهیم کرد.»
«دوست دارم در برابر مرگم،تمام عمرم به هر لحظه ی عمر امام عزیز اضافه بشه، خود ما ضرر خواهیم دید.»
سمت نگاهش به بیرون از سنگر تغییر کرد. فهمیدم نمی خواهد مستقیم به چشم هم دیگر نگاه کنیم. با همان حال ادامه داد:«هرگاه درمسئله ای گیر کردی، فقط به خدا امید داشته باش.»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۵۱
سطر ۳۶:		سطر ۳۶:
	«دوست دارم در برابر مرگم،تمام عمرم به هر لحظه ی عمر امام عزیز اضافه بشه، خود ما ضرر خواهیم دید.»		«دوست دارم در برابر مرگم،تمام عمرم به هر لحظه ی عمر امام عزیز اضافه بشه، خود ما ضرر خواهیم دید.»
	سمت نگاهش به بیرون از سنگر تغییر کرد. فهمیدم نمی خواهد مستقیم به چشم هم دیگر نگاه کنیم. با همان حال ادامه داد:«هرگاه درمسئله ای گیر کردی، فقط به خدا امید داشته باش.»		سمت نگاهش به بیرون از سنگر تغییر کرد. فهمیدم نمی خواهد مستقیم به چشم هم دیگر نگاه کنیم. با همان حال ادامه داد:«هرگاه درمسئله ای گیر کردی، فقط به خدا امید داشته باش.»
		+
		+
		+	==منبع==
		+	[https://beheshteghalam.ir/%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%85-%DA%A9%D9%87-%D8%AC%D8%A7%D9%86%D9%85-%D9%85%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%AF/62.html دیدم که جانم می رود، سایت بهشت قلم]، 16 بهمن 1398.

@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 حمید داوود آبادی در این کتاب به چگونگی آشنایی خود با مصطفی کاظم زاده ،برقراری رابطه صمیمی بین آن ها، شور و حال رفتن به جبهه، حضور در جبهه و شهادت دوست صمیمی خود اشاره دارد.
 در بخشی از این کتاب می خوانیم:
@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۵: @@
 «دوست دارم در برابر مرگم،تمام عمرم به هر لحظه ی عمر امام عزیز اضافه بشه، خود ما ضرر خواهیم دید.»
 سمت نگاهش به بیرون از سنگر تغییر کرد. فهمیدم نمی خواهد مستقیم به چشم هم دیگر نگاه کنیم. با همان حال ادامه داد:«هرگاه درمسئله ای گیر کردی، فقط به خدا امید داشته باش.»
 ==منبع==
 [https://beheshteghalam.ir/%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%85-%DA%A9%D9%87-%D8%AC%D8%A7%D9%86%D9%85-%D9%85%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%AF/62.html دیدم که جانم می رود، سایت بهشت قلم]، 16 بهمن 1398.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۶ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۱۲
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 در بخشی از این کتاب می خوانیم:
-داخل سنگر تنگ و کوچک، کنار هم دراز کشیده بودیم. کم کم لحن حرف هایش عوض شد و شروع کرد به نصیحت و توصیه. وصیت شفاهی اش را کرد. حرف هایی زد که برای من خیلی جالب بود. مخصوصا در پاسخ به این سوالم که:
+داخل سنگر تنگ و کوچک، کنار هم دراز کشیده بودیم. کم کم لحن حرف هایش عوض شد و شروع کرد به نصیحت و توصیه. [[وصیت]] شفاهی اش را کرد. حرف هایی زد که برای من خیلی جالب بود. مخصوصا در پاسخ به این سوالم که:
--مصطفی، تو شهادت را چگونه می بینی؟
+-مصطفی، تو [[شهادت]] را چگونه می بینی؟
 در حالی که دست هایش را به دور خود پیچیده بود و فشار می آورد، ناگهان آن هارا باز کرد، نفس عمیقی کشید و گفت:
 -شهادت رهایی انسان از حیات مادی و یک تولد نو است. شهادت مانند رهایی پرنده از قفس است.