حضرت شعیب علیه السلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: ویرایش

2022-01-29T11:31:13Z

ویرایش

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۳۳

2020-07-18T09:33:25Z

Zamani در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۳۰

2020-07-18T09:30:15Z

Zamani در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۲۶

2020-07-18T09:26:46Z

Zamani در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۳۹

2020-07-18T08:39:49Z

Zamani در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۹

2020-07-18T08:29:23Z

Zamani در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۱۴

2020-07-18T05:14:38Z

Zamani در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۲۲

2020-07-15T11:22:37Z

سید مهدی خدایی: درج الگو

2018-07-26T07:29:51Z

درج الگو

Admin در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۲۳

2018-07-02T12:23:32Z

@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 ==منابع==
-* ترجمه الميزان، سيد محمد باقر موسوى همدانى؛ قم: دفتر انتشارات اسلامى حوزه علميه قم، پنجم، 1374 ش.
+* الميزان، سید محمد حسین طباطبائی، ترجمه سيد محمد باقر موسوى همدانى؛ قم: دفتر انتشارات اسلامى حوزه علميه قم، پنجم، 1374 ش.
-* حيوة القلوب، علامه مجلسى؛ قم: سرور، ششم، 1384 ش.
+* حيوة القلوب، علامه مجلسى، قم: سرور، ششم، 1384 ش.
-* قصص الأنبياء؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
+* قصص الأنبياء، فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
-* ارشاد القلوب ترجمه مسترحمى، سيد هدايت الله مسترحمى؛ تهران: مصطفوى، سوم، 1349 ش.
+* ارشاد القلوب، دیلمی، ترجمه سيد هدايت الله مسترحمى؛ تهران، مصطفوى، سوم، 1349 ش.
 * مركز فرهنگ و معارف قرآن، دايرة المعارف قرآن كريم، بوستان كتاب قم، سوم، ۱۳۸۲ش.
 {{پیامبران}}

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 دلیل دیگری که برای دو گانه دانستن اصحاب مدین و اصحاب ایکه آورده شده آن است که قرآن كیفر اصحاب ایكه را عذاب «یوم الظُلّه» معرفى كرده؛ اما عذاب اهل مدین «رَجْفه» و «صَیْحه» بیان شده است.
-اما ابن ‌كثیر نویسنده کتاب قصص الانبیاء معتقد است اشتراك اهل مدین و اصحاب ‌ایكه در صفت كم‌فروشى شاهدى بر این است كه آنان یك امت بودند و با چند گونه عذاب نابود شدند.<ref> همان، ص‌ 178.</ref> برخی دیگر ذکر اصحاب ایكه در كنار [[قوم نوح]]، [[قوم عاد]]، [[فرعون]]، [[قوم ثمود]] و [[قوم لوط]] در دو [[سوره ص‌]] و [[سوره ق]]، بدون آن كه در اینجا نامى از اهل مدین برده شود و در مقابل، ذكر اهل مدین در كنار همین پیامبران در دو [[سوره اعراف]] و [[سوره هود]]، بدون آن كه از اصحاب ایكه یاد شود، را شاهدى بر یكى بودن اهل مدین و اصحاب ایكه دانسته‌اند.<ref>دايرة المعارف قرآن كريم، ج‏3، ص389</ref>
+اما ابن ‌كثیر نویسنده کتاب قصص الانبیاء معتقد است اشتراك اهل مدین و اصحاب ‌ایكه در صفت كم‌فروشى شاهدى بر این است كه آنان یك امت بودند و با چند گونه عذاب نابود شدند.<ref> ابن کثیر، قصص‌الانبیاء، ص‌ 178.</ref> برخی دیگر ذکر اصحاب ایكه در كنار [[قوم نوح]]، [[قوم عاد]]، [[فرعون]]، [[قوم ثمود]] و [[قوم لوط]] در دو [[سوره ص‌]] و [[سوره ق]]، بدون آن كه در اینجا نامى از اهل مدین برده شود و در مقابل، ذكر اهل مدین در كنار همین پیامبران در دو [[سوره اعراف]] و [[سوره هود]]، بدون آن كه از اصحاب ایكه یاد شود، را شاهدى بر یكى بودن اهل مدین و اصحاب ایكه دانسته‌اند.<ref>دايرة المعارف قرآن كريم، ج‏3، ص389</ref>
 ==رفتار مردم مدین با حضرت شعیب==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''حضرت شُعَیب علیه السلام''' پيامبرى است كه بر [[مدين]] و [[اصحاب الايكه]] مبعوث شد. نام شعیب در [[قرآن]] یازده بار آمده است. حضرت شعیب بر قومی مبعوث شد که بت پرست بودند و کم فروشی می کردند. او سعی بسیاری برای هدایت قوم خویش نمود اما به جز عده معدودی به او ایمان نیاوردند و سرانجام قوم او به سبب کردارشان به عذاب الهی دچار شدند.
+'''حضرت شُعَیب علیه السلام''' پيامبرى است كه بر [[مدين]] مبعوث شد. نام شعیب در [[قرآن]] یازده بار آمده است. قوم حضرت شعیب بت پرست بودند و کم فروشی می کردند. او سعی بسیاری برای هدایت قوم خویش نمود اما به جز عده معدودی به او ایمان نیاوردند و سرانجام قوم او به سبب کردارشان به عذاب الهی دچار شدند.
 هنگامی که [[حضرت موسی]] از [[مصر]] فرار کرد، به مدین رفت و به حضور شعیب رسید. شعیب یکی از دختران خود را به ازدواج حضرت موسی در آورد و در مقابل حضرت موسی ده سال برای حضرت شعیب کار کرد.

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 ==نام و نسب حضرت شعیب علیه السلام==
-حضرت شُعَیب علیه السلام پيامبرى است كه بر [[مدين]] و [[اصحاب الايكه]] مبعوث شد و ظاهراً اين نام، عربى است و نام سريانى او «يثرون» بوده است.<ref> جعفرى، يعقوب، تفسیر كوثر، ج 4، ص143.</ref> در نسب آن حضرت اختلاف است: بعضى گفته اند: شعيب فرزند «نوبه» فرزند «مدين» فرزند [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام است؛ بعضى گفته اند: اسم پدر آن حضرت «نويب» است؛ بعضى گفته اند: شعيب پسر «ميكيل» پسر «سيحب» پسر ابراهيم عليه السلام است، و مادر ميكيل دختر [[لوط]] عليه السلام بود.
+در نسب آن حضرت اختلاف است: بعضى گفته اند: شعيب فرزند «نوبه» فرزند «مدين» فرزند [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام است؛ بعضى گفته اند: اسم پدر آن حضرت «نويب» است؛ بعضى گفته اند: شعيب پسر «ميكيل» پسر «سيحب» پسر ابراهيم عليه السلام است، و مادر ميكيل دختر [[لوط]] عليه السلام بود.
 بعضى نیز گفته اند: اسم آن حضرت «يثرون» است و فرزند «صيقون» فرزند «عنقا» فرزند «ثابت» فرزند «مدين» فرزند ابراهيم است؛ بعضى گفته اند: از اولاد ابراهيم نبوده است بلكه از اولاد كسى بود كه [[ايمان]] به ابراهيم عليه السلام آورده بود.<ref> [[حيوة القلوب]]، [[علامه مجلسی]]، ج1، ص569.</ref>
@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 * قصص الأنبياء؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
 * ارشاد القلوب ترجمه مسترحمى، سيد هدايت الله مسترحمى؛ تهران: مصطفوى، سوم، 1349 ش.
+* مركز فرهنگ و معارف قرآن، دايرة المعارف قرآن كريم، بوستان كتاب قم، سوم، ۱۳۸۲ش.
 {{پیامبران}}
 {{قرآن}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-حضرت شُعَیب علیه السلام پيامبرى است كه بر [[مدين]] و [[اصحاب الايكه]] مبعوث شد. نام این پیامبر چندین بار در قرآن آمده است. حضرت شعیب بر قومی مبعوث شد که بت پرست بودند و کم فروشی می کردند. او سعی بسیاری برای هدایت قوم خویش نمود اما به جز عده معدودی به او ایمان نیاوردند و سرانجام قوم او به سبب کردارشان به عذاب الهی دچار شدند. هنگامی که [[حضرت موسی]] از [[مصر]] فرار کرد، به مدین رفت و به حضور شعیب رسید. شعیب یکی از دختران خود را به ازدواج حضرت موسی در آورد و در مقابل حضرت موسی ده سال برای حضرت شعیب کار کرد.
+'''حضرت شُعَیب علیه السلام''' پيامبرى است كه بر [[مدين]] و [[اصحاب الايكه]] مبعوث شد. نام شعیب در [[قرآن]] یازده بار آمده است. حضرت شعیب بر قومی مبعوث شد که بت پرست بودند و کم فروشی می کردند. او سعی بسیاری برای هدایت قوم خویش نمود اما به جز عده معدودی به او ایمان نیاوردند و سرانجام قوم او به سبب کردارشان به عذاب الهی دچار شدند.
 ==نام و نسب حضرت شعیب علیه السلام==
-حضرت شُعَیب علیه السلام پيامبرى است كه بر [[مدين]] و [[اصحاب الايكه]] مبعوث شد و ظاهراً اين نام، عربى است و نام سريانى او «يثرون» بوده است.<ref> جعفرى، يعقوب، تفسیر كوثر، ج 4، ص143.</ref>در نسب آن حضرت اختلاف است: بعضى گفته اند: شعيب فرزند «نوبه» فرزند «مدين» فرزند [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام است؛ بعضى گفته اند: اسم پدر آن حضرت «نويب» است؛ بعضى گفته اند: شعيب پسر «ميكيل» پسر «سيحب» پسر ابراهيم عليه السلام است، و مادر ميكيل دختر [[لوط]] عليه السلام بود.
+حضرت شُعَیب علیه السلام پيامبرى است كه بر [[مدين]] و [[اصحاب الايكه]] مبعوث شد و ظاهراً اين نام، عربى است و نام سريانى او «يثرون» بوده است.<ref> جعفرى، يعقوب، تفسیر كوثر، ج 4، ص143.</ref> در نسب آن حضرت اختلاف است: بعضى گفته اند: شعيب فرزند «نوبه» فرزند «مدين» فرزند [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام است؛ بعضى گفته اند: اسم پدر آن حضرت «نويب» است؛ بعضى گفته اند: شعيب پسر «ميكيل» پسر «سيحب» پسر ابراهيم عليه السلام است، و مادر ميكيل دختر [[لوط]] عليه السلام بود.
 بعضى نیز گفته اند: اسم آن حضرت «يثرون» است و فرزند «صيقون» فرزند «عنقا» فرزند «ثابت» فرزند «مدين» فرزند ابراهيم است؛ بعضى گفته اند: از اولاد ابراهيم نبوده است بلكه از اولاد كسى بود كه [[ايمان]] به ابراهيم عليه السلام آورده بود.<ref> [[حيوة القلوب]]، [[علامه مجلسی]]، ج1، ص569.</ref>
-==حضرت شعیب علیه السلام در قرآن==
+==قوم حضرت شعیب==
-نام شعیب در [[قرآن]] یازده بار آمده است در سوره های: [[سوره اعراف]]، [[سوره هود]]، [[سوره شعراء]]، [[سوره عنكبوت]] نام او ذکر شده است.
+در آیات 176 تا 189 سوره شعراء قوم حضرت شعیب با تعبیر اصحاب ایکه نام برده شده است که به انذارهای حضرت شعیب به عنوان پیامبر آنان توجه نمی کردند و به همین خاطر گرفتار عذاب الهی شدند. برخی از مفسرین عنوان اصحاب ایکه را تعبیر دیگری برای اصحاب مدین دانسته اند. اما نظر دیگر این است که اصحاب ایکه غیر از اصحاب مدین بوده است و حضرت شعیب از مردم مدین بود و با اصحاب ایکه بیگانه بود چرا که در مورد اصحاب مدین آمده است: «وَإِلَى مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا» و شعیب را برادر اهل مدین خوانده اما در مورد اصحاب ایکه آمده: «إِذْ قالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ» و او را برادر اصحاب ایکه نگفته است.<ref>تفسير شريف لاهيجى، ج‏3، ص393</ref>
-آن جناب سومين پيامبر عربى است كه نامش در [[قرآن کریم]] آمده و [[پیامبران]] عرب عبارتند از: [[حضرت هود]] و [[حضرت صالح]] و حضرت شعيب و [[حضرت محمد]] علیهاالسلام كه پاره اى از سرگذشت هاى زندگى شعيب علیه السلام در سوره هاى [[سوره اعراف|اعراف]] و [[سوره هود|هود]] و [[سوره شعراء|شعراء]] و [[سوره قصص|قصص]] و [[سوره عنکبوت|عنكبوت]] آمده است.
+دلیل دیگری که برای دو گانه دانستن اصحاب مدین و اصحاب ایکه آورده شده آن است که قرآن كیفر اصحاب ایكه را عذاب «یوم الظُلّه» معرفى كرده؛ اما عذاب اهل مدین «رَجْفه» و «صَیْحه» بیان شده است.
-شعيب علیه السلام از اهل مدين بوده (و مدين شهرى بوده در سر راه [[شام]]، راهى كه از شبه جزيره [[عربستان]] به طرف شام مى رفته)
+اما ابن ‌كثیر نویسنده کتاب قصص الانبیاء معتقد است اشتراك اهل مدین و اصحاب ‌ایكه در صفت كم‌فروشى شاهدى بر این است كه آنان یك امت بودند و با چند گونه عذاب نابود شدند.<ref> همان، ص‌ 178.</ref> برخی دیگر ذکر اصحاب ایكه در كنار [[قوم نوح]]، [[قوم عاد]]، [[فرعون]]، [[قوم ثمود]] و [[قوم لوط]] در دو [[سوره ص‌]] و [[سوره ق]]، بدون آن كه در اینجا نامى از اهل مدین برده شود و در مقابل، ذكر اهل مدین در كنار همین پیامبران در دو [[سوره اعراف]] و [[سوره هود]]، بدون آن كه از اصحاب ایكه یاد شود، را شاهدى بر یكى بودن اهل مدین و اصحاب ایكه دانسته‌اند.<ref>دايرة المعارف قرآن كريم، ج‏3، ص389</ref>
-و قوم اين پيغمبر يعنى «اهل مدين» بت مى پرستيدند، مردمى برخوردار از نعمت هاى الهى بودند. امنيت و رفاه و ارزانى قيمت  ها و فراوانى نعمت داشتند؛ ولى فساد در بينشان شيوع يافت مخصوصا كم فروشى و نقص در ترازو و قپان.
+==رفتار مردم مدین با حضرت شعیب==
 لذا خداى تعالى «شعيب» را به سوى آن ها مبعوث كرد و دستور داد تا مردم را از پرستش بت ها و از فساد در زمين و نقص كيل ها و ميزان ها نهى كند و آن جناب مردم را بدان چه مامور شده بود دعوت كرد، اندرزشان داد، انذارشان كرد، بشارتشان داد، و مصايبى كه به [[قوم نوح]]، [[قوم هود]]، [[قوم صالح]] و [[قوم لوط]] رسيده بود به يادشان آورد، و در احتجاج عليه كارهاى زشتشان و در موعظه و اندرزشان سعى بليغ كرد اما جز بيشتر شدن طغيان و كفر و فسوق در آنان نتيجه اى نگرفت.
@@ سطر ۲۶: / سطر ۳۱: @@
 آنها به اين رفتار خود همچنان ادامه دادند تا آن كه آن حضرت از ايمان آوردنشان به كلى مايوس گرديد و به ناچار رهايشان كرده به حال خودشان واگذار نمود. و در آخر [[دعا]] كرد و از خداى تعالى درخواست فتح نموده، عرضه داشت: {{متن قرآن|«رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ»}}. ([[سوره اعراف]]، آيه 89)
-به دنبال اين دعا خداى تعالى [[عذاب يوم الظله]] را نازل كرد، روزى كه ابر سياه همه جا را تاريك كرد و بارانى سيل  آسا بباريد، اهل [[مدين]] آن جناب را مسخره مى  كردند كه اگر از راستگويانى قطعه اى از طاق آسمان را بر سر ما ساقط كن، پس صيحه آسمان آنها را بگرفت.
+به دنبال اين دعا خداى تعالى «عذاب يوم الظله» را نازل كرد، روزى كه ابر سياه همه جا را تاريك كرد و بارانى سيل  آسا بباريد، اهل [[مدين]] آن جناب را مسخره مى  كردند كه اگر از راستگويانى قطعه اى از طاق آسمان را بر سر ما ساقط كن، پس صيحه آسمان آنها را بگرفت.
 در نتيجه در خانه هايشان صبح كردند در حالى كه به زانو درآمده و مرده بودند و خداى تعالى شعيب و مؤمنين به وى را نجات داد، پس شعيب پشت به آن قوم مرده كرده، گفت: چقدر در ابلاغ [[رسالت]] پروردگارم به شما كوشيدم و چقدر نصيحتتان كردم حالا چگونه مى توانم درباره سرنوشت شوم مردمى كافر اندوهناك باشم.<ref> [[الميزان]]، ترجمه موسوى همدانى سيد محمد باقر، ج10، ص565.</ref>
 ==داستان موسی و شعیب==
@@ سطر ۴۲: / سطر ۴۱: @@
 ==حضرت شعیب در روايات==
-* حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم در حدیثی می فرمایند: حضرت شعيب عليه السلام به واسطه محبت و شوق و دوستى با خدا آن قدر گريست كه دو چشم او كور شد، خدا ديده او را بينا فرمود، و همچنين تا سه مرتبه، در مرتبه چهارم [[وحى]] الهى رسيد كه يا شعيب تا كى مي گريى و تا چند چنين خواهى بود (و مقصود تو از اين گريه چيست؟) اگر گريه تو از خوف [[جهنم]] است من تو را از آن ايمن گردانيدم، و اگر از شوق [[بهشت]] است آن را به تو عطا و مباح نمودم، عرض كرد: الهى و سيدى تو مي دانى گريه من براى ترس از جهنم و شوق بهشت نيست. بلكه دل من به محبت تو بسته شده است و گريه دوستى و محبت است كه چشم مرا نابينا كرد، وحى رسيد حال كه گريه تو از اين راهست بزودى پيغمبر و كليم خود موسى بن عمران را به خدمتكارى تو بفرستم كه تا ده سال خدمت (و شبانى) كند.<ref> [[ارشاد القلوب]]، ترجمه مسترحمى، ج2، ص219.</ref>
+* پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در حدیثی می فرمایند: حضرت شعيب عليه السلام به واسطه محبت و شوق و دوستى با خدا آن قدر گريست كه دو چشم او كور شد، خدا ديده او را بينا فرمود، و همچنين تا سه مرتبه، در مرتبه چهارم [[وحى]] الهى رسيد كه يا شعيب تا كى مي گريى و تا چند چنين خواهى بود (و مقصود تو از اين گريه چيست؟) اگر گريه تو از خوف [[جهنم]] است من تو را از آن ايمن گردانيدم، و اگر از شوق [[بهشت]] است آن را به تو عطا و مباح نمودم، عرض كرد: الهى و سيدى تو مي دانى گريه من براى ترس از جهنم و شوق بهشت نيست. بلكه دل من به محبت تو بسته شده است و گريه دوستى و محبت است كه چشم مرا نابينا كرد، وحى رسيد حال كه گريه تو از اين راهست بزودى پيغمبر و كليم خود موسى بن عمران را به خدمتكارى تو بفرستم كه تا ده سال خدمت (و شبانى) كند.<ref> [[ارشاد القلوب]]، ترجمه مسترحمى، ج2، ص219.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۵۵: / سطر ۵۳: @@
 * قصص الأنبياء؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، اول، 1381 ش.
 * ارشاد القلوب ترجمه مسترحمى، سيد هدايت الله مسترحمى؛ تهران: مصطفوى، سوم، 1349 ش.
 {{پیامبران}}
 {{قرآن}}

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 ==نام و نسب حضرت شعیب علیه السلام==
-حضرت شُعَیب علیه السلام پيامبرى است كه بر [[مدين]] و [[اصحاب الايكه]] مبعوث شد و ظاهراً اين نام، عربى است و نام سريانى او «يثرون» بوده است.<ref> كوثر (جعفرى يعقوب )، ج 4، ص: 143.</ref>در نسب آن حضرت اختلاف است: بعضى گفته اند: شعيب فرزند «نوبه» فرزند «مدين» فرزند [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام است؛ بعضى گفته اند: اسم پدر آن حضرت «نويب» است؛ بعضى گفته اند: شعيب پسر «ميكيل» پسر «سيحب» پسر ابراهيم عليه السلام است، و مادر ميكيل دختر [[لوط]] عليه السلام بود.
+حضرت شُعَیب علیه السلام پيامبرى است كه بر [[مدين]] و [[اصحاب الايكه]] مبعوث شد و ظاهراً اين نام، عربى است و نام سريانى او «يثرون» بوده است.<ref> جعفرى، يعقوب، تفسیر كوثر، ج 4، ص143.</ref>در نسب آن حضرت اختلاف است: بعضى گفته اند: شعيب فرزند «نوبه» فرزند «مدين» فرزند [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام است؛ بعضى گفته اند: اسم پدر آن حضرت «نويب» است؛ بعضى گفته اند: شعيب پسر «ميكيل» پسر «سيحب» پسر ابراهيم عليه السلام است، و مادر ميكيل دختر [[لوط]] عليه السلام بود.
-بعضى نیز گفته اند: اسم آن حضرت «يثرون» است و فرزند «صيقون» فرزند «عنقا» فرزند «ثابت» فرزند «مدين» فرزند ابراهيم است؛ بعضى گفته اند: از اولاد ابراهيم نبوده است بلكه از اولاد كسى بود كه [[ايمان]] به ابراهيم عليه السلام آورده بود.<ref> [[حيوة القلوب]] ([[علامه مجلسی]])، ج1، ص569.</ref>
+بعضى نیز گفته اند: اسم آن حضرت «يثرون» است و فرزند «صيقون» فرزند «عنقا» فرزند «ثابت» فرزند «مدين» فرزند ابراهيم است؛ بعضى گفته اند: از اولاد ابراهيم نبوده است بلكه از اولاد كسى بود كه [[ايمان]] به ابراهيم عليه السلام آورده بود.<ref> [[حيوة القلوب]]، [[علامه مجلسی]]، ج1، ص569.</ref>
 ==حضرت شعیب علیه السلام در قرآن==
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 به دنبال اين دعا خداى تعالى [[عذاب يوم الظله]] را نازل كرد، روزى كه ابر سياه همه جا را تاريك كرد و بارانى سيل  آسا بباريد، اهل [[مدين]] آن جناب را مسخره مى  كردند كه اگر از راستگويانى قطعه اى از طاق آسمان را بر سر ما ساقط كن، پس صيحه آسمان آنها را بگرفت.
-در نتيجه در خانه هايشان صبح كردند در حالى كه به زانو درآمده و مرده بودند و خداى تعالى شعيب و مؤمنين به وى را نجات داد، پس شعيب پشت به آن قوم مرده كرده، گفت: چقدر در ابلاغ [[رسالت]] پروردگارم به شما كوشيدم و چقدر نصيحتتان كردم حالا چگونه مى توانم درباره سرنوشت شوم مردمى كافر اندوهناك باشم.<ref> [[ترجمه الميزان]] (موسوى همدانى سيد محمد باقر)، ج10، ص565.</ref>
+در نتيجه در خانه هايشان صبح كردند در حالى كه به زانو درآمده و مرده بودند و خداى تعالى شعيب و مؤمنين به وى را نجات داد، پس شعيب پشت به آن قوم مرده كرده، گفت: چقدر در ابلاغ [[رسالت]] پروردگارم به شما كوشيدم و چقدر نصيحتتان كردم حالا چگونه مى توانم درباره سرنوشت شوم مردمى كافر اندوهناك باشم.<ref> [[الميزان]]، ترجمه موسوى همدانى سيد محمد باقر، ج10، ص565.</ref>
 از جمله آیاتی که در قرآن کریم به حضرت شعیب و قوم او مربوط می شود، این آیات قابل ذکر است:
@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 ==حضرت شعیب در روايات==
-* حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم در حدیثی می فرمایند: حضرت شعيب عليه السلام به واسطه محبت و شوق و دوستى با خدا آن قدر گريست كه دو چشم او كور شد، خدا ديده او را بينا فرمود، و همچنين تا سه مرتبه، در مرتبه چهارم [[وحى]] الهى رسيد كه يا شعيب تا كى مي گريى و تا چند چنين خواهى بود (و مقصود تو از اين گريه چيست؟) اگر گريه تو از خوف [[جهنم]] است من تو را از آن ايمن گردانيدم، و اگر از شوق [[بهشت]] است آن را به تو عطا و مباح نمودم، عرض كرد: الهى و سيدى تو مي دانى گريه من براى ترس از جهنم و شوق بهشت نيست. بلكه دل من به محبت تو بسته شده است و گريه دوستى و محبت است كه چشم مرا نابينا كرد، وحى رسيد حال كه گريه تو از اين راهست بزودى پيغمبر و كليم خود موسى بن عمران را به خدمتكارى تو بفرستم كه تا ده سال خدمت (و شبانى) كند.<ref> [[ارشاد القلوب]]/ترجمه مسترحمى، ج  2، ص: 219.</ref>
+* حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم در حدیثی می فرمایند: حضرت شعيب عليه السلام به واسطه محبت و شوق و دوستى با خدا آن قدر گريست كه دو چشم او كور شد، خدا ديده او را بينا فرمود، و همچنين تا سه مرتبه، در مرتبه چهارم [[وحى]] الهى رسيد كه يا شعيب تا كى مي گريى و تا چند چنين خواهى بود (و مقصود تو از اين گريه چيست؟) اگر گريه تو از خوف [[جهنم]] است من تو را از آن ايمن گردانيدم، و اگر از شوق [[بهشت]] است آن را به تو عطا و مباح نمودم، عرض كرد: الهى و سيدى تو مي دانى گريه من براى ترس از جهنم و شوق بهشت نيست. بلكه دل من به محبت تو بسته شده است و گريه دوستى و محبت است كه چشم مرا نابينا كرد، وحى رسيد حال كه گريه تو از اين راهست بزودى پيغمبر و كليم خود موسى بن عمران را به خدمتكارى تو بفرستم كه تا ده سال خدمت (و شبانى) كند.<ref> [[ارشاد القلوب]]، ترجمه مسترحمى، ج2، ص219.</ref>
-* از [[امام سجاد]] علیه السلام نقل شده كه فرمودند: اولين كسى كه ترازو و پيمانه را بكار برد شعيب نبى علیه السلام بود كه آن را با دست خود ساخت و مردم هم به وسيله ترازو معاملات خود را انجام مى دادند، اما به تدريج با وسوسه [[شيطان]] شروع به كم فروشى و نقص  پيمانه كردند، و وقتى اندرزهاى شعيب را ناديده گرفتند، زلزله اى سرزمين آن ها را فراگرفت و همگى [[عذاب]] شدند.<ref> [[قصص الأنبياء]] ([[قصص قرآن]]) (فاطمه مشايخ)، ص324.</ref>
+* از [[امام سجاد]] علیه السلام نقل شده كه فرمودند: اولين كسى كه ترازو و پيمانه را بكار برد شعيب نبى علیه السلام بود كه آن را با دست خود ساخت و مردم هم به وسيله ترازو معاملات خود را انجام مى دادند، اما به تدريج با وسوسه [[شيطان]] شروع به كم فروشى و نقص  پيمانه كردند، و وقتى اندرزهاى شعيب را ناديده گرفتند، زلزله اى سرزمين آن ها را فراگرفت و همگى [[عذاب]] شدند.<ref> قصص الأنبياء (قصص قرآن)، فاطمه مشايخ، ص324.</ref>
 ==پانویس==