خودشناسی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* آثار خودشناسى */

2025-05-29T09:15:47Z

‏آثار خودشناسى

Mohammadi: /* خودشناسی در قرآن */

2025-05-29T09:08:45Z

‏خودشناسی در قرآن

Mohammadi: /* اهمیت خودشناسى */

2025-05-29T09:06:35Z

‏اهمیت خودشناسى

مهدی موسوی: ویرایش

2021-08-28T08:29:30Z

ویرایش

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۰۳

2019-09-26T08:03:14Z

Aghajani در ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۰۲

2019-09-26T08:02:40Z

Aghajani در ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۰۲

2019-09-26T08:02:37Z

Zamani در ‏۶ اوت ۲۰۱۷، ساعت ۱۳:۰۳

2017-08-06T13:03:29Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۶:۰۳

2014-05-01T06:03:48Z

نمایش تغییرات

عربصالحی در ‏۲۸ آوریل ۲۰۱۴، ساعت ۰۵:۱۱

2014-04-28T05:11:40Z

@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۴: @@
 ===خودشناسى براى خداشناسى===
-از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلی الله علیه و آله روایت شده است که فرمودند: «من عرف نفسه عرف ربّه»؛<ref>شرح غررالحکم و دررالحکم، (خوانسارى)، ج‌۵، ص۱۹۴.</ref> کسى که خود را بشناسد همانا پروردگارش را شناخته است.
+از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلی الله علیه و آله روایت شده است که فرمودند: {{متن حدیث|«من عرف نفسه عرف ربّه»}}<ref>شرح غررالحکم و دررالحکم، (خوانسارى)، ج‌۵، ص۱۹۴.</ref>؛ کسى که خود را بشناسد همانا پروردگارش را شناخته است.
 معرفت [[نفس]] به چند شکل به معرفت [[الله|خدا]] مى‌انجامد:
@@ سطر ۵۴: / سطر ۵۴: @@
 خودشناسى، به خداشناسى مى‌انجامد؛ در حالى که خداشناسى حاصل از خودشناسى، علم حضورى است که اولاً هیچ تردیدى در آن راه ندارد و ثانیاً در تحریک انسان براى حرکت به سوى خدا و تحصیل قرب او تواناتر است. بنابراین دعوت به خداشناسى براى خداشناسى، علاوه بر این که به سبب اهمیت موضوع خودشناسى است، به سبب روش خاص خودشناسى درون نگرانه است که حصول آن علم حضورى یقینى است.
-از همین روست که [[امیرالمومنین|امیرالمؤمنین]] علیه السلام مى‌فرمایند: المعرفة بالنفس انفع المعرفتین؛<ref>همان، ج‌۲، ص‌۲۵.</ref> شناخت به وسیله نفس سودمندترین شناخت است. و مفسرین گفته‌اند مقصود از معرفتین، معرفت به آیات انفسى و معرفت به آیات آفاقى است که در فرموده خداوند آمده است: «سنریهم آیاتنا فى الآفاق و الانفس حتى یتبین لهم أنه الحق أو لم یکف بربک أنه على کل شى‌ء شهید»؛<ref>[[سوره فصلت]]/۵۳.</ref> بزودى نشانه‌هاى خود را در اطراف جهان و در درون جانشان به آنها نشان مى‌دهیم تا براى آنان آشکار گردد که او بر حق است. آیا کافى نیست که پروردگارت بر همه چیز شاهد و گواه است؟!
+از همین روست که [[امیرالمومنین|امیرالمؤمنین]] علیه السلام مى‌فرمایند: {{متن حدیث|«المعرفة بالنفس انفع المعرفتین»}}<ref>همان، ج‌۲، ص‌۲۵.</ref>؛ شناخت به وسیله نفس سودمندترین شناخت است. و مفسرین گفته‌اند مقصود از معرفتین، معرفت به آیات انفسى و معرفت به آیات آفاقى است که در فرموده خداوند آمده است: {{متن قرآن|«{{آیه|41|53}}»}}<ref>[[آیه 53 سوره فصلت|سوره فصلت، آیه ۵۳.]]</ref>؛ بزودى نشانه‌هاى خود را در اطراف جهان و در درون جانشان به آنها نشان مى‌دهیم تا براى آنان آشکار گردد که او بر حق است. آیا کافى نیست که پروردگارت بر همه چیز شاهد و گواه است؟!
 ===خودشناسى براى خودسازى===
@@ سطر ۸۰: / سطر ۸۰: @@
 همه انتظاراتى که از خودشناسى داریم تا ما را به خودسازى قادر سازد، در روایات مورد توجه قرار گرفته اند و [[معصوم|معصومین]] علیهم السلام این آثار را بر خودشناسى مترتب دانسته‌اند. مهمترین انتظارات ما از خودشناسى، شناخت غایت وجودى انسان بود. به عبارت دیگر از خودشناسى انتظار داریم که مقصد حرکت را به ما نشان دهد. با توجه به این که غایت وجودى انسان از دیدگاه الهى، معرفت [[الله|خداوند]] و رسیدن به [[قرب الهی|قرب]] اوست، روایاتى که در آنها خودشناسى را موجب خداشناسى دانسته‌اند در حقیقت درستى انتظار را تأیید نموده‌اند.
-مشهورترین این روایات، فرموده [[پیامبر اسلام|پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله است که فرمودند: «من عرف نفسه فقد عرف ربّه». خداشناسى در واقع مقصدشناسى است و شناخت خداوند و شناخت این که انسان مى‌تواند به قرب الهى نایل آید بیانگر استعداد اصلى انسان و غایت وجودى اوست.
+مشهورترین این روایات، فرموده [[پیامبر اسلام|پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله است که فرمودند: {{متن حدیث|«من عرف نفسه فقد عرف ربّه»}}. خداشناسى در واقع مقصدشناسى است و شناخت خداوند و شناخت این که انسان مى‌تواند به قرب الهى نایل آید بیانگر استعداد اصلى انسان و غایت وجودى اوست.
 انتظار ما از خودشناسى، منحصر به این نیست که مقصد را به ما نشان دهد بلکه انتظار داریم مسیر حرکت را نیز به ما معرفى کند. مسیر حرکت وقتى روشن مى‌شود که بتوانیم افعال مناسب براى رسیدن به مقصد را شناسایى کنیم. هر فعلى که ما انجام مى‌دهیم یک یا چند بعد از ابعاد وجود ما را تحت تأثیر قرار مى‌دهد. برخى از افعال به پرورش بُعد علمى و تکامل قوه عاقله ما کمک مى‌کند و برخى به اعتدال قوه غضبیه و شهویه ما یارى مى‌رسانند. اگر کسى بداند کدام افعال ابعاد وجودى او را به اندازه مناسب پرورش مى‌دهد تا او بتواند به مقصد نهایى برسد، در واقع راه را مى‌شناسد. بنابراین کسى که راه را نمى‌شناسد افعال مناسب براى رسیدن به مقصد را نمى‌داند.
-این راه ناشناسى ناشى از خودناشناسى است. [[امام علی علیه السلام|امیرالمؤمنین]] علیه السلام فرمودند: لاتجهل نفسک فان الجاهل بمعرفة نفسه جاهل بکل شى‌ء؛<ref>  شرح غررالحکم و دررالحکم (خوانسارى)، ج‌۶، ص ۳۰۴.</ref> نسبت به خویشتن خود نادان مباش زیرا کسى که به شناخت خویش نادان است به همه چیز نادان است.
+این راه ناشناسى ناشى از خودناشناسى است. [[امام علی علیه السلام|امیرالمؤمنین]] علیه السلام فرمودند: {{متن حدیث|«لاتجهل نفسک فان الجاهل بمعرفة نفسه جاهل بکل شى‌ء»}}<ref>  شرح غررالحکم و دررالحکم (خوانسارى)، ج‌۶، ص ۳۰۴.</ref>؛ نسبت به خویشتن خود نادان مباش زیرا کسى که به شناخت خویش نادان است به همه چیز نادان است.
 کسى که خود را نمى‌شناسد هیچ چیز دیگرى را نمى‌تواند بشناسد و از جمله این که قادر نیست مسیر درست رسیدن به مقصد و کمال غایى خویش را نیز بشناسد.
-یکى از مقدمات ضرورى خودسازى، داشتن انگیزه حرکت است. به عبارت دیگر شناخت مقصد و مسیر به تنهایى کافى نیست بلکه داشتن انگیزه نیز ضرورى است. امیرالمؤمنین علیه السلام در روایتى مى‌فرمایند: من عرف نفسه جاهدها، و من جهل نفسه اهملها؛<ref>همان، ج‌۵، ص۱۷۷-۱۷۸.</ref> کسى که خود را بشناسد با آن مجاهده مى‌کند و کسى که به خویشتن جاهل باشد نفس خود را وامى‌گذارد.
+یکى از مقدمات ضرورى خودسازى، داشتن انگیزه حرکت است. به عبارت دیگر شناخت مقصد و مسیر به تنهایى کافى نیست بلکه داشتن انگیزه نیز ضرورى است. امیرالمؤمنین علیه السلام در روایتى مى‌فرمایند: {{متن حدیث|«من عرف نفسه جاهدها، و من جهل نفسه اهملها»}}<ref>همان، ج‌۵، ص۱۷۷-۱۷۸.</ref>؛ کسى که خود را بشناسد با آن مجاهده مى‌کند و کسى که به خویشتن جاهل باشد نفس خود را وامى‌گذارد.
-ایشان در روایت دیگرى فرمودند: من لم یعرف نفسه بَعُدَ عن سبیل النجاة و خبط فى الظلال والجهالات؛<ref>همان، ج‌۵، ص‌۴۲۶.</ref> کسى که خویشتن را نشناسد از راه رستگارى دور مى‌شود و به گمراهى و نادانی ها مبتلا مى‌شود.
+ایشان در روایت دیگرى فرمودند: {{متن حدیث|«من لم یعرف نفسه بَعُدَ عن سبیل النجاة و خبط فى الظلال والجهالات»}}<ref>همان، ج‌۵، ص‌۴۲۶.</ref>؛ کسى که خویشتن را نشناسد از راه رستگارى دور مى‌شود و به گمراهى و نادانی ها مبتلا مى‌شود.
 بنابراین روایات، خودنشناسى موجب دورى از رستگارى است؛ این دورى هم مى‌تواند به سبب نشناختن مقصد و یا مسیر رستگارى باشد و هم
 مى‌تواند ناشى از لغزش عملى در اثر نداشتن انگیزه حرکت در مسیر رستگارى و یا داشتن انگیزه‌هاى انحرافى باشد. به هر حال گمراهى از مسیر درست، به هر دلیل مى‌تواند ناشى از جهل به خویشتن باشد.
-امیرالمؤمنین علیه السلام در روایت دیگرى خودشناسى را برترین [[عقل]] و خودنشناسى را موجب گمراهى معرفى کرده‌اند: افضل العقل معرفة الانسان بنفسه فمن عرف نفسه عقل و من جهلها ضلّ؛<ref>همان، ج‌۲، ص‌۴۴۲.</ref> برترین خرد شناخت انسان از خویشتن است، پس کسى که خود را بشناسد خردمند است و کسى که خود را نشناسد گمراه است.
+امیرالمؤمنین علیه السلام در روایت دیگرى خودشناسى را برترین [[عقل]] و خودنشناسى را موجب گمراهى معرفى کرده‌اند: {{متن حدیث|«افضل العقل معرفة الانسان بنفسه فمن عرف نفسه عقل و من جهلها ضلّ»}}<ref>همان، ج‌۲، ص‌۴۴۲.</ref>؛ برترین خرد شناخت انسان از خویشتن است، پس کسى که خود را بشناسد خردمند است و کسى که خود را نشناسد گمراه است.
 انسان از طریق خودشناسى به ابعاد وجودى خود پى مى‌برد. انسان با مراجعه به خویش مجموعه‌اى از گرایش ها و توانایی ها را در خود مى‌یابد و با نظر به خویشتن گرایش هاى غیراکتسابى را در سرشت خود مى‌شناسد. این گرایش ها بعضى مقتضاى حیوانیت انسان است و بعضى ربطى به جنبه حیوانى او ندارد. میل به غذا، [[ازدواج]] و امنیت جانى در انسان و حیوان مشترک است و گرایش به حقیقت، خیر، زیبایی، تسلط، آفرینش و پرستش امیال اختصاص انسان هستند.

@@ سطر ۳۹: / سطر ۳۹: @@
 اعتقاد به این که انسان موجودی انتخاب شده است و هدفی از انتخاب در کار است، نوعی آثار روانی و تربیتی در افراد به وجود می‌آورد و اعتقاد به این که انسان نتیجه‌ یک سلسله تصادفات بی هدف است، نوعی دیگر آثار روانی و تربیتی در افراد به وجود می‌آورد.
-خودشناسی به معنی این است که انسان مقام واقعی خویش را در عالم وجود درک کند، بداند که در معرفت می‌تواند بر [[فرشتگان]] پیشی بگیرد، بداند که او آزاد و مختار و مسئول خویشتن و مسئول افراد دیگر و مسئول آباد کردن‌ جهان و بهتر کردن جهان است (او شما را از زمین بیافرید و عمران آن را از شما خواست). {{متن قرآن|«هُوَ أَنْشَأَکمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَکمْ فِیهَا»}} ([[سوره هود]]/۶۱) بداند که او امانتدار الهی است، بداند که بر حسب تصادف، برتری نیافته است تا استبداد بورزد و همه چیز را برای‌ شخص خود تصاحب کند و مسئولیت و تکلیفی برای خویشتن قائل نباشد.
+خودشناسی به معنی این است که انسان مقام واقعی خویش را در عالم وجود درک کند، بداند که در معرفت می‌تواند بر [[فرشتگان]] پیشی بگیرد، بداند که او آزاد و مختار و مسئول خویشتن و مسئول افراد دیگر و مسئول آباد کردن‌ جهان و بهتر کردن جهان است (او شما را از زمین بیافرید و عمران آن را از شما خواست). {{متن قرآن|«... هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا ...»}}<ref>[[آیه 61 سوره هود|سوره هود، آیه ۶۱.]]</ref> بداند که او امانتدار الهی است، بداند که بر حسب تصادف، برتری نیافته است تا استبداد بورزد و همه چیز را برای‌ شخص خود تصاحب کند و مسئولیت و تکلیفی برای خویشتن قائل نباشد.
 ==آثار خودشناسى==

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 اهمیت خودشناسى به سبب نتایج آن است، به عبارت دیگر اهمیت خودشناسى به سبب نقشى است که خودشناسى در تحقق کمال انسان دارد. در اینجا برخى از روایاتى را که اهمیت خودشناسى را بیان کرده‌اند، نقل مى‌کنیم:
-* از [[امیرالمومنین|امیرالمؤمنین]] علیه السلام در این باره نقل شده است که فرمودند: معرفة النفس أنفع المعارف؛<ref> شرح غررالحکم ودررالحکم (خوانسارى)، ج‌۶، ص‌۱۴۸.</ref> خودشناسى سودمندترین دانش هاست.
+* از [[امیرالمومنین|امیرالمؤمنین]] علیه السلام در این باره نقل شده است که فرمودند: {{متن حدیث|«معرفة النفس أنفع المعارف»}}<ref> شرح غررالحکم ودررالحکم (خوانسارى)، ج‌۶، ص‌۱۴۸.</ref>؛ خودشناسى سودمندترین دانش هاست.
-* همچنین فرمودند: غایة المعرفة ان یعرف المرء نفسه؛<ref>همان، ج‌۴، ص‌۲۷۲.</ref> نهایت معرفت آن است که انسان خود بشناسد.
+* همچنین فرمودند: {{متن حدیث|«غایة المعرفة ان یعرف المرء نفسه»}}<ref>همان، ج‌۴، ص‌۲۷۲.</ref>؛ نهایت معرفت آن است که انسان خود بشناسد.
-* و نیز فرمودند: نالَ الفوز الاکبر من ظفر بمعرفة النفس؛<ref>همان، ج‌۶، ص ۱۷۲.</ref> کسى که به شناخت خود دست یابد به بزرگترین رستگارى و پیروزى رسیده است.
+* و نیز فرمودند: {{متن حدیث|«نالَ الفوز الاکبر من ظفر بمعرفة النفس»}}<ref>همان، ج‌۶، ص ۱۷۲.</ref>؛ کسى که به شناخت خود دست یابد به بزرگترین رستگارى و پیروزى رسیده است.
-* افضلُ الحکمه معرفة الانسان نفسَه؛<ref>همان، ج‌۲، ص‌۴۱۹.</ref> بزرگترین حکمت آن است که انسان خود را بشناسد.
+* {{متن حدیث|«افضلُ الحکمه معرفة الانسان نفسَه»}}<ref>همان، ج‌۲، ص‌۴۱۹.</ref>؛ بزرگترین حکمت آن است که انسان خود را بشناسد.
-* نقطه مقابلِ خودشناسى، خودناشناسى است که به عقیده امیرالمؤمنین علیه السلام بالاترین و بزرگترین [[جهل]] است. چنان که فرمود: اعظم الجهل جهل الانسان امر نفسه؛<ref>همان، ج‌۲، ص۳۸۷.</ref> بزرگ‌ترین نادانى خودناشناسىِ انسان است.
+* نقطه مقابلِ خودشناسى، خودناشناسى است که به عقیده امیرالمؤمنین علیه السلام بالاترین و بزرگترین [[جهل]] است. چنان که فرمود: {{متن حدیث|«اعظم الجهل جهل الانسان امر نفسه»}}<ref>همان، ج‌۲، ص۳۸۷.</ref>؛ بزرگ‌ترین نادانى خودناشناسىِ انسان است.
-* و نیز فرمود: کفى بالمرء جهلاً أن یجهل نفسه؛<ref>همان، ج‌۴، ص۵۷۵.</ref> در جهل انسان همین بس که خود را نشناسد.
+* و نیز فرمود: {{متن حدیث|«کفى بالمرء جهلاً أن یجهل نفسه»}}<ref>همان، ج‌۴، ص۵۷۵.</ref>؛ در جهل انسان همین بس که خود را نشناسد.
 با توجه به این اهمیت زیاد، قطعاً آثار بزرگى بر خودشناسى مترتب است و چون مهمترین هدف زندگى در نزد [[معصوم|معصومین]]، معرفت و طاعت [[الله|خداوند]] و تقرب به اوست، آثار خودشناسى را باید در ممکن ساختن [[معرفت]] پروردگار و تقرب به او جستجو کرد.

@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 اعتقاد به این که انسان موجودی انتخاب شده است و هدفی از انتخاب در کار است، نوعی آثار روانی و تربیتی در افراد به وجود می‌آورد و اعتقاد به این که انسان نتیجه‌ یک سلسله تصادفات بی هدف است، نوعی دیگر آثار روانی و تربیتی در افراد به وجود می‌آورد و اعتقاد به این که انسان نتیجه‌ یک سلسله تصادفات بی هدف است، نوعی دیگر آثار روانی و تربیتی در انسان به وجود می‌آورد.
-خودشناسی به معنی این است که انسان مقام واقعی خویش را در عالم وجود درک کند، بداند خاکی محض نیست. پرتوی از روح الهی‌ در او هست، بداند که در معرفت می‌تواند بر فرشتگان پیشی بگیرد، بداند که او آزاد و مختار و مسئول خویشتن و مسئول افراد دیگر و مسئول آباد کردن‌ جهان و بهتر کردن جهان است (او شما را از زمین بیافرید و عمران آن را از شما خواست). {{متن قرآن|«هو أنشأکم من الارض و استعمرکم فیها»}} ([[سوره هود]]/61) بداند که او امانتدار الهی است، بداند که بر حسب تصادف، برتری نیافته است تا استبداد بورزد و همه چیز را برای‌ شخص خود تصاحب کند و مسئولیت و تکلیفی برای خویشتن قائل نباشد.
+خودشناسی به معنی این است که انسان مقام واقعی خویش را در عالم وجود درک کند، بداند خاکی محض نیست. پرتوی از روح الهی‌ در او هست، بداند که در معرفت می‌تواند بر فرشتگان پیشی بگیرد، بداند که او آزاد و مختار و مسئول خویشتن و مسئول افراد دیگر و مسئول آباد کردن‌ جهان و بهتر کردن جهان است (او شما را از زمین بیافرید و عمران آن را از شما خواست). {{متن قرآن|«هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا»}} ([[سوره هود]]/61) بداند که او امانتدار الهی است، بداند که بر حسب تصادف، برتری نیافته است تا استبداد بورزد و همه چیز را برای‌ شخص خود تصاحب کند و مسئولیت و تکلیفی برای خویشتن قائل نباشد.
 ==آثار مورد انتظار از خودشناسى==

@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 اعتقاد به این که انسان موجودی انتخاب شده است و هدفی از انتخاب در کار است، نوعی آثار روانی و تربیتی در افراد به وجود می‌آورد و اعتقاد به این که انسان نتیجه‌ یک سلسله تصادفات بی هدف است، نوعی دیگر آثار روانی و تربیتی در افراد به وجود می‌آورد و اعتقاد به این که انسان نتیجه‌ یک سلسله تصادفات بی هدف است، نوعی دیگر آثار روانی و تربیتی در انسان به وجود می‌آورد.
-خودشناسی به معنی این است که انسان مقام واقعی خویش را در عالم وجود درک کند، بداند خاکی محض نیست. پرتوی از روح الهی‌ در او هست، بداند که در معرفت می‌تواند بر فرشتگان پیشی بگیرد، بداند که او آزاد و مختار و مسئول خویشتن و مسئول افراد دیگر و مسئول آباد کردن‌ جهان و بهتر کردن جهان است (او شما را از زمین بیافرید و عمران آن را از شما خواست). {{متن قرآن|«هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا»}} ([[سوره هود]]/61) بداند که او امانتدار الهی است، بداند که بر حسب تصادف، برتری نیافته است تا استبداد بورزد و همه چیز را برای‌ شخص خود تصاحب کند و مسئولیت و تکلیفی برای خویشتن قائل نباشد.
+خودشناسی به معنی این است که انسان مقام واقعی خویش را در عالم وجود درک کند، بداند خاکی محض نیست. پرتوی از روح الهی‌ در او هست، بداند که در معرفت می‌تواند بر فرشتگان پیشی بگیرد، بداند که او آزاد و مختار و مسئول خویشتن و مسئول افراد دیگر و مسئول آباد کردن‌ جهان و بهتر کردن جهان است (او شما را از زمین بیافرید و عمران آن را از شما خواست). {{متن قرآن|«هو أنشأکم من الارض و استعمرکم فیها»}} ([[سوره هود]]/61) بداند که او امانتدار الهی است، بداند که بر حسب تصادف، برتری نیافته است تا استبداد بورزد و همه چیز را برای‌ شخص خود تصاحب کند و مسئولیت و تکلیفی برای خویشتن قائل نباشد.
 ==آثار مورد انتظار از خودشناسى==

@@ سطر ۹۰: / سطر ۹۰: @@
 يكى ديگر از مقدمات مورد نياز براى خودسازى، داشتن انگيزه و گرايش براى حركت به سوى مقصد در مسير صحيح است. خودشناسى مى‌تواند انگيزه لازم براى حركت به سوى مقصد را در ما پديد آورد. خودشناسى انگيزه حركت به سوى مقصد را از آن جهت پديد مى‌آورد كه مقصدى كه به ما معرفى مى‌كند با خواست هاى فطرى ما سازگار است و تنها چيزى كه مى‌تواند خواست هاى فطرى را برآورد حركت به سوى خداوند و قرب پروردگارى است كه كمال مطلق است و يگانه موجود بى نهايتى است كه علم و قدرت بى نهايت است و كمال خواهى نامتناهى انسان فقط با قرب به او تأمين مى‌شود.
-==خودشناسى براى خودسازى در روايات===
+==خودشناسى براى خودسازى در روايات==
 همه انتظاراتى كه از خودشناسى داريم تا ما را به خودسازى قادر سازد، در روايات مورد توجه قرار گرفته اندو معصومين علیهم السلام اين آثار را بر خودشناسى مترتب دانسته‌اند.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{نیازمند ویرایش فنی}}
 خودشناسی به معنی این است که انسان مقام واقعی خویش را در عالم وجود درک کند ، بداند خاکی محض نیست ، پرتوی از روح الهی‌ در او هست .
 اهميت خودشناسى به سبب نتايج آن است، به عبارت ديگر اهميت خودشناسى به سبب نقشى است كه خودشناسى در تحقق كمال انسان دارد. در اينجا برخى از رواياتى را كه اهميت خودشناسى را بيان كرده‌اند نقل مى‌كنيم: