حضرت داوود علیه السلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* زبور حضرت داوود علیه السلام */

2026-07-01T18:59:14Z

‏زبور حضرت داوود علیه السلام

Mohammadi در ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۵۷

2026-07-01T18:57:24Z

Mohammadi در ‏۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۱

2025-12-06T07:31:51Z

مهدی موسوی: ویرایش

2022-01-24T08:38:51Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۲

2022-01-23T12:22:39Z

مهدی موسوی در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۲

2022-01-23T11:32:15Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۳۹

2020-07-02T07:39:28Z

Zamani در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۴۴

2020-02-23T08:44:10Z

Zamani: /* قتل جالوت توسط داوود علیه السلام */

2020-02-23T08:42:53Z

‏قتل جالوت توسط داوود علیه السلام

Zamani: تکمیل شناسه و ارتقای رتبه مقاله

2020-02-23T08:40:57Z

تکمیل شناسه و ارتقای رتبه مقاله

@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 ==زبور حضرت داوود علیه السلام==
-«[[زبور]]» کتاب آسمانى حضرت داوود علیه السلام است که نام آن در آیه: {{متن قرآن|«{{آیه|4|163}}»}}<ref>[[آیه 163 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۱۶۳.]]</ref> و نیز [[آیه 106 سوره‏ انبیاء|آیه ۱۰۶ سوره‏ انبیاء]] و [[آیه 55 سوره اسراء|آیه ۵۵ سوره اسراء]] ذکر شده است.
+«[[زبور]]» کتاب آسمانى حضرت داوود علیه السلام است که نام آن در آیه: {{متن قرآن|«{{آیه|4|163}}»}}<ref>[[آیه 163 سوره نساء|سوره نساء، آیه ۱۶۳.]]</ref> و نیز [[آیه 106 سوره‏ انبیاء|آیه ۱۰۶ سوره‏ انبیاء]] و [[آیه 55 سوره اسراء|آیه ۵۵ سوره اسراء]] ذکر شده است.
 در آیه شریفه مزبور به دو نکته اشاره نموده است، یکى مسئله نزول [[وحی|وحى]] و دیگرى مسئله فرستادن کتاب «زبور» بر حضرت داود علیه‌السلام. زبور مشتمل بر حمد و ثناى الهى ، نصایح و مناجات و امور اخلاقی است، و خالى از ذکر اوامر و نواهى بود، بلکه [[شریعت]] داود علیه‌السلام همان شریعت [[تورات]] بود. زبور خطى برجسته داشت و مشتمل بر مواعظ بود.

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 نام حضرت داوود شانزده بار در [[قرآن|قرآن کریم]] آمده است. خداوند به او حکومت و حکمت را عطا کرد و آنچه می‌خواست به او تعلیم داد. همچنین، کوه‌ها و پرندگان نیز به همراه داوود [[تسبیح]] خداوند را می‌گفتند.
-براساس قرآن حضرت داوود زبان حیوانات را می‌فهمید: {{متن قرآن|«وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ»}}. ([[سوره نمل|نمل]]، آیه ۱۶)
+براساس قرآن حضرت داوود زبان حیوانات را می‌فهمید: {{متن قرآن|«{{آیه|27|16}}»}}<ref>[[آیه 16 سوره نمل|سوره نمل، آیه ۱۶.]]</ref>.
-اعطای زبور به داوود علیه السلام: {{متن قرآن|«وَ رَبُّک أَعْلَمُ بِمَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِیینَ عَلَى بَعْضٍ وَ آتَینَا دَاوُودَ زَبُورًا»}}: و پروردگار تو به هر که و هر چه در آسمانها و زمین است داناتر است و در حقیقت بعضى از انبیاء را بر بعضى برترى بخشیدیم و به داوود [[زبور]] دادیم. ([[سوره اسراء|اسراء]]، آیه ۵۵)
+اعطای زبور به داوود علیه السلام: «{{متن قرآن|{{آیه|17|55}}}}<ref>[[آیه 55 سوره اسراء|سوره اسراء، آیه ۵۵.]]</ref>؛ و پروردگار تو به هر که و هر چه در آسمانها و زمین است داناتر است و در حقیقت بعضى از انبیاء را بر بعضى برترى بخشیدیم و به داوود [[زبور]] دادیم».
-علم و [[حکمت]] حضرت داوود علیه السلام: {{متن قرآن|«وَلَقَدْ آتَینَا دَاوُودَ وَ سُلَیمَانَ عِلْمًا وَ قَالَا الْحَمْدُلِلَّهِ الَّذِی فَضَّلَنَا عَلَى کثِیرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِینَ»}}: و به راستى به داوود و سلیمان دانشى عطا کردیم و آن دو گفتند ستایش خدایى را که ما را بر بسیارى از بندگان باایمانش برترى داده است. (نمل، آیه ۱۵)
+علم و [[حکمت]] حضرت داوود علیه السلام: «{{متن قرآن|{{آیه|27|15}}}}<ref>[[آیه 15 سوره نمل|سوره نمل، آیه ۱۵.]]</ref>؛ و به راستى به داوود و سلیمان دانشى عطا کردیم و آن دو گفتند ستایش خدایى را که ما را بر بسیارى از بندگان باایمانش برترى داده است».
-اعطای قدرتهاى مادی و معنوى به او: {{متن قرآن|«اِصبِر عَلى ما یقولونَ واذکر عَبدَنا داوودَ ذَاالاَیدِ اِنَّهُ اَوّاب * إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ یسَبِّحْنَ بِالْعَشِی وَ الْإِشْراقِ * وَالطَّیرَ مَحْشُورَةً کلٌّ لَهُ أَوَّابٌ * وَ شَدَدْنا مُلْکهُ وَ آتَیناهُ الْحِکمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ...»}}: بر آنچه مى ‏گویند شکیبا باش و بنده ما داود را که دارنده قدرت [و حکومت] بود یاد کن. او بسیار رجوع کننده به حق و به شدت متوجه خدا بود. ما کوه ها را مسخر کردیم که با او هر شامگاه و صبحگاه (خدا را) [[تسبیح]] مى گفتند. و پرندگان را به گرد او درآورده (رام کردیم) که هر یک به سوى خدا بازگشت بسیار داشتند. و سلطنت او را تقویت نمودیم و او را حکمت و سخنانى فیصله دهنده (میان [[حق]] و [[باطل]]) عطا کردیم. ([[سوره ص]]، آیات ۱۷-۲۰)
+اعطای قدرتهاى مادی و معنوى به او: «{{متن قرآن|{{آیه|38|17}} 💠<ref>[[آیه 17 سوره ص|سوره صاد، آیه ۱۷.]]</ref> {{آیه|38|18}} 💠<ref>[[آیه 18 سوره ص|همان، آیه ۱۸.]]</ref> {{آیه|38|19}} 💠<ref>[[آیه 19 سوره ص|همان، آیه ۱۹.]]</ref> {{آیه|38|20}}<ref>[[آیه 20 سوره ص|همان، آیه ۲۰.]]</ref>}}؛ بر آنچه مى ‏گویند شکیبا باش و بنده ما داود را که دارنده قدرت [و حکومت] بود یاد کن. او بسیار رجوع کننده به حق و به شدت متوجه خدا بود. ما کوه ها را مسخر کردیم که با او هر شامگاه و صبحگاه (خدا را) [[تسبیح]] مى گفتند. و پرندگان را به گرد او درآورده (رام کردیم) که هر یک به سوى خدا بازگشت بسیار داشتند. و سلطنت او را تقویت نمودیم و او را حکمت و سخنانى فیصله دهنده (میان [[حق]] و [[باطل]]) عطا کردیم».
-خداوند به حضرت داوود فصل الخطاب بودن را عطا کرد و به او دستور داد در میان مردم [[قضاوت]] کند. در قرآن مواردی از قضاوت حضرت داوود ذکر شده است، از جمله: {{متن قرآن|«وَ دَاوُودَ وَ سُلَیمَانَ إِذْ یحْکمَانِ فِی الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِیهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَ کنَّا لِحُکمِهِمْ شَاهِدِینَ»}}: و داوود و سلیمان را یاد کن هنگامى که درباره آن کشتزار که گوسفندان مردم شب هنگام در آن چریده بودند داورى مى کردند و ما شاهد داورى آنان بودیم. ([[سوره انبیاء|انبیاء]]، آیه ۷۸)
+خداوند به حضرت داوود فصل الخطاب بودن را عطا کرد و به او دستور داد در میان مردم [[قضاوت]] کند. در قرآن مواردی از قضاوت حضرت داوود ذکر شده است، از جمله: «{{متن قرآن|{{آیه|21|78}}}}<ref>[[آیه 78 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۷۸.]]</ref>؛ و داوود و سلیمان را یاد کن هنگامى که درباره آن کشتزار که گوسفندان مردم شب هنگام در آن چریده بودند داورى مى کردند و ما شاهد داورى آنان بودیم».
-داورى دیگر داوود علیه السلام در رسیدگى به دعاوی مردم، در سوره ص آمده است: «{{متن قرآن|وَ هَلْ أَتاک نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ * إِذْ دَخَلُوا عَلى‏ داوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قالُوا لا تَخَفْ خَصْمانِ بَغى‏ بَعْضُنا عَلى‏ بَعْضٍ فَاحْکمْ بَینَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا إِلى‏ سَواءِ الصِّراطِ * إِنَّ هذا أَخی‏ لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَةً وَ لِی نَعْجَةٌ واحِدَةٌ فَقالَ أَکفِلْنیها وَ عَزَّنی‏ فِی الْخِطابِ * قالَ لَقَدْ ظَلَمَک بِسُؤالِ نَعْجَتِک إِلى‏ نِعاجِهِ وَ إِنَّ کثیراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَیبْغی‏ بَعْضُهُمْ عَلى‏ بَعْضٍ إِلاَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ قَلیلٌ ما هُمْ وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راکعاً وَ أَنابَ * فَغَفَرْنا لَهُ ذلِک وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى‏ وَ حُسْنَ مَآبٍ * یا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاک خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکمْ بَینَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَىٰ فَیضِلَّک عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ...}}» آیا خبر مهم آن دادخواهان هنگامى که از دیوار محراب او بالا رفتند به تو رسیده است؟ زمانى که بر داود وارد شدند و او از آنان هراسان شد، گفتند: نترس ما دو گروه دادخواه و شاکى هستیم که یکى از ما بر دیگرى ستم کرده است؛ بنابراین میان ما به حق داورى کن و ستم روا مدار، و ما را به راه راست راهنمایى کن. این برادر من است، نود و نه میش دارد و من یک میش دارم، گفته: این یکى را هم به من واگذار. و در گفتگو مرا مغلوب ساخت. گفت: یقیناً او با درخواست افزودن میش تو به میش‏هاى خود بر تو ستم روا داشته است و قطعاً بسیارى از معاشران و شریکان به یکدیگر ستم مى‏ کنند، به جز کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده‏ اند و اینان اندک‏ اند. داود دانست که ما او را آزموده‏ ایم، در نتیجه از پروردگارش درخواست آمرزش کرد و بى‏ درنگ به حالت خضوع به رو در افتاد و به خدا بازگشت. و ما او را در این داورى آمرزیدیم، بى تردید او نزد ما منزلتى بلند و سرانجامى نیکو دارد. [و گفتیم:]‌‌ای داود! همانا تو را در زمین جانشین [و نماینده خود] قرار دادیم؛ پس میان مردم به حق داوری کن و از هوای نفس پیروی مکن که تو را از راه خدا منحرف می‌‌‌‌‌‌کند... . (سوره ص، آیات ۲۱-۲۶)
+داورى دیگر داوود علیه السلام در رسیدگى به دعاوی مردم، در سوره ص آمده است: «{{متن قرآن|{{آیه|38|21}} 💠<ref>[[آیه 21 سوره ص|سوره صاد، آیه ۲۱.]]</ref> {{آیه|38|22}} 💠<ref>[[آیه 22 سوره ص|همان، آیه ۲۲.]]</ref> {{آیه|38|23}} 💠<ref>[[آیه 23 سوره ص|همان، آیه ۲۳.]]</ref> {{آیه|38|24}}<ref>[[آیه 24 سوره ص|همان، آیه ۲۴.]]</ref> {{آیه|38|25}} 💠<ref>[[آیه 25 سوره ص|همان، آیه ۲۵.]]</ref> {{آیه|38|26}}<ref>[[آیه 26 سوره ص|همان، آیه ۲۶.]]</ref>}}؛ آیا خبر مهم آن دادخواهان هنگامى که از دیوار محراب او بالا رفتند به تو رسیده است؟ زمانى که بر داود وارد شدند و او از آنان هراسان شد، گفتند: نترس ما دو گروه دادخواه و شاکى هستیم که یکى از ما بر دیگرى ستم کرده است؛ بنابراین میان ما به حق داورى کن و ستم روا مدار، و ما را به راه راست راهنمایى کن. این برادر من است، نود و نه میش دارد و من یک میش دارم، گفته: این یکى را هم به من واگذار. و در گفتگو مرا مغلوب ساخت. گفت: یقیناً او با درخواست افزودن میش تو به میش‏هاى خود بر تو ستم روا داشته است و قطعاً بسیارى از معاشران و شریکان به یکدیگر ستم مى‏ کنند، به جز کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده‏ اند و اینان اندک‏ اند. داود دانست که ما او را آزموده‏ ایم، در نتیجه از پروردگارش درخواست آمرزش کرد و بى‏ درنگ به حالت خضوع به رو در افتاد و به خدا بازگشت. و ما او را در این داورى آمرزیدیم، بى تردید او نزد ما منزلتى بلند و سرانجامى نیکو دارد. [و گفتیم:]‌‌ای داود! همانا تو را در زمین جانشین [و نماینده خود] قرار دادیم؛ پس میان مردم به حق داوری کن و از هوای نفس پیروی مکن که تو را از راه خدا منحرف می‌‌‌‌‌‌کند ...».
 ==زبور حضرت داوود علیه السلام==
-«[[زبور]]» کتاب آسمانى حضرت داوود علیه السلام است که نام آن در آیه: «انا اوحینا الیک کما اوحینا الى نوح و النبین من بعده و اوحینا الى ابراهیم و اسماعیل... و آتینا داود زبورا»<ref>سوره نساء، ۱۶۳.</ref> و نیز [[آیه 106 سوره‏ انبیاء|آیه ۱۰۶ سوره‏ انبیاء]] و [[آیه 55 سوره اسراء|آیه ۵۵ سوره اسراء]] ذکر شده است.
+«[[زبور]]» کتاب آسمانى حضرت داوود علیه السلام است که نام آن در آیه: {{متن قرآن|«{{آیه|4|163}}»}}<ref>[[آیه 163 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۱۶۳.]]</ref> و نیز [[آیه 106 سوره‏ انبیاء|آیه ۱۰۶ سوره‏ انبیاء]] و [[آیه 55 سوره اسراء|آیه ۵۵ سوره اسراء]] ذکر شده است.
 در آیه شریفه مزبور به دو نکته اشاره نموده است، یکى مسئله نزول [[وحی|وحى]] و دیگرى مسئله فرستادن کتاب «زبور» بر حضرت داود علیه‌السلام. زبور مشتمل بر حمد و ثناى الهى ، نصایح و مناجات و امور اخلاقی است، و خالى از ذکر اوامر و نواهى بود، بلکه [[شریعت]] داود علیه‌السلام همان شریعت [[تورات]] بود. زبور خطى برجسته داشت و مشتمل بر مواعظ بود.

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ==زندگی‌نامه==
-کلمه «داود» یا «داوید» به معناى محبوب مى‌‏باشد. حضرت داود (علیه‌السلام) در حدود ۹۷۲ قبل از میلاد مى‏‌زیسته است. وى در سرزمینی بین [[مصر]] و [[شام]] دیده به جهان گشود و در کودکی به شغل شبانى اشتغال داشت. او از نواده‌ های [[حضرت یعقوب علیه السلام|حضرت یعقوب]] است و با نُه واسطه به یکی از فرزندان حضرت یعقوب می‌ رسد. نسب او چنین نقل شده است: داوود بن ایشا بن عوید بن باعز بن سلمون بن نحشون بن عمى نادب بن رام بن حصرون بن فارص بن یهوذا بن یعقوب بن إسحاق بن ابراهیم (ع).<ref> طبری، تاریخ الأمم والملوک، ج۱، ص۴۷۶.</ref>
+کلمه «داود» یا «داوید» به معناى محبوب مى‌‏باشد. حضرت داود (علیه‌السلام) در حدود ۹۷۲ قبل از میلاد مى‏‌زیسته است. وى در سرزمینی بین [[مصر]] و [[شام]] دیده به جهان گشود و در کودکی به شغل شبانى اشتغال داشت. او از نواده‌ های [[حضرت یعقوب علیه السلام|حضرت یعقوب]] است و با نُه واسطه به یکی از فرزندان حضرت یعقوب می‌ رسد. نسب او چنین نقل شده است: داوود بن ایشا بن عوید بن باعز بن سلمون بن نحشون بن عمى نادب بن رام بن حصرون بن فارص بن یهوذا بن یعقوب بن إسحاق بن ابراهیم (علیه السلام).<ref> طبری، تاریخ الأمم والملوک، ج۱، ص۴۷۶.</ref>
-حضرت داود (ع) صد سال عمر کرد، که چهل سال از آن را حکومت نمود. او پس از مرگ طالوت (پادشاه [[شام]])، پادشاه [[بنی اسرائیل]] شد. داوود علیه السلام هفت سال با دشمنان جنگید و سپس «اورشلیم» را فتح نمود و در آنجا استقرار یافت. او قواعد پرستش را منظم ساخت و حکومتى عادلانه آمیخته با [[حکمت|حکمت]] ایجاد کرد. حکمت و غیرت او حکومت [[یهود|یهود]] را توانمند ساخت و صنعت [[زره]] سازى و مهارت جنگى‌‏اش او را بر دشمنان پیروز گرداند و سرزمین آنان را از دریاى سرخ و [[مصر]] تا رود [[فرات]] گسترش داد.<ref>بی آزار شیرازی، باستان شناسى و جغرافیاى تاریخى قصص قرآن، ص۱۳۶</ref>
+حضرت داود (علیه السلام) صد سال عمر کرد، که چهل سال از آن را حکومت نمود. او پس از مرگ طالوت (پادشاه [[شام]])، پادشاه [[بنی اسرائیل]] شد. داوود علیه السلام هفت سال با دشمنان جنگید و سپس «اورشلیم» را فتح نمود و در آنجا استقرار یافت. او قواعد پرستش را منظم ساخت و حکومتى عادلانه آمیخته با [[حکمت|حکمت]] ایجاد کرد. حکمت و غیرت او حکومت [[یهود|یهود]] را توانمند ساخت و صنعت [[زره]] سازى و مهارت جنگى‌‏اش او را بر دشمنان پیروز گرداند و سرزمین آنان را از دریاى سرخ و [[مصر]] تا رود [[فرات]] گسترش داد.<ref>بی آزار شیرازی، باستان شناسى و جغرافیاى تاریخى قصص قرآن، ص۱۳۶</ref>
 [[امام صادق]] علیه السلام فرمود: خداوند به داوود پیغمبر علیه السلام [[وحی|وحى]] فرستاد که تو بنده خوبى هستى، به شرطى که از [[بیت المال]] مصرف شخصى نکنى و کارى را با دست خودت انجام دهى و امرار معاش کنى. داوود علیه السلام سخت گریست. خداوند عزوجل به آهن وحى کرد که در برابر داوود نرم شود و آهن نرم شد. حضرت داوود علیه السلام نیز، هر روز زرهى مى‌ساخت و به هزار درهم مى‌فروخت و از مصرف کردن بیت المال بى‌نیاز گشت.<ref>کلینی، کافی، ج۵، ص۷۴.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''حضرت داوود علیه السلام''' از [[انبیاء بنی اسرائیل]] است که در آیاتی از [[قرآن]] مورد توصیف واقع شده است. کتاب آسمانی او [[زبور]] نام داشت. کشته شدن [[جالوت]] توسط او در زمانی که او در سپاه [[طالوت]] قرار داشت از رویدادهای برجسته زندگی اوست. او پس از مرگ طالوت، حکومت [[بنی اسرائیل]] را بر عهده داشت. او قدرت هاى معنوى ویژه‌ای داشته و با خداوند رابطه مستحکمی داشته است و در هر شامگاه و صبحگاه موجودات و طبیعت نیز با او در [[تسبیح]] خدا همراه می‌شدند.
+'''حضرت داوود علیه السلام''' از [[انبیاء بنی اسرائیل]] است که در آیاتی از [[قرآن]] مورد توصیف واقع شده است. کتاب آسمانی او [[زبور]] نام دارد، که مشتمل بر حمد و ثناى الهى، نصایح و مناجات و امور اخلاقی است. کشته شدن [[جالوت]] توسط داوود در زمانی که او در سپاه [[طالوت]] قرار داشت، از رویدادهای برجسته زندگی اوست. حضرت داوود پس از مرگ طالوت، حکومت [[بنی اسرائیل]] را بر عهده داشت. او قدرت هاى معنوى ویژه‌ای داشته و با خداوند رابطه مستحکمی داشته است و در هر شامگاه و صبحگاه موجودات و طبیعت نیز با او در [[تسبیح]] خدا همراه می‌شدند.
 ==زندگی‌نامه==
@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[امام صادق]] عليه السلام فرمود: خداوند به داوود پيغمبر عليه السلام [[وحی|وحى]] فرستاد كه تو بنده خوبى هستى، به شرطى كه از [[بيت المال]] مصرف شخصى نكنى. و كارى را با دست خودت انجام دهى و امرار معاش كنى. داوود عليه السلام سخت گريست. خداوند عزوجل به آهن وحى كرد كه در برابر داوود نرم شود و آهن نرم شد. حضرت داوود عليه السلام نيز، هر روز زرهى مى‌ساخت و به هزار درهم مى‌فروخت و از مصرف كردن بيت المال بى‌نياز گشت.<ref>کلینی، کافی، ج5، ص74.</ref>
 ==حضرت داوود در قرآن==
-نام حضرت داوود شانزده بار در [[قرآن|قرآن کریم]] آمده است. در سوره های: [[سوره بقره|بقره]] ، [[سوره نساء|نساء]] ، [[سوره مائده|مائده]] ، [[سوره انعام|انعام]] ، [[سوره اسراء|اسراء]] ، [[سوره انبياء|انبیاء]] ، [[سوره نمل|نمل]] ، [[سوره سبا|سبا]] و [[سوره ص|ص]]. قرآن به موارد زیر در مورد حضرت داود اشاره نموده است:
+نام حضرت داوود شانزده بار در [[قرآن|قرآن کریم]] آمده است. در سوره های: [[سوره بقره|بقره]]، [[سوره نساء|نساء]]، [[سوره مائده|مائده]]، [[سوره انعام|انعام]]، [[سوره اسراء|اسراء]]، [[سوره انبياء|انبیاء]]، [[سوره نمل|نمل]]، [[سوره سبا|سبا]] و [[سوره ص|ص]]. قرآن به موارد زیر در مورد حضرت داود اشاره نموده است:
 *اعطای زبور به داوود علیه السلام: {{متن قرآن|«وَ رَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَ آتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا»}}: و پروردگار تو به هر كه و هر چه در آسمانها و زمين است داناتر است و در حقيقت بعضى از انبياء را بر بعضى برترى بخشيديم و به داوود [[زبور]] داديم. (سوره اسراء، آیه 55)
@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۷: @@
 قالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤالِ نَعْجَتِكَ إِلى‏ نِعاجِهِ وَ إِنَّ كَثيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغي‏ بَعْضُهُمْ عَلى‏ بَعْضٍ إِلاَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ قَليلٌ ما هُمْ وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راكِعاً وَ أَنابَ (24) فَغَفَرْنا لَهُ ذلِكَ وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى‏ وَ حُسْنَ مَآبٍ (25) يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَىٰ فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا نَسُوا يَوْمَ الْحِسَابِ (26)}} آيا خبر مهم آن دادخواهان هنگامى كه از ديوار محراب او بالا رفتند به تو رسيده است؟ زمانى كه بر داود وارد شدند و او از آنان هراسان شد، گفتند: نترس ما دو گروه دادخواه و شاكى هستيم كه يكى از ما بر ديگرى ستم كرده است؛ بنابراين ميان ما به حق داورى كن و ستم روا مدار، و ما را به راه راست راهنمايى كن. اين برادر من است، نود و نه ميش دارد و من يك ميش دارم، گفته: اين يكى را هم به من واگذار. و در گفتگو مرا مغلوب ساخت. گفت: يقيناً او با درخواست افزودن ميش تو به ميش‏هاى خود بر تو ستم روا داشته است و قطعاً بسيارى از معاشران و شريكان به يكديگر ستم مى‏ كنند، به جز كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده‏ اند و اينان اندك‏ اند. داود دانست كه ما او را آزموده‏ ايم، در نتيجه از پروردگارش درخواست آمرزش كرد و بى‏ درنگ به حالت خضوع به رو در افتاد و به خدا بازگشت. و ما او را در اين داورى آمرزيديم، بى ترديد او نزد ما منزلتى بلند و سرانجامى نيكو دارد. [و گفتیم:]‌‌ای داود! همانا تو را در زمین جانشین [و نماینده خود] قرار دادیم؛ پس میان مردم به حق داوری کن و از هوای نفس پیروی مکن که تو را از راه خدا منحرف می‌‌‌‌‌‌کند. بی‌تردید کسانی که از راه خدا منحرف می‌‌‌‌‌‌شوند، چون روز حساب را فراموش کرده‌‌‌اند، عذابی سخت دارند. (سوره ص، آیات 21-26)
-==قتل جالوت توسط حضرت داوود==
+==زبور حضرت داوود علیه السلام==
 مطابق با [[قرآن|قرآن مجید]]، پیامبر وقتِ [[بنی اسرائیل]] ـ که در [[تورات]] نام او سموئیل ذکر شده ـ به فرمان خدا [[طالوت]] را برای جنگ با [[فلسطین|فلسطینیان]] به پادشاهی برگزید. و سپاهی تحت فرماندهی وی را راهی جنگ با [[جالوت]] و سپاهیانش نمود. به هنگام مواجهه دو سپاه، بیشتر سپاهیان طالوت از مقاومت در برابر جالوت و سپاهیانش اظهار ناتوانی کردند ولى كسانى كه به تعبیر قرآن يقين داشتند ملاقات كننده خدا هستند، گفتند: چه بسا گروه اندكى كه به توفيق خدا بر گروه بسيارى پيروز شدند، و از خدا طلب نصرت و پیروزی کردند. مطابق با آنچه در قرآن آمده آنها به توفیق الهی در این جنگ پیروز شدند و داود جالوت را كشت و خدا او را فرمانروايى و حكمت داد، و از آنچه مى‏ خواست به او آموخت.<ref>رجوع کنید: سوره بقره، آیات 247ـ251</ref>

@@ سطر ۶۳: / سطر ۶۳: @@
 از حضرت [[امام علی]] علیه السلام روايت شده كه فرمود: اگر كسى بگويد كه داوود زن «اوريا» را تزويج كرد بايد بداند كه من درباره او دو حد جارى كرده و تازيانه مى  زنم، يكى براى اهانت به [[نبوت]] و ديگرى طبق قانون [[اسلام]]!<ref>فیض کاشانی، تفسیر صافی، ج4، ص296</ref>
-==زبور حضرت داوود علیه اسلام==
+==زبور حضرت داوود علیه السلام==
 زبور نام كتاب آسمانى داوود است كه نام آن در آيه 163 از سوره (نساء) و آيه 106 از سوره‏ «انبياء» و آيه 55 از سوره «بنى اسرائيل» در قرآن كريم ذكر شده است. در ميان كتب «عتيق» كتابى بنام زبور يا «مزامير» وجود دارد كه مشتمل بر يكصد و پنجاه «مزمور» است.<ref>بلاغی، قصص قرآن، ص375</ref> مزامیر سه دسته است: 1- وابسته به عبادت 2- وابسته به أغانى دينى 3- وابسته به مراثى و شكر و مدائح ملكى.<ref>بلاغی، حجة التفاسير و بلاغ الإكسير، تعليقه‏2ج‏7، ص445</ref>

@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 مطابق با قرآن پیامبر وقتِ بنی اسرائیل ــ که در تورات نام او سموئیل ذکر شده ــ به فرمان خدا طالوت را برای جنگ با فلسطینیان به پادشاهی برگزید. و سپاهی تحت فرماندهی وی را راهی جنگ با جالوت و سپاهیانش نمود. به هنگام مواجهه دو سپاه، بیشتر سپاهیان طالوت از مقاومت در برابر جالوت و سپاهیانش اظهار ناتوانی کردند ولى كسانى كه به تعبیر قرآن يقين داشتند ملاقات كننده خدا هستند، گفتند: چه بسا گروه اندكى كه به توفيق خدا بر گروه بسيارى پيروز شدند، و از خدا طلبت نصرت و پیروزی کردند. مطابق با آنچه در قرآن آمده آنها به توفیق الهی در این جنگ پیروز شدند و داود جالوت را كشت ، و خدا او را فرمانروايى و حكمت داد، و از آنچه مى‏خواست به او آموخت.<ref>رجوع کنید: سوره بقره، آیات 247ـ251</ref>
-[[امام صادق]] عليه السلام مي فرمايد: خداى عليم به پيامبر [[بنى اسرائيل]] [[وحى]] كرد: آن كسى [[جالوت]] را خواهد كشت كه زره [[حضرت موسی]] به اندازه اندام او باشد. و وى مردى است از فرزندان [[لاوى بن يعقوب]] به نام [[داوود بن ايشا]] و گوسفند چران است. ايشا داراى ده پسر بود كه حضرت داوود كوچكتر از همه بود. هنگامى كه خدا [[طالوت]] را براى پادشاهى بنى اسرائيل برانگيخت و وى آنان را براى [[محاربه]] با جالوت جمع آورى نمود نزد ايشا فرستاد و گفت: فرزندان خود را براى كارزار حاضر كن.
+[[امام صادق]] عليه السلام مي فرمايد: خداى عليم به پيامبر [[بنى اسرائيل]] [[وحى]] كرد: آن كسى [[جالوت]] را خواهد كشت كه زره [[حضرت موسی]] به اندازه اندام او باشد. و وى مردى است از فرزندان لاوى بن يعقوب به نام داوود بن ايشا و گوسفند چران است. ايشا داراى ده پسر بود كه حضرت داوود كوچكتر از همه بود. هنگامى كه خدا [[طالوت]] را براى پادشاهى بنى اسرائيل برانگيخت و وى آنان را براى جنگ با جالوت جمع آورى نمود نزد ايشا فرستاد و گفت: فرزندان خود را براى كارزار حاضر كن.
 وقتى آنان حاضر شدند طالوت زره حضرت موسى را بر تن هر يك از ايشان كه پوشانيد يا بلند بود، يا كوتاه! طالوت به: ايشا گفت: آيا فرزندى دارى كه او را بجاى گذاشته  باشى؟ گفت: آرى، كوچكترين فرزندم را بجاى نهاده ام تا گوسفندان را بچراند.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{متوسط}}
+{{خوب}}
-'''حضرت داوود علیه السلام''' از [[انبیاء بنی اسرائیل]] است که در آیاتی از [[قرآن]] مورد توصیف واقع شده است. او حکومت بر [[بنی اسرائیل]] را نیز بر عهده داشت. مطابق با قرآن کتاب آسمانی او [[زبور]] است و از جمله قدرت هاى معنوى دیگری كه خداوند به حضرت داوود علیه السلام عطا کرد تسبیح موجودات و طبیعت با او در هر شامگاه و صبحگاه بود.
+'''حضرت داوود علیه السلام''' از [[انبیاء بنی اسرائیل]] است که در آیاتی از [[قرآن]] مورد توصیف واقع شده است. کتاب آسمانی او [[زبور]] نام داشت. کشته شدن جالوت توسط او در زمانی که او در سپاه طالوت قرار داشت از رویدادهای برجسته زندگی اوست که قرآن نیز به آن اشاره دارد. او پس از مرگ طالوت حکومت [[بنی اسرائیل]] را بر عهده داشت. مطابق با قرآن  او قدرت هاى معنوى ویژه‌ای داشته و با خداوند رابطه مستحکمی داشته است و در هر شامگاه و صبحگاه موجودات و طبیعت نیز با او در تسبیح خدا همراه می‌شدند.
 ==زندگی نامه==