خالق (اسم الله) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۳۰ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۳

2026-03-30T11:43:04Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۵۹

2026-01-16T17:59:22Z

Mohammadi در ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۱۰

2026-01-16T14:10:06Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-04-10T08:23:51Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ خالق را به خالق (اسم الله) منتقل کرد

2021-08-01T07:24:41Z

مهدی موسوی صفحهٔ خالق را به خالق (اسم الله) منتقل کرد

مهدی موسوی: ویرایش

2021-08-01T07:08:51Z

ویرایش

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۲۷

2020-02-13T07:27:45Z

Zamani در ‏۲۴ اوت ۲۰۱۴، ساعت ۰۵:۴۸

2014-08-24T05:48:33Z

Zamani: /* خالق در قرآن */

2014-08-24T05:47:39Z

‏خالق در قرآن

Zamani در ‏۲۴ اوت ۲۰۱۴، ساعت ۰۵:۴۶

2014-08-24T05:46:04Z

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 این صفت خداوند در [[سوره انعام]]/ ۱۰۲، [[سوره رعد]]/ ۱۶، [[سوره حجر]]/ ۲۸، [[سوره فاطر]]/ ۳، [[سوره ص]]/ ۷۱، [[سوره زمر]]/ ۶۲، [[سوره غافر]]/ ۶۲، [[سوره طور]]/ ۳۵، [[سوره واقعه]]/ ۵۹ و [[سوره حشر]]/ ۲۴ آمده است.
-{{متن قرآن|«هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ ۖ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ...}}<ref>[[آیه 24 سوره حشر|سوره حشر،آیه ۲۴ .]]</ref>؛ او است معبودى که آفریننده عالم امکان و پدیدآورنده جهان و جهانیان است...».
+{{متن قرآن|«هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ ۖ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ...}}<ref>[[آیه 24 سوره حشر|سوره حشر،آیه ۲۴ .]]</ref>؛او است معبودى که آفریننده عالم امکان و پدیدآورنده جهان و جهانیان است...».
 {{متن قرآن|«...هَلْ مِنْ خَالِقٍ غَيْرُ اللَّهِ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ...}}<ref>[[آیه 3 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۳.]]</ref>؛...آیا جز خدا آفریننده اى هست که شما را از فراز و جوّ هوا و از زمین روزى دهد...».
@@ سطر ۵۷: / سطر ۵۷: @@
 در آیه دیگر این پدیده را به رسولان خود نسبت مى دهد و مى فرماید:
-{{متن قرآن|«حَتّى إِذا جاءَ أحَدَکمُ المَوتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلنا وَ هُمْ لا یفَرِّطُون»}}.([[سوره انعام|انعام]]/۶۱) «آن گاه که مرگ یکى از آنها فرا مى رسد، فرستادگان(فرشتگان) ما آن را دریافت کرده و کوتاهى نخواهند کرد».
+{{متن قرآن|«...حَتَّىٰ إِذَا جَاءَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنَا وَهُمْ لَا يُفَرِّطُونَ}}<ref>[[آیه 61 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۶۱.]]</ref>؛...آن گاه که مرگ یکى از آنها فرا مى رسد، فرستادگان(فرشتگان) ما آن را دریافت کرده و کوتاهى نخواهند کرد».
 در آیه سوم آن را به فرشتگان نسبت مى دهد و مى گوید:
-{{متن قرآن|«فَکیفَ إِذا تَوفَّتْهُمُ المَلائِکة یضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبارَهُم»}}. ([[سوره محمد|محمد]]/۲۷) «چگونه خواهند بود آن گاه که فرشتگان روح آنان را بگیرند، در حالى که بر چهره ها و پشتشان مى زنند».
+{{متن قرآن|«فَكَيْفَ إِذَا تَوَفَّتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ}}<ref>[[آیه 27 سوره محمد|سوره محمد،آیه ۲۷.]]</ref>؛ چگونه خواهند بود آن گاه که فرشتگان روح آنان را بگیرند، در حالى که بر چهره ها و پشتشان مى زنند».
 در مورد چهارم نیز قبض روح را به ملک الموت نسبت مى دهد و مى فرماید:
-{{متن قرآن|«قُلْ یتَوفّاکمْ مَلَک المَوت الَّذِى وُکلَ بِکمْ ثُمَّ إِلى رَبِّکمْ تُرْجَعُون»}}.([[سوره سجده|سجده]]/۱۱) «بگو شما را فرشته مرگى که براى قبض روح گمارده شده مى گیرد، آن گاه به سوى ما بازگردانده مى شوید».
+{{متن قرآن|«قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ}}<ref>[[آیه 11 سوره سجدة|سوره سجدة،آیه ۱۱.]]</ref>؛ بگو شما را فرشته مرگى که براى قبض روح گمارده شده مى گیرد، آن گاه به سوى ما بازگردانده مى شوید».
 در این آیات چهارگانه یک پدیده به چهار فاعل به صورت ظاهر متفاوت نسبت داده شده; گاهى به خدا، مرحله دوم به رسولان، و مرحله سوم به فرشتگان، در نوبت چهارم به ملک الموت و به حکم این که در قرآن تناقض وجود ندارد، باید هر چهار نسبت صحیح باشد; هرگاه معنى اختصاص خالقیت به خدا به همان معنا باشد که اشاعره مى گویند، فقط یکى از این نسبتها درست بوده و سه نسبت دیگر نادرست خواهد بود. در حالى که قرآن هر چهار نسبت را درست مى داند.
@@ سطر ۸۱: / سطر ۸۱: @@
 نخست این که: آیات الهى به تأثیر موجودات به اذن الهى تصریح مى کنند، از این جهت نباید یک چنین عقیده را مخالف قرآن شمرد. ما از میان آیات که حاکى از وجود نظام سببى و مسببى است فقط به یک آیه بسنده مى کنیم، آن جا که مى فرماید:
-{{متن قرآن|«...وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بهِ مِنَ الثَّمراتِ رِزقاً لَکمْ»}}.([[سوره بقره|بقره]]/۲۲) «از آسمان آب فرود آورد و به سبب آن میوه هایى را (از زمین و درخت) بیرون آورد تا روزى شما باشد».
+{{متن قرآن|«...وَأَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقًا لَكُمْ...}}<ref>[[آیه 22 سوره بقره|سوره بقره،آیه ۲۲.]]</ref>؛...از آسمان آب فرود آورد و به سبب آن میوه هایى را (از زمین و درخت) بیرون آورد تا روزى شما باشد...».
 در این آیه که به عنوان نمونه بیان شد، حرف «با» در کلمه «به» گواه روشن بر تصدیق قرآن، سببیت آب در روییدن گیاهان و درختان و در آمدن میوه ها است.
@@ سطر ۸۹: / سطر ۸۹: @@
 در برخى از آیات به صورت زیبا هر دو نسبت وارد شده است، آن جا که مى فرماید:
-{{متن قرآن|«...وَ ما رَمَیتَ إِذْ رَمَیتَ وَ لکنَّ اللّهَ رَمى...»}}.([[سوره انفال|انفال]]/۱۷) «آنگاه که تیر انداختى، تو تیر نینداختى، بلکه خدا تیر انداخت».
+{{متن قرآن|«... وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ رَمَىٰ...}}<ref>[[آیه 17 سوره انفال|سوره انفال،آیه ۱۷.]]</ref>؛...آنگاه که تیر انداختى، تو تیر نینداختى، بلکه خدا تیر انداخت...».
 در این آیه در حالى که افکندن را فعل [[پیامبر اسلام|پیامبر]] (صلى الله علیه وآله وسلم) مى داند، ولى آن را نفى مى کند و به [[الله|خدا]] نسبت مى دهد. طبعاً مفاد این اثبات و نفى تناقض گویى نیست، بلکه تبیین واقعیت یک نسبت است و آن این که هر کارى که انسان انجام مى دهد، او در انجام آن کار مستقل نیست و فاعل مستقل که وجود و قدرت از او سرچشمه مى گیرد خدا است.

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 این صفت خداوند در [[سوره انعام]]/ ۱۰۲، [[سوره رعد]]/ ۱۶، [[سوره حجر]]/ ۲۸، [[سوره فاطر]]/ ۳، [[سوره ص]]/ ۷۱، [[سوره زمر]]/ ۶۲، [[سوره غافر]]/ ۶۲، [[سوره طور]]/ ۳۵، [[سوره واقعه]]/ ۵۹ و [[سوره حشر]]/ ۲۴ آمده است.
-{{متن قرآن|«هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ ...»}}; او است معبودى که آفریننده عالم امکان و پدیدآورنده جهان و جهانیان است... .<ref>  حشر:۲۴ </ref>
+{{متن قرآن|«هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ ۖ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ...}}<ref>[[آیه 24 سوره حشر|سوره حشر،آیه ۲۴ .]]</ref>؛ او است معبودى که آفریننده عالم امکان و پدیدآورنده جهان و جهانیان است...».
-{{متن قرآن|«هَلْ مِنْ خَالِقٍ غَیرُ اللَّهِ یرْزُقُکمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ»}}; آیا جز خدا آفریننده اى هست که شما را از فراز و جوّ هوا و از زمین روزى دهد.<ref>  فاطر:۳ </ref>
+{{متن قرآن|«...هَلْ مِنْ خَالِقٍ غَيْرُ اللَّهِ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ...}}<ref>[[آیه 3 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۳.]]</ref>؛...آیا جز خدا آفریننده اى هست که شما را از فراز و جوّ هوا و از زمین روزى دهد...».
-{{متن قرآن|«اللَّهُ خَالِقُ کلِّ شَیءٍ وَهُوَ عَلَىٰ کلِّ شَیءٍ وَکیلٌ»}}; خداوند خود آفریدگار هر چیزى است و او بر همه چیز نگهبان است.<ref> زمر:۶۲ </ref>
+{{متن قرآن|«اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ ۖ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ}}<ref>[[آیه 62 سوره زمر|سوره زمر،آیه ۶۲ .]]</ref>؛خداوند خود آفریدگار هر چیزى است و او بر همه چیز نگهبان است».
 == انحصار خالقیت به خدا ==
-پاره اى از آیات قرآن مانند {{متن قرآن|«أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ»}} ([[سوره اعراف|اعراف]]/۵۴) خالقیت را منحصر به [[الله|خدا]] دانسته است، همچنین مى فرماید: {{متن قرآن|«...قُلِ اللّهُ خالِقُ کلّ شَىء وَهُوَ الواحِدُ القَهّار»}}.([[سوره رعد|رعد]]/۱۶) «بگو خدا آفریدگار همه چیز است و او است یگانه و غالب».
+پاره اى از آیات قرآن مانند {{متن قرآن|«...أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ...»}}<ref>[[آیه 54 سوره اعراف|سوره اعراف،آیه ۵۴.]]</ref>؛ خالقیت را منحصر به [[الله|خدا]] دانسته است، همچنین مى فرماید: {{متن قرآن|«... قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ}}<ref>[[آیه 16 سوره رعد|سوره رعد،آیه ۱۶.]]</ref>؛... بگو خدا آفریدگار همه چیز است و او است یگانه و غالب».
-و نیز مى فرماید: {{متن قرآن|«...هَلْ مِنْ خالِق غیرُ اللّهِ یرْزُقُکمْ مِنَ السَّماءِوَ الأَرْض لا إِلهَ إِلاّهُوَ فأَنّى تُؤْفَکونَ»}}.([[سوره فاطر|فاطر]]/۳) «بگو آیا آفریننده اى جز خدا هست که شما را از آسمان و زمین روزى مى دهد، جز او خدایى نیست، پس چرا سرگشته اید؟».
+و نیز مى فرماید: {{متن قرآن|«...هَلْ مِنْ خَالِقٍ غَيْرُ اللَّهِ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ ۚ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ فَأَنَّىٰ تُؤْفَكُونَ}}<ref>[[آیه 3 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۳.]]</ref>؛... بگو آیا آفریننده اى جز خدا هست که شما را از آسمان و زمین روزى مى دهد، جز او خدایى نیست، پس چرا سرگشته اید؟».
-اگر در این آیات خلقت از آن خدا شمرده شده، ولى در برخى از آیات خالقهاى دیگرى نیز معرفى شده اند، مثلاً به هنگام آفرینش انسان، خدا خود را {{متن قرآن|«تَبَارَک اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ»}} ([[سوره مؤمنون|مؤمنون]]/۱۴): «بهترین آفریدگارها» توصیف مى کند.
+اگر در این آیات خلقت از آن خدا شمرده شده، ولى در برخى از آیات خالقهاى دیگرى نیز معرفى شده اند، مثلاً به هنگام آفرینش انسان، خدا خود را {{متن قرآن|«...فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ»}}<ref>[[آیه 14 سوره مؤمنون|سوره مؤمنون،آیه ۱۴.]]</ref>؛«بهترین آفریدگارها» توصیف مى کند.
 در آیه دیگر آفرینش را به غیر خدا نیز نسبت مى دهد و به [[حضرت عیسی علیه السلام|حضرت مسیح]] (علیه السلام) خطاب کرده و مى فرماید:
-{{متن قرآن|«...وَ إِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّینِ کهَیئَةِ الطَّیرِ بِإِذْنِى...»}}.([[سوره مائده|مائده]]/۱۱۰) «آن گاه که از گل، شکل پرنده اى به اذن من آفرید».
+{{متن قرآن|«...وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي...}}<ref>[[آیه 110 سوره مائده|سوره مائده،آیه ۱۱۰.]]</ref>؛...آن گاه که از گل، شکل پرنده اى به اذن من آفرید...».
 آیات گذشته به روشنى دلالت مى کنند که خالقیت مخصوص خدا است، ولى در تفسیر این اختصاص دو نظر وجود دارد که به طور مشروح بیان مى شوند:
@@ سطر ۳۹: / سطر ۳۹: @@
 گاهى آنان به این نظریه رنگ [[فلسفه|فلسفى]] مى دهند و مى گویند: هرگاه ما به نظام علِّى و معلولى معتقد بشویم و بگوییم در میان پدیده هاى طبیعى تأثیر و تأثر است، چگونه مى توانیم این دو آیه یاد شده در زیر را که قیام آسمانها را مربوط به خود خدا مى داند تفسیر کنیم، چنان که مى فرماید:
-{{متن قرآن|«إِنَّ اللّهَ یمْسِک السَّماواتِ وَالأَرض أَنْ تَزولا...»}}.([[سوره فاطر|فاطر]]/۴۱) «خدا آسمان ها و زمین را از فرو ریختن نگه مى دارد».
+{{متن قرآن|«إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ أَنْ تَزُولَا...}}<ref>[[آیه 41 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۴۱.]]</ref>؛ خدا آسمان ها و زمین را از فرو ریختن نگه مى دارد...».
-وباز مى فرماید: {{متن قرآن|«وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ تَقُومَ السَماءُ وَ الأَرْض بِأَمْرِهِ...»}}.([[سوره روم|روم]]/۲۵) «از نشانه هاى وجود او این است که آسمان و زمین به فرمان او برپا است».
+وباز مى فرماید: {{متن قرآن|«وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ تَقُومَ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ بِأَمْرِهِ...}}<ref>[[آیه 25 سوره روم|سوره روم،آیه ۲۵.]]</ref>؛از نشانه هاى وجود او این است که آسمان و زمین به فرمان او برپا است...».
 آنان مى گویند هرگاه برپایى آسمان و زمین در پرتو علل طبیعى اشیا باشد، چگونه مى توان او را با اسم «قیوم» هماهنگ دانست، زیرا مفهوم این اسم این است که همه جهان به فرمان او برپا است; در حالى که بنابر نظریه علت و معلول در درون موجودات قوه و توانى است که در یکدیگر اثر مى گذارند و سرانجام انسجام و هماهنگى پدید مى آید.
-هرگاه ما این تصور را صحیح بدانیم، وصف «قیومیت» از بین مى رود و با آیه {{متن قرآن|«یمْسِک السَّماوات والأَرضَ أَنْ تَزولا»}} منافات پیدا مى کند. زیرا مفاد وجود نظام علّى و معلولى، استقلال آنها در بقا و پایندگى است، بدون آن که به کمکى نیازمند باشند، در این صورت شبیه کامپیوتر مى شود که فقط براى تغذیه معلومات نیاز به فاعل دارد، ولى در بقا و عرضه اطلاعات خودکفا مى باشد.<ref>دکتر محمد سعید رمضان بوطى، السلفیة مرحلة زمنیة مبارکة لا مذهب اسلامى، ص ۱۷۶.</ref>
+هرگاه ما این تصور را صحیح بدانیم، وصف «قیومیت» از بین مى رود و با آیه {{متن قرآن|« يُمْسِكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ أَنْ تَزُولَا»}} منافات پیدا مى کند. زیرا مفاد وجود نظام علّى و معلولى، استقلال آنها در بقا و پایندگى است، بدون آن که به کمکى نیازمند باشند، در این صورت شبیه کامپیوتر مى شود که فقط براى تغذیه معلومات نیاز به فاعل دارد، ولى در بقا و عرضه اطلاعات خودکفا مى باشد.<ref>دکتر محمد سعید رمضان بوطى، السلفیة مرحلة زمنیة مبارکة لا مذهب اسلامى، ص ۱۷۶.</ref>
 '''تحلیل این نظریه:'''
@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 الف. در [[وحی|وحى]] الهى بر خلاف این نظریه تصریح شده است، زیرا در آیات زیادى آثار و یک رشته فعالیتها به موجوداتى مانند جنود الهى و [[فرشتگان]] و بندگان نسبت داده شده است. یعنى [[قرآن]] در حالى که خدا را «قیوم» مى داند یک رشته پدیده ها را به غیر خدا نسبت مى دهد; از باب نمونه، میراندن افراد، و گرفتن جانهاى بندگان و فرستادن آنها به سراى دیگر، پدیده اى است که هم به خدا نسبت داده شده و هم به رسولان، یعنى فرشتگان خدا و هم به [[عزرائیل|ملک الموت]]، در جایى مى فرماید:
-{{متن قرآن|«اللّهُ یتَوفّى الأَنْفُس حِینَ مَوتِها...»}}.([[سوره زمر|زمر]]/۴۲) «خدا جانها را به هنگام مرگشان مى گیرد».
+{{متن قرآن|«اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِهَا...}}<ref>[[آیه 42 سوره زمر|سوره زمر،آیه ۴۲.]]</ref>؛ خدا جانها را به هنگام مرگشان مى گیرد...».
 در آیه دیگر این پدیده را به رسولان خود نسبت مى دهد و مى فرماید:

@@ سطر ۱۰۴: / سطر ۱۰۴: @@
 *سید مصطفی حسینی دشتی، [[فرهنگ معارف و معاریف (کتاب)|فرهنگ معارف و معاریف]].
 {{اسماء الله}}
+{{قرآن}}
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 اين صفت خداوند در [[سوره انعام]](6)/ 102، [[سوره رعد]](13)/ 16، [[سوره حجر]](15)/ 28، [[سوره فاطر]](35)/ 3، [[سوره ص]](38)/ 71، [[سوره زمر]](39)/ 62، [[سوره غافر]](40)/ 62، [[سوره طور]](52)/ 35، [[سوره واقعه]](56)/ 59 و [[سوره حشر]](59)/ 24 آمده است.
-(هوالله الخالق البارىء المصوّر له الاسماء الحسنى ...) ; او است معبودى كه آفريننده عالم امكان و پديدآورنده جهان و جهانيان است ...<ref>  حشر:24 </ref> . (هل من خالق غيرالله يرزقكم من السماء و الارض) ; آيا جز خدا آفريننده اى هست كه شما را از فراز و جوّ هوا و از زمين روزى دهد<ref>  فاطر:3 </ref> . (الله خالق كلّ شىء وهو على كلّ شىء وكيل) ; خداوند خود آفريدگار هر چيزى است و او بر همه چيز نگهبان است . <ref> زمر:62 </ref>
+{{متن قرآن|«هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ ...»}} ; او است معبودى كه آفريننده عالم امكان و پديدآورنده جهان و جهانيان است ...<ref>  حشر:24 </ref> . {{متن قرآن|«هَلْ مِنْ خَالِقٍ غَيْرُ اللَّهِ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ»}} ; آيا جز خدا آفريننده اى هست كه شما را از فراز و جوّ هوا و از زمين روزى دهد<ref>  فاطر:3 </ref> . {{متن قرآن|«اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ»}} ; خداوند خود آفريدگار هر چيزى است و او بر همه چيز نگهبان است . <ref> زمر:62 </ref>
-از اين آيات و نيز آيه : (الا له الخلق و الامر)استفاده مى شود كه خالقيت منحصر به ذات اقدس خداوندى است و جز او خالقى وجود ندارد ; ولى از آيه (تبارك الله احسن الخالقين) ; فرخنده خداوندى كه بهترين آفريننده است <ref> مؤمنون:14 </ref> . به ظاهر به نظر مى رسد كه به غير از خدا نيز اگر سازنده چيزى باشد مى توان اين واژه را بر او اطلاق نمود .
+از اين آيات و نيز آيه : {{متن قرآن|«أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ»}}استفاده مى شود كه خالقيت منحصر به ذات اقدس خداوندى است و جز او خالقى وجود ندارد ; ولى از آيه {{متن قرآن|«تَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ»}} ; فرخنده خداوندى كه بهترين آفريننده است <ref> مؤمنون:14 </ref> . به ظاهر به نظر مى رسد كه به غير از خدا نيز اگر سازنده چيزى باشد مى توان اين واژه را بر او اطلاق نمود .
 == خالق در روایات ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 خالق به معنای آفريدگار، یکی از اسامی خداست.
@@ سطر ۱۰: / سطر ۹: @@
 == فرق خالق با صانع و باری ==
-در كتاب لوامع مقداد آمده كه فرق ميان صانع و خالق و بارى آنست كه صانع كسى است كه چيزى را از عالم نيستى بعالم هستى آورده باشد، و خالق كسى است كه به مقتضاى حكمت اشياء را اندازه گيرى كرده باشد خواه ايجادشان كرده باشد يا نه، و بارى كسى است كه اشياء را بدون نقص و كمبود ايجاد كرده باشد . <ref> بحار:90/105 </ref>
+در كتاب لوامع مقداد آمده كه فرق ميان [[صانع]] و خالق و [[بارى]] آنست كه صانع كسى است كه چيزى را از عالم نيستى بعالم هستى آورده باشد، و خالق كسى است كه به مقتضاى حكمت اشياء را اندازه گيرى كرده باشد خواه ايجادشان كرده باشد يا نه، و بارى كسى است كه اشياء را بدون نقص و كمبود ايجاد كرده باشد . <ref> بحار:90/105 </ref>
 == خالق در قرآن ==
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۱: @@
 * فرهنگ قرآن، جلد 12، صفحه 269.
 *سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ معارف و معاریف.
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۲۴
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{نیازمند ویرایش فنی}}
-خالق به معنای آفريدگار است.خالق از اسما و صفات خداوند به معناى تقسيم كردن آفريده ها و قرار دادن اندازه براى هر قسمى است.<ref>الاسماء والصّفات، بيهقى، ص 25.</ref> و نيز به معناى پديدآورنده از نيستى و هست كننده از عدم<ref>روح الارواح فى شرح اسماء الملك الفتّاح، ص 67.</ref> است.
+خالق به معنای آفريدگار، یکی از اسامی خداست.
 == واژه خالق در لغت ==