حضرت لوط علیه السلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* زندگی نامه حضرت لوط */

2026-06-30T13:02:45Z

‏زندگی نامه حضرت لوط

Mohammadi در ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۵۹

2026-06-30T12:59:16Z

Zamani: تصویر قبر حضرت لوط

2025-01-04T13:25:36Z

تصویر قبر حضرت لوط

Zamani در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۲

2025-01-04T13:22:40Z

Zamani: قبر حضرت لوط

2025-01-04T13:17:35Z

قبر حضرت لوط

مهدی موسوی: ویرایش

2022-02-07T08:40:24Z

ویرایش

نمایش تغییرات

Zamani: /* حضرت لوط در قرآن */

2020-07-19T06:56:45Z

‏حضرت لوط در قرآن

Zamani در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۲۳

2020-07-19T06:23:15Z

Zamani: خلاصه سازی

2019-12-28T11:38:50Z

خلاصه سازی

Zamani در ‏۲۸ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۳۲

2019-12-28T11:32:40Z

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ==زندگی نامه حضرت لوط==
-حضرت لوط (علیه السلام) معاصر حضرت ابراهیم (علیه السلام) بود. آن دو پیامبر در دوره ی جوانی در شهر اور - مَقرِّ حکومت نمرود - اقامت داشتند و عامل دستورهای الهی در آن دیار بودند، اما مردم آن شهر نه تنها دست از کفر و شرک خود برنداشته، به خدای یکتا ایمان نیاوردند، بلکه قصد جان ایشان کردند، اما خداوند، رسولان خود را از شرّ مشرکان رهانید و به سرزمین دیگری رهسپار فرمود؛ چنان که در قرآن آمده است: «خداوند لوط و ابراهیم را با هم نجات داده و به سرزمین پر برکت برای عالمیان آورد».<ref>[[آیه 71 سوره انبیاء]]</ref> این سرزمین جدید «کنعان» بود که امروزه در محدوده ی غرب اردن و شرق فلسطین واقع شده است.<ref>تورات، سفر تکوین، 5/12.</ref> حضرت ابراهیم و لوط (علیهما السلام)، مدتی با یکدیگر همراهی و مرافقت کردند تا آن که به فرمان خداوند، ابراهیم خلیل (علیه السلام) در حبرون (الخلیل) ساکن شد و لوط نبی به سمت شرق کوچید و در حاشیه ی شرقی بَحرُ المیِّت مسکن گزید و بر مردم شهرهای «سُدوم» و «عَمورا» که قومی شریر بودند، مبعوث شد.<ref>همان، 12/13، 13.</ref>
+حضرت لوط (علیه السلام) معاصر حضرت ابراهیم (علیه السلام) بود. آن دو پیامبر در دوره ی جوانی در شهر اور - مَقرِّ حکومت نمرود - اقامت داشتند و عامل دستورهای الهی در آن دیار بودند، اما مردم آن شهر نه تنها دست از کفر و شرک خود برنداشته، به خدای یکتا ایمان نیاوردند، بلکه قصد جان ایشان کردند، اما خداوند، رسولان خود را از شرّ مشرکان رهانید و به سرزمین دیگری رهسپار فرمود؛ چنان که در آیه ۷۱ سوره انبیاء آمده است: «خداوند لوط و ابراهیم را با هم نجات داده و به سرزمین پر برکت برای عالمیان آورد». این سرزمین جدید «کنعان» بود که امروزه در محدوده ی غرب اردن و شرق فلسطین واقع شده است.<ref>تورات، سفر تکوین، 5/12.</ref> حضرت ابراهیم و لوط (علیهما السلام)، مدتی با یکدیگر همراهی و مرافقت کردند تا آن که به فرمان خداوند، ابراهیم خلیل (علیه السلام) در حبرون (الخلیل) ساکن شد و لوط نبی به سمت شرق کوچید و در حاشیه ی شرقی بَحرُ المیِّت مسکن گزید و بر مردم شهرهای «سُدوم» و «عَمورا» که قومی شریر بودند، مبعوث شد.<ref>همان، 12/13، 13.</ref>
 بر اساس آیات قرآن و متون تاریخی قوم لوط مرتکب لواط می‌شدند.<ref>[[آیه 28 سوره عنکبوت]]</ref> لوط آنان را به ترک گناه دعوت می‌کرد. اما آنان به سخنان او اهمیت نداده بر گنهکاری خویش افزودند. تا اینکه عذاب الهی بر آنان نازل شد.

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 ==حضرت لوط در قرآن==
-نام لوط علیه السلام در [[قرآن]]، ۲۷ بار آمده است. خداى تعالى حضرت لوط علیه السلام را در همه مدائح و اوصافى که انبیاى گرامی خود را به وسیله آنها توصیف کرده شرکت داده است. و از جمله توصیف  ها که براى خصوص آن جناب ذکر کرده این است که فرموده: {{متن قرآن|«وَ لُوطاً آتَیناهُ حُکماً وَ عِلْماً وَ نَجَّیناهُ مِنَ الْقَرْیةِ الَّتِی کانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ کانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِینَ وَأَدْخَلْناهُ فِی رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِینَ»}} و به یاد آر لوط را که ما به او حکم و علم داده و از قریه اى که اعمال خبیث و زشت عادتشان شده بود، نجات دادیم چون آنها مردم بد و فاسق بودند و ما لوط را داخل در رحمت خود نمودیم چون از صالحان بود. ([[سوره انبیاء]]، آیه ۷۴ و ۷۵)<ref>ترجمه المیزان، (موسوى همدانى سید محمدباقر)، ج۱۰، ص۵۳۱.</ref>
+نام لوط علیه السلام در [[قرآن]]، ۲۷ بار آمده است. خداى تعالى حضرت لوط علیه السلام را در همه مدائح و اوصافى که انبیاى گرامی خود را به وسیله آنها توصیف کرده شرکت داده است. و از جمله توصیف  ها که براى خصوص آن جناب ذکر کرده این است که فرموده: «{{متن قرآن|{{آیه|21|74}} 💠<ref>[[آیه 74 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۷۴.]]</ref> {{آیه|21|75}}<ref>[[آیه 75 سوره انبیاء|همان، آیه ۷۵.]]</ref>}}؛ و به یاد آر لوط را که ما به او حکم و علم داده و از قریه اى که اعمال خبیث و زشت عادتشان شده بود، نجات دادیم چون آنها مردم بد و فاسق بودند و ما لوط را داخل در رحمت خود نمودیم چون از صالحان بود».<ref>ترجمه المیزان، (موسوى همدانى سید محمدباقر)، ج۱۰، ص۵۳۱.</ref>
-لوط علیه السلام از اولین کسانى بود که در [[ایمان]] آوردن به [[حضرت ابراهیم علیه السلام|ابراهیم]] علیه السلام سبقت گرفت، او به ابراهیم ایمان آورد و گفت: {{متن قرآن|«إِنِّی مُهاجِرٌ إِلى  رَبِّی»}} ([[سوره عنکبوت|سوره عنکبوت]]، آیه ۲۶). در نتیجه خداى تعالى او را با ابراهیم نجات داده به سرزمین [[فلسطین]]، "ارض مقدس" روانه کرد: {{متن قرآن|«وَ نَجَّیناهُ وَ لُوطاً إِلَى الْأَرْضِ الَّتِی بارَکنا فِیها لِلْعالَمِینَ»}} (سوره انبیاء، آیه ۷۱) پس لوط در بعضى از بلاد آن سرزمین منزل کرد، که بنا به بعضى از روایات و بنا به گفته تاریخ و [[تورات]] آن شهر "سدوم" بوده است. سدوم یکی از شهرها و آبادی های قوم لوط است که در شامات (در کشور [[اردن]]) واقع شده و سرزمین آباد و پر درخت و گیاهی بود.
+لوط علیه السلام از اولین کسانى بود که در [[ایمان]] آوردن به [[حضرت ابراهیم علیه السلام|ابراهیم]] علیه السلام سبقت گرفت، او به ابراهیم ایمان آورد و گفت: {{متن قرآن|«{{آیه|29|26}}»}}<ref>[[آیه 26 سوره عنکبوت|سوره عنکبوت، آیه ۲۶.]]</ref>. در نتیجه خداى تعالى او را با ابراهیم نجات داده به سرزمین [[فلسطین]]، "ارض مقدس" روانه کرد: {{متن قرآن|«{{آیه|21|71}}»}}<ref>[[آیه 71 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۷۱.]]</ref>. پس لوط در بعضى از بلاد آن سرزمین منزل کرد، که بنا به بعضى از روایات و بنا به گفته تاریخ و [[تورات]] آن شهر "سدوم" بوده است. سدوم یکی از شهرها و آبادی های قوم لوط است که در شامات (در کشور [[اردن]]) واقع شده و سرزمین آباد و پر درخت و گیاهی بود.
 مردم این شهر و آبادی ها و شهرهاى اطراف آن که خداى تعالى آنها را در [[سوره توبه]] آیه ۷۰ "مؤتفکات" (شهرهای زیر و رو شده) خوانده، [[بت پرستی|بت پرست]] بودند و عمل فاحشه لواط را مرتکب مى شدند و این قوم اولین قوم از اقوام و نژادهاى بشر بودند که این عمل در بینشان شایع گشت، ([[سوره اعراف]]، آیه ۸۰) و شیوع آن به حدى رسیده بود که در مجالس عمومى شان آن را مرتکب مى شدند (سوره عنکبوت، آیه ۲۹) تا آن که رفته رفته عمل فاحشه سنت قومى آنان شد و عام البلوى گردید و همه بدان مبتلا گشته، زنان به کلى متروک شدند و راه تناسل را بستند. (سوره عنکبوت، آیه ۲۹)
-لذا خداى تعالى لوط را به سوى ایشان گسیل داشت ([[سوره شعراء]]، آیه ۱۶۲) و آن جناب ایشان را به ترس از خدا و ترک فحشاء و برگشتن به طریق [[فطرت]] دعوت کرد و [[انذار]] و تهدیدشان نمود، ولى جز بیشتر شدن سرکشى و طغیان آنان ثمره اى حاصل نگشت و جز این پاسخش ندادند که این قدر ما را تهدید مکن اگر راست مى  گویى عذاب خدا را بیاور، و به این هم اکتفاء ننموده تهدیدش کردند که: {{متن قرآن|«لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ یا لُوطُ لَتَکونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِینَ»}} (سوره شعراء، آیه ۱۶۷): "اگر اى لوط دست از دعوتت برندارى تو را از شهرمان خارج خواهیم کرد." و کار را از صرف تهدید گذرانده، به یکدیگر گفتند: خاندان لوط را از قریه خود خارج کنید که آنها مردمى هستند که مى‌خواهند از عمل لواط پاک باشند. ([[سوره نمل]]، آیه ۵۶)
+لذا خداى تعالى لوط را به سوى ایشان گسیل داشت ([[سوره شعراء]]، آیه ۱۶۲) و آن جناب ایشان را به ترس از خدا و ترک فحشاء و برگشتن به طریق [[فطرت]] دعوت کرد و [[انذار]] و تهدیدشان نمود، ولى جز بیشتر شدن سرکشى و طغیان آنان ثمره اى حاصل نگشت و جز این پاسخش ندادند که این قدر ما را تهدید مکن اگر راست مى  گویى عذاب خدا را بیاور، و به این هم اکتفاء ننموده تهدیدش کردند که: «{{متن قرآن|{{آیه|26|167}}}}<ref>[[آیه 167 سوره شعراء|سوره شعراء، آیه ۱۶۷.]]</ref>؛ اگر اى لوط دست از دعوتت برندارى تو را از شهرمان خارج خواهیم کرد». و کار را از صرف تهدید گذرانده، به یکدیگر گفتند: خاندان لوط را از قریه خود خارج کنید که آنها مردمى هستند که مى‌خواهند از عمل لواط پاک باشند. ([[سوره نمل]]، آیه ۵۶)
 جریان به همین منوال ادامه یافت، یعنى از جناب لوط علیه السلام اصرار در دعوت به راه خدا و التزام به سنت فطرت و ترک فحشا، و از آنها اصرار بر انجام خبائث تا جایى که طغیانگرى ملکه آنان شد و کلمه [[عذاب الهى]] در حقشان ثابت و محقق گردید، پس خداى عزوجل رسولانى از فرشتگانى بزرگ و محترم براى هلاک کردن آنان مامور کرد، [[فرشتگان]] اول بر [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام وارد شدند و آن جناب را از ماموریتى که داشتند (یعنى هلاک کردن [[قوم لوط]]) خبر دادند، جناب ابراهیم علیه السلام با فرستادگان الهى مباحثه‌ای کرد تا شاید بتواند عذاب را از آن قوم بردارد، و ملائکه را متذکر کرد که لوط در میان آن قوم است، فرشتگان جواب دادند: که ما بهتر مى  دانیم در آنجا چه کسى هست و به موقعیت لوط و اهلش از هر کس دیگر مطلع تریم و اضافه کردند که مسأله عذاب قوم لوط حتمى شده و به هیچ وجه برگشتنى نیست. (سوره عنکبوت، آیه ۳۲، [[سوره هود]]، آیه ۷۶)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 '''حضرت لوط علیه السلام''' از اولین کسانى بود که به [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام [[ایمان]] آورد و خود یکی از پیامبران الهی شد. او مامور گشت تا قوم سرکش و [[شهوت پرستی]] را که به عمل لواط دست می زدند به آیین ابراهیم علیه السلام فراخواند، ولی آنها از اطاعت او سرپیچی کردند، تا جایى که طغیانگرى آنان موجب نزول [[عذاب]] بر آنان گردید.
-[[پرونده:مقبره حضرت لوط.PNG|چپ|250px]]
+[[پرونده:مقبره حضرت لوط.PNG|بندانگشتی|250px|مقبره حضرت لوط در روستای پیغمبر در رباط کریم تهران]]
 ==نام و نسب ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 '''حضرت لوط علیه السلام''' از اولین کسانى بود که به [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام [[ایمان]] آورد و خود یکی از پیامبران الهی شد. او مامور گشت تا قوم سرکش و [[شهوت پرستی]] را که به عمل لواط دست می زدند به آیین ابراهیم علیه السلام فراخواند، ولی آنها از اطاعت او سرپیچی کردند، تا جایى که طغیانگرى آنان موجب نزول [[عذاب]] بر آنان گردید.
 ==نام و نسب ==

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 حضرت لوط دارای دو دختر بود و گفته شده یکی از این ‏دختران، مادر [[حضرت ایوب علیه السلام|حضرت ایوب]] است.<ref>تاریخ طبری، ج۱، ص۲۴۲.</ref> [[حضرت شعیب علیه السلام|حضرت شُعَیب]] نیز داماد لوط معرفی شده است.<ref>مقدسی، آفرینش و تاریخ، ج‏۱، ص۴۵۵.</ref>
 ==حضرت لوط در قرآن==
@@ سطر ۶۰: / سطر ۶۵: @@
 در این هنگام ابراهیم گفت: لوط که در میان آنهاست؟ فرشتگان در پاسخ گفتند: ما بدان کس که در میان آنهاست داناتریم. ما او و خاندانش را رهایى بخشیم مگر زنش را که از ماندگان است. آنها سپس رفتند.<ref> بهشت کافى/ترجمه روضه کافى (حمیدرضا آژیر)، ص۳۷۵.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۶۵: / سطر ۸۶: @@
 ==منابع==
+*بهشت کافى ترجمه روضه کافى؛ حمیدرضا آژیر، قم: انتشارات سرور، اول، ۱۳۸۱ ش.
 *ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن، سید غلامرضا خسروى حسینى؛ تهران: مرتضوى، دوم، ۱۳۷۵ ش.
 *تفسیر اثنا عشری، حسینى شاه عبدالعظیمى حسین بن احمد؛ تهران: انتشارات میقات، اول، ۱۳۶۳ ش.
 *ترجمه المیزان، سید محمدباقر موسوى همدانى؛ قم: دفتر انتشارات اسلامى حوزه علمیه قم، پنجم، ۱۳۷۴ ش.
 *ترجمه مجمع البیان، مترجمان، تهران: فراهانى، اول، ۱۳۶۰ ش.
 *قصص الأنبیاء؛ فاطمه مشایخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، ۱۳۸۱ ش.
-*ترجمه و تفسیر رهنما؛ زین العابدین رهنما، تهران: انتشارات کیهان، ۱۳۴۶ ش.
+*هزار و یک کلمه، حسن حسن زاده آملى‏، بوستان كتاب‏، قم‏، چاپ سوم، ‏۱۳۸۱ ش.
-*بهشت کافى ترجمه روضه کافى؛ حمیدرضا آژیر، قم: انتشارات سرور، اول، ۱۳۸۱ ش.
+*مزار پیامبران، رامین رامین نژاد، مشهد، بنیاد پژوهش های اسلامی، چاپ اول، ۱۳۸۷ ش.
 == مطالب مرتبط ==

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 لوط علیه السلام از كلدانيان بود كه در سرزمين بابل زندگى مى‌كردند و آن جناب از اولين كسانى بود كه در [[ايمان]] آوردن به ابراهيم علیه السلام گوى سبقت را ربوده بود، او به ابراهيم ايمان آورد و گفت: {{متن قرآن|«إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى  رَبِّي»}}. (سوره عنكبوت، آيه 26) در نتيجه خداى تعالى او را با ابراهيم نجات داده به سرزمين [[فلسطين]]، "ارض مقدس" روانه كرد: {{متن قرآن|«وَ نَجَّيْناهُ وَ لُوطاً إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بارَكْنا فِيها لِلْعالَمِينَ»}} (سوره انبياء، آيه 71) پس لوط در بعضى از بلاد آن سرزمين منزل كرد، (كه بنا به بعضى از روايات و بنا به گفته تاريخ و [[تورات]] آن شهر سدوم بوده).
-مردم اين شهر و آبادي ها و شهرهاى اطراف آن كه خداى تعالى آن ها را در [[سوره توبه]] آيه 70 مؤتفكات خوانده، [[بت]] مى  پرستيدند و به عمل فاحشه لواط مرتكب مى شدند و اين قوم اولين قوم از اقوام و نژادهاى بشر بودند كه اين عمل در بينشان شايع گشت، ([[سوره اعراف]]، آيه 80) و شيوع آن به حدى رسيده بود كه در مجالس عمومى شان آن را مرتكب مى شدند ([[سوره عنكبوت]]، آيه 29) تا آن كه رفته رفته عمل فاحشه سنت قومى آنان شد و عام البلوى گرديد و همه بدان مبتلا گشته، زنان به كلى متروك شدند و راه تناسل را بستند. (سوره عنكبوت، آيه 29)
+مردم اين شهر و آبادي ها و شهرهاى اطراف آن كه خداى تعالى آن ها را در [[سوره توبه]] آيه 70 مؤتفكات خوانده، [[بت]] مى  پرستيدند و عمل فاحشه لواط را مرتكب مى شدند و اين قوم اولين قوم از اقوام و نژادهاى بشر بودند كه اين عمل در بينشان شايع گشت، ([[سوره اعراف]]، آيه 80) و شيوع آن به حدى رسيده بود كه در مجالس عمومى شان آن را مرتكب مى شدند ([[سوره عنكبوت]]، آيه 29) تا آن كه رفته رفته عمل فاحشه سنت قومى آنان شد و عام البلوى گرديد و همه بدان مبتلا گشته، زنان به كلى متروك شدند و راه تناسل را بستند. (سوره عنكبوت، آيه 29)
 لذا خداى تعالى لوط را به سوى ايشان گسيل داشت. (سوره شعراء، آيه 162) و آن جناب ايشان را به ترس از خدا و ترك فحشاء و برگشتن به طريق [[فطرت]] دعوت كرد و انذار و تهديدشان نمود ولى جز بيشتر شدن سركشى و طغيان آنان ثمره اى حاصل نگشت و جز اين پاسخش ندادند كه اين قدر ما را تهديد مكن اگر راست مى  گويى عذاب خدا را بياور، و به اين هم اكتفاء ننموده تهديدش كردند كه:
-{{متن قرآن|«لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ»}}: ([[سوره شعراء]]، آيه 167) اگر اى لوط دست از دعوتت برندارى تو را از شهرمان خارج خواهيم كرد." و كار را از صرف تهديد گذرانده، به يكديگر گفتند: خاندان لوط را از قريه خود خارج كنيد كه آن ها مردمى هستند كه مى  خواهند از عمل لواط پاك باشند. ([[سوره نمل]]، آيه 56)
+{{متن قرآن|«لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ»}}: ([[سوره شعراء]]، آيه 167) اگر اى لوط دست از دعوتت برندارى تو را از شهرمان خارج خواهيم كرد." و كار را از صرف تهديد گذرانده، به يكديگر گفتند: خاندان لوط را از قريه خود خارج كنيد كه آن ها مردمى هستند كه مى‌خواهند از عمل لواط پاك باشند. ([[سوره نمل]]، آيه 56)
-جريان به همين منوال ادامه يافت، يعنى از جناب لوط علیه السلام اصرار در دعوت به راه خدا و التزام به سنت فطرت و ترك فحشا، و از آن ها اصرار بر انجام خبائث تا جايى كه طغيانگرى ملكه آنان شد و كلمه [[عذاب الهى]] در حقشان ثابت و محقق گرديد، پس خداى عزوجل رسولانى از فرشتگانى بزرگ و محترم براى هلاك كردن آنان مامور كرد، [[فرشتگان]] اول بر [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام وارد شدند و آن جناب را از ماموريتى كه داشتند (يعنى هلاك كردن قوم لوط) خبر دادند، جناب ابراهيم علیه السلام با فرستادگان الهى بگومگويى كرد تا شايد بتواند عذاب را از آن قوم بردارد، و ملائكه را متذكر كرد كه لوط در ميان آن قوم است، فرشتگان جواب دادند: كه ما بهتر مى  دانيم در آن جا چه كسى هست و به موقعيت لوط و اهلش از هر كس ديگر مطلع تريم و اضافه كردند كه مساله عذاب قوم لوط حتمى شده و به هيچ وجه برگشتنى نيست. ([[سوره عنكبوت]]، آيه 32، [[سوره هود]]، آيه 76)
+جريان به همين منوال ادامه يافت، يعنى از جناب لوط علیه السلام اصرار در دعوت به راه خدا و التزام به سنت فطرت و ترك فحشا، و از آن ها اصرار بر انجام خبائث تا جايى كه طغيانگرى ملكه آنان شد و كلمه [[عذاب الهى]] در حقشان ثابت و محقق گرديد، پس خداى عزوجل رسولانى از فرشتگانى بزرگ و محترم براى هلاك كردن آنان مامور كرد، [[فرشتگان]] اول بر [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام وارد شدند و آن جناب را از ماموريتى كه داشتند (يعنى هلاك كردن قوم لوط) خبر دادند، جناب ابراهيم علیه السلام با فرستادگان الهى مباحثه‌ای كرد تا شايد بتواند عذاب را از آن قوم بردارد، و ملائكه را متذكر كرد كه لوط در ميان آن قوم است، فرشتگان جواب دادند: كه ما بهتر مى  دانيم در آن جا چه كسى هست و به موقعيت لوط و اهلش از هر كس ديگر مطلع تريم و اضافه كردند كه مساله عذاب قوم لوط حتمى شده و به هيچ وجه برگشتنى نيست. ([[سوره عنكبوت]]، آيه 32، [[سوره هود]]، آيه 76)
-فرشتگان از نزد ابراهيم به سوى لوط روانه شدند و به صورت پسرانى امرد مجسم شده، به عنوان ميهمان بر او وارد شدند، لوط از ورود آنان سخت به فكر فرورفت چون قوم خود را مى  شناخت و مى  دانست كه بزودى متعرض آنان مى  شوند و به هيچ وجه دست از آنان برنمى دارند، چيزى نگذشت كه مردم خبردار شدند، به شتاب رو به خانه لوط نهاده و به يكديگر مژده مى  دادند، لوط از خانه بيرون آمد و در موعظه و تحريك فتوت و رشد آنان سعى بليغ نمود تا به جايى كه دختران خود را بر آنان عرضه كرد و گفت: اى مردم! اين دختران من در اختيار شمايند و اين ها براى شما پاكيزه ترند پس، از خدا بترسيد و مرا نزد ميهمانانم رسوا مسازيد، آن گاه از در استغاثه و التماس در آمد و گفت: آيا در ميان شما يك نفر مرد رشيد نيست؟ مردم درخواست او را رد كرده و گفتند: ما هيچ علاقه اى به دختران تو نداريم و به هيچ وجه از ميهمانان تو دست بردار نيستيم. لوط علیه السلام مايوس شد و گفت: اى كاش نيرويى در رفع شما مى داشتم و يا ركنى شديد مى بود و به آن جا پناه مى بردم. (سوره هود، آيه 80)
+فرشتگان از نزد ابراهيم به سوى لوط روانه شدند و به صورت پسرانى امرد مجسم شده، به عنوان ميهمان بر او وارد شدند، لوط از ورود آنان سخت به فكر فرورفت چون قوم خود را مى‌شناخت و مى‌دانست كه بزودى متعرض آنان مى‌شوند و به هيچ وجه دست از آنان برنمى دارند، چيزى نگذشت كه مردم خبردار شدند، به شتاب رو به خانه لوط نهاده و به يكديگر مژده مى‌دادند، لوط از خانه بيرون آمد و در موعظه و تحريك فتوت و رشد آنان سعى بليغ نمود تا به جايى كه دختران خود را بر آنان عرضه كرد و گفت: اى مردم! اين دختران من در اختيار شمايند [با آنها ازدواج کنید] و اين ها براى شما پاكيزه ترند پس، از خدا بترسيد و مرا نزد ميهمانانم رسوا مسازيد، آن گاه از در استغاثه و التماس در آمد و گفت: آيا در ميان شما يك نفر مرد رشيد نيست؟ مردم درخواست او را رد كرده و گفتند: ما هيچ علاقه اى به دختران تو نداريم و به هيچ وجه از ميهمانان تو دست بردار نيستيم. لوط علیه السلام مايوس شد و گفت: اى كاش نيرويى در رفع شما مى‌داشتم و يا ركنى شديد مى‌بود و به آن جا پناه مى‌بردم. (سوره هود، آيه 80)
 در اين هنگام [[ملائكه]] گفتند: اى لوط ما فرستادگان پروردگار توايم، آرام باش كه اين قوم به تو نخواهند رسيد، آن گاه همه آن مردم را كور كردند و مردم افتان و خيزان متفرق شدند. ([[سوره قمر]]، آيه 37)
-[[فرشتگان]] سپس به لوط علیه السلام دستور دادند كه شبانه اهل خود را برداشته و در همان شب پشت به مردم نموده، از قريه بيرون روند و احدى از آنان به پشت سر خود نگاه نكند ولى همسر خود را بيرون نبرد كه به او آن خواهد رسيد كه به مردم شهر مى رسد، و نيز به وى خبر دادند كه بزودى مردم شهر در صبح همين شب هلاك مى  شوند. ([[سوره هود]]، آيه 81؛ [[سوره حجر]]، آيه 66)
+[[فرشتگان]] سپس به لوط علیه السلام دستور دادند كه شبانه اهل خود را برداشته و در همان شب پشت به مردم نموده، از قريه بيرون روند و احدى از آنان به پشت سر خود نگاه نكند ولى همسر خود را بيرون نبرد كه به او آن خواهد رسيد كه به مردم شهر مى رسد، و نيز به وى خبر دادند كه بزودى مردم شهر در صبح همين شب هلاك مى‌شوند. ([[سوره هود]]، آيه 81؛ [[سوره حجر]]، آيه 66)
-صبح، هنگام طلوع فجر، صيحه آن قوم را فراگرفت و خداى عزوجل سنگى از گل  نشاندار كه نزد پروردگارت براى اسرافگران در [[گناه]] آماده شده بر آنان بباريد و شهرهايشان را زير و رو كرد و هر كس از مؤمنين را كه در آن شهرها بود بيرون نمود، البته غير از يك خانواده هيچ مؤمنى در آن شهرها يافت نشد و آن خانواده لوط بود و آن شهرها را آيت و مايه عبرت نسل  هاى آينده كرد تا كسانى كه از عذاب اليم الهى بيم دارند با ديدن آثار و خرابه هاى آن شهرها عبرت بگيرند.<ref> ترجمه الميزان (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص528.</ref>
+صبح، هنگام طلوع فجر، صيحه آن قوم را فراگرفت و خداى عزوجل سنگى از گل  نشاندار كه نزد پروردگارت براى اسرافگران در [[گناه]] آماده شده بر آنان بباريد و شهرهايشان را زير و رو كرد و هر كس از مؤمنين را كه در آن شهرها بود بيرون نمود، البته غير از يك خانواده هيچ مؤمنى در آن شهرها يافت نشد و آن خانواده لوط بود و آن شهرها را آيت و مايه عبرت نسل‌هاى آينده كرد تا كسانى كه از عذاب اليم الهى بيم دارند با ديدن آثار و خرابه هاى آن شهرها عبرت بگيرند.<ref> ترجمه الميزان (موسوى همدانى سيد محمدباقر)، ج10، ص528.</ref>
 ==حضرت لوط در روايات==

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 ==وجه تسميه لوط==
-لوط اشتقاقش از - لاط الشىء بقلبى يلوط لوطا وليطا - است يعنى وابستگى به دل و جان .<ref> ترجمه مفردات (خسروى حسينى سيد غلامرضا)، ج4، ص171.</ref> و عمل زشت لواط منسوب به [[قوم لوط]] شد و كلمه لوط و لوطى و الواط و كلمات مشابه آن در زبان فارسى رايج شد.
+لوط اشتقاقش از - لاط الشىء بقلبى يلوط لوطا وليطا - است يعنى وابستگى به دل و جان .<ref> ترجمه مفردات (خسروى حسينى سيد غلامرضا)، ج4، ص171.</ref> گفته شده حضرت لوط به جهت آن كه مجذوب و محبوب قلب [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام و لاصق به او بود در اتباع ملت و سيره او و ابراهيم عليه السلام محبت شديدى به او داشت  لوط نامیده شد.<ref> تفسير اثنا عشري (حسينى شاه عبدالعظيمى حسين بن احمد)، ج4، ص127.</ref>
 ==نسب حضرت لوط علیه السلام==
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۱: @@
 ==حضرت لوط در قرآن==
-در [[قرآن]] 27 بار نام حضرت لوط علیه السلام در: [[سوره انعام]]، [[سوره اعراف]]، [[سوره هود]]، [[سوره حجر]]، [[سوره انبياء]]، [[سوره حج]]، [[سوره  شعراء]]، [[سوره نمل]]، [[سوره عنكبوت]]، [[سوره صافات]]، [[سوره ص]]، [[سوره ق]]، [[سوره قمر]]، [[سوره تحريم]] آمده است.
+لوط علیه السلام از كلدانيان بود كه در سرزمين بابل زندگى مى‌كردند و آن جناب از اولين كسانى بود كه در [[ايمان]] آوردن به ابراهيم علیه السلام گوى سبقت را ربوده بود، او به ابراهيم ايمان آورد و گفت: {{متن قرآن|«إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى  رَبِّي»}}. (سوره عنكبوت، آيه 26) در نتيجه خداى تعالى او را با ابراهيم نجات داده به سرزمين [[فلسطين]]، "ارض مقدس" روانه كرد: {{متن قرآن|«وَ نَجَّيْناهُ وَ لُوطاً إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بارَكْنا فِيها لِلْعالَمِينَ»}} (سوره انبياء، آيه 71) پس لوط در بعضى از بلاد آن سرزمين منزل كرد، (كه بنا به بعضى از روايات و بنا به گفته تاريخ و [[تورات]] آن شهر سدوم بوده).
 مردم اين شهر و آبادي ها و شهرهاى اطراف آن كه خداى تعالى آن ها را در [[سوره توبه]] آيه 70 مؤتفكات خوانده، [[بت]] مى  پرستيدند و به عمل فاحشه لواط مرتكب مى شدند و اين قوم اولين قوم از اقوام و نژادهاى بشر بودند كه اين عمل در بينشان شايع گشت، ([[سوره اعراف]]، آيه 80) و شيوع آن به حدى رسيده بود كه در مجالس عمومى شان آن را مرتكب مى شدند ([[سوره عنكبوت]]، آيه 29) تا آن كه رفته رفته عمل فاحشه سنت قومى آنان شد و عام البلوى گرديد و همه بدان مبتلا گشته، زنان به كلى متروك شدند و راه تناسل را بستند. (سوره عنكبوت، آيه 29)

@@ سطر ۳۹: / سطر ۳۹: @@
 ==حضرت لوط در روايات==
-* در روايتى كه به وسيله [[ابوحمزه ثمالى]] و [[ابوبصير]] از [[امام باقر]] علیه السلام روايت شده است: لوط مدت سى سال در ميان قوم بسر برد. او از خود قوم نبود بلكه از خارج بسوى ايشان رفته بود. آنها را بسوى خدا دعوت مي كرد و از زشتى ها برحذر مي داشت. مردم او را پاسخ نگفتند و از او اطاعت نكردند. خود را از جنابت پاك نمي كردند و بسيار بخيل و نظر تنگ بودند.
+در روایتی که [[شیخ صدوق]] به سند خود از [[ابو بصیر]] و غير او از [[امام باقر]] يا [[امام صادق]] عليهما السّلام (تشکیک در منبع) نقل كرده آمده است:
-سرانجام به [[كيفر]] [[بخل]] و نظرتنگى دردى بي درمان در فروج آن ها افتاد. جريان از اين قرار بود كه آن ها بر سر راه كاروان [[مصر]] و [[شام]] بودند و مهمانان زيادى بر آن ها وارد مي شدند. آن ها از پذيرايى مهمانان بيزار بودند. تصميم گرفتند كه هرگاه غريبى وارد شهر مي شود، او را رسوا كنند تا مايه عبرت ديگران گردد.
+هنگامى كه فرشتگان براى هلاك قوم لوط آمدند گفتند: ما اهل اين قريه را هلاك خواهيم نمود. [[ساره]] گفت: من از كمى آنها و زيادى اهل قريه به شگفت آمدم لذا گفت: چه كسى طاقت قوم لوط را دارد! فرشتگان او را به [[اسحاق]] و بعد از اسحاق به [[يعقوب]] بشارت دادند.
-در نتيجه دچار مرضى شدند كه آسايش خود را از مردها مي خواستند و در ازاى آن پول مي پرداختند. لوط مردى سخى و دست و دلباز بود و بگرمى از مهمانان پذيرايى مي كرد. وى را از اين كار منع كرده، گفتند: اگر دست برندارى، مهمانت را رسوا مى كنيم.
+ساره خنديد و گفت: من پير زن و فرتوتى عقيم هستم (او در آن روز زنى نود ساله و ابراهيم مردى صد و بيست ساله بود).
-لوط از آن پس ورود مهمانان را پوشيده مي داشت. سرانجام خداوند، اراده فرمود كه  قوم را دچار [[عذاب]] كند. از اين رو [[جبرئيل]] را با چند فرشته بسوى آن ها فرستاد. نخست بر ابراهيم خليل وارد شدند. ابراهيم گوساله اى سر بريد و غذايى براى آنها فراهم كرد. اما وقتى غذا را پيش روى آن ها گذاشت، ملاحظه كرد كه نمي خورند. ابراهيم ناراحت شد و از آنها ترسيد.
+بارى ابراهيم با فرشتگان عذاب به مجادله پرداخت و فرمود: چگونه اين قوم را هلاك مى‏‌كنيد و حال آنكه در ميان ايشان لوط مى‏‌باشد؟! جبرئيل گفت: ما از كسى كه در بين اين قوم هست كاملا مطّلع هستيم.
-گفتند: اى ابراهيم، ما غذا نمي خوريم. ما فرستاده خداى توايم كه بسوى [[قوم لوط]] مي رويم. از آن جا حركت كردند و نزد لوط رفتند. لوط مشغول آبيارى بود. پرسيد: شما كيستيد؟ گفتند: مسافريم. امشب ما را مهمانى كن. لوط گفت: مردم اين شهر، خوب نيستند و تمايل به همجنس دارند و مال مردم را مي برند.
+ابراهيم اصرار و ابرام نمود در برداشته شدن عذاب از قوم لوط. جبرئيل گفت: اى ابراهيم از اين خواسته درگذر امر پروردگارت مبنى بر عذاب ايشان صادر شده و قطعا عذابى كه تخلفى در آن نيست بر ايشان نازل خواهد شد.
-گفتند: ما احتياط مي كنيم. لوط به خانه آمد و از همسرش خواهش كرد كه ورود مهمانان را به اطلاع كسى نرساند. او هم پذيرفت. علامت ميان زن و مردم شهر اين بود كه هر گاه روز مهمان مي آمد، از پشت بام دود مي كرد و هرگاه شب مهمان مي آمد، آتشى برمى افروخت. مردم مطلع شدند و خانه لوط را محاصره كردند. جبرئيل بال خود را بر چشمان آن ها زد و قوه بينايى را از آنها سلب كرد. مردم فهميدند كه عذاب نازل شده است.
+سپس امام عليه السّلام فرمودند: هنگامى كه جبرئيل و فرشتگان ديگر براى هلاكت قوم لوط نزد آن جناب آمدند قوم آن حضرت آگاه شده و به قصد عمل زشتى كه در آن سابقه داشتند به سرعت به درگاه او وارد شدند، لوط ايستاد و دست بر درب منزل نهاد و آنها را سوگند داد و گفت: از خدا بترسيد و مرا در ميان ميهمانانم سر افكنده نكنيد.
-جبرئيل گفت: اى لوط، به اتفاق خانواده ات - به جز همسرت - از شهر خارج شو. لوط گفت: چگونه خارج شوم؟ اين ها خانه ام را محاصره كرده اند. جبرئيل خطى از نور جلو روى او قرار داده، گفت: از همين جا برويد و احدى از شما رو به عقب برنگرداند.
+آنها گفتند: مگر ما تو را نهى نكرده و از پذيرفتن ميهمان بازنداشتيم. لوط دختران خود را بر ايشان عرضه كرد و پيشنهاد نمود كه به جاى آن عمل ناروا با ايشان ازدواج كنيد. آنها گفتند: ما را رغبت و ميلى به آنها دختران نيست و تو به خوبى مى‌‏دانى كه مقصود ما چيست. حضرت لوط عليه السّلام فرمود: آيا در ميان شما يك مرد خير خواه رشيد خداپرست نمى‏‌باشد؟
-آنها رفتند و سپيده دم، طلوع كرد. در اين وقت جبرئيل بال هاى خود را به اطراف شهر زد و آن را از جاى بركند و آن چنان بالا برد كه صداى عوعوى سگان و بانگ خروسان را اهل آسمان شنيدند سپس شهر را وارونه كرد و خداوند شهر را سنگباران كرد. زن لوط سنگى عظيم بر سرش افتاد و نابود شد. برخى گويند: شهر بر ساكنان خود وارونه شد و بر آنها كه از شهر خارج بودند سنگ باريد.
+امام عليه السّلام فرمود: آنها ابا و امتناع نمودند. لوط عليه السّلام فرمود: اى كاش مرا بر منع شما اقتدارى بود يا آنكه چون قدرت ندارم از شرّ شما به ركن محكمى پناه خواهم برد. حضرت فرمود: جبرئيل به ايشان مى‌‏نگريست و پس از كلام لوط گفت: كاش مى‌‏دانست چه اقتدار و نيرويى دارد، سپس جبرئيل لوط را خواند و آن حضرت نزد وى رفت در همين هنگام آن قوم درب را گشوده و داخل خانه شدند، جبرئيل با دست به ايشان اشاره كرد در جا نابينا شدند، پس وقتى خواستند از منزل برگردند چون درب منزل را نمى‏‌ديدند با دست ديوار را مسّ مى‏‌كردند تا درب را پيدا كرده و از آن خارج شوند، و فرشتگان به خدا سوگند مى‌‏خوردند كه اگر صبح بدمد يك نفر از قوم لوط را باقى نمى‌‏گذاريم.
-كلى گويد: اولين كسى كه عمل قوم لوط را انجام داد، [[شيطان]] بود. شهر لوط، يكى از شهرهاى آبادى بود كه مسافران بسيارى را به خود جذب مي كرد. شيطان به صورت جوانى زيبا درآمد و آن ها را به عمل لواط تشويق كرد. تدريجاً اين عمل در ميان  ايشان رواج يافت و زمين از دست آن ها به درگاه خداوند [[استغاثه]] كرد. آسمان هم صداى استغاثه زمين را شنيد و به استغاثه درآمد. عرش هم صداى استغاثه آسمان را شنيد و بزارى افتاد. خداوند به آسمان امر كرد كه بر آنها سنگ ببارد و به زمين امر كرد كه آنها را فروبرد.<ref> [[ترجمه مجمع البيان]]، ج9، ص168.</ref>
+امام عليه السّلام فرمودند: وقتى جبرئيل به لوط گفت ما فرستادگان پروردگارت هستيم. لوط به جبرئيل فرمود: اى جبرئيل در عذاب اين قوم شتاب كن. جبرئيل گفت: آرى. لوط عليه السّلام فرمود: اى جبرئيل در عذاب ايشان تعجيل كن. جبرئيل گفت: وعده ايشان طلوع صبح است، آيا صبح نزديك نيست؟!
-* [[ابويزيد حمار]] به نقل از [[امام صادق]] عليه السلام آورده است كه آن حضرت فرمود: خداوند متعال براى نابود كردن [[قوم لوط]] چهار فرشته با نام هاى [[جبرئيل]]، [[ميكائيل]]، [[اسرافيل]] و [[كروبيل]] برانگيخت. آن ها در حالى كه عمامه بر سر داشتند بر ابراهيم گذر كردند و بر او درود فرستادند.
+سپس جبرئيل گفت: اى لوط خود و فرزندانت از اين قريه بيرون رويد تا به فلان مكان برسيد لوط فرمود: اى جبرئيل الاغ‏هاى سوارى من نحيف و ناتوان هستند و نمى‏توانند ما را به سرعت از اين قريه به فلان موضع ببرند. جبرئيل گفت: وقت را مغتنم شمرده و زود از اينجا بيرون رويد.
 ابراهيم آن ها را نشناخت ولى نمود نيكويى در ايشان يافت، لذا پيش خود چنين گفت: خدمت به ايشان را جز من شايسته نيست. [[حضرت ابراهیم]] ميهمان دوست بود، پس گوساله فربهى براى آن ها بريان كرد تا بپخت و آن را پيش روى ايشان نهاد. پس چون گوساله را در برابر آن ها گذاشت ديد كه دست آن ها به گوساله نمى  رسد. پس آنها را ناشناس تشخيص داد و از آن ها هراسى در دلش افتاد. جبرئيل كه چنين ديد عمامه از چهره برگرفت و ابراهيم او را به جاى آورد و گفت: تو همويى؟ جبرئيل گفت: آرى.
@@ سطر ۶۵: / سطر ۷۰: @@
 ابراهيم به آن ها گفت: براى چه آمده ايد؟ [[فرشتگان]] گفتند: براى نابود كردن قوم لوط آمده ايم. ابراهيم گفت: اگر در ميان آن ها صد مؤمن يافت شود باز هم آن ها را نابود خواهيد كرد؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر پنجاه نفر باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر سى تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر بيست تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر ده تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير، ابراهيم گفت: اگر پنج تن باشند چه؟ جبرئيل گفت: خير. ابراهيم گفت: اگر يك تن باشد چه؟ جبرئيل گفت: خير.
-در اين هنگام ابراهيم گفت: لوط كه در ميان آن هاست؟ فرشتگان در پاسخ گفتند: ما بدان كس كه در ميان آنهاست داناتريم. ما او و خاندانش را رهايى بخشيم مگر زنش را كه از ماندگان است. آن ها سپس رفتند.<ref> [[بهشت]] كافى/ترجمه روضه كافى (حميدرضا آژير)، ص375.</ref>
+در اين هنگام ابراهيم گفت: لوط كه در ميان آنهاست؟ فرشتگان در پاسخ گفتند: ما بدان كس كه در ميان آنهاست داناتريم. ما او و خاندانش را رهايى بخشيم مگر زنش را كه از ماندگان است. آن ها سپس رفتند.<ref> [[بهشت]] كافى/ترجمه روضه كافى (حميدرضا آژير)، ص375.</ref>
 ==اخلاق و فضائل و ويژگي هاي حضرت لوط علیه السلام==