حضرت یونس علیه السلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۱۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۲۹

2026-03-14T13:29:42Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۳

2025-12-06T07:13:11Z

مهدی موسوی: ویرایش

2022-02-17T12:37:13Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۱

2022-02-17T08:21:45Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ حضرت يونس علیه السلام را به حضرت یونس علیه السلام منتقل کرد

2020-11-21T11:22:39Z

مهدی موسوی صفحهٔ حضرت يونس علیه السلام را به حضرت یونس علیه السلام منتقل کرد

Zamani در ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۶

2020-07-13T07:46:25Z

Zamani در ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۵

2020-07-13T07:45:48Z

Zamani در ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۰۴

2020-05-13T13:04:56Z

Aghajani در ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۴۲

2019-09-15T05:42:53Z

Aghajani در ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۴۱

2019-09-15T05:41:56Z

@@ سطر ۵۱: / سطر ۵۱: @@
 *[[ام سلمه|اُمّ سلمه]] شبی [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلی‌ الله‌ علیه‌ و‌آله‌ را در حال مناجات با خدا دید که این دعا را می‌خواند: «اَللّهُمَّ لا تَکلْنی اِلی نَفْسی طَرْفَهَ عَینٍ اَبَداً». پس علّت را پرسید، پیامبر فرمود: «ایمن نیستم، خداوند یک لحظه یونس علیه‌ السلام را به خودش واگذارد، آن همه دچار بلا شد.»<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۱۴، ص۳۸۴.</ref>
 *در او به شهر طائف رفت و از رهبران شهر تقاضا کرد به او اجازه دهند دین خود را به جای مکه، در آنجا تبلیغ کند، اما مردم او را از شهر بیرون انداختند. وی در باغ پناه گرفت. غلام آن‌ها عداس برای او انگور آورد و محمد از او پرسید اهل کجاست و غلام خود را اهل نینوا معرفی کرد. محمد در واکنش گفت «شهر یونس صالح، پسر متی!» عداس «شگفت‌زده» شد زیرا «می‌دانست بت‌پرستان عرب یونس نبی را نمی‌شناسند.» او سپس از محمد سؤال کرد که چگونه آن مرد را می‌شناسد و محمد پاسخ داد: «ما برادر هستیم. یونس پیامبر خدا بود و من نیز پیامبر خدا هستم.» عداس بلافاصله اسلام آورد و دست و پاهای محمد را بوسید.
-*زمانی که پیامبر اکرم در [[طائف]] پس از آزار و اذیت مردم در باغ عتبه و شیبه، دو عضو قبیله [[قریش]]، مشغول استراحت بود، از خادم آنان «عداس [[مسیحیت|مسیحی]]»، درباره شهر محل ولادت وی سؤال کرد. پس از آنکه گفت از اهالی نینوا است، پیامبر گفت پس از شهر «یونس بن متی» هستی. پیامبر(ص) در گفتگوی با عداس، حضرت یونس را مردی شایسته، برادر خود و پیغمبر خدا معرفی کرد. این مطالب موجب تعجب عداس شد و دست و پای پیامبر را بوسید.<ref>احمد بن علی مقریزی، إمتاع الأسماع، ج۹، ص۱۸۰.</ref>
+*زمانی که پیامبر اکرم در [[طائف]] پس از آزار و اذیت مردم در باغ عتبه و شیبه، دو عضو قبیله [[قریش]]، مشغول استراحت بود، از خادم آنان «عداس [[مسیحیت|مسیحی]]»، درباره شهر محل ولادت وی سؤال کرد. پس از آنکه گفت از اهالی نینوا است، پیامبر گفت پس از شهر «یونس بن متی» هستی. پیامبر(صلی الله علیه وآله) در گفتگوی با عداس، حضرت یونس را مردی شایسته، برادر خود و پیغمبر خدا معرفی کرد. این مطالب موجب تعجب عداس شد و دست و پای پیامبر را بوسید.<ref>احمد بن علی مقریزی، إمتاع الأسماع، ج۹، ص۱۸۰.</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 :باز تو برای حکم خدای خود صبر کن و مانند صاحب ماهی (یونس که از خشم در عذاب امت تعجیل کرد) مباش که (عاقبت پشیمان شد و در ظلمت زندان شکم ماهی افتاد و) به حال غم و اندوه (خدا را بر نجات خود) خواند. اگر رحمت و لطفی از سوی پروردگارش او را در نیافته بود، یقیناً نکوهش شده به صحرایی بی آب و گیاه افکنده می شد. پس پروردگارش او را برگزید و از شایستگان قرار داد
-و در [[سوره يونس]] از [[ايمان]] آوردن قومش و برطرف شدن عذاب از ايشان سخن گفته است: {{متن قرآن|«فَلَوْ لاكانَتْ قَرْيَةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَها إِيمانُها إِلَّا قَوْمَ يُونُسَ لَمَّا آمَنُوا كَشَفْنا عَنْهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ»}}.<ref>سوره يونس، آيه 98</ref>
+و در [[سوره يونس]] از [[ايمان]] آوردن قومش و برطرف شدن عذاب از ايشان سخن گفته است:
 :پس چرا هیچ شهری نبوده است که [اهلش] ایمان بیاورد تا ایمانشان به آنان سود دهد؟ مگر قوم یونس که وقتی ایمان آوردند، عذاب رسوایی را در زندگی دنیا از آنان برطرف کردیم و آنان را تا پایان عمرشان [از الطاف و نعمت های خود] برخوردار نمودیم.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''حضرت یونس علیه السلام''' پیامبری الهی است و نام او در [[قرآن]] ذکر شده است. او از طرف خدا مامور به هدایت قومى شد اما آنها علی رغم تلاش او ایمان نیاوردند و او به سبب تکذیب قوم، از بين مردم فرار كرد و سوار بر كشتى شد. به دنبال هجوم نهنگ به کشتی، مسافران قرعه زدند تا یکی از سرنشینان را برای رهایی از نهنگ طعمه آن بکنند. قرعه به نام او افتاد و نهنگ او را بلعيد ولی یونس با تسبیح خدا و توسل به ذکر {{متن قرآن|«...لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ...»}} نجات یافت و بار ديگر به سوى آن قوم رفت و مردم به وى ايمان آوردند.
+'''حضرت یونس علیه السلام''' پیامبری الهی است که از طرف خدا مامور به هدایت قومى شد اما علی رغم تلاش بسیاری که کرد آنها ایمان نیاوردند و او آنها را ترک کرد. در بین راه سوار بر كشتى شد. به دنبال هجوم نهنگ به کشتی، مسافران قرعه زدند تا یکی از سرنشینان را برای رهایی از نهنگ طعمه آن بکنند. قرعه به نام او افتاد و نهنگ او را بلعيد ولی یونس با تسبیح خدا و توسل به ذکر {{متن قرآن|«...لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ...»}} نجات یافت و بار ديگر به سوى آن قوم رفت و مردم به وى ايمان آوردند.
 ==وجه تسميه یونس==
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 نام يونس چهار مرتبه در [[قرآن]] درآیات زیر آمده است: [[سوره نساء/متن و ترجمه#163|سوره نساء، آيه 163]] • [[سوره انعام/متن و ترجمه#86|سوره انعام، آيه 86]] • [[سوره یونس/متن و ترجمه#98|سوره یونس، آيه 98]] • [[سوره صافات/متن و ترجمه#139|سوره صافات، آيه 139]]
-آن حضرت همچنین يكبار با وصف «[[ذوالنون]]» آمده در [[سوره انبياء]] آيه 87 و يك بار هم به نام [[صاحب الحوت]] در [[سوره قلم]] آيه 48 نامبرده شده است. قرآن، يونس را در شمار [[پیامبران]] نام مى برد: و در سوره صافات آيه 139 در قرآن چنين آمده است: «وَ إِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ»: و بي گمان يونس از پيامبران بود.<ref> ترجمه رهنما(رهنما زين العابدين)، ج2، ص135.</ref>
+آن حضرت همچنین يكبار با وصف «[[ذوالنون]]» آمده در [[سوره انبياء]] آيه 87 و يك بار هم به نام [[صاحب الحوت]] در [[سوره قلم]] آيه 48 نامبرده شده است.
-[[قرآن کریم]] از سرگذشت اين [[پیامبر]] و قوم او جز قسمتى را متعرض نشده. در سوره صافات اين مقدار را متعرض شده كه آن جناب به سوى قومى فرستاده شد و از بين مردم فرار كرده و به كشتى سوار شد و در آخر نهنگ او را بلعيد و سپس نجات داده شده و بار ديگر به سوى آن قوم فرستاده شد و مردم به وى [[ايمان]] آوردند.
+[[قرآن کریم]] قسمتی از سرگذشت اين [[پیامبر]] و قوم او را در سوره صافات آورده است:
-{{متن قرآن|«وَ إِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ فَساهَمَ فَكانَ مِنَ الْمُدْحَضِينَ فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَ هُوَ مُلِيمٌ فَلَوْ لاأَنَّهُ كانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ فَنَبَذْناهُ بِالْعَراءِ وَ هُوَ سَقِيمٌ وَ أَنْبَتْنا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ وَ أَرْسَلْناهُ إِلى مِائَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ فَآمَنُوا فَمَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ»}}.
+:{{متن قرآن|«وَ إِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ (140) إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ (141) فَساهَمَ فَكانَ مِنَ الْمُدْحَضِينَ (141) فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَ هُوَ مُلِيمٌ (142) فَلَوْ لاأَنَّهُ كانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ (143) لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ (144) فَنَبَذْناهُ بِالْعَراءِ وَ هُوَ سَقِيمٌ (145) وَ أَنْبَتْنا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ (145) وَ أَرْسَلْناهُ إِلى مِائَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ (147) فَآمَنُوا فَمَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ (148)}}؛
-و در سوره انبياء متعرض [[تسبيح]] گويى او در شكم ماهى شده كه علت نجاتش از آن بليه شد، مى فرمايد: {{متن قرآن|«وَ ذَاالنُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنادى فِي الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ»}}. ([[سوره انبياء]]، آيه 88-87)
+:و یونس از پیامبران بود (140) [ياد كن‏] هنگامى را كه به سوى آن كشتى پر [از جمعيت و بار] گريخت، (141) و با سرنشينان كشتى قرعه انداخت [و قرعه به نامش افتاد] و از مغلوب شدگان شد [و او را به دريا انداختند.] (141) پس آن ماهى بزرگ او را بلعيد، در حالى كه سزاوار سرزنش بود. (142) [و در شكم ماهى به تسبيح خدا مشغول شد كه‏] اگر او از تسبيح‏‌كنندگان نبود، (143) بى‏ترديد تا روزى كه مردم برانگيخته مى‏شوند در شكم ماهى مى‏ماند. (144) پس او را در حالى كه بيمار بود به زمينى خشك و بى‏گياه افكنديم. (145) و بر او بوته گياهى از نوعى كدوبن رويانديم، (146) و او را به سوى [قومى‏] يكصد هزار نفر [ى‏] يا بيشتر فرستاديم. (147) پس ايمان آوردند در نتيجه آنان را تا پايان عمرشان [از نعمت ها و مواهب خود] بهره‏مند كرديم. (148)».
-و در [[سوره قلم]] متعرض ناله اندوهگين او در شكم ماهى شده و سپس بيرون شدنش و رسيدن به مقام [[اجتباء]] را آورده، مى فرمايد:  {{متن قرآن|«فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَ لاتَكُنْ كَصاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نادى  وَ هُوَ مَكْظُومٌ لَوْ لا أَنْ تَدارَكَهُ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَراءِ وَ هُوَ مَذْمُومٌ فَاجْتَباهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ»}}. (سوره قلم، آيه 49-50)
+در سوره انبياء چگونگی [[تسبيح]] گويى او در شكم ماهى بیان شده است كه خداوند به سبب آن او را نجات داد:
-و در [[سوره يونس]] متعرض [[ايمان]] آوردن قومش و برطرف شدن عذاب از ايشان شده، مى فرمايد: {{متن قرآن|«فَلَوْ لاكانَتْ قَرْيَةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَها إِيمانُها إِلَّا قَوْمَ يُونُسَ لَمَّا آمَنُوا كَشَفْنا عَنْهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ»}}. (سوره يونس، آيه 97)
+:و صاحب ماهی [حضرت یونس] را [یاد کن] زمانی که خشمناک [از میان قومش] رفت و گمان کرد که ما [زندگی را] بر او تنگ نخواهیم گرفت، پس در تاریکی ها [ی شب، زیر آب، و دل ماهی] ندا داد که معبودی جز تو نیست تو از هر عیب و نقصی منزّهی، همانا من از ستمکارانم.
 خلاصه آنچه از مجموع [[آيات]] قرآنى استفاده مى شود با كمك قرائن موجود در اطراف اين داستان اين است كه: يونس علیه السلام يكى از [[پیامبران]] بوده كه خدا وى را به سوى مردمى گسيل داشته كه جمعيت بسيارى بوده اند، يعنى آمارشان از صد هزار نفر تجاوز مى كرده و آن قوم دعوت وى را اجابت نكردند و به غير از تكذيب عكس العملى نشان ندادند تا آن كه عذابى كه يونس علیه السلام با آن تهديدشان مى كرد فرارسيد.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-حضرت یونس علیه السلام از پیامبران الهی، به سوى قومى فرستاده شد ولی بدلیل تکذیب قوم، از بين مردم فرار كرد و به كشتى سوار شد، در آخر نهنگ او را بلعيد ولی یونس با تسبیح خدا و توسل به ذکر{{متن قرآن|«...لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ...»}} نجات یافت و بار ديگر به سوى آن قوم رفت و مردم به وى ايمان آوردند.
+'''حضرت یونس علیه السلام''' پیامبری الهی است و نام او در [[قرآن]] ذکر شده است. او از طرف خدا مامور به هدایت قومى شد اما آنها علی رغم تلاش او ایمان نیاوردند و او به سبب تکذیب قوم، از بين مردم فرار كرد و سوار بر كشتى شد. به دنبال هجوم نهنگ به کشتی، مسافران قرعه زدند تا یکی از سرنشینان را برای رهایی از نهنگ طعمه آن بکنند. قرعه به نام او افتاد و نهنگ او را بلعيد ولی یونس با تسبیح خدا و توسل به ذکر {{متن قرآن|«...لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ...»}} نجات یافت و بار ديگر به سوى آن قوم رفت و مردم به وى ايمان آوردند.
 ==وجه تسميه یونس==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-حضرت یونس علیه السلام از پیامبران الهی، به سوى قومى فرستاده شد ولی بدلیل تکذیب قوم، از بين مردم فرار كرد و به كشتى سوار شد، در آخر نهنگ او را بلعيد ولی یونس با تسبیح خدا و توسل به ذکر{{متن قرآن|«...لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ...»}} "نجات یافت و بار ديگر به سوى آن قوم رفت و مردم به وى ايمان آوردند.
+حضرت یونس علیه السلام از پیامبران الهی، به سوى قومى فرستاده شد ولی بدلیل تکذیب قوم، از بين مردم فرار كرد و به كشتى سوار شد، در آخر نهنگ او را بلعيد ولی یونس با تسبیح خدا و توسل به ذکر{{متن قرآن|«...لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ...»}} نجات یافت و بار ديگر به سوى آن قوم رفت و مردم به وى ايمان آوردند.
 ==وجه تسميه یونس==
@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 و اما يونس علیه السلام وقتى خبردار شد كه آن عذابى كه خبر داده بود از ايشان برداشته شده و گويا متوجه نشده كه قوم او ايمان آورده و توبه كرده اند، لذا ديگر به سوى ايشان برنگشت در حالى كه از آنان خشمگين و ناراحت بود. همچنان پيش رفت در نتيجه ظاهر حالش حال كسى بود كه از خدا فرار مى كند و به عنوان قهر كردن از اين كه چرا خدا او را نزد اين مردم خوار كرد دور مى شود و نيز در حالى مى رفت كه گمان مى كرد دست ما به او نمى رسد، پس سوار كشتى پر از جمعيت شد و رفت. در بين راه نهنگى بر سر راه كشتى آمد، چاره اى نديدند جز اين كه يك نفر را نزد آن بيندازند تا سرگرم خوردن او شود و از سر راه كشتى به كنارى رود به اين منظور قرعه انداختند و قرعه به نام يونس درآمد، او را در دريا انداختند، نهنگ او را بلعيد و كشتى نجات يافت.
-آنگاه خداى [[سبحان]] او را در شكم ماهى چند شبانه روز زنده نگه داشت و حفظ كرد يونس علیه السلام فهميد كه اين جريان يك بلا و آزمايشى است كه خدا وى را بدان مبتلا كرده و اين مؤاخذه اى است از خدا در برابر رفتارى كه او با قوم خود كرد، لذا از همان تاريكى شكم ماهى فريادش بلند شد به اين كه: «لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ».
+آنگاه خداى [[سبحان]] او را در شكم ماهى چند شبانه روز زنده نگه داشت و حفظ كرد يونس علیه السلام فهميد كه اين جريان يك بلا و آزمايشى است كه خدا وى را بدان مبتلا كرده و اين مؤاخذه اى است از خدا در برابر رفتارى كه او با قوم خود كرد، لذا از همان تاريكى شكم ماهى فريادش بلند شد به اين كه: {{متن قرآن|«...لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ...»}}.
 خداى سبحان اين ناله او را پاسخ گفت و به نهنگ دستور داد تا يونس را بالاى آب و كنار دريا بيفكند. نهنگ چنين كرد. يونس وقتى به زمين افتاد مريض بود. خداى تعالى بوته كدويى بالاى سرش رويانيد تا بر او سايه بيفكند. پس همين كه حالش جا آمد و مثل اولش شد خدا او را به سوى قومش فرستاد و قوم هم دعوت او را پذيرفتند و به وى [[ايمان]] آوردند. در نتيجه با اين كه اجلشان رسيده بود، خداوند تا يك مدت معين عمرشان داد.<ref>[[ترجمه الميزان]] (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج17، ص252.</ref>
@@ سطر ۳۷: / سطر ۳۷: @@
 ==حضرت یونس در روايات==
-* روايتی از [[امام باقر]] عليه السلام منقول است كه: مدت مكث آن حضرت در شكم ماهى سه روز بود، و چون ندا كرد در تاريكى شكم ماهى و تاريكى دريا و تاريكى شب كه «لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ» خدا دعاى او را مستجاب گردانيد.<ref> [[حيوة القلوب]] ([[علامه مجلسی]])، ج2، ص1240.</ref>
+* روايتی از [[امام باقر]] عليه السلام منقول است كه: مدت مكث آن حضرت در شكم ماهى سه روز بود، و چون ندا كرد در تاريكى شكم ماهى و تاريكى دريا و تاريكى شب كه {{متن قرآن|«...لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ...»}} خدا دعاى او را مستجاب گردانيد.<ref> [[حيوة القلوب]] ([[علامه مجلسی]])، ج2، ص1240.</ref>
 * در [[حدیث]] معتبر از حضرت امام محمدباقر عليه السلام منقول است كه: اول كسى كه براى او قرعه زدند، [[حضرت مریم]] عليهاالسلام بود و بعد از او براى حضرت يونس عليه السلام قرعه زدند در وقتى كه با آن جماعت به كشتى سوار شد و كشتى در ميان دريا ايستاد، سه مرتبه قرعه زدند هر سه مرتبه به اسم آن حضرت بيرون آمد! پس چون يونس به جانب سينه كشتى رفت ديد ماهى عظيمى دهان گشوده است، پس خود را به دهان ماهى انداخت.<ref>حيوة القلوب (علامه مجلسی)، ج2، ص1243.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۲۲
(بدون تفاوت)