حضرت شعیب علیه السلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani در ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۸

2026-07-01T11:48:00Z

Zamani در ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۷

2026-07-01T11:47:24Z

Zamani در ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۳

2026-07-01T11:43:48Z

Zamani در ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۲

2026-07-01T11:32:53Z

Zamani در ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۱

2026-07-01T11:31:26Z

Zamani در ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۰۸

2026-07-01T11:08:46Z

Mohammadi در ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۰۹

2026-06-29T10:09:33Z

مهدی موسوی: ویرایش

2022-01-29T11:31:13Z

ویرایش

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۳۳

2020-07-18T09:33:25Z

Zamani در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۳۰

2020-07-18T09:30:15Z

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 اما در آیات [[آیه 176 سوره شعراء|۱۷۶]] تا [[آیه 190 سوره شعراء|۱۹۰]] سوره شعراء قوم حضرت شعیب با تعبیر [[اصحاب ایکه]] نام برده شده است که به [[انذار|انذارهای]] حضرت شعیب به عنوان پیامبر آنان توجه نمی کردند و به همین خاطر گرفتار [[عذاب]] الهی شدند:
-:{{متن قرآن|{{آیه|26|176}} 💠{{آیه|26|177}} 💠 {{آیه|26|178}} 💠 {{آیه|26|179}} 💠{{آیه|26|180}} 💠 {{آیه|26|181}} 💠 {{آیه|26|182}} 💠 {{آیه|26|183}} 💠 {{آیه|26|184}} 💠 {{آیه|26|185}} 💠 {{آیه|26|186}} 💠 {{آیه|26|187}} 💠 {{آیه|26|188}} 💠 {{آیه|26|189}}}} 💠 {{آیه|26|190}}}}
+:{{متن قرآن|{{آیه|26|176}} 💠{{آیه|26|177}} 💠 {{آیه|26|178}} 💠 {{آیه|26|179}} 💠{{آیه|26|180}} 💠 {{آیه|26|181}} 💠 {{آیه|26|182}} 💠 {{آیه|26|183}} 💠 {{آیه|26|184}} 💠 {{آیه|26|185}} 💠 {{آیه|26|186}} 💠 {{آیه|26|187}} 💠 {{آیه|26|188}} 💠 {{آیه|26|189}} 💠 {{آیه|26|190}}}}
 :<small>مردم اَیکه پیامبران را تکذیب کردند، (۱۷۶) هنگامی که شعیب به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۷۷) بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۷۸) بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۷۹)من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۸۰) پیمانه را کامل بدهید و از کم فروشان نباشید، (۱۸۱) و [متاع و کالا را] با ترازوی درست وزن کنید، (۱۸۲) و از قیمت اشیا و اجناس مردم به هنگام خرید نکاهید، و در زمین تباهکارانه فتنه و آشوب برپا نکنید، (۱۸۳) و از آنکه شما و امت های پیشین را آفرید پروا کنید. (۱۸۴) گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی، (۱۸۵) و تو جز بشری مانند ما نیستی، و بی تردید ما تو را از دروغگویان می پنداریم، (۱۸۶) پس اگر راست می گویی پاره هایی از آسمان را بر ما فرو ریز. (۱۸۷)[شعیب] گفت: پروردگارم به آنچه انجام می دهید، داناتر است. (۱۸۸) پس او را تکذیب کردند؛ در نتیجه عذاب روز سایبان [یعنی روزی که ابری تیره و صاعقه زا سایه می اندازد] آنان را فرا گرفت، همانا آن عذاب روزی بزرگ بود، (۱۸۹) بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد؛ و قوم شعیب بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۹۰)</small>

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ==قوم حضرت شعیب==
-حضرت شعیب در [[قرآن|قرآن کریم]]، به عنوان پیامبر مبعوث شده به شهر «مَدین» با تعبیر «{{متن قرآن|وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ...}}» [[آیه 85 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۸۵.]] معرفی شده است؛ مانند [[آیه 36 سوره عنکبوت|آیه ۳۶ سوره عنکبوت]].
+حضرت شعیب در [[آیه 85 سوره اعراف|آیه ۸۵ سوره اعراف]] و [[آیه 36 سوره عنکبوت|آیه ۳۶ سوره عنکبوت]] به عنوان پیامبر مبعوث شده به شهر «مَدین» با تعبیر: «{{متن قرآن|وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ...}}»
 نام کنونى مدین را «معان» و موقعیت جغرافیایى آن را میان [[مدینه]] و [[شام]]، مقابل سرزمین [[تبوک]] در ساحل دریاى سرخ (قُلْزُم) گفته‌اند. برخى امتداد آن را از شرق خلیج عقبه تا جنوب شرقى سینا دانسته‌اند.<ref>دایرة المعارف قرآن کریم، ج‏۳، ص۴۶۰</ref>
-در آیات [[آیه 176 سوره شعراء|۱۷۶]] تا [[آیه 190 سوره شعراء|۱۹۰]] سوره شعراء قوم حضرت شعیب با تعبیر [[اصحاب ایکه]] نام برده شده است که به [[انذار|انذارهای]] حضرت شعیب به عنوان پیامبر آنان توجه نمی کردند و به همین خاطر گرفتار [[عذاب]] الهی شدند:
+اما در آیات [[آیه 176 سوره شعراء|۱۷۶]] تا [[آیه 190 سوره شعراء|۱۹۰]] سوره شعراء قوم حضرت شعیب با تعبیر [[اصحاب ایکه]] نام برده شده است که به [[انذار|انذارهای]] حضرت شعیب به عنوان پیامبر آنان توجه نمی کردند و به همین خاطر گرفتار [[عذاب]] الهی شدند:
 :{{متن قرآن|{{آیه|26|176}} 💠{{آیه|26|177}} 💠 {{آیه|26|178}} 💠 {{آیه|26|179}} 💠{{آیه|26|180}} 💠 {{آیه|26|181}} 💠 {{آیه|26|182}} 💠 {{آیه|26|183}} 💠 {{آیه|26|184}} 💠 {{آیه|26|185}} 💠 {{آیه|26|186}} 💠 {{آیه|26|187}} 💠 {{آیه|26|188}} 💠 {{آیه|26|189}}}} 💠 {{آیه|26|190}}}}

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 نام کنونى مدین را «معان» و موقعیت جغرافیایى آن را میان [[مدینه]] و [[شام]]، مقابل سرزمین [[تبوک]] در ساحل دریاى سرخ (قُلْزُم) گفته‌اند. برخى امتداد آن را از شرق خلیج عقبه تا جنوب شرقى سینا دانسته‌اند.<ref>دایرة المعارف قرآن کریم، ج‏۳، ص۴۶۰</ref>
-در آیات ۱۷۶ تا ۱۸۹ سوره شعراء قوم حضرت شعیب با تعبیر [[اصحاب ایکه]] نام برده شده است که به [[انذار|انذارهای]] حضرت شعیب به عنوان پیامبر آنان توجه نمی کردند و به همین خاطر گرفتار [[عذاب]] الهی شدند:
+در آیات [[آیه 176 سوره شعراء|۱۷۶]] تا [[آیه 190 سوره شعراء|۱۹۰]] سوره شعراء قوم حضرت شعیب با تعبیر [[اصحاب ایکه]] نام برده شده است که به [[انذار|انذارهای]] حضرت شعیب به عنوان پیامبر آنان توجه نمی کردند و به همین خاطر گرفتار [[عذاب]] الهی شدند:
-:{{متن قرآن|{{آیه|26|176}} 💠{{آیه|26|177}} 💠 {{آیه|26|178}} 💠 {{آیه|26|179}} 💠{{آیه|26|180}} 💠 {{آیه|26|181}} 💠 {{آیه|26|182}} 💠 {{آیه|26|183}} 💠 {{آیه|26|184}} 💠 {{آیه|26|185}} 💠 {{آیه|26|186}} 💠 {{آیه|26|187}} 💠 {{آیه|26|188}} 💠 {{آیه|26|189}}}}
+:{{متن قرآن|{{آیه|26|176}} 💠{{آیه|26|177}} 💠 {{آیه|26|178}} 💠 {{آیه|26|179}} 💠{{آیه|26|180}} 💠 {{آیه|26|181}} 💠 {{آیه|26|182}} 💠 {{آیه|26|183}} 💠 {{آیه|26|184}} 💠 {{آیه|26|185}} 💠 {{آیه|26|186}} 💠 {{آیه|26|187}} 💠 {{آیه|26|188}} 💠 {{آیه|26|189}}}} 💠 {{آیه|26|190}}}}
 :<small>مردم اَیکه پیامبران را تکذیب کردند، (۱۷۶) هنگامی که شعیب به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۷۷) بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۷۸) بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۷۹)من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۸۰) پیمانه را کامل بدهید و از کم فروشان نباشید، (۱۸۱) و [متاع و کالا را] با ترازوی درست وزن کنید، (۱۸۲) و از قیمت اشیا و اجناس مردم به هنگام خرید نکاهید، و در زمین تباهکارانه فتنه و آشوب برپا نکنید، (۱۸۳) و از آنکه شما و امت های پیشین را آفرید پروا کنید. (۱۸۴) گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی، (۱۸۵) و تو جز بشری مانند ما نیستی، و بی تردید ما تو را از دروغگویان می پنداریم، (۱۸۶) پس اگر راست می گویی پاره هایی از آسمان را بر ما فرو ریز. (۱۸۷)[شعیب] گفت: پروردگارم به آنچه انجام می دهید، داناتر است. (۱۸۸) پس او را تکذیب کردند؛ در نتیجه عذاب روز سایبان [یعنی روزی که ابری تیره و صاعقه زا سایه می اندازد] آنان را فرا گرفت، همانا آن عذاب روزی بزرگ بود، (۱۸۹) بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد؛ و قوم شعیب بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۹۰)</small>
 برخی از مفسرین عنوان اصحاب ایکه را تعبیر دیگری برای [[اصحاب مدین|اصحاب مدین]] دانسته اند. ابن ‌کثیر نویسنده کتاب «قصص الانبیاء» معتقد است اشتراک اهل مدین و اصحاب ‌ایکه در صفت کم‌فروشى، شاهدى بر این است که آنان یک امت بودند و با چند گونه عذاب نابود شدند.<ref> ابن کثیر، قصص‌الانبیاء، ص‌ ۱۷۸.</ref> برخی دیگر ذکر اصحاب ایکه در کنار [[قوم نوح]]، [[قوم عاد]]، [[فرعون]]، [[قوم ثمود]] و [[قوم لوط]] در دو [[سوره ص‌]] و [[سوره ق]]، بدون آن که در اینجا نامى از اهل مدین برده شود و در مقابل، ذکر اهل مدین در کنار همین پیامبران در دو [[سوره اعراف]] و [[سوره هود]]، بدون آن که از اصحاب ایکه یاد شود، را شاهدى بر یکى بودن اهل مدین و اصحاب ایکه دانسته‌اند.<ref>دایرة المعارف قرآن کریم، ج‏۳، ص۳۸۹</ref>
-اما نظر دیگر این است که اصحاب ایکه غیر از اصحاب مدین بوده است و حضرت شعیب از مردم مدین بود و با اصحاب ایکه بیگانه بود، چرا که در مورد اصحاب مدین آمده است: «{{متن قرآن|وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ...}}»<ref name=":۰" /> و شعیب را برادر اهل مدین خوانده اما در مورد اصحاب ایکه آمده: «{{متن قرآن|إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ ...}}»<ref name=":1" />؛ و او را برادر اصحاب ایکه نگفته است.<ref>تفسیر شریف لاهیجى، ج‏۳، ص۳۹۳</ref> دلیل دیگری که برای دوگانه دانستن اصحاب مدین و اصحاب ایکه آورده شده آن است که قرآن کیفر اصحاب ایکه را عذاب «یوم الظُلّه» معرفى کرده؛ اما عذاب اهل مدین «رَجْفه» و «صَیْحه» بیان شده است. و نیز گفته شده شعیبِ پیامبر ابتدا به سوى قوم خودش (اصحاب مدین) مبعوث شد و پس از نابودى آنان رسالت هدایت اصحاب ایکه را بر عهده گرفت.<ref>مع الانبیاء فی القرآن الکریم، عفیف عبدالفتاح.</ref>
+اما نظر دیگر این است که اصحاب ایکه غیر از اصحاب مدین بوده است و حضرت شعیب از مردم مدین بود و با اصحاب ایکه بیگانه بود، چرا که در مورد اصحاب مدین آمده است: «{{متن قرآن|وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ...}}<ref>[[آیه 85 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۸۵.]]</ref>» و شعیب را برادر اهل مدین خوانده اما در مورد اصحاب ایکه آمده: «{{متن قرآن|إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ ...}}»؛ و او را برادر اصحاب ایکه نگفته است.<ref>تفسیر شریف لاهیجى، ج‏۳، ص۳۹۳</ref> دلیل دیگری که برای دوگانه دانستن اصحاب مدین و اصحاب ایکه آورده شده آن است که قرآن کیفر اصحاب ایکه را عذاب «یوم الظُلّه» معرفى کرده؛ اما عذاب اهل مدین «رَجْفه» و «صَیْحه» بیان شده است. و نیز گفته شده شعیبِ پیامبر ابتدا به سوى قوم خودش (اصحاب مدین) مبعوث شد و پس از نابودى آنان رسالت هدایت اصحاب ایکه را بر عهده گرفت.<ref>مع الانبیاء فی القرآن الکریم، عفیف عبدالفتاح.</ref>
 ==رفتار مردم مدین با شعیب==

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 :{{متن قرآن|{{آیه|26|176}} 💠{{آیه|26|177}} 💠 {{آیه|26|178}} 💠 {{آیه|26|179}} 💠{{آیه|26|180}} 💠 {{آیه|26|181}} 💠 {{آیه|26|182}} 💠 {{آیه|26|183}} 💠 {{آیه|26|184}} 💠 {{آیه|26|185}} 💠 {{آیه|26|186}} 💠 {{آیه|26|187}} 💠 {{آیه|26|188}} 💠 {{آیه|26|189}}}}
+:<small>مردم اَیکه پیامبران را تکذیب کردند، (۱۷۶) هنگامی که شعیب به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۷۷) بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۷۸) بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۷۹)من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۸۰) پیمانه را کامل بدهید و از کم فروشان نباشید، (۱۸۱) و [متاع و کالا را] با ترازوی درست وزن کنید، (۱۸۲) و از قیمت اشیا و اجناس مردم به هنگام خرید نکاهید، و در زمین تباهکارانه فتنه و آشوب برپا نکنید، (۱۸۳) و از آنکه شما و امت های پیشین را آفرید پروا کنید. (۱۸۴) گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی، (۱۸۵) و تو جز بشری مانند ما نیستی، و بی تردید ما تو را از دروغگویان می پنداریم، (۱۸۶) پس اگر راست می گویی پاره هایی از آسمان را بر ما فرو ریز. (۱۸۷)[شعیب] گفت: پروردگارم به آنچه انجام می دهید، داناتر است. (۱۸۸) پس او را تکذیب کردند؛ در نتیجه عذاب روز سایبان [یعنی روزی که ابری تیره و صاعقه زا سایه می اندازد] آنان را فرا گرفت، همانا آن عذاب روزی بزرگ بود، (۱۸۹) بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد؛ و قوم شعیب بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۹۰)</small>
 برخی از مفسرین عنوان اصحاب ایکه را تعبیر دیگری برای [[اصحاب مدین|اصحاب مدین]] دانسته اند. ابن ‌کثیر نویسنده کتاب «قصص الانبیاء» معتقد است اشتراک اهل مدین و اصحاب ‌ایکه در صفت کم‌فروشى، شاهدى بر این است که آنان یک امت بودند و با چند گونه عذاب نابود شدند.<ref> ابن کثیر، قصص‌الانبیاء، ص‌ ۱۷۸.</ref> برخی دیگر ذکر اصحاب ایکه در کنار [[قوم نوح]]، [[قوم عاد]]، [[فرعون]]، [[قوم ثمود]] و [[قوم لوط]] در دو [[سوره ص‌]] و [[سوره ق]]، بدون آن که در اینجا نامى از اهل مدین برده شود و در مقابل، ذکر اهل مدین در کنار همین پیامبران در دو [[سوره اعراف]] و [[سوره هود]]، بدون آن که از اصحاب ایکه یاد شود، را شاهدى بر یکى بودن اهل مدین و اصحاب ایکه دانسته‌اند.<ref>دایرة المعارف قرآن کریم، ج‏۳، ص۳۸۹</ref>
@@ سطر ۴۷: / سطر ۴۶: @@
 *[[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلی الله علیه و آله در حدیثی می فرمایند: حضرت شعیب علیه السلام به واسطه محبت و شوق و دوستى با خدا آن قدر گریست که دو چشم او کور شد، خدا دیده او را بینا فرمود، و همچنین تا سه مرتبه، در مرتبه چهارم [[وحى]] الهى رسید که یا شعیب تا کى می گریى و تا چند چنین خواهى بود (و مقصود تو از این گریه چیست؟) اگر گریه تو از خوف [[جهنم]] است من تو را از آن ایمن گردانیدم، و اگر از شوق [[بهشت]] است آن را به تو عطا نمودم، عرض کرد: الهى و سیدى تو می دانى گریه من براى ترس از جهنم و شوق بهشت نیست. بلکه دل من به محبت تو بسته شده است و گریه دوستى و محبت است که چشم مرا نابینا کرد، وحى رسید حال که گریه تو از این راهست بزودى پیغمبر و کلیم خود موسى بن عمران را به خدمتکارى تو بفرستم که تا ده سال خدمت (و شبانى) کند.<ref> ارشاد القلوب، ترجمه مسترحمى، ج۲، ص۲۱۹.</ref>
 ==وفات و مدفن==
 در چگونگی وفات و محل دفن حضرت شعیب بین تاریخ نویسان اختلاف نظر وجود دارد:
@@ سطر ۶۵: / سطر ۶۵: @@
 *مرکز فرهنگ و معارف قرآن، دایرة المعارف قرآن کریم، بوستان کتاب قم، ۱۳۸۲ ش.
-== مطالب مرتبط ==
+==مطالب مرتبط==
-* [[اَصحاب مَديَن|اصحاب مدين]]
+*[[اَصحاب مَديَن|اصحاب مدين]]
-* [[اصحاب ایکه]]
+*[[اصحاب ایکه]]
-* [[دختران حضرت شعیب]]
+*[[دختران حضرت شعیب]]
 {{پیامبران}}
 {{قرآن}}

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ==قوم حضرت شعیب==
-حضرت شعیب در [[قرآن|قرآن کریم]]، به عنوان پیامبر مبعوث شده به شهر «مَدین» با تعبیر «{{متن قرآن|وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ...}}»<ref name=":۰">[[آیه 85 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۸۵.]]</ref> معرفی شده است؛ مانند [[آیه 36 سوره عنکبوت|آیه ۳۶ سوره عنکبوت]].
+حضرت شعیب در [[قرآن|قرآن کریم]]، به عنوان پیامبر مبعوث شده به شهر «مَدین» با تعبیر «{{متن قرآن|وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ...}}» [[آیه 85 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۸۵.]] معرفی شده است؛ مانند [[آیه 36 سوره عنکبوت|آیه ۳۶ سوره عنکبوت]].
 نام کنونى مدین را «معان» و موقعیت جغرافیایى آن را میان [[مدینه]] و [[شام]]، مقابل سرزمین [[تبوک]] در ساحل دریاى سرخ (قُلْزُم) گفته‌اند. برخى امتداد آن را از شرق خلیج عقبه تا جنوب شرقى سینا دانسته‌اند.<ref>دایرة المعارف قرآن کریم، ج‏۳، ص۴۶۰</ref>
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 در آیات ۱۷۶ تا ۱۸۹ سوره شعراء قوم حضرت شعیب با تعبیر [[اصحاب ایکه]] نام برده شده است که به [[انذار|انذارهای]] حضرت شعیب به عنوان پیامبر آنان توجه نمی کردند و به همین خاطر گرفتار [[عذاب]] الهی شدند:
-:{{متن قرآن|«{{آیه|26|176}} 💠<ref>[[آیه 176 سوره شعراء|سوره شعراء، آیه ۱۷۶.]]</ref> {{آیه|26|177}} 💠<ref name=":1">[[آیه 177 سوره شعراء|همان، آیه ۱۷۷.]]</ref> {{آیه|26|178}} 💠<ref>[[آیه 178 سوره شعراء|همان، آیه ۱۷۸.]]</ref> {{آیه|26|179}} 💠<ref>[[آیه 179 سوره شعراء|همان، آیه ۱۷۹.]]</ref> {{آیه|26|180}} 💠<ref>[[آیه 180 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۰.]]</ref> {{آیه|26|181}} 💠<ref>[[آیه 181 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۱.]]</ref> {{آیه|26|182}} 💠<ref>[[آیه 182 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۲.]]</ref> {{آیه|26|183}} 💠<ref>[[آیه 183 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۳.]]</ref> {{آیه|26|184}} 💠<ref>[[آیه 184 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۴.]]</ref> {{آیه|26|185}} 💠<ref>[[آیه 185 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۵.]]</ref> {{آیه|26|186}} 💠<ref>[[آیه 186 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۶.]]</ref> {{آیه|26|187}} 💠<ref>[[آیه 187 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۷.]]</ref> {{آیه|26|188}} 💠<ref>[[آیه 188 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۸.]]</ref> {{آیه|26|189}}<ref>[[آیه 189 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۹.]]</ref>»}}
+:{{متن قرآن|{{آیه|26|176}} 💠{{آیه|26|177}} 💠 {{آیه|26|178}} 💠 {{آیه|26|179}} 💠{{آیه|26|180}} 💠 {{آیه|26|181}} 💠 {{آیه|26|182}} 💠 {{آیه|26|183}} 💠 {{آیه|26|184}} 💠 {{آیه|26|185}} 💠 {{آیه|26|186}} 💠 {{آیه|26|187}} 💠 {{آیه|26|188}} 💠 {{آیه|26|189}}}}
 :مردم اَیکه پیامبران را تکذیب کردند، (۱۷۶) هنگامی که شعیب به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟ (۱۷۷) بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم، (۱۷۸) بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید، (۱۷۹)من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است، (۱۸۰) پیمانه را کامل بدهید و از کم فروشان نباشید، (۱۸۱) و [متاع و کالا را] با ترازوی درست وزن کنید، (۱۸۲) و از قیمت اشیا و اجناس مردم به هنگام خرید نکاهید، و در زمین تباهکارانه فتنه و آشوب برپا نکنید، (۱۸۳) و از آنکه شما و امت های پیشین را آفرید پروا کنید. (۱۸۴) گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی، (۱۸۵) و تو جز بشری مانند ما نیستی، و بی تردید ما تو را از دروغگویان می پنداریم، (۱۸۶) پس اگر راست می گویی پاره هایی از آسمان را بر ما فرو ریز. (۱۸۷)[شعیب] گفت: پروردگارم به آنچه انجام می دهید، داناتر است. (۱۸۸) پس او را تکذیب کردند؛ در نتیجه عذاب روز سایبان [یعنی روزی که ابری تیره و صاعقه زا سایه می اندازد] آنان را فرا گرفت، همانا آن عذاب روزی بزرگ بود، (۱۸۹) بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد؛ و قوم شعیب بیشترشان مؤمن نبودند، (۱۹۰)

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ==قوم حضرت شعیب==
-حضرت شعیب در [[قرآن|قرآن کریم]]، به عنوان پیامبر مبعوث شده به شهر «مَدین» با تعبیر «{{متن قرآن|وَإِلَىٰ مَدْینَ أَخَاهُمْ شُعَیبًا}}» معرفی شده است؛ مانند [[آیه 85 سوره اعراف|آیه ۸۵ سوره اعراف]] و [[آیه 36 سوره عنکبوت|آیه ۳۶ سوره عنکبوت]]. نام کنونى مدین را «معان» و موقعیت جغرافیایى آن را میان [[مدینه]] و [[شام]]، مقابل سرزمین [[تبوک]] در ساحل دریاى سرخ (قُلْزُم) گفته‌اند. برخى امتداد آن را از شرق خلیج عقبه تا جنوب شرقى سینا دانسته‌اند.<ref>دایرة المعارف قرآن کریم، ج‏۳، ص۴۶۰</ref>
+حضرت شعیب در [[قرآن|قرآن کریم]]، به عنوان پیامبر مبعوث شده به شهر «مَدین» با تعبیر «{{متن قرآن|وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ...}}»<ref name=":۰">[[آیه 85 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۸۵.]]</ref> معرفی شده است؛ مانند [[آیه 36 سوره عنکبوت|آیه ۳۶ سوره عنکبوت]]. نام کنونى مدین را «معان» و موقعیت جغرافیایى آن را میان [[مدینه]] و [[شام]]، مقابل سرزمین [[تبوک]] در ساحل دریاى سرخ (قُلْزُم) گفته‌اند. برخى امتداد آن را از شرق خلیج عقبه تا جنوب شرقى سینا دانسته‌اند.<ref>دایرة المعارف قرآن کریم، ج‏۳، ص۴۶۰</ref>
-در آیات ۱۷۶ تا ۱۸۹ [[سوره شعراء]] ({{متن قرآن|کذَّبَ أَصْحَابُ الْأَیکةِ الْمُرْسَلِینَ * إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَیبٌ أَلَا تَتَّقُونَ * إِنِّی لَکمْ رَسُولٌ أَمِینٌ ...}}) قوم حضرت شعیب با تعبیر [[اصحاب ایکه]] نام برده شده است که به [[انذار|انذارهای]] حضرت شعیب به عنوان پیامبر آنان توجه نمی کردند و به همین خاطر گرفتار [[عذاب]] الهی شدند. برخی از مفسرین عنوان اصحاب ایکه را تعبیر دیگری برای [[اصحاب مدین|اصحاب مدین]] دانسته اند. ابن ‌کثیر نویسنده کتاب «قصص الانبیاء» معتقد است اشتراک اهل مدین و اصحاب ‌ایکه در صفت کم‌فروشى، شاهدى بر این است که آنان یک امت بودند و با چند گونه عذاب نابود شدند.<ref> ابن کثیر، قصص‌الانبیاء، ص‌ ۱۷۸.</ref> برخی دیگر ذکر اصحاب ایکه در کنار [[قوم نوح]]، [[قوم عاد]]، [[فرعون]]، [[قوم ثمود]] و [[قوم لوط]] در دو [[سوره ص‌]] و [[سوره ق]]، بدون آن که در اینجا نامى از اهل مدین برده شود و در مقابل، ذکر اهل مدین در کنار همین پیامبران در دو [[سوره اعراف]] و [[سوره هود]]، بدون آن که از اصحاب ایکه یاد شود، را شاهدى بر یکى بودن اهل مدین و اصحاب ایکه دانسته‌اند.<ref>دایرة المعارف قرآن کریم، ج‏۳، ص۳۸۹</ref>
+در آیات {{متن قرآن|«{{آیه|26|176}} 💠<ref>[[آیه 176 سوره شعراء|سوره شعراء، آیه ۱۷۶.]]</ref> {{آیه|26|177}} 💠<ref name=":1">[[آیه 177 سوره شعراء|همان، آیه ۱۷۷.]]</ref> {{آیه|26|178}} 💠<ref>[[آیه 178 سوره شعراء|همان، آیه ۱۷۸.]]</ref> {{آیه|26|179}} 💠<ref>[[آیه 179 سوره شعراء|همان، آیه ۱۷۹.]]</ref> {{آیه|26|180}} 💠<ref>[[آیه 180 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۰.]]</ref> {{آیه|26|181}} 💠<ref>[[آیه 181 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۱.]]</ref> {{آیه|26|182}} 💠<ref>[[آیه 182 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۲.]]</ref> {{آیه|26|183}} 💠<ref>[[آیه 183 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۳.]]</ref> {{آیه|26|184}} 💠<ref>[[آیه 184 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۴.]]</ref> {{آیه|26|185}} 💠<ref>[[آیه 185 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۵.]]</ref> {{آیه|26|186}} 💠<ref>[[آیه 186 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۶.]]</ref> {{آیه|26|187}} 💠<ref>[[آیه 187 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۷.]]</ref> {{آیه|26|188}} 💠<ref>[[آیه 188 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۸.]]</ref> {{آیه|26|189}}<ref>[[آیه 189 سوره شعراء|همان، آیه ۱۸۹.]]</ref>»}}؛ قوم حضرت شعیب با تعبیر [[اصحاب ایکه]] نام برده شده است که به [[انذار|انذارهای]] حضرت شعیب به عنوان پیامبر آنان توجه نمی کردند و به همین خاطر گرفتار [[عذاب]] الهی شدند. برخی از مفسرین عنوان اصحاب ایکه را تعبیر دیگری برای [[اصحاب مدین|اصحاب مدین]] دانسته اند. ابن ‌کثیر نویسنده کتاب «قصص الانبیاء» معتقد است اشتراک اهل مدین و اصحاب ‌ایکه در صفت کم‌فروشى، شاهدى بر این است که آنان یک امت بودند و با چند گونه عذاب نابود شدند.<ref> ابن کثیر، قصص‌الانبیاء، ص‌ ۱۷۸.</ref> برخی دیگر ذکر اصحاب ایکه در کنار [[قوم نوح]]، [[قوم عاد]]، [[فرعون]]، [[قوم ثمود]] و [[قوم لوط]] در دو [[سوره ص‌]] و [[سوره ق]]، بدون آن که در اینجا نامى از اهل مدین برده شود و در مقابل، ذکر اهل مدین در کنار همین پیامبران در دو [[سوره اعراف]] و [[سوره هود]]، بدون آن که از اصحاب ایکه یاد شود، را شاهدى بر یکى بودن اهل مدین و اصحاب ایکه دانسته‌اند.<ref>دایرة المعارف قرآن کریم، ج‏۳، ص۳۸۹</ref>
-اما نظر دیگر این است که اصحاب ایکه غیر از اصحاب مدین بوده است و حضرت شعیب از مردم مدین بود و با اصحاب ایکه بیگانه بود، چرا که در مورد اصحاب مدین آمده است: «{{متن قرآن|وَإِلَى مَدْینَ أَخَاهُمْ شُعَیبًا}}» و شعیب را برادر اهل مدین خوانده اما در مورد اصحاب ایکه آمده: «{{متن قرآن|إِذْ قالَ لَهُمْ شُعَیبٌ}}»؛ و او را برادر اصحاب ایکه نگفته است.<ref>تفسیر شریف لاهیجى، ج‏۳، ص۳۹۳</ref> دلیل دیگری که برای دوگانه دانستن اصحاب مدین و اصحاب ایکه آورده شده آن است که قرآن کیفر اصحاب ایکه را عذاب «یوم الظُلّه» معرفى کرده؛ اما عذاب اهل مدین «رَجْفه» و «صَیْحه» بیان شده است. و نیز گفته شده شعیبِ پیامبر ابتدا به سوى قوم خودش (اصحاب مدین) مبعوث شد و پس از نابودى آنان رسالت هدایت اصحاب ایکه را بر عهده گرفت.<ref>مع الانبیاء فی القرآن الکریم، عفیف عبدالفتاح.</ref>
+اما نظر دیگر این است که اصحاب ایکه غیر از اصحاب مدین بوده است و حضرت شعیب از مردم مدین بود و با اصحاب ایکه بیگانه بود، چرا که در مورد اصحاب مدین آمده است: «{{متن قرآن|وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ...}}»<ref name=":۰" /> و شعیب را برادر اهل مدین خوانده اما در مورد اصحاب ایکه آمده: «{{متن قرآن|إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ ...}}»<ref name=":1" />؛ و او را برادر اصحاب ایکه نگفته است.<ref>تفسیر شریف لاهیجى، ج‏۳، ص۳۹۳</ref> دلیل دیگری که برای دوگانه دانستن اصحاب مدین و اصحاب ایکه آورده شده آن است که قرآن کیفر اصحاب ایکه را عذاب «یوم الظُلّه» معرفى کرده؛ اما عذاب اهل مدین «رَجْفه» و «صَیْحه» بیان شده است. و نیز گفته شده شعیبِ پیامبر ابتدا به سوى قوم خودش (اصحاب مدین) مبعوث شد و پس از نابودى آنان رسالت هدایت اصحاب ایکه را بر عهده گرفت.<ref>مع الانبیاء فی القرآن الکریم، عفیف عبدالفتاح.</ref>
 ==رفتار مردم مدین با شعیب==
@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 مردم مدین به جز چند نفر به وى [[ایمان]] نیاوردند بلکه در عوض شروع به اذیت او و [[مسخره]] کردن و تهدیدش نموده، مردم دیگر را از پیروى آن جناب برحذر داشتند، بر سر هر راهى که به جناب شعیب منتهى مى شد مى نشستند و رهگذران را از این که نزد شعیب بروند مى ترساندند و کسانى که به وى [[ایمان|ایمان]] آورده بودند را از راه خدا منع مى کردند و راه خدا را کج و معوج نشان مى دادند و مى خواستند هر چه بیشتر این راه را زننده در نظرها جلوه دهند. و سپس شروع کردند به [[تهمت]] زدن، گاهى او را ساحر خواندند و زمانى کذّابش معرفى کردند و خود آن جناب را تهدید کردند که اگر دست از دعوتت برندارى سنگسارت خواهیم  کرد و بار دیگر او و گروندگان به او را تهدید کردند که از شهر بیرونتان مى کنیم مگر این که به کیش بت  پرستى ما برگردید.
-آنها به این رفتار خود همچنان ادامه دادند تا آن که آن حضرت از ایمان آوردنشان به کلى مایوس گردید و به ناچار رهایشان کرده به حال خودشان واگذار نمود. و در آخر [[دعا]] کرد و از خداى تعالى درخواست فتح نموده، عرضه داشت: {{متن قرآن|«رَبَّنَا افْتَحْ بَینَنا وَ بَینَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَیرُ الْفاتِحِینَ»}}. ([[سوره اعراف]]، آیه ۸۹)
+آنها به این رفتار خود همچنان ادامه دادند تا آن که آن حضرت از ایمان آوردنشان به کلى مایوس گردید و به ناچار رهایشان کرده به حال خودشان واگذار نمود. و در آخر [[دعا]] کرد و از خداى تعالى درخواست فتح نموده، عرضه داشت: {{متن قرآن|«{{آیه|7|89}}»}}<ref>[[آیه 89 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۸۹.]]</ref>.
 به دنبال این دعا خداى تعالى «عذاب یوم الظله» را نازل کرد، روزى که ابر سیاه همه جا را تاریک کرد و بارانى سیل  آسا ببارید، اهل مدین آن جناب را مسخره مى  کردند که اگر از راستگویانى، قطعه اى از طاق آسمان را بر سر ما ساقط کن، پس [[صیحه آسمانی]] آنها را بگرفت. در نتیجه در خانه هایشان صبح کردند در حالى که به زانو درآمده و مرده بودند و خداى تعالى شعیب و مؤمنین به وى را نجات داد. پس شعیب پشت به آن قوم مرده کرده، گفت: چقدر در ابلاغ [[رسالت]] پروردگارم به شما کوشیدم و چقدر نصیحتتان کردم، حالا چگونه مى توانم درباره سرنوشت شوم مردمى کافر اندوهناک باشم.<ref> المیزان، ترجمه موسوى همدانى سید محمد باقر، ج۱۰، ص۵۶۵.</ref>

@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 ==منابع==
-* ترجمه الميزان، سيد محمد باقر موسوى همدانى؛ قم: دفتر انتشارات اسلامى حوزه علميه قم، پنجم، 1374 ش.
+* الميزان، سید محمد حسین طباطبائی، ترجمه سيد محمد باقر موسوى همدانى؛ قم: دفتر انتشارات اسلامى حوزه علميه قم، پنجم، 1374 ش.
-* حيوة القلوب، علامه مجلسى؛ قم: سرور، ششم، 1384 ش.
+* حيوة القلوب، علامه مجلسى، قم: سرور، ششم، 1384 ش.
-* قصص الأنبياء؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
+* قصص الأنبياء، فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
-* ارشاد القلوب ترجمه مسترحمى، سيد هدايت الله مسترحمى؛ تهران: مصطفوى، سوم، 1349 ش.
+* ارشاد القلوب، دیلمی، ترجمه سيد هدايت الله مسترحمى؛ تهران، مصطفوى، سوم، 1349 ش.
 * مركز فرهنگ و معارف قرآن، دايرة المعارف قرآن كريم، بوستان كتاب قم، سوم، ۱۳۸۲ش.
 {{پیامبران}}

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 دلیل دیگری که برای دو گانه دانستن اصحاب مدین و اصحاب ایکه آورده شده آن است که قرآن كیفر اصحاب ایكه را عذاب «یوم الظُلّه» معرفى كرده؛ اما عذاب اهل مدین «رَجْفه» و «صَیْحه» بیان شده است.
-اما ابن ‌كثیر نویسنده کتاب قصص الانبیاء معتقد است اشتراك اهل مدین و اصحاب ‌ایكه در صفت كم‌فروشى شاهدى بر این است كه آنان یك امت بودند و با چند گونه عذاب نابود شدند.<ref> همان، ص‌ 178.</ref> برخی دیگر ذکر اصحاب ایكه در كنار [[قوم نوح]]، [[قوم عاد]]، [[فرعون]]، [[قوم ثمود]] و [[قوم لوط]] در دو [[سوره ص‌]] و [[سوره ق]]، بدون آن كه در اینجا نامى از اهل مدین برده شود و در مقابل، ذكر اهل مدین در كنار همین پیامبران در دو [[سوره اعراف]] و [[سوره هود]]، بدون آن كه از اصحاب ایكه یاد شود، را شاهدى بر یكى بودن اهل مدین و اصحاب ایكه دانسته‌اند.<ref>دايرة المعارف قرآن كريم، ج‏3، ص389</ref>
+اما ابن ‌كثیر نویسنده کتاب قصص الانبیاء معتقد است اشتراك اهل مدین و اصحاب ‌ایكه در صفت كم‌فروشى شاهدى بر این است كه آنان یك امت بودند و با چند گونه عذاب نابود شدند.<ref> ابن کثیر، قصص‌الانبیاء، ص‌ 178.</ref> برخی دیگر ذکر اصحاب ایكه در كنار [[قوم نوح]]، [[قوم عاد]]، [[فرعون]]، [[قوم ثمود]] و [[قوم لوط]] در دو [[سوره ص‌]] و [[سوره ق]]، بدون آن كه در اینجا نامى از اهل مدین برده شود و در مقابل، ذكر اهل مدین در كنار همین پیامبران در دو [[سوره اعراف]] و [[سوره هود]]، بدون آن كه از اصحاب ایكه یاد شود، را شاهدى بر یكى بودن اهل مدین و اصحاب ایكه دانسته‌اند.<ref>دايرة المعارف قرآن كريم، ج‏3، ص389</ref>
 ==رفتار مردم مدین با حضرت شعیب==