حضرت ایوب علیه السلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۳

2022-01-22T10:33:05Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۷

2022-01-22T08:37:28Z

Zamani در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۰۴

2020-07-14T11:04:01Z

Zamani در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۳۸

2020-07-14T06:38:32Z

Zamani در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۱۲

2020-07-14T06:12:46Z

Aghajani در ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۴۵

2020-07-04T05:45:08Z

Aghajani در ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۵۹

2020-01-07T08:59:48Z

Aghajani در ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۳۳

2020-01-07T08:33:17Z

مهدی موسوی در ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۳۱

2019-10-24T11:31:19Z

مهدی موسوی: ویرایش

2019-10-24T11:24:43Z

ویرایش

نمایش تغییرات

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-حضرت ایوب علیه السلام از [[پیامبران|انبیاء]] الهی واز نوادگان [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام است. در [[قرآن|قرآن‌ کریم‌]] در مورد او آمده است که خداوند او را به داغ فرزندان و ناراحتی های جسمانی مبتلا نمود، و او با پیشه نمودن صبر از این امتحان سربلند بیرون آمد.<ref> سوره انبیاء، آیه ۸۳ و ۸۴. سوره ص، آیه ۴۱ و ۴۴.</ref> خداوند ایوب را در قرآن صابر و بهترین بنده معرفی نموده است.<ref>سوره ص، آیه۴۴.</ref>
+حضرت ایوب علیه السلام از [[پیامبران|انبیاء]] الهی واز نوادگان [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام است. در [[قرآن|قرآن‌ کریم‌]] در مورد او آمده است که خداوند او را به داغ فرزندان و ناراحتی های جسمانی مبتلا نمود، و او با پیشه نمودن [[صبر]] از این امتحان سربلند بیرون آمد.<ref> سوره انبیاء، آیه ۸۳ و ۸۴. سوره ص، آیه ۴۱ و ۴۴.</ref> خداوند ایوب را در قرآن صابر و بهترین بنده معرفی نموده است.<ref>سوره ص، آیه۴۴.</ref>
 ==وجه تسمیه ایوب==
-ایوب نامى است عبرى که ایبوب و یوباب نیز خوانده شده است. برخى آن را به احتمال برگرفته از ریشه عبرى ایبوب به معناى گریه یا از ایبت به معناى ندبه دانسته‌اند؛ برخى شارحان [[تورات]] آن را در اصل عربى و ترجمه شده به عبرى دانسته و گفته‌اند: این واژه به آیب در عربى به ‌معناى بازگشت کننده به سوى خدا نزدیک است. این معنا با وصف «اواب» که براى ایوب در آیه ۳۴ [[سوره ص]] آمده، سازگار است. برخى دیگر آن را برگرفته از «آبَ یؤوب» و به معناى کسى مى ‌دانند که سلامتى و مال و خانواده خود را باز‌یافته است.<ref> دائرة المعارف قرآن کریم، ج۵، ص۲۰۶.</ref>
+«ایوب» نامى است عبرى که «ایبوب» و «یوباب» نیز خوانده شده است. برخى آن را به احتمال برگرفته از ریشه عبرى «ایبوب» به معناى گریه یا از «ایبت» به معناى ندبه دانسته‌اند؛ برخى شارحان [[تورات]] آن را در اصل عربى و ترجمه شده به عبرى دانسته و گفته‌اند: این واژه به «آیب» در عربى به ‌معناى بازگشت کننده به سوى خدا نزدیک است. این معنا با وصف «اوّاب» که براى ایوب در [[آیه 34 سوره ص|آیه ۳۴ سوره ص]] آمده، سازگار است. برخى دیگر آن را برگرفته از «آبَ یؤوب» و به معناى کسى مى ‌دانند که سلامتى و مال و خانواده خود را باز‌یافته است.<ref> دائرة المعارف قرآن کریم، ج۵، ص۲۰۶.</ref>
 ==نسب و خاندان ایوب==
-ایوب همچون بسیاری دیگر از پیامبران از ذریه ابراهیم علیه السلام است. نسب او را تا حضرت ابراهیم چنین گفته اند: «أیوب بن أموص بن رازخ بن روم بن عیص بن اسحاق بن ابراهیم علیه السلام».<ref> جرجانی، حسین بن حسن، جلاء الأذهان و جلاء الأحزان، ج۶، ص۱۴۳.</ref>
+حضرت ایوب علیه السلام همچون بسیاری دیگر از پیامبران از ذریه [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام است. نسب او را تا حضرت ابراهیم چنین گفته اند: «أیوب بن أموص بن رازخ بن روم بن عیص بن اسحاق بن ابراهیم علیه السلام».<ref> جرجانی، حسین بن حسن، جلاء الأذهان و جلاء الأحزان، ج۶، ص۱۴۳.</ref>
-مادر او نیز از فرزندان [[لوط|حضرت لوط]] بود.<ref> جرجانی، حسین بن حسن، جلاء الأذهان و جلاء الأحزان، ج۶، ص۱۴۳.</ref>
+همچنین مادر او از فرزندان [[لوط|حضرت لوط]] علیه السلام بود.<ref> جرجانی، حسین بن حسن، جلاء الأذهان و جلاء الأحزان، ج۶، ص۱۴۳.</ref> همسر حضرت ایوب نیز نامش رحمة بود و به یک واسطه به [[حضرت یوسف علیه السلام|حضرت یوسف]] علیه السلام مى رسید و در حُسن و جمال شبیه ترین خلق بود به یوسف، چون پدرش خواب دید که یوسف پیراهن خود را به این دختر رحمة پوشانید و گفت این حسن و جمال من است به تو پوشانیدم و پدرش از انبیاء بود.<ref>أطیب البیان فی تفسیر القرآن (طیب سید عبدالحسین)، ج۹، ص۲۲۷.</ref>
 ==ذکر حضرت ایوب در قرآن==
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۴: @@
 نام حضرت ایوب علیه السلام ۴ بار در [[قرآن|قرآن مجید]] آمده است:
-*[[سوره نساء]] آیه ۱۶۳: این آیه به مقام [[نبوت]] ایوب اشاره دارد: {{متن قرآن|«إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَىٰ نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ  وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا»}}. ما همچنان که به [[حضرت نوح]] و [[پیامبران]] بعد از او [[وحی|وحى]] کردیم به تو نیز وحى کردیم و به [[حضرت ابراهیم]] و [[حضرت اسماعیل]] و [[حضرت اسحاق]] و [[حضرت یعقوب]] و حضرت اسباط و [[حضرت عیسی]] و حضرت ایوب و [[حضرت یونس]] و [[حضرت هارون]] و [[حضرت سلیمان]] نیز وحى نمودیم و به [[حضرت داود]]، [[زبور]] بخشیدیم.
+*[[سوره نساء]] آیه ۱۶۳: این آیه به مقام [[نبوت]] ایوب اشاره دارد: {{متن قرآن|«إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَىٰ نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ  وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا»}}. ما همچنان که به [[حضرت نوح|نوح]] و [[پیامبران]] بعد از او [[وحی|وحى]] کردیم به تو نیز وحى کردیم و به [[حضرت ابراهیم|ابراهیم]] و [[حضرت اسماعیل|اسماعیل]] و [[حضرت اسحاق|اسحاق]] و [[حضرت یعقوب|یعقوب]] و [[اسباط]] و [[حضرت عیسی|عیسی]] و ایوب و [[حضرت یونس|یونس]] و [[حضرت هارون|هارون]] و [[حضرت سلیمان|سلیمان]] نیز وحى نمودیم و به [[حضرت داود|داود]]، [[زبور]] بخشیدیم.
-*[[سوره انعام]] آیه ۸۴: این آیه آن حضرت را در زمره ذریه حضرت ابراهیم علیه السلام می آورد و ایشان را به اینکه از هدایت شدگان هستند ستوده و در زمره "محسنین" به حساب می آورد: {{متن قرآن|«وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ  وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَارُونَ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»}}. و به او اسحاق و یعقوب را بخشیدیم و همه را به راه راست درآوردیم و [[حضرت نوح]] را از پیش راه نمودیم و از نسل او داود و سلیمان و ایوب و یوسف و موسى و هارون را هدایت کردیم و این گونه نیکوکاران را پاداش مى  دهیم.
+*[[سوره انعام]] آیه ۸۴: این آیه آن حضرت را در زمره ذریه حضرت ابراهیم علیه السلام می آورد و ایشان را به اینکه از هدایت شدگان هستند ستوده و در زمره "محسنین" به حساب می آورد: {{متن قرآن|«وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ  وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَارُونَ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»}}. و به او اسحاق و یعقوب را بخشیدیم و همه را به راه راست درآوردیم و حضرت نوح را از پیش راه نمودیم و از نسل او داود و سلیمان و ایوب و یوسف و موسى و هارون را هدایت کردیم و این گونه نیکوکاران را پاداش مى  دهیم.
-*[[سوره انبیاء]] آیه  ۸۳ و ۸۴: در این دو آیه به اجابت دعاى او در برطرف شدن سختى و مصیبت هایش اشاره می نماید: {{متن قرآن|«وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ * فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِنْ ضُرٍّ  وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَذِكْرَىٰ لِلْعَابِدِينَ»}}. و ایوب را یاد کن هنگامى که پروردگارش را ندا داد که به من آسیب رسیده است و تویى مهربانترین مهربانان * پس [[دعا|دعای]] او را اجابت نمودیم و آسیب وارده بر او را برطرف کردیم و کسان او و نظیرشان را همراه با آنان مجددا به وى عطا کردیم تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى [[عبادت]] کنندگان باشد.
+*[[سوره انبیاء]] آیات ۸۳ و ۸۴: در این دو آیه به اجابت [[دعا|دعاى]] او در برطرف شدن سختى و مصیبت هایش اشاره می نماید: {{متن قرآن|«وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ * فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِنْ ضُرٍّ  وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَذِكْرَىٰ لِلْعَابِدِينَ»}}. و ایوب را یاد کن هنگامى که پروردگارش را ندا داد که به من آسیب رسیده است و تویى مهربانترین مهربانان؛ پس دعای او را اجابت نمودیم و آسیب وارده بر او را برطرف کردیم و کسان او و نظیرشان را همراه با آنان مجددا به وى عطا کردیم تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى [[عبادت]] کنندگان باشد.
-*[[سوره ص]] آیه ۴۱-۴۴: در این آیات مصائب آن حضرت، پایان یافتن آن و روى ‌آوردن نعمت هاى الهى به وى بیان شده است. همچنین حضرت ایوب علیه السلام به سه صفت  عبودیت نیکو، [[صبر]] و استقامت، و بازگشت پیاپى به سوى خدا وصف شده است: {{متن قرآن|«وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ (۴۱) ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَٰذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ (۴۲) وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِكْرَىٰ لِأُولِي الْأَلْبَابِ (۴۳) وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِهِ وَلَا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ (۴۴)»}} و یاد کن از بنده ما ایوب هنگامى که به درگاه خداى خود عرض کرد: (پروردگارا) شیطان مرا سخت رنج و عذاب رسانیده (تو از کرم نجاتم بخش).(۴۱) (خطاب کردیم که) پاى به زمین زن (زد و چشمه آبى پدید آمد، گفتیم) این آبى است سرد براى شستشو و نوشیدن (در آن شستشو کن و از آن بیاشام تا از هر درد و الم بیاسایى).(۴۲) و ما اهل و فرزندانى که از او مردند و به قدر آنها هم علاوه به او عطا کردیم تا در حق او لطف و رحمتى کنیم و تا صاحبان عقل (نتیجه صبر در بلا را) متذکر شوند.(۴۳) و (ایوب را گفتیم) دسته‏اى از چوبهاى باریک (خرما) به دست گیر و (بر تن زن خود که بر زدنش قسم یاد کردى) بزن و عهد و قسمت را نشکن (و زن را هم بى گناه نیازار) ما ایوب را بنده صابرى یافتیم، نیکو بنده‏‌اى بود که دایم رجوع و توجهش به درگاه ما بود.(۴۴)
+*[[سوره ص]] آیات ۴۱-۴۴: در این آیات مصائب آن حضرت، پایان یافتن آن و روى ‌آوردن نعمت هاى الهى به وى بیان شده است. همچنین حضرت ایوب علیه السلام به سه صفت  عبودیت نیکو، [[صبر]] و استقامت، و بازگشت پیاپى به سوى خدا وصف شده است: {{متن قرآن|«وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ (۴۱) ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَٰذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ (۴۲) وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِكْرَىٰ لِأُولِي الْأَلْبَابِ (۴۳) وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِهِ وَلَا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ (۴۴)»}} و یاد کن از بنده ما ایوب هنگامى که به درگاه خداى خود عرض کرد: (پروردگارا) شیطان مرا سخت رنج و عذاب رسانیده (تو از کرم نجاتم بخش).(۴۱) (خطاب کردیم که) پاى به زمین زن (زد و چشمه آبى پدید آمد، گفتیم) این آبى است سرد براى شستشو و نوشیدن (در آن شستشو کن و از آن بیاشام تا از هر درد و الم بیاسایى).(۴۲) و ما اهل و فرزندانى که از او مردند و به قدر آنها هم علاوه به او عطا کردیم تا در حق او لطف و رحمتى کنیم و تا صاحبان عقل (نتیجه صبر در بلا را) متذکر شوند.(۴۳) و (ایوب را گفتیم) دسته‏اى از چوبهاى باریک (خرما) به دست گیر و (بر تن زن خود که بر زدنش قسم یاد کردى) بزن و عهد و قسمت را نشکن (و زن را هم بى گناه نیازار) ما ایوب را بنده صابرى یافتیم، نیکو بنده‏‌اى بود که دایم رجوع و توجهش به درگاه ما بود.(۴۴)
 ==داستان ابتلای حضرت ایوب==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۰۴
سطر ۲۳:		سطر ۲۳:

	*[[سوره ص]] آیه ۴۱-۴۴: در این آیات مصائب آن حضرت، پایان یافتن آن و روى ‌آوردن نعمت هاى الهى به وى بیان شده است. همچنین حضرت ایوب علیه السلام به سه صفت عبودیت نیکو، [[صبر]] و استقامت، و بازگشت پیاپى به سوى خدا وصف شده است: {{متن قرآن\|«وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ (۴۱) ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَٰذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ (۴۲) وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِكْرَىٰ لِأُولِي الْأَلْبَابِ (۴۳) وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِهِ وَلَا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ (۴۴)»}} و یاد کن از بنده ما ایوب هنگامى که به درگاه خداى خود عرض کرد: (پروردگارا) شیطان مرا سخت رنج و عذاب رسانیده (تو از کرم نجاتم بخش).(۴۱) (خطاب کردیم که) پاى به زمین زن (زد و چشمه آبى پدید آمد، گفتیم) این آبى است سرد براى شستشو و نوشیدن (در آن شستشو کن و از آن بیاشام تا از هر درد و الم بیاسایى).(۴۲) و ما اهل و فرزندانى که از او مردند و به قدر آنها هم علاوه به او عطا کردیم تا در حق او لطف و رحمتى کنیم و تا صاحبان عقل (نتیجه صبر در بلا را) متذکر شوند.(۴۳) و (ایوب را گفتیم) دسته‏اى از چوبهاى باریک (خرما) به دست گیر و (بر تن زن خود که بر زدنش قسم یاد کردى) بزن و عهد و قسمت را نشکن (و زن را هم بى گناه نیازار) ما ایوب را بنده صابرى یافتیم، نیکو بنده‏‌اى بود که دایم رجوع و توجهش به درگاه ما بود.(۴۴)		*[[سوره ص]] آیه ۴۱-۴۴: در این آیات مصائب آن حضرت، پایان یافتن آن و روى ‌آوردن نعمت هاى الهى به وى بیان شده است. همچنین حضرت ایوب علیه السلام به سه صفت عبودیت نیکو، [[صبر]] و استقامت، و بازگشت پیاپى به سوى خدا وصف شده است: {{متن قرآن\|«وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ (۴۱) ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَٰذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ (۴۲) وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِكْرَىٰ لِأُولِي الْأَلْبَابِ (۴۳) وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِهِ وَلَا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ (۴۴)»}} و یاد کن از بنده ما ایوب هنگامى که به درگاه خداى خود عرض کرد: (پروردگارا) شیطان مرا سخت رنج و عذاب رسانیده (تو از کرم نجاتم بخش).(۴۱) (خطاب کردیم که) پاى به زمین زن (زد و چشمه آبى پدید آمد، گفتیم) این آبى است سرد براى شستشو و نوشیدن (در آن شستشو کن و از آن بیاشام تا از هر درد و الم بیاسایى).(۴۲) و ما اهل و فرزندانى که از او مردند و به قدر آنها هم علاوه به او عطا کردیم تا در حق او لطف و رحمتى کنیم و تا صاحبان عقل (نتیجه صبر در بلا را) متذکر شوند.(۴۳) و (ایوب را گفتیم) دسته‏اى از چوبهاى باریک (خرما) به دست گیر و (بر تن زن خود که بر زدنش قسم یاد کردى) بزن و عهد و قسمت را نشکن (و زن را هم بى گناه نیازار) ما ایوب را بنده صابرى یافتیم، نیکو بنده‏‌اى بود که دایم رجوع و توجهش به درگاه ما بود.(۴۴)
−
−	~~==ویژگی‌های حضرت ایوب==~~
−
−	*خداوند ایوب علیه السلام را به سه صفت مهم: مقام عبودیت، [[صبر]] و استقامت، و بازگشت پیاپى به سوى خدا وصف کرده است: {{متن قرآن\|«اِنّا وجَدنهُ صابِرًا نِعمَ العَبدُ اِنَّهُ اَوّاب»}}. ([[سوره ص]]، ۴۴)
−	*و تنها ایوب و [[حضرت سلیمان علیه السلام\|سلیمان]] را «نعم العبد» خوانده، زیرا در حال نعمت شکرگزار بودند. (سوره ص، ۳۰)
−	*ایوب علیه السلام از سلسله [[پیامبران]] ابراهیمى است، زیرا از ذریه آن حضرت و از نیکوکاران است: {{متن قرآن\|«مِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَارُونَ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»}}. ([[سوره انعام]]‌، ۸۴)
−	*او از هدایت ویژه الهى که رسول اکرم صلى الله علیه و آله مأموریت یافت از آن پیروى کند برخوردار شده است: {{متن قرآن\|«أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ»}}. (سوره انعام، ۹۰)
−	*و او از پیامبرانى است که قرآن از [[وحى]] به آنان به طور ویژه سخن گفته است: {{متن قرآن\|«إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَىٰ نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ...»}}. ([[سوره نساء]]، ۱۶۳)<ref> دائرة المعارف قرآن کریم، جلد پنجم. (مرکز فرهنگ و معارف قرآن)</ref>
−	*[[پیامبر اسلام\|رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله در مورد ایوب می فرماید: «کانَ أیوبُ أحلَمَ النّاسِ، وأصبَرَ النّاسِ، وأکظَمَ النّاسِ لِغَیظٍ»: ایوب بردبارترین مردم و شکیباترین مردمان بود و بیش از همه مردم [[کظم غیظ (فرو بردن خشم)\|کظم غیظ]] می کرد.<ref> حکم النبی الأعظم صلى الله علیه و آله و سلم (محمدى رى شهرى)، ج۲، ص۲۷۳.</ref>

	==داستان ابتلای حضرت ایوب==		==داستان ابتلای حضرت ایوب==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-حضرت ایوب علیه السلام از [[پیامبران|انبیاء]] الهی واز نوادگان [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام است. در [[قرآن|قرآن‌ کریم‌]] در مورد او آمده است که خداوند او را به داغ فرزندان و ناراحتی های جسمانی مبتلا نمود، و از این امتحان سربلند بیرون آمد.<ref> سوره انبیاء، آیه ۸۳ و ۸۴. سوره ص، آیه ۴۱ و ۴۴.</ref>
+حضرت ایوب علیه السلام از [[پیامبران|انبیاء]] الهی واز نوادگان [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام است. در [[قرآن|قرآن‌ کریم‌]] در مورد او آمده است که خداوند او را به داغ فرزندان و ناراحتی های جسمانی مبتلا نمود، و او با پیشه نمودن صبر از این امتحان سربلند بیرون آمد.<ref> سوره انبیاء، آیه ۸۳ و ۸۴. سوره ص، آیه ۴۱ و ۴۴.</ref> خداوند ایوب را در قرآن صابر و بهترین بنده معرفی نموده است.<ref>سوره ص، آیه۴۴.</ref>
 ==وجه تسمیه ایوب==
-ایوب نامى است عبرى که ایبوب و یوباب نیز خوانده شده است. برخى آن را به احتمال برگرفته از ریشه عبرى ایبوب به معناى گریه یا از ایبت به معناى ندبه دانسته‌اند؛ برخى شارحان [[تورات]] آن را در اصل عربى و ترجمه شده به عبرى دانسته و گفته‌اند: این واژه به آیب در عربى به ‌معناى بازگشت کننده به سوى خدا نزدیک است. این معنا با وصف «اواب» که براى ایوب در آیه ۳۴ [[سوره ص]] آمده، سازگار است. برخى دیگر آن را برگرفته از «آبَ یؤوب» و به معناى کسى مى ‌دانند که سلامتى و مال و خانواده خود را باز‌یافته است.<ref> دائرة المعارف قرآن کریم (جلد ۵) تدوین: (مرکز فرهنگ و معارف قرآن).</ref>
+ایوب نامى است عبرى که ایبوب و یوباب نیز خوانده شده است. برخى آن را به احتمال برگرفته از ریشه عبرى ایبوب به معناى گریه یا از ایبت به معناى ندبه دانسته‌اند؛ برخى شارحان [[تورات]] آن را در اصل عربى و ترجمه شده به عبرى دانسته و گفته‌اند: این واژه به آیب در عربى به ‌معناى بازگشت کننده به سوى خدا نزدیک است. این معنا با وصف «اواب» که براى ایوب در آیه ۳۴ [[سوره ص]] آمده، سازگار است. برخى دیگر آن را برگرفته از «آبَ یؤوب» و به معناى کسى مى ‌دانند که سلامتى و مال و خانواده خود را باز‌یافته است.<ref> دائرة المعارف قرآن کریم، ج۵، ص۲۰۶.</ref>
 ==نسب و خاندان ایوب==
-ایوب مردى بود از اهل روم؛ «و هو أیوب بن أموص بن رازخ بن روم بن عیص بن اسحاق بن ابراهیم علیه السلام». و مادر او از فرزندان [[لوط|حضرت لوط]] بود و خداى تعالى او را برگزید و پیغمبرى داد.<ref> جلاء الأذهان و جلاء الأحزان (ابوالمحاسن حسین بن حسن جرجانى)، ج۶، ص۱۴۳.</ref>
+مادر او نیز از فرزندان [[لوط|حضرت لوط]] بود.<ref> جرجانی، حسین بن حسن، جلاء الأذهان و جلاء الأحزان، ج۶، ص۱۴۳.</ref>
 همسر حضرت ایوب نیز نامش رحمة بود و به یک واسطه به [[حضرت یوسف علیه السلام|حضرت یوسف]] مى رسید و در حسن و جمال شبیه ترین خلق بود به یوسف، چون پدرش خواب دید که یوسف پیراهن خود را به این دختر رحمة پوشانید و گفت این حسن و جمال من است بتو پوشانیدم و پدرش از انبیاء بود.<ref>أطیب البیان فی تفسیر القرآن (طیب سید عبدالحسین)، ج۹، ص۲۲۷.</ref>
@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۶: @@
 در [[قرآن کریم]] آنچه در خصوص داستان حضرت ایوب آمده آن است که خداى تعالى او را به ناراحتى جسمى و به داغ فرزندان مبتلا نمود، و سپس، هم عافیتش  داد، و هم فرزندانش را و مثل آنان را به وى برگردانید. و این کار را به مقتضاى رحمت خود کرد، و به این منظور کرد تا سرگذشت او مایه تذکر عابدان باشد.<ref> سوره انبیاء، آیه ۸۳ و ۸۴. سوره ص، آیه ۴۱ و ۴۴.</ref>
-در برخی از کتابهای [[تفسیر قرآن|تفسیری]] در مقام تبیین آیات مربوط به ابتلای حضرت ایوب داستانی از قول افرادی نقل گردیده است که به روشنی با ساحت [[انبیاء]] منافات دارد. این داستان که در نقلهایی از آن افرادی چون [[وهب بن منبه]]- که متهم به نقل [[اسرائیلیات]] است<ref>رجوع شود به وهب بن منبه و تاریخنگاری اسلامی، مهدی خزائی، فروغ وحدت، پاییز ۱۳۸۴، شماره ۱ در دسترس: [http://www.ensani.ir/fa/content/189630/default.aspx پرتال جامع علوم انسانی]</ref> حضور دارند، حتی به صورت روایتی از [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه السلام به منابع [[شیعه]] نیز راه یافته است تا جایی که [[تفسیر قمی (کتاب)|تفسیر قمی]] آن را به عنوان روایتی از امام صادق علیه السلام نقل می نماید. صورت داستان در تفسیر قمی چنین است: [[ابو بصیر|ابوبصیر]] گفت: از آن جناب پرسیدم گرفتاری هایى که خداى تعالى ایوب علیه السلام را در [[دنیا]] بدانها مبتلا کرد چه بود، و چرا مبتلایش کرد؟ در جوابم فرمود: خداى تعالى نعمتى به ایوب ارزانى داشت، و ایوب علیه السلام همواره [[شکر]] آن را به جاى مى  آورد، و در آن تاریخ [[شیطان]] هنوز از آسمان ها ممنوع نشده بود و تا زیر [[عرش]] بالا مى رفت.
+در برخی از کتابهای [[تفسیر قرآن|تفسیری]] در مقام تبیین آیات مربوط به ابتلای حضرت ایوب داستانی از قول افرادی نقل گردیده است که به روشنی با ساحت [[انبیاء]] منافات دارد. این داستان که در نقلهایی از آن افرادی چون [[وهب بن منبه]]- که متهم به نقل [[اسرائیلیات]] است<ref>رجوع شود به وهب بن منبه و تاریخنگاری اسلامی، مهدی خزائی، فروغ وحدت، پاییز ۱۳۸۴، شماره ۱ در دسترس: [http://www.ensani.ir/fa/content/189630/default.aspx پرتال جامع علوم انسانی]</ref> - حضور دارند، حتی به صورت روایتی از [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه السلام به منابع [[شیعه]] نیز راه یافته است تا جایی که [[تفسیر قمی (کتاب)|تفسیر قمی]] آن را به عنوان روایتی از امام صادق علیه السلام نقل می نماید. صورت داستان در تفسیر قمی چنین است: [[ابو بصیر|ابوبصیر]] گفت: از آن جناب پرسیدم گرفتاری هایى که خداى تعالى ایوب علیه السلام را در [[دنیا]] بدانها مبتلا کرد چه بود، و چرا مبتلایش کرد؟ در جوابم فرمود: خداى تعالى نعمتى به ایوب ارزانى داشت، و ایوب علیه السلام همواره [[شکر]] آن را به جاى مى  آورد، و در آن تاریخ [[شیطان]] هنوز از آسمان ها ممنوع نشده بود و تا زیر [[عرش]] بالا مى رفت.
 روزى از آسمان متوجه شکر ایوب شد و به وى [[حسد]] ورزیده عرضه داشت: پروردگارا! ایوب شکر این نعمت که تو به وى ارزانى داشته اى به جاى نیاورده، زیرا هر جور که بخواهد شکر این نعمت را بگذارد، باز با نعمت تو بوده، از دنیایى که تو به وى داده اى [[انفاق]] کرده، شاهدش هم این است که: اگر دنیا را از او بگیرى خواهى دید که دیگر شکر آن نعمت را نخواهد گذاشت. پس مرا بر دنیاى او مسلط بفرما تا همه را از دستش بگیرم، آن وقت خواهى دید چگونه لب از شکر فرومى بندد، و دیگر عملى از باب شکر انجام نمى  دهد. از ناحیه عرش به وى خطاب شد که من تو را بر مال و اولاد او مسلط کردم، هر چه مى خواهى بکن.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-حضرت ایوب علیه السلام از [[پیامبران|انبیاء]] الهی واز نوادگان [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام است. در [[قرآن|قرآن‌ کریم‌]] در مورد او آمده است که خداوند او را به داغ فرزندان و ناراحتی های جسمانی مبتلا نمود، و از این امتحان سربلند بیرون آمد.<ref> سوره انبیاء، آیه ۸۳ و ۸۴. سوره ص، آیه ۴۱ و ۴۴.</ref> «ایوب» سرگذشتى غم انگیز و در عین حال پرشکوه و با ابهت دارد، [[صبر]] و شکیبایى او مخصوصا در برابر حوادث ناگوار عجیب بود. به گونه اى که «صبر ایوب» یک ضرب المثل قدیمى است.<ref>برگزیده تفسیر نمونه (بابایى احمد على)، ج۳، ص۱۸۴.</ref>
+حضرت ایوب علیه السلام از [[پیامبران|انبیاء]] الهی واز نوادگان [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام است. در [[قرآن|قرآن‌ کریم‌]] در مورد او آمده است که خداوند او را به داغ فرزندان و ناراحتی های جسمانی مبتلا نمود، و از این امتحان سربلند بیرون آمد.<ref> سوره انبیاء، آیه ۸۳ و ۸۴. سوره ص، آیه ۴۱ و ۴۴.</ref>
 ==وجه تسمیه ایوب==
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۵: @@
 نام حضرت ایوب علیه السلام ۴ بار در [[قرآن|قرآن مجید]] آمده است:
-*[[سوره نساء]] آیه ۱۶۳: این آیه به مقام [[نبوت]] ایوب اشاره دارد: {{متن قرآن|«إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَىٰ نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ  وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ  وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا»}}. ما همچنان که به [[حضرت نوح]] و [[پیامبران]] بعد از او [[وحی|وحى]] کردیم به تو نیز وحى کردیم و به [[حضرت ابراهیم]] و [[حضرت اسماعیل]] و [[حضرت اسحاق]] و [[حضرت یعقوب]] و حضرت اسباط و [[حضرت عیسی]] و حضرت ایوب و [[حضرت یونس]] و [[حضرت هارون]] و [[حضرت سلیمان]] نیز وحى نمودیم و به [[حضرت داود]]، [[زبور]] بخشیدیم.
+*[[سوره نساء]] آیه ۱۶۳: این آیه به مقام [[نبوت]] ایوب اشاره دارد: {{متن قرآن|«إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَىٰ نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ  وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا»}}. ما همچنان که به [[حضرت نوح]] و [[پیامبران]] بعد از او [[وحی|وحى]] کردیم به تو نیز وحى کردیم و به [[حضرت ابراهیم]] و [[حضرت اسماعیل]] و [[حضرت اسحاق]] و [[حضرت یعقوب]] و حضرت اسباط و [[حضرت عیسی]] و حضرت ایوب و [[حضرت یونس]] و [[حضرت هارون]] و [[حضرت سلیمان]] نیز وحى نمودیم و به [[حضرت داود]]، [[زبور]] بخشیدیم.
-*[[سوره انعام]] آیه ۸۴: این آیه آن حضرت را در زمره ذریه حضرت ابراهیم علیه السلام می آورد و ایشان را به اینکه از هدایت شدگان هستند ستوده و در زمره "محسنین" به حساب می آورد: {{متن قرآن|«وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ  كُلًّا هَدَيْنَا  وَنُوحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ  وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَارُونَ  وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»}}. و به او اسحاق و یعقوب را بخشیدیم و همه را به راه راست درآوردیم و [[حضرت نوح]] را از پیش راه نمودیم و از نسل او داود و سلیمان و ایوب و یوسف و موسى و هارون را هدایت کردیم و این گونه نیکوکاران را پاداش مى  دهیم.
+*[[سوره انعام]] آیه ۸۴: این آیه آن حضرت را در زمره ذریه حضرت ابراهیم علیه السلام می آورد و ایشان را به اینکه از هدایت شدگان هستند ستوده و در زمره "محسنین" به حساب می آورد: {{متن قرآن|«وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ  وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَارُونَ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»}}. و به او اسحاق و یعقوب را بخشیدیم و همه را به راه راست درآوردیم و [[حضرت نوح]] را از پیش راه نمودیم و از نسل او داود و سلیمان و ایوب و یوسف و موسى و هارون را هدایت کردیم و این گونه نیکوکاران را پاداش مى  دهیم.
 *[[سوره انبیاء]] آیه  ۸۳ و ۸۴: در این دو آیه به اجابت دعاى او در برطرف شدن سختى و مصیبت هایش اشاره می نماید: {{متن قرآن|«وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ * فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِنْ ضُرٍّ  وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَذِكْرَىٰ لِلْعَابِدِينَ»}}. و ایوب را یاد کن هنگامى که پروردگارش را ندا داد که به من آسیب رسیده است و تویى مهربانترین مهربانان * پس [[دعا|دعای]] او را اجابت نمودیم و آسیب وارده بر او را برطرف کردیم و کسان او و نظیرشان را همراه با آنان مجددا به وى عطا کردیم تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى [[عبادت]] کنندگان باشد.
-*[[سوره ص]] آیه ۴۱-۴۴: در این آیات مصائب آن حضرت، پایان یافتن آن و روى ‌آوردن نعمت هاى الهى به وى بیان شده است. همچنین حضرت ایوب علیه السلام به سه صفت  عبودیت نیکو، [[صبر]] و استقامت، و بازگشت پیاپى به سوى خدا وصف شده است: {{متن قرآن|«وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ(۴۱) ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَٰذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ (۴۲) وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِكْرَىٰ لِأُولِي الْأَلْبَابِ (۴۳)وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِهِ وَلَا تَحْنَثْ  إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا  نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ(۴۴)»}} و یاد کن از بنده ما ایوب هنگامى که به درگاه خداى خود عرض کرد: (پروردگارا) شیطان مرا سخت رنج و عذاب رسانیده (تو از کرم نجاتم بخش).(۴۱) (خطاب کردیم که) پاى به زمین زن (زد و چشمه آبى پدید آمد، گفتیم) این آبى است سرد براى شستشو و نوشیدن (در آن شستشو کن و از آن بیاشام تا از هر درد و الم بیاسایى).(۴۲) و ما اهل و فرزندانى که از او مردند و به قدر آنها هم علاوه به او عطا کردیم تا در حق او لطف و رحمتى کنیم و تا صاحبان عقل (نتیجه صبر در بلا را) متذکر شوند.(۴۳) و (ایوب را گفتیم) دسته‏اى از چوبهاى باریک (خرما) به دست گیر و (بر تن زن خود که بر زدنش قسم یاد کردى) بزن و عهد و قسمت را نشکن (و زن را هم بى گناه نیازار) ما ایوب را بنده صابرى یافتیم، نیکو بنده‏اى بود که دایم رجوع و توجهش به درگاه ما بود.(۴۴)
+*[[سوره ص]] آیه ۴۱-۴۴: در این آیات مصائب آن حضرت، پایان یافتن آن و روى ‌آوردن نعمت هاى الهى به وى بیان شده است. همچنین حضرت ایوب علیه السلام به سه صفت  عبودیت نیکو، [[صبر]] و استقامت، و بازگشت پیاپى به سوى خدا وصف شده است: {{متن قرآن|«وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ (۴۱) ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَٰذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ (۴۲) وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِكْرَىٰ لِأُولِي الْأَلْبَابِ (۴۳) وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِهِ وَلَا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ (۴۴)»}} و یاد کن از بنده ما ایوب هنگامى که به درگاه خداى خود عرض کرد: (پروردگارا) شیطان مرا سخت رنج و عذاب رسانیده (تو از کرم نجاتم بخش).(۴۱) (خطاب کردیم که) پاى به زمین زن (زد و چشمه آبى پدید آمد، گفتیم) این آبى است سرد براى شستشو و نوشیدن (در آن شستشو کن و از آن بیاشام تا از هر درد و الم بیاسایى).(۴۲) و ما اهل و فرزندانى که از او مردند و به قدر آنها هم علاوه به او عطا کردیم تا در حق او لطف و رحمتى کنیم و تا صاحبان عقل (نتیجه صبر در بلا را) متذکر شوند.(۴۳) و (ایوب را گفتیم) دسته‏اى از چوبهاى باریک (خرما) به دست گیر و (بر تن زن خود که بر زدنش قسم یاد کردى) بزن و عهد و قسمت را نشکن (و زن را هم بى گناه نیازار) ما ایوب را بنده صابرى یافتیم، نیکو بنده‏‌اى بود که دایم رجوع و توجهش به درگاه ما بود.(۴۴)
 ==ویژگی‌های حضرت ایوب==
-*خداوند ایوب علیه السلام را به سه صفت مهم: مقام عبودیت، [[صبر]] و استقامت، و بازگشت پیاپى به سوى خدا وصف کرده است: {{متن قرآن|«اِنّا وجَدنهُ صابِرًا نِعمَ العَبدُ اِنَّهُ اَوّاب»}}. ([[سوره ص]]، ۳۸)
+*خداوند ایوب علیه السلام را به سه صفت مهم: مقام عبودیت، [[صبر]] و استقامت، و بازگشت پیاپى به سوى خدا وصف کرده است: {{متن قرآن|«اِنّا وجَدنهُ صابِرًا نِعمَ العَبدُ اِنَّهُ اَوّاب»}}. ([[سوره ص]]، ۴۴)
 *و تنها ایوب و [[حضرت سلیمان علیه السلام|سلیمان]] را «نعم العبد» خوانده، زیرا در حال نعمت شکرگزار بودند. (سوره ص، ۳۰)
 *ایوب علیه السلام از سلسله [[پیامبران]] ابراهیمى است، زیرا از ذریه آن حضرت و از نیکوکاران است: {{متن قرآن|«مِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَارُونَ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»}}. ([[سوره انعام]]‌، ۸۴)

@@ سطر ۵۹: / سطر ۵۹: @@
 #در سلسله راویان این [[روایت]] عبدالله بن بحر واقع شده که فردی مجهول الحال است.<ref>زهرا کلباسی، نقد و بررسی آرای مفسران در تفسیر آیه ی ۴۴ سوره ی ص و تازیانه زدن ایوب به همسرش، آموزه های قرآنی، شماره ۲۲، پاییز و زمستان ۱۳۹۴</ref>
-#مولف [[تفسیر المیزان]] این روایت را در تنافی با روایاتی می داند که از [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه اسلام نقل گردیده است، از جمله: و از [[الخصال (کتاب)|خصال]] نقل شده که از قطان از سکرى، از جوهرى، از ابن عماره، از پدرش از امام صادق علیه السلام، روایت کرده که فرمود: ایوب علیه السلام هفت سال مبتلا شد بدون این که گناهى کرده باشد، چون [[انبیاء]] به خاطر [[عصمت]] و طهارتى که دارند، [[گناه]] نمى  کنند و حتى به سوى گناه - هر چند صغیره باشد - متمایل نمى شوند. و نیز فرمود: هیچ یک از ابتلائات ایوب علیه السلام عفونت پیدا نکرد و بدبو نشد و نیز صورتش زشت و زننده نگردید و حتى ذره اى خون و یا چرک از بدنش بیرون نیامد و احدى از دیدن او تنفر نیافت و از مشاهده اش وحشت نکرد و هیچ جاى بدنش کرم نینداخت، چه رفتار خداى عزوجل درباره انبیاء و اولیاى مکرمش که مورد ابتلایشان قرار مى دهد، این چنین است. و اگر مردم از او دورى کردند، به خاطر بى پولى و ضعف ظاهرى او بود، چون مردم نسبت به مقامى که او نزد پروردگارش داشت جاهل بودند، و نمى دانستند که خداى تعالى او را تایید کرده و بزودى فرجى در کارش ایجاد مى کند. ولذا مى بینیم [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرموده: گرفتارترین مردم از جهت بلاء انبیا و بعد از آنان هر کسى است که مقامى نزدیکتر به مقام انبیا داشته باشد. و اگر خداى تعالى او را به بلایى عظیم گرفتار کرد، بلایى که با آن در نظر تمامى مردم خوار و بى مقدار گردید، براى این بود که مردم درباره اش دعوى ربوبیت نکنند و از مشاهده نعمت هاى عظیمى که خدا به وى ارزانى داشته، او را خدا نخوانند. و نیز براى این بود که مردم از دیدن وضع او استدلال کنند بر این که [[ثواب]] هاى خدایى دو نوع است، چون خداوند بعضى را به خاطر استحقاقشان ثواب مى دهد و بعضى دیگر را بدون استحقاق به نعمت هایى اختصاص مى دهد. و نیز از دیدن وضع او عبرت گرفته، دیگر هیچ ضعیف و فقیر و مریضى را به خاطر ضعف و فقر و مرضش تحقیر نکنند، چون ممکن است خدا فرجى در کار آنان داده، ضعیف را قوى و فقیر را توانگر و مریض را بهبودى دهد. و نیز بدانند که این خداست که هر کس را بخواهد مریض مى کند، هر چند که پیغمبرش باشد و هر که را بخواهد شفا مى دهد به هر جور و به هر سببى که بخواهد.<ref>ترجمه المیزان (موسوى همدانى سید محمدباقر) ج۱۷، ص۳۲۷.</ref>
+#مولف [[تفسیر المیزان]] این روایت را در تنافی با روایاتی می داند که از [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه السلام نقل گردیده است، از جمله: و از [[الخصال (کتاب)|خصال]] نقل شده که از قطان از سکرى، از جوهرى، از ابن عماره، از پدرش از امام صادق علیه السلام، روایت کرده که فرمود: ایوب علیه السلام هفت سال مبتلا شد بدون این که گناهى کرده باشد، چون [[انبیاء]] به خاطر [[عصمت]] و طهارتى که دارند، [[گناه]] نمى  کنند و حتى به سوى گناه - هر چند صغیره باشد - متمایل نمى شوند. و نیز فرمود: هیچ یک از ابتلائات ایوب علیه السلام عفونت پیدا نکرد و بدبو نشد و نیز صورتش زشت و زننده نگردید و حتى ذره اى خون و یا چرک از بدنش بیرون نیامد و احدى از دیدن او تنفر نیافت و از مشاهده اش وحشت نکرد و هیچ جاى بدنش کرم نینداخت، چه رفتار خداى عزوجل درباره انبیاء و اولیاى مکرمش که مورد ابتلایشان قرار مى دهد، این چنین است. و اگر مردم از او دورى کردند، به خاطر بى پولى و ضعف ظاهرى او بود، چون مردم نسبت به مقامى که او نزد پروردگارش داشت جاهل بودند، و نمى دانستند که خداى تعالى او را تایید کرده و بزودى فرجى در کارش ایجاد مى کند. ولذا مى بینیم [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرموده: گرفتارترین مردم از جهت بلاء انبیا و بعد از آنان هر کسى است که مقامى نزدیکتر به مقام انبیا داشته باشد. و اگر خداى تعالى او را به بلایى عظیم گرفتار کرد، بلایى که با آن در نظر تمامى مردم خوار و بى مقدار گردید، براى این بود که مردم درباره اش دعوى ربوبیت نکنند و از مشاهده نعمت هاى عظیمى که خدا به وى ارزانى داشته، او را خدا نخوانند. و نیز براى این بود که مردم از دیدن وضع او استدلال کنند بر این که [[ثواب]] هاى خدایى دو نوع است، چون خداوند بعضى را به خاطر استحقاقشان ثواب مى دهد و بعضى دیگر را بدون استحقاق به نعمت هایى اختصاص مى دهد. و نیز از دیدن وضع او عبرت گرفته، دیگر هیچ ضعیف و فقیر و مریضى را به خاطر ضعف و فقر و مرضش تحقیر نکنند، چون ممکن است خدا فرجى در کار آنان داده، ضعیف را قوى و فقیر را توانگر و مریض را بهبودى دهد. و نیز بدانند که این خداست که هر کس را بخواهد مریض مى کند، هر چند که پیغمبرش باشد و هر که را بخواهد شفا مى دهد به هر جور و به هر سببى که بخواهد.<ref>ترجمه المیزان (موسوى همدانى سید محمدباقر) ج۱۷، ص۳۲۷.</ref>
 #[[ابوالفتوح رازی|شیخ ابوالفتوح رازی]] این روایت را به دلیل امکان نداشتن تسلط [[شیطان]] بر [[انبیاء]] مردود می داند: به این دلیل که هیچ روا نباشد که خداى تعالى ابلیس را بر انبیاء و اولیا مسلّط کند.<ref>روض الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن، ج‏۱۳، ص: ۲۶۰
 </ref>

@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 *خداوند ایوب علیه السلام را به سه صفت مهم: مقام عبودیت، [[صبر]] و استقامت، و بازگشت پیاپى به سوى خدا وصف کرده است: {{متن قرآن|«اِنّا وجَدنهُ صابِرًا نِعمَ العَبدُ اِنَّهُ اَوّاب»}}. ([[سوره ص]]، ۳۸)
 *و تنها ایوب و [[حضرت سلیمان علیه السلام|سلیمان]] را «نعم العبد» خوانده، زیرا در حال نعمت شکرگزار بودند. (سوره ص، ۳۰)
-*ایوب علیه السلام از سلسله [[پیامبران]] ابراهیمى است، زیرا از ذریه آن حضرت و از نیکوکاران است: {{متن قرآن|«و مِن ذُرِّیتِهِ داوودَ و سُلَیمنَ و اَیوبَ و یوسُفَ و موسى و هرون و کذلِک نَجزِى المُحسِنین»}}. ([[سوره انعام]]‌، ۸۴)
+*ایوب علیه السلام از سلسله [[پیامبران]] ابراهیمى است، زیرا از ذریه آن حضرت و از نیکوکاران است: {{متن قرآن|«مِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَارُونَ وَكَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»}}. ([[سوره انعام]]‌، ۸۴)
-*او از هدایت ویژه الهى که رسول اکرم صلى الله علیه و آله مأموریت یافت از آن پیروى کند برخوردار شده است: {{متن قرآن|«اُولئِک الَّذینَ هَدَى اللّهُ فَبِهُدهُمُ اقتَدِهُ»}}. (سوره انعام، ۹۰)
+*او از هدایت ویژه الهى که رسول اکرم صلى الله علیه و آله مأموریت یافت از آن پیروى کند برخوردار شده است: {{متن قرآن|«أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ»}}. (سوره انعام، ۹۰)
-*و او از پیامبرانى است که قرآن از [[وحى]] به آنان به طور ویژه سخن گفته است: {{متن قرآن|«اِنّا اَوحَینا اِلَیک کما‌اَوحَینا اِلى نوح والنَّبِیینَ مِن بَعدِهِ و اَوحَینا اِلى اِبرهیمَ و اِسمعِیلَ و اِسحقَ و یعقوبَ والاَسباطِ و عِیسى و اَیوبَ...»}}. ([[سوره نساء]]، ۱۶۳)<ref> دائرة المعارف قرآن کریم، جلد پنجم. (مرکز فرهنگ و معارف قرآن)</ref>
+*و او از پیامبرانى است که قرآن از [[وحى]] به آنان به طور ویژه سخن گفته است: {{متن قرآن|«إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَىٰ نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ...»}}. ([[سوره نساء]]، ۱۶۳)<ref> دائرة المعارف قرآن کریم، جلد پنجم. (مرکز فرهنگ و معارف قرآن)</ref>
 *[[پیامبر اسلام|رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله در مورد ایوب می فرماید: «کانَ أیوبُ أحلَمَ النّاسِ، وأصبَرَ النّاسِ، وأکظَمَ النّاسِ لِغَیظٍ»: ایوب بردبارترین مردم و شکیباترین مردمان بود و بیش از همه مردم [[کظم غیظ (فرو بردن خشم)|کظم غیظ]] می کرد.<ref> حکم النبی الأعظم صلى الله علیه و آله و سلم (محمدى رى شهرى)، ج۲، ص۲۷۳.</ref>