حضرت الیسع علیه السلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۳۱ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۲۴

2026-03-31T16:24:30Z

Mohammadi در ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۳۲

2026-01-17T16:32:24Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-18T13:12:26Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۳

2022-12-18T11:03:42Z

مهدی موسوی در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۴

2022-01-19T08:34:17Z

مهدی موسوی: ویرایش

2022-01-19T08:26:11Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ الیسع را به حضرت الیسع علیه السلام منتقل کرد

2022-01-18T12:05:55Z

مهدی موسوی صفحهٔ الیسع را به حضرت الیسع علیه السلام منتقل کرد

Aghajani در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۲۶

2020-02-04T12:26:06Z

Aghajani در ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۰۷

2020-01-18T06:07:56Z

Aghajani در ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۵۶

2020-01-18T05:56:36Z

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 در [[قرآن|قرآن کریم]] به صورت صریح در دو جا درباره الیسع سخن به میان آمده است:
-۱. {{متن قرآن|«وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا ۚ وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ}}<ref>[[آیه 86 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۸۶.]]</ref>؛در این [[آیه]] خداوند می‌فرماید: الیسع و چند پیامبر دیگر را بر عالمیان برتری دادیم». احتمال دارد برتری آنان از این جهت باشد که انبیا (علیهم السلام) در میان سلسله بنی‌نوع بشر، این ویژگی را داشته‌اند که هدایتشان بر خلاف سایر افراد، [[فطرت|فطری]] بوده و به راهنمایی کسی هدایت نشده‌اند، ازاین‌رو همه انبیا (علیهم السلام) مجموعه‌ای هستند که بر سایر مجموعه‌های بشری فضیلت دارند.<ref name=":۰">المیزان، ج ۷، ص ۲۴۳.</ref> البته نمی‌توان گفت آنها بر همه عالمیان برتری دارند، زیرا [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه وآله) و [[معصوم|معصومین]] (علیهم السلام) و حتی برخی از پیامبران دیگر بر آنان برتری دارند، ازاین‌رو گفته شده: آیه بدین معناست که خداوند به وسیله [[نبوت]] آنها را بر افراد روزگار خودشان برتری داده است.<ref>جامع‌البیان، مج ۵، ج ۷، ص ۳۴۲؛ مجمع البیان، ج۴، ص۵۱۰؛ روح‌المعانی، مج ۵، ج ۷، ص ۳۱۱.</ref> [[علامه طباطبایی]] در ذیل این آیه می‌فرماید: «عالَم» در اینجا جماعتی از مردم است؛ مانند اینکه گاهی گفته می‌شود: «عالَم عرب» و «عالَم عجم» و معنای برتری دادن بر عالمیان، برتری به حسب مقام و منزلت است، چون هدایت خاص الهی آنها را بدون واسطه شامل می‌شود، در حالی که دیگران به وسیله آنها هدایت می‌شوند.<ref name=":۰" /> همچنین برخی دیگر از مفسران<ref>تفسیر المنار، ج ۷، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref> با توجه به ترتیب ذکر اسمای انبیا در این آیه و آیات قبل و بعد از آن خواسته‌اند، به ترتیب زمانی یا مقامی و رتبی پیامبران برسند؛ ولی چنین تمسکی درست نیست، چون برخی از انبیایی که از نظر زمانی پیش از اسماعیل بوده‌اند، بعد از وی ذکر شده‌اند؛ همچنین با اینکه [[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] و [[حضرت موسی علیه السلام|موسی]] و [[حضرت عیسی علیه السلام|عیسی]] (علیهم السلام) از برترین پیامبران‌اند، ولی عده‌ای بر آنها مقدم شده‌اند.<ref>المیزان، ج ۷، ص ۲۴۴.</ref>
+۱. {{متن قرآن|«وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا ۚ وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ»}}<ref>[[آیه 86 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۸۶.]]</ref>؛ در این [[آیه]] خداوند می‌فرماید: الیسع و چند پیامبر دیگر را بر عالمیان برتری دادیم. احتمال دارد برتری آنان از این جهت باشد که انبیا (علیهم السلام) در میان سلسله بنی‌نوع بشر، این ویژگی را داشته‌اند که هدایتشان بر خلاف سایر افراد، [[فطرت|فطری]] بوده و به راهنمایی کسی هدایت نشده‌اند، ازاین‌رو همه انبیا (علیهم السلام) مجموعه‌ای هستند که بر سایر مجموعه‌های بشری فضیلت دارند.<ref name=":۰">المیزان، ج ۷، ص ۲۴۳.</ref> البته نمی‌توان گفت آنها بر همه عالمیان برتری دارند، زیرا [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه وآله) و [[معصوم|معصومین]] (علیهم السلام) و حتی برخی از پیامبران دیگر بر آنان برتری دارند، ازاین‌رو گفته شده: آیه بدین معناست که خداوند به وسیله [[نبوت]] آنها را بر افراد روزگار خودشان برتری داده است.<ref>جامع‌البیان، مج ۵، ج ۷، ص ۳۴۲؛ مجمع البیان، ج۴، ص۵۱۰؛ روح‌المعانی، مج ۵، ج ۷، ص ۳۱۱.</ref> [[علامه طباطبایی]] در ذیل این آیه می‌فرماید: «عالَم» در اینجا جماعتی از مردم است؛ مانند اینکه گاهی گفته می‌شود: «عالَم عرب» و «عالَم عجم» و معنای برتری دادن بر عالمیان، برتری به حسب مقام و منزلت است، چون هدایت خاص الهی آنها را بدون واسطه شامل می‌شود، در حالی که دیگران به وسیله آنها هدایت می‌شوند.<ref name=":۰" /> همچنین برخی دیگر از مفسران<ref>تفسیر المنار، ج ۷، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref> با توجه به ترتیب ذکر اسمای انبیا در این آیه و آیات قبل و بعد از آن خواسته‌اند، به ترتیب زمانی یا مقامی و رتبی پیامبران برسند؛ ولی چنین تمسکی درست نیست، چون برخی از انبیایی که از نظر زمانی پیش از اسماعیل بوده‌اند، بعد از وی ذکر شده‌اند؛ همچنین با اینکه [[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] و [[حضرت موسی علیه السلام|موسی]] و [[حضرت عیسی علیه السلام|عیسی]] (علیهم السلام) از برترین پیامبران‌اند، ولی عده‌ای بر آنها مقدم شده‌اند.<ref>المیزان، ج ۷، ص ۲۴۴.</ref>
-۲. {{متن قرآن|«وَاذْكُرْ إِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۖ وَكُلٌّ مِنَ الْأَخْيَارِ»}}<ref>[[آیه 48 سوره ص|سوره ص،آیه ۴۸.]]</ref>؛از این آیه که اسماعیل، الیسع و [[حضرت ذوالکفل علیه السلام|ذاالکفل]] را از اخیار و نیکان دانسته است، می‌توان به بطلان قول کسانی که الیسع را همان ذاالکفل می‌دانند، پی برد، زیرا ذاالکفل بر الیسع عطف شده است، پس نمی‌تواند خود او باشد.<ref>اعلام القرآن، ص ۱۰۵۳.</ref>
+۲. {{متن قرآن|«وَاذْكُرْ إِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۖ وَكُلٌّ مِنَ الْأَخْيَارِ»}}<ref>[[آیه 48 سوره ص|سوره ص، آیه ۴۸.]]</ref>؛از این آیه که اسماعیل، الیسع و [[حضرت ذوالکفل علیه السلام|ذاالکفل]] را از اخیار و نیکان دانسته است، می‌توان به بطلان قول کسانی که الیسع را همان ذاالکفل می‌دانند، پی برد، زیرا ذاالکفل بر الیسع عطف شده است، پس نمی‌تواند خود او باشد.<ref>اعلام القرآن، ص ۱۰۵۳.</ref>
-برخی گفته‌اند: مراد از {{متن قرآن|«عبداً»}} در آیه {{متن قرآن|«فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا»}}<ref>[[آیه 65 سوره کهف|سوره کهف،آیه ۶۵.]]</ref>؛ نیز الیسع است<ref>مفحمات‌الاقران، ص۱۴۱، روح‌المعانی، مج۹، ج ۱۵، ص ۴۶۰.</ref>؛ ولی بیشتر مفسران آن را به [[حضرت خضر علیه السلام|حضرت خضر]] تفسیر کرده‌اند.<ref>مجمع‌البیان، ج۶، ص۷۴۵؛ روح‌المعانی، مج۹، ج۱۵، ص۴۶۰.</ref>
+برخی گفته‌اند: مراد از {{متن قرآن|«عبداً»}} در آیه {{متن قرآن|«فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا»}}<ref>[[آیه 65 سوره کهف|سوره کهف، آیه ۶۵.]]</ref> نیز الیسع است<ref>مفحمات‌الاقران، ص۱۴۱، روح‌المعانی، مج۹، ج ۱۵، ص ۴۶۰.</ref> ولی بیشتر مفسران آن را به [[حضرت خضر علیه السلام|حضرت خضر]] تفسیر کرده‌اند.<ref>مجمع‌البیان، ج۶، ص۷۴۵؛ روح‌المعانی، مج۹، ج۱۵، ص۴۶۰.</ref>
-و قرطبی در ذیل آیه {{متن قرآن|«...وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ...»}}<ref>[[آیه 214 سوره بقره|سوره بقره،آیه ۲۱۴.]]</ref>. مراد از {{متن قرآن|«الرَّسُولُ»}} را الیسع می‌داند.<ref>تفسیر قرطبی، ج ۳، ص ۲۵.</ref> همچنین قرطبی و آلوسی در ذیل آیه {{متن قرآن|«فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ...»}}<ref>[[آیه 35 سوره احقاف|سوره احقاف،آیه ۳۵.]]</ref>.از حسن بن فضل روایت کرده‌اند که مراد از{{متن قرآن|«أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ»}} در این آیه، ۱۸ پیامبر برگزیده‌ای هستند که نامشان در [[سوره انعام]] آمده و یکی از آنان الیسع است، زیرا در آن سوره بعد از ذکر نام این پیامبران و ویژگیهای آنان می‌فرماید: خدا این پیامبران را هدایت کرده، پس تو نیز به هدایت آنان اقتدا کن:{{متن قرآن|«أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ ۖ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}}<ref>[[آیه 90 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۹۰.]]</ref>. پس آنان باید از پیامبران [[پیامبران اولوالعزم|اولواالعزم]] باشند؛<ref>تفسیر قرطبی، ج ۱۶، ص ۱۴۵؛ روح‌المعانی، مج ۱۴، ج ۲۶، ص۵۳.</ref> ولی [[علامه طباطبایى|علامه طباطبایی]] با این استدلال که در آیات ۸۳-۹۰ انعام، بعد از ذکر اسم آن پیامبران فرموده است:{{متن قرآن|«وَمِنْ آبَائِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ...»}}<ref>[[آیه 87 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۸۷.]]</ref>. و بعد آیه {{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}}<ref>[[آیه 90 سوره انعام|همان،آیه ۹۰.]]</ref>. (انعام/۹۰) را آورده، این استدلال را مردود دانسته است، زیرا اگر مراد از اولواالعزم پیامبران نامبرده باشند، باید آیه{{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ»}} بلافاصله پس از ذکر نام آنان بیاید.<ref>المیزان، ج ۱۸، ص ۲۱۹.</ref>
+و قرطبی در ذیل آیه {{متن قرآن|«... وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ ...»}}<ref>[[آیه 214 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۲۱۴.]]</ref>. مراد از {{متن قرآن|«الرَّسُولُ»}} را الیسع می‌داند.<ref>تفسیر قرطبی، ج ۳، ص ۲۵.</ref> همچنین قرطبی و آلوسی در ذیل آیه {{متن قرآن|«فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ ...»}}<ref>[[آیه 35 سوره احقاف|سوره احقاف، آیه ۳۵.]]</ref>.از حسن بن فضل روایت کرده‌اند که مراد از{{متن قرآن|«أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ»}} در این آیه، ۱۸ پیامبر برگزیده‌ای هستند که نامشان در [[سوره انعام]] آمده و یکی از آنان الیسع است، زیرا در آن سوره بعد از ذکر نام این پیامبران و ویژگیهای آنان می‌فرماید: خدا این پیامبران را هدایت کرده، پس تو نیز به هدایت آنان اقتدا کن: {{متن قرآن|«أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ ۖ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ ...»}}<ref>[[آیه 90 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۹۰.]]</ref>. پس آنان باید از پیامبران [[پیامبران اولوالعزم|اولواالعزم]] باشند؛<ref>تفسیر قرطبی، ج ۱۶، ص ۱۴۵؛ روح‌المعانی، مج ۱۴، ج ۲۶، ص۵۳.</ref> ولی [[علامه طباطبایى|علامه طباطبایی]] با این استدلال که در آیات ۸۳-۹۰ انعام، بعد از ذکر اسم آن پیامبران فرموده است:{{متن قرآن|«وَمِنْ آبَائِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ ...»}}<ref>[[آیه 87 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۸۷.]]</ref> و بعد آیه {{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ ...»}}<ref>[[آیه 90 سوره انعام|همان،آیه ۹۰.]]</ref> را آورده، این استدلال را مردود دانسته است، زیرا اگر مراد از اولواالعزم پیامبران نامبرده باشند، باید آیه{{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ»}} بلافاصله پس از ذکر نام آنان بیاید.<ref>المیزان، ج ۱۸، ص ۲۱۹.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 در [[قرآن|قرآن کریم]] به صورت صریح در دو جا درباره الیسع سخن به میان آمده است:
-۱. {{متن قرآن|«وَإِسْمَاعِیلَ وَالْیسَعَ وَیونُسَ وَلُوطًا ۚ وَکلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِینَ.»}} ([[سوره انعام]]/۸۶)؛ در این [[آیه]] خداوند می‌فرماید: الیسع و چند پیامبر دیگر را بر عالمیان برتری دادیم. احتمال دارد برتری آنان از این جهت باشد که انبیا (علیهم السلام) در میان سلسله بنی‌نوع بشر، این ویژگی را داشته‌اند که هدایتشان بر خلاف سایر افراد، [[فطرت|فطری]] بوده و به راهنمایی کسی هدایت نشده‌اند، ازاین‌رو همه انبیا (علیهم السلام) مجموعه‌ای هستند که بر سایر مجموعه‌های بشری فضیلت دارند.<ref name=":۰">المیزان، ج ۷، ص ۲۴۳.</ref> البته نمی‌توان گفت آنها بر همه عالمیان برتری دارند، زیرا [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه وآله) و [[معصوم|معصومین]] (علیهم السلام) و حتی برخی از پیامبران دیگر بر آنان برتری دارند، ازاین‌رو گفته شده: آیه بدین معناست که خداوند به وسیله [[نبوت]] آنها را بر افراد روزگار خودشان برتری داده است.<ref>جامع‌البیان، مج ۵، ج ۷، ص ۳۴۲؛ مجمع البیان، ج۴، ص۵۱۰؛ روح‌المعانی، مج ۵، ج ۷، ص ۳۱۱.</ref> [[علامه طباطبایی]] در ذیل این آیه می‌فرماید: «عالَم» در اینجا جماعتی از مردم است؛ مانند اینکه گاهی گفته می‌شود: «عالَم عرب» و «عالَم عجم» و معنای برتری دادن بر عالمیان، برتری به حسب مقام و منزلت است، چون هدایت خاص الهی آنها را بدون واسطه شامل می‌شود، در حالی که دیگران به وسیله آنها هدایت می‌شوند.<ref name=":۰" /> همچنین برخی دیگر از مفسران<ref>تفسیر المنار، ج ۷، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref> با توجه به ترتیب ذکر اسمای انبیا در این آیه و آیات قبل و بعد از آن خواسته‌اند، به ترتیب زمانی یا مقامی و رتبی پیامبران برسند؛ ولی چنین تمسکی درست نیست، چون برخی از انبیایی که از نظر زمانی پیش از اسماعیل بوده‌اند، بعد از وی ذکر شده‌اند؛ همچنین با اینکه [[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] و [[حضرت موسی علیه السلام|موسی]] و [[حضرت عیسی علیه السلام|عیسی]] (علیهم السلام) از برترین پیامبران‌اند، ولی عده‌ای بر آنها مقدم شده‌اند.<ref>المیزان، ج ۷، ص ۲۴۴.</ref>
+۱. {{متن قرآن|«وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا ۚ وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ}}<ref>[[آیه 86 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۸۶.]]</ref>؛در این [[آیه]] خداوند می‌فرماید: الیسع و چند پیامبر دیگر را بر عالمیان برتری دادیم». احتمال دارد برتری آنان از این جهت باشد که انبیا (علیهم السلام) در میان سلسله بنی‌نوع بشر، این ویژگی را داشته‌اند که هدایتشان بر خلاف سایر افراد، [[فطرت|فطری]] بوده و به راهنمایی کسی هدایت نشده‌اند، ازاین‌رو همه انبیا (علیهم السلام) مجموعه‌ای هستند که بر سایر مجموعه‌های بشری فضیلت دارند.<ref name=":۰">المیزان، ج ۷، ص ۲۴۳.</ref> البته نمی‌توان گفت آنها بر همه عالمیان برتری دارند، زیرا [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه وآله) و [[معصوم|معصومین]] (علیهم السلام) و حتی برخی از پیامبران دیگر بر آنان برتری دارند، ازاین‌رو گفته شده: آیه بدین معناست که خداوند به وسیله [[نبوت]] آنها را بر افراد روزگار خودشان برتری داده است.<ref>جامع‌البیان، مج ۵، ج ۷، ص ۳۴۲؛ مجمع البیان، ج۴، ص۵۱۰؛ روح‌المعانی، مج ۵، ج ۷، ص ۳۱۱.</ref> [[علامه طباطبایی]] در ذیل این آیه می‌فرماید: «عالَم» در اینجا جماعتی از مردم است؛ مانند اینکه گاهی گفته می‌شود: «عالَم عرب» و «عالَم عجم» و معنای برتری دادن بر عالمیان، برتری به حسب مقام و منزلت است، چون هدایت خاص الهی آنها را بدون واسطه شامل می‌شود، در حالی که دیگران به وسیله آنها هدایت می‌شوند.<ref name=":۰" /> همچنین برخی دیگر از مفسران<ref>تفسیر المنار، ج ۷، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref> با توجه به ترتیب ذکر اسمای انبیا در این آیه و آیات قبل و بعد از آن خواسته‌اند، به ترتیب زمانی یا مقامی و رتبی پیامبران برسند؛ ولی چنین تمسکی درست نیست، چون برخی از انبیایی که از نظر زمانی پیش از اسماعیل بوده‌اند، بعد از وی ذکر شده‌اند؛ همچنین با اینکه [[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] و [[حضرت موسی علیه السلام|موسی]] و [[حضرت عیسی علیه السلام|عیسی]] (علیهم السلام) از برترین پیامبران‌اند، ولی عده‌ای بر آنها مقدم شده‌اند.<ref>المیزان، ج ۷، ص ۲۴۴.</ref>
-۲. {{متن قرآن|«وَاذْکرْ إِسْمَاعِیلَ وَالْیسَعَ وَذَا الْکفْلِ وَکلٌّ مِنَ الْأَخْیارِ.»}} ([[سوره ص]]/۴۸)؛ از این آیه که اسماعیل، الیسع و [[حضرت ذوالکفل علیه السلام|ذاالکفل]] را از اخیار و نیکان دانسته است، می‌توان به بطلان قول کسانی که الیسع را همان ذاالکفل می‌دانند، پی برد، زیرا ذاالکفل بر الیسع عطف شده است، پس نمی‌تواند خود او باشد.<ref>اعلام القرآن، ص ۱۰۵۳.</ref>
+۲. {{متن قرآن|«وَاذْكُرْ إِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۖ وَكُلٌّ مِنَ الْأَخْيَارِ»}}<ref>[[آیه 48 سوره ص|سوره ص،آیه ۴۸.]]</ref>؛از این آیه که اسماعیل، الیسع و [[حضرت ذوالکفل علیه السلام|ذاالکفل]] را از اخیار و نیکان دانسته است، می‌توان به بطلان قول کسانی که الیسع را همان ذاالکفل می‌دانند، پی برد، زیرا ذاالکفل بر الیسع عطف شده است، پس نمی‌تواند خود او باشد.<ref>اعلام القرآن، ص ۱۰۵۳.</ref>
-برخی گفته‌اند: مراد از {{متن قرآن|«عبداً»}} در آیه {{متن قرآن|«فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَینَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا»}} ([[سوره کهف]]/۶۵) نیز الیسع است<ref>مفحمات‌الاقران، ص۱۴۱، روح‌المعانی، مج۹، ج ۱۵، ص ۴۶۰.</ref>؛ ولی بیشتر مفسران آن را به [[حضرت خضر علیه السلام|حضرت خضر]] تفسیر کرده‌اند.<ref>مجمع‌البیان، ج۶، ص۷۴۵؛ روح‌المعانی، مج۹، ج۱۵، ص۴۶۰.</ref>
+برخی گفته‌اند: مراد از {{متن قرآن|«عبداً»}} در آیه {{متن قرآن|«فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا»}}<ref>[[آیه 65 سوره کهف|سوره کهف،آیه ۶۵.]]</ref>؛ نیز الیسع است<ref>مفحمات‌الاقران، ص۱۴۱، روح‌المعانی، مج۹، ج ۱۵، ص ۴۶۰.</ref>؛ ولی بیشتر مفسران آن را به [[حضرت خضر علیه السلام|حضرت خضر]] تفسیر کرده‌اند.<ref>مجمع‌البیان، ج۶، ص۷۴۵؛ روح‌المعانی، مج۹، ج۱۵، ص۴۶۰.</ref>
-و قرطبی در ذیل آیه {{متن قرآن|«... وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ یقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ ۗ...»}} ([[سوره بقره]]/۲۱۴) مراد از {{متن قرآن|«الرَّسُولُ»}} را الیسع می‌داند.<ref>تفسیر قرطبی، ج ۳، ص ۲۵.</ref> همچنین قرطبی و آلوسی در ذیل آیه {{متن قرآن|«فَاصْبِرْ کمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ...»}} ([[سوره احقاف]]/۳۵) از حسن بن فضل روایت کرده‌اند که مراد از{{متن قرآن|«اُولواالعَزم مِنَ الرُسُل»}} در این آیه، ۱۸ پیامبر برگزیده‌ای هستند که نامشان در [[سوره انعام]] آمده و یکی از آنان الیسع است، زیرا در آن سوره بعد از ذکر نام این پیامبران و ویژگیهای آنان می‌فرماید: خدا این پیامبران را هدایت کرده، پس تو نیز به هدایت آنان اقتدا کن:{{متن قرآن|«أُولَٰئِک الَّذِینَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}} ([[سوره انعام]]/۹۰)، پس آنان باید از پیامبران [[پیامبران اولوالعزم|اولواالعزم]] باشند؛<ref>تفسیر قرطبی، ج ۱۶، ص ۱۴۵؛ روح‌المعانی، مج ۱۴، ج ۲۶، ص۵۳.</ref> ولی [[علامه طباطبایى|علامه طباطبایی]] با این استدلال که در آیات ۸۳-۹۰ انعام، بعد از ذکر اسم آن پیامبران فرموده است:{{متن قرآن|«و مِن ءابائِهِم وذُرِّیّاتِهِم و...»}} (انعام/۸۷) و بعد آیه {{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}} (انعام/۹۰) را آورده، این استدلال را مردود دانسته است، زیرا اگر مراد از اولواالعزم پیامبران نامبرده باشند، باید آیه{{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ»}} بلافاصله پس از ذکر نام آنان بیاید.<ref>المیزان، ج ۱۸، ص ۲۱۹.</ref>
+و قرطبی در ذیل آیه {{متن قرآن|«...وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ...»}}<ref>[[آیه 214 سوره بقره|سوره بقره،آیه ۲۱۴.]]</ref>. مراد از {{متن قرآن|«الرَّسُولُ»}} را الیسع می‌داند.<ref>تفسیر قرطبی، ج ۳، ص ۲۵.</ref> همچنین قرطبی و آلوسی در ذیل آیه {{متن قرآن|«فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ...»}}<ref>[[آیه 35 سوره احقاف|سوره احقاف،آیه ۳۵.]]</ref>.از حسن بن فضل روایت کرده‌اند که مراد از{{متن قرآن|«أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ»}} در این آیه، ۱۸ پیامبر برگزیده‌ای هستند که نامشان در [[سوره انعام]] آمده و یکی از آنان الیسع است، زیرا در آن سوره بعد از ذکر نام این پیامبران و ویژگیهای آنان می‌فرماید: خدا این پیامبران را هدایت کرده، پس تو نیز به هدایت آنان اقتدا کن:{{متن قرآن|«أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ ۖ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}}<ref>[[آیه 90 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۹۰.]]</ref>. پس آنان باید از پیامبران [[پیامبران اولوالعزم|اولواالعزم]] باشند؛<ref>تفسیر قرطبی، ج ۱۶، ص ۱۴۵؛ روح‌المعانی، مج ۱۴، ج ۲۶، ص۵۳.</ref> ولی [[علامه طباطبایى|علامه طباطبایی]] با این استدلال که در آیات ۸۳-۹۰ انعام، بعد از ذکر اسم آن پیامبران فرموده است:{{متن قرآن|«وَمِنْ آبَائِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ...»}}<ref>[[آیه 87 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۸۷.]]</ref>. و بعد آیه {{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}}<ref>[[آیه 90 سوره انعام|همان،آیه ۹۰.]]</ref>. (انعام/۹۰) را آورده، این استدلال را مردود دانسته است، زیرا اگر مراد از اولواالعزم پیامبران نامبرده باشند، باید آیه{{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ»}} بلافاصله پس از ذکر نام آنان بیاید.<ref>المیزان، ج ۱۸، ص ۲۱۹.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}

@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 *[[حضرت ذوالکفل علیه السلام]]
 {{پیامبران}}
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:پیامبران]]
 [[رده:قصه‌های قرآنی]]

@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 ==منابع==
-*[[دائرة المعارف قرآن کریم (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴، مدخل "الیسع" از ابوالفضل روحی[http://maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/dmaarefbooks/Books/4/21.htm#f3]
+*[https://quran.isca.ac.ir/fa/Cyclopedia/240/63521 دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۴، مدخل "الیسع"، ابوالفضل روحی].
 ==مطالب مرتبط==
@@ سطر ۴۲: / سطر ۴۲: @@
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:پیامبران]]
-<references />
+[[رده:قصه‌های قرآنی]]

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 گرچه برخی آن‌را واژه‌ای عربی و از ریشه «وَسِعَ، یسَعُ» گرفته، و دلیل آن را وسعت علم آن حضرت یا تلاش وی در طلب حق و طاعت خدا دانسته‌اند.<ref>جامع البیان، ج ۷، ص ۳۴۱؛ مجمع‌البیان، ج ۴، ص ۵۰۹.</ref> جماعتی از کوفیان نیز آن‌را با دو لام و به صورت مشدّد «اللّیسع» قرائت کرده‌اند<ref>جامع‌البیان، ج ۷، ص۳۴۱؛ مجمع‌البیان، ج ۴، ص ۵۰۷؛ لسان‌العرب، ج ۱۵، ص ۴۴۹.</ref>؛ ولی هر دو قول ضعیف است، زیرا در زبان عربی «ال» بر اسمی که بر وزن «یفعل» آمده مانند یزید و یعْمر، داخل نمی‌شود؛ همچنین هیچ اسمی در این زبان به صورت «یسع» نیامده است، تا با ورود «ال» بر آن این کلمه مشدد شود.<ref>مجمع‌البیان، ج ۴، ص ۵۰۹؛ تفسیر قرطبی، ج ۷، ص ۲۳.</ref>
-== زندگی‌نامه ==
+==زندگی‌نامه==
 برخی مفسران الیسع نبی (علیه السلام) را از نسل [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] (علیه السلام) می‌دانند.<ref>التبیان، ج ۴، ص ۱۹۴؛ مجمع‌البیان، ج ۴، ص ۱۰۳.</ref> نسب او در کتاب مقدس و منابع [[یهود]]، «الیشع بن شافاط»<ref>کتاب مقدس، پادشاهان اول، ۱۹:۱۶؛ قاموس الکتاب المقدس، ص ۱۱۱.</ref> و در بیشتر منابع اسلامی «الیسع بن اخطوب بن العجوز» ذکر شده است.<ref>تاریخ طبری، ج ۱، ص ۲۷۴؛ مجمع‌البیان، ج ۴، ص ۵۱۰؛ عرائس المجالس، ص ۲۲۴.</ref> البته عده‌ای می‌گویند: بین منابع اسلامی و منابع یهودی تفاوتی نیست، زیرا «شافاط» در زبان عبری به معنای قاضی است و چون در آن زمان اساس کار قاضی بر خطابه و فن سخن بوده، «اخطوب» از آن اشتقاق یافته است.<ref>قاموس کتاب‌مقدس، ص۵۰۷؛ اعلام‌قرآن، ص ۲۲۵.</ref> برخی از کتب تاریخی او را «الیسع بن عزی بن نشوتلخ بن افرایم بن یوسف» دانسته‌اند.<ref>الطبقات، ج ۱، ص ۴۶، قصص الانبیاء، ص ۴۹۱.</ref>
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 در [[بحارالأنوار (کتاب)|بحارالانوار]] روایتی طولانی از [[امام رضا علیه السلام|امام رضا]] (علیه السلام) نقل شده که آن حضرت در احتجاجی برابر جاثلیق [[مسیحیت|مسیحی]] فرمود: الیسع نیز مانند [[حضرت عیسی علیه السلام|حضرت عیسی]] (علیه السلام) بر روی آب راه می‌رفت، مرده را زنده می‌کرد و کور مادرزاد و جذامیان را شفا می‌داد و جز خدای متعالی هیچ‌کس را [[عبادت]] نکرد، و امتش نیز او را نپرستیدند.<ref>بحارالانوار، ج ۱۰، ص ۳۰۱؛ عیون اخبار الرضا(علیه السلام)، ج ۱، ص ۳۲۲-۳۲۳.</ref>
-درباره اینکه الیسع کی و چگونه از دنیا رفت و جانشین او چه کسی بوده، در [[قرآن|قرآن کریم]] چیزی بیان نشده است؛ ولی در برخی از کتب تاریخی و [[تفسیر قرآن|تفسیری]] آمده است که وقتی الیسع خواست برای خود جانشینی برگزیند، گفت: کسی می‌تواند این وظیفه را بپذیرد که روز را [[روزه]] بگیرد و شب را به [[عبادت]] بپردازد و در هنگام [[قضاوت]] هرگز خشمگین نشود. الیسع سه بار این شرایط را برای قوم خویش بیان کرد و در هر سه بار جوانی که در نظر قوم، خوار و زبون می‌نمود این شرایط را پذیرفت و در روز سوم الیسع او را به جانشینی برگزید و چون او به عهد خود وفا کرد خداوند او را ستود و «ذاالکفل» نامیده شد.<ref>التحریر والتنویر، ج ۱۷، ص ۱۲۹؛ قصص‌الانبیاء، ص ۲۲۷؛ اعلام قرآن، ص ۳۳۴.</ref>
+درباره اینکه الیسع کی و چگونه از دنیا رفت و جانشین او چه کسی بوده، در [[قرآن|قرآن کریم]] چیزی بیان نشده است؛ ولی در برخی از کتب تاریخی و [[تفسیر قرآن|تفسیری]] آمده است که وقتی الیسع خواست برای خود جانشینی برگزیند، گفت: کسی می‌تواند این وظیفه را بپذیرد که روز را [[روزه]] بگیرد و شب را به [[عبادت]] بپردازد و در هنگام [[قضاوت]] هرگز خشمگین نشود. الیسع سه بار این شرایط را برای قوم خویش بیان کرد و در هر سه بار جوانی که در نظر قوم، خوار و زبون می‌نمود این شرایط را پذیرفت و در روز سوم الیسع او را به جانشینی برگزید و چون او به عهد خود وفا کرد خداوند او را ستود و «[[حضرت ذوالکفل علیه السلام|ذاالکفل]]» نامیده شد.<ref>التحریر والتنویر، ج ۱۷، ص ۱۲۹؛ قصص‌الانبیاء، ص ۲۲۷؛ اعلام قرآن، ص ۳۳۴.</ref>
 ==الیسع در قرآن==
@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 ۱. {{متن قرآن|«وَإِسْمَاعِیلَ وَالْیسَعَ وَیونُسَ وَلُوطًا ۚ وَکلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِینَ.»}} ([[سوره انعام]]/۸۶)؛ در این [[آیه]] خداوند می‌فرماید: الیسع و چند پیامبر دیگر را بر عالمیان برتری دادیم. احتمال دارد برتری آنان از این جهت باشد که انبیا (علیهم السلام) در میان سلسله بنی‌نوع بشر، این ویژگی را داشته‌اند که هدایتشان بر خلاف سایر افراد، [[فطرت|فطری]] بوده و به راهنمایی کسی هدایت نشده‌اند، ازاین‌رو همه انبیا (علیهم السلام) مجموعه‌ای هستند که بر سایر مجموعه‌های بشری فضیلت دارند.<ref name=":۰">المیزان، ج ۷، ص ۲۴۳.</ref> البته نمی‌توان گفت آنها بر همه عالمیان برتری دارند، زیرا [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه وآله) و [[معصوم|معصومین]] (علیهم السلام) و حتی برخی از پیامبران دیگر بر آنان برتری دارند، ازاین‌رو گفته شده: آیه بدین معناست که خداوند به وسیله [[نبوت]] آنها را بر افراد روزگار خودشان برتری داده است.<ref>جامع‌البیان، مج ۵، ج ۷، ص ۳۴۲؛ مجمع البیان، ج۴، ص۵۱۰؛ روح‌المعانی، مج ۵، ج ۷، ص ۳۱۱.</ref> [[علامه طباطبایی]] در ذیل این آیه می‌فرماید: «عالَم» در اینجا جماعتی از مردم است؛ مانند اینکه گاهی گفته می‌شود: «عالَم عرب» و «عالَم عجم» و معنای برتری دادن بر عالمیان، برتری به حسب مقام و منزلت است، چون هدایت خاص الهی آنها را بدون واسطه شامل می‌شود، در حالی که دیگران به وسیله آنها هدایت می‌شوند.<ref name=":۰" /> همچنین برخی دیگر از مفسران<ref>تفسیر المنار، ج ۷، ص ۵۸۷-۵۸۸.</ref> با توجه به ترتیب ذکر اسمای انبیا در این آیه و آیات قبل و بعد از آن خواسته‌اند، به ترتیب زمانی یا مقامی و رتبی پیامبران برسند؛ ولی چنین تمسکی درست نیست، چون برخی از انبیایی که از نظر زمانی پیش از اسماعیل بوده‌اند، بعد از وی ذکر شده‌اند؛ همچنین با اینکه [[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] و [[حضرت موسی علیه السلام|موسی]] و [[حضرت عیسی علیه السلام|عیسی]] (علیهم السلام) از برترین پیامبران‌اند، ولی عده‌ای بر آنها مقدم شده‌اند.<ref>المیزان، ج ۷، ص ۲۴۴.</ref>
-۲. {{متن قرآن|«وَاذْکرْ إِسْمَاعِیلَ وَالْیسَعَ وَذَا الْکفْلِ وَکلٌّ مِنَ الْأَخْیارِ.»}} ([[سوره ص]]/۴۸)؛ از این آیه که اسماعیل، الیسع و ذاالکفل را از اخیار و نیکان دانسته است، می‌توان به بطلان قول کسانی که الیسع را همان ذاالکفل می‌دانند، پی برد، زیرا ذاالکفل بر الیسع عطف شده است، پس نمی‌تواند خود او باشد.<ref>اعلام القرآن، ص ۱۰۵۳.</ref>
+۲. {{متن قرآن|«وَاذْکرْ إِسْمَاعِیلَ وَالْیسَعَ وَذَا الْکفْلِ وَکلٌّ مِنَ الْأَخْیارِ.»}} ([[سوره ص]]/۴۸)؛ از این آیه که اسماعیل، الیسع و [[حضرت ذوالکفل علیه السلام|ذاالکفل]] را از اخیار و نیکان دانسته است، می‌توان به بطلان قول کسانی که الیسع را همان ذاالکفل می‌دانند، پی برد، زیرا ذاالکفل بر الیسع عطف شده است، پس نمی‌تواند خود او باشد.<ref>اعلام القرآن، ص ۱۰۵۳.</ref>
 برخی گفته‌اند: مراد از {{متن قرآن|«عبداً»}} در آیه {{متن قرآن|«فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَینَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا»}} ([[سوره کهف]]/۶۵) نیز الیسع است<ref>مفحمات‌الاقران، ص۱۴۱، روح‌المعانی، مج۹، ج ۱۵، ص ۴۶۰.</ref>؛ ولی بیشتر مفسران آن را به [[حضرت خضر علیه السلام|حضرت خضر]] تفسیر کرده‌اند.<ref>مجمع‌البیان، ج۶، ص۷۴۵؛ روح‌المعانی، مج۹، ج۱۵، ص۴۶۰.</ref>
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 {{پانویس}}
 ==منابع==
 * [[دائرة المعارف قرآن کریم (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴، مدخل "الیسع" از ابوالفضل روحی[http://maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/dmaarefbooks/Books/4/21.htm#f3]
-== مطالب مرتبط ==
+*[[دائرة المعارف قرآن کریم (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴، مدخل "الیسع" از ابوالفضل روحی[http://maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/dmaarefbooks/Books/4/21.htm#f3]
 * [[حضرت الیاس علیه السلام]]
 {{پیامبران}}
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:پیامبران]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۵
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 . {{متن قرآن|«وَاذْكُرْ إِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ وَكُلٌّ مِنَ الْأَخْيَارِ.»}} (ص/38،48) از این آیه که اسماعیل* والیسع و ذاالکفل* را از اخیار و نیکان دانسته است، می‌توان به بطلان قول کسانی که الیسع را همان ذاالکفل می‌دانند، پی برد، زیرا ذاالکفل بر الیسع عطف شده است، پس نمی‌تواند خود او باشد.<ref>. اعلام القرآن، ص 1053.</ref>
-برخی گفته‌اند:مراد از {{متن قرآن|«عبداً»}} در آیه {{متن قرآن|«فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا»}} (کهف/18،65) نیز الیسع است<ref>. مفحمات‌الاقران، ص141، روح‌المعانی، مج9، ج 15، ص 460.</ref>؛ ولی بیشتر مفسران آن را به خضر تفسیر کرده‌اند<ref>. مجمع‌البیان، ج6، ص745؛ روح‌المعانی، مج9، ج15، ص460.</ref>؛ همچنین قرطبی در ذیل آیه {{متن قرآن|«... وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ ۗ أَلَا إِنَّ نَصْرَ اللَّ...»}} ([[سوره بقره]]/2،214) مراد از {{متن قرآن|«الرسول»}} را الیسع می‌داند.<ref>. تفسیر قرطبی، ج 3، ص 25.</ref> قرطبی و آلوسی در ذیل آیه {{متن قرآن|«فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ...»}} ([[اسوره حقاف]]/46،35) از حسن بن فضل روایت کرده‌اند که مراد از{{متن قرآن|«اُولواالعَزم مِنَ الرُسُل»}} در این آیه 18 پیامبر برگزیده‌ای هستند که نامشان در سوره انعام آمده و یکی از آنان الیسع است، زیرا در آن سوره بعد از ذکر نام این پیامبران و ویژگیهای آنان می‌فرماید:خدا این پیامبران را هدایت کرده، پس تو نیز به هدایت آنان اقتدا کن:{{متن قرآن|«أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}} ([[سوره انعام]]/6،90)، پس آنان باید از پیامبران اولواالعزم باشند<ref>. تفسیر قرطبی، ج 16، ص 145؛ روح‌المعانی، مج 14، ج 26، ص53.</ref>؛ ولی علامه طباطبایی با این استدلال که در آیات 83  90 انعام/6 بعد از ذکر اسم آن پیامبران فرموده است:{{متن قرآن|«و مِن ءابائِهِم وذُرِّیّتِهِم و...»}} (انعام/6،87  89) و بعد آیه {{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}} (انعام/6،90) را آورده، این استدلال را مردود دانسته است، زیرا اگر مراد از اولواالعزم پیامبران نامبرده باشند باید آیه{{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ»}} بلافاصله پس از ذکر نام آنان بیاید.<ref>. المیزان، ج 18، ص 219.</ref>
+برخی گفته‌اند:مراد از {{متن قرآن|«عبداً»}} در آیه {{متن قرآن|«فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا»}} (کهف/18،65) نیز الیسع است<ref>. مفحمات‌الاقران، ص141، روح‌المعانی، مج9، ج 15، ص 460.</ref>؛ ولی بیشتر مفسران آن را به خضر تفسیر کرده‌اند<ref>. مجمع‌البیان، ج6، ص745؛ روح‌المعانی، مج9، ج15، ص460.</ref>؛ همچنین قرطبی در ذیل آیه {{متن قرآن|«... وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ ۗ أَلَا إِنَّ نَصْرَ اللَّ...»}} ([[سوره بقره]]/2،214) مراد از {{متن قرآن|«الرَّسُولُ»}} را الیسع می‌داند.<ref>. تفسیر قرطبی، ج 3، ص 25.</ref> قرطبی و آلوسی در ذیل آیه {{متن قرآن|«فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ...»}} ([[اسوره حقاف]]/46،35) از حسن بن فضل روایت کرده‌اند که مراد از{{متن قرآن|«اُولواالعَزم مِنَ الرُسُل»}} در این آیه 18 پیامبر برگزیده‌ای هستند که نامشان در سوره انعام آمده و یکی از آنان الیسع است، زیرا در آن سوره بعد از ذکر نام این پیامبران و ویژگیهای آنان می‌فرماید:خدا این پیامبران را هدایت کرده، پس تو نیز به هدایت آنان اقتدا کن:{{متن قرآن|«أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}} ([[سوره انعام]]/6،90)، پس آنان باید از پیامبران اولواالعزم باشند<ref>. تفسیر قرطبی، ج 16، ص 145؛ روح‌المعانی، مج 14، ج 26، ص53.</ref>؛ ولی علامه طباطبایی با این استدلال که در آیات 83  90 انعام/6 بعد از ذکر اسم آن پیامبران فرموده است:{{متن قرآن|«و مِن ءابائِهِم وذُرِّیّتِهِم و...»}} (انعام/6،87  89) و بعد آیه {{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}} (انعام/6،90) را آورده، این استدلال را مردود دانسته است، زیرا اگر مراد از اولواالعزم پیامبران نامبرده باشند باید آیه{{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ»}} بلافاصله پس از ذکر نام آنان بیاید.<ref>. المیزان، ج 18، ص 219.</ref>
 ==سرانجام یسع و جانشین او:==

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 در قرآن به صورت صریح در دو جا درباره الیسع سخن به میان آمده است:1. {{متن قرآن|«وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا ۚ وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ.»}} ([[سوره انعام]]/6،86) در این آیه خداوند می‌فرماید:اسماعیل والیسع و چند پیامبر دیگر را بر عالمیان برتری دادیم. شکی نیست که نمی‌توان گفت آنها بر همه عالمیان برتری دارند، زیرا پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله)و معصومین(علیهم السلام) و حتی برخی از پیامبران دیگر بر آنان برتری دارند، ازاین‌رو گفته شده:آیه بدین معناست که خداوند به وسیله نبوت آنها را بر افراد روزگار خودشان برتری داده است.<ref>. جامع‌البیان، مج 5، ج 7، ص 342؛ مجمع البیان، ج4، ص510؛ روح‌المعانی، مج 5، ج 7، ص 311.</ref> [[علامه طباطبایی]] در ذیل این آیه می‌فرماید:«عالَم» در اینجا جماعتی از مردم است؛ مانند اینکه گاهی گفته می‌شود:«عالَم عرب» و «عالَم عجم» و معنای برتری دادن بر عالمیان، برتری به حسب مقام و منزلت است، چون هدایت خاص الهی آنها را بدون واسطه شامل می‌شود، در حالی که دیگران به وسیله آنها هدایت می‌شوند. البته احتمال دارد برتری آنان از این جهت باشد که انبیا(علیهم السلام)در میان سلسله بنی‌نوع بشر، این ویژگی را داشته‌اند که هدایتشان بر خلاف سایر افراد، فطری بوده و به راهنمایی کسی هدایت نشده‌اند، ازاین‌رو همه انبیا(علیهم السلام)مجموعه‌ای هستند که بر سایر مجموعه‌های بشری فضیلت دارند<ref>. المیزان، ج 7، ص 243.</ref>، بنابراین آن‌گونه که برخی مفسران<ref>. [[روح المعانی]]، مج 5، ج 7، ص 311.</ref> خواسته‌اند با استدلال به این آیه برتری انبیا را بر فرشتگان، اثبات کنند، درست نیست<ref>. [[المیزان]]، ج 7، ص 244.</ref>؛ همچنین برخی دیگر از مفسران<ref>. تفسیر المنار، ج 7، ص 587  588.</ref> با توجه به ترتیب ذکر اسمای انبیا در این آیه و آیات قبل و بعد از آن خواسته‌اند، به ترتیب زمانی یا مقامی و رتبی پیامبران برسند؛ ولی چنین تمسکی درست نیست، چون برخی از انبیایی که از نظر زمانی پیش از اسماعیل بوده‌اند، بعد از وی ذکر شده‌اند؛ همچنین با اینکه نوح و موسی و عیسی(علیهم السلام) از برترین پیامبران‌اند؛ ولی عده‌ای بر آنها مقدم شده‌اند.<ref>. المیزان، ج 7، ص 244.</ref>
-. {{متن قرآن|«واذکُر اِسمعیلَ والیَسَعَ وذَا الکِفلِ وکُلٌّ مِنَ الاَخیار.»}} (ص/38،48) از این آیه که اسماعیل* والیسع و ذاالکفل* را از اخیار و نیکان دانسته است، می‌توان به بطلان قول کسانی که الیسع را همان ذاالکفل می‌دانند، پی برد، زیرا ذاالکفل بر الیسع عطف شده است، پس نمی‌تواند خود او باشد.<ref>. اعلام القرآن، ص 1053.</ref>
+. {{متن قرآن|«وَاذْكُرْ إِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ وَكُلٌّ مِنَ الْأَخْيَارِ.»}} (ص/38،48) از این آیه که اسماعیل* والیسع و ذاالکفل* را از اخیار و نیکان دانسته است، می‌توان به بطلان قول کسانی که الیسع را همان ذاالکفل می‌دانند، پی برد، زیرا ذاالکفل بر الیسع عطف شده است، پس نمی‌تواند خود او باشد.<ref>. اعلام القرآن، ص 1053.</ref>
-برخی گفته‌اند:مراد از {{متن قرآن|«عبداً»}} در آیه {{متن قرآن|«فَوَجَدا عَبدًا مِن عِبادِنا ءاتَینهُ رَحمَةً مِن عِندِنا وعَلَّمنهُ مِن لَدُنّا عِلما»}} (کهف/18،65) نیز الیسع است<ref>. مفحمات‌الاقران، ص141، روح‌المعانی، مج9، ج 15، ص 460.</ref>؛ ولی بیشتر مفسران آن را به خضر تفسیر کرده‌اند<ref>. مجمع‌البیان، ج6، ص745؛ روح‌المعانی، مج9، ج15، ص460.</ref>؛ همچنین قرطبی در ذیل آیه {{متن قرآن|«... و زُلزِلوا حَتّی یَقولَ الرَّسولُ والَّذینَ ءامَنوا مَعَه مَتی نَصرُ اللّهِ...»}} ([[سوره بقره]]/2،214) مراد از {{متن قرآن|«الرسول»}} را الیسع می‌داند.<ref>. تفسیر قرطبی، ج 3، ص 25.</ref> قرطبی و آلوسی در ذیل آیه {{متن قرآن|«فَاصبِر کَما صَبَرَ اولوا العَزمِ مِنَ الرُّسُلِ...»}} ([[اسوره حقاف]]/46،35) از حسن بن فضل روایت کرده‌اند که مراد از{{متن قرآن|«اُولواالعَزم مِنَ الرُسُل»}} در این آیه 18 پیامبر برگزیده‌ای هستند که نامشان در سوره انعام آمده و یکی از آنان الیسع است، زیرا در آن سوره بعد از ذکر نام این پیامبران و ویژگیهای آنان می‌فرماید:خدا این پیامبران را هدایت کرده، پس تو نیز به هدایت آنان اقتدا کن:{{متن قرآن|«اُولئِکَ الَّذینَ هَدَی اللّهُ فَبِهُدهُمُ اقتَدِهُ...»}} ([[سوره انعام]]/6،90)، پس آنان باید از پیامبران اولواالعزم باشند<ref>. تفسیر قرطبی، ج 16، ص 145؛ روح‌المعانی، مج 14، ج 26، ص53.</ref>؛ ولی علامه طباطبایی با این استدلال که در آیات 83  90 انعام/6 بعد از ذکر اسم آن پیامبران فرموده است:{{متن قرآن|«و مِن ءابائِهِم وذُرِّیّتِهِم و...»}} (انعام/6،87  89) و بعد آیه {{متن قرآن|«فَبِهُدهُمُ اقتَدِه...»}} (انعام/6،90) را آورده، این استدلال را مردود دانسته است، زیرا اگر مراد از اولواالعزم پیامبران نامبرده باشند باید آیه{{متن قرآن|«فَبِهُدهُمُ اقتَدِه»}} بلافاصله پس از ذکر نام آنان بیاید.<ref>. المیزان، ج 18، ص 219.</ref>
+برخی گفته‌اند:مراد از {{متن قرآن|«عبداً»}} در آیه {{متن قرآن|«فَوَجَدَا عَبْدًا مِنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْمًا»}} (کهف/18،65) نیز الیسع است<ref>. مفحمات‌الاقران، ص141، روح‌المعانی، مج9، ج 15، ص 460.</ref>؛ ولی بیشتر مفسران آن را به خضر تفسیر کرده‌اند<ref>. مجمع‌البیان، ج6، ص745؛ روح‌المعانی، مج9، ج15، ص460.</ref>؛ همچنین قرطبی در ذیل آیه {{متن قرآن|«... وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ ۗ أَلَا إِنَّ نَصْرَ اللَّ...»}} ([[سوره بقره]]/2،214) مراد از {{متن قرآن|«الرسول»}} را الیسع می‌داند.<ref>. تفسیر قرطبی، ج 3، ص 25.</ref> قرطبی و آلوسی در ذیل آیه {{متن قرآن|«فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ...»}} ([[اسوره حقاف]]/46،35) از حسن بن فضل روایت کرده‌اند که مراد از{{متن قرآن|«اُولواالعَزم مِنَ الرُسُل»}} در این آیه 18 پیامبر برگزیده‌ای هستند که نامشان در سوره انعام آمده و یکی از آنان الیسع است، زیرا در آن سوره بعد از ذکر نام این پیامبران و ویژگیهای آنان می‌فرماید:خدا این پیامبران را هدایت کرده، پس تو نیز به هدایت آنان اقتدا کن:{{متن قرآن|«أُولَٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}} ([[سوره انعام]]/6،90)، پس آنان باید از پیامبران اولواالعزم باشند<ref>. تفسیر قرطبی، ج 16، ص 145؛ روح‌المعانی، مج 14، ج 26، ص53.</ref>؛ ولی علامه طباطبایی با این استدلال که در آیات 83  90 انعام/6 بعد از ذکر اسم آن پیامبران فرموده است:{{متن قرآن|«و مِن ءابائِهِم وذُرِّیّتِهِم و...»}} (انعام/6،87  89) و بعد آیه {{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ...»}} (انعام/6،90) را آورده، این استدلال را مردود دانسته است، زیرا اگر مراد از اولواالعزم پیامبران نامبرده باشند باید آیه{{متن قرآن|«فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ»}} بلافاصله پس از ذکر نام آنان بیاید.<ref>. المیزان، ج 18، ص 219.</ref>
 ==سرانجام یسع و جانشین او:==

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 ==الیسع در قرآن:==
-در قرآن به صورت صریح در دو جا درباره الیسع سخن به میان آمده است:1. {{متن قرآن|«واِسمعیلَ والیَسَعَ ویونُسَ ولوطًا وکُلاًّ فَضَّلنا عَلَی‌العلَمین.»}} (انعام/6،86) در این آیه خداوند می‌فرماید:اسماعیل والیسع و چند پیامبر دیگر را بر عالمیان برتری دادیم. شکی نیست که نمی‌توان گفت آنها بر همه عالمیان برتری دارند، زیرا پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله)و معصومین(علیهم السلام) و حتی برخی از پیامبران دیگر بر آنان برتری دارند، ازاین‌رو گفته شده:آیه بدین معناست که خداوند به وسیله نبوت آنها را بر افراد روزگار خودشان برتری داده است.<ref>. جامع‌البیان، مج 5، ج 7، ص 342؛ مجمع البیان، ج4، ص510؛ روح‌المعانی، مج 5، ج 7، ص 311.</ref> [[علامه طباطبایی]] در ذیل این آیه می‌فرماید:«عالَم» در اینجا جماعتی از مردم است؛ مانند اینکه گاهی گفته می‌شود:«عالَم عرب» و «عالَم عجم» و معنای برتری دادن بر عالمیان، برتری به حسب مقام و منزلت است، چون هدایت خاص الهی آنها را بدون واسطه شامل می‌شود، در حالی که دیگران به وسیله آنها هدایت می‌شوند. البته احتمال دارد برتری آنان از این جهت باشد که انبیا(علیهم السلام)در میان سلسله بنی‌نوع بشر، این ویژگی را داشته‌اند که هدایتشان بر خلاف سایر افراد، فطری بوده و به راهنمایی کسی هدایت نشده‌اند، ازاین‌رو همه انبیا(علیهم السلام)مجموعه‌ای هستند که بر سایر مجموعه‌های بشری فضیلت دارند<ref>. المیزان، ج 7، ص 243.</ref>، بنابراین آن‌گونه که برخی مفسران<ref>. [[روح المعانی]]، مج 5، ج 7، ص 311.</ref> خواسته‌اند با استدلال به این آیه برتری انبیا را بر فرشتگان، اثبات کنند، درست نیست<ref>. [[المیزان]]، ج 7، ص 244.</ref>؛ همچنین برخی دیگر از مفسران<ref>. تفسیر المنار، ج 7، ص 587  588.</ref> با توجه به ترتیب ذکر اسمای انبیا در این آیه و آیات قبل و بعد از آن خواسته‌اند، به ترتیب زمانی یا مقامی و رتبی پیامبران برسند؛ ولی چنین تمسکی درست نیست، چون برخی از انبیایی که از نظر زمانی پیش از اسماعیل بوده‌اند، بعد از وی ذکر شده‌اند؛ همچنین با اینکه نوح و موسی و عیسی(علیهم السلام) از برترین پیامبران‌اند؛ ولی عده‌ای بر آنها مقدم شده‌اند.<ref>. المیزان، ج 7، ص 244.</ref>
+در قرآن به صورت صریح در دو جا درباره الیسع سخن به میان آمده است:1. {{متن قرآن|«وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا ۚ وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ.»}} ([[سوره انعام]]/6،86) در این آیه خداوند می‌فرماید:اسماعیل والیسع و چند پیامبر دیگر را بر عالمیان برتری دادیم. شکی نیست که نمی‌توان گفت آنها بر همه عالمیان برتری دارند، زیرا پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله)و معصومین(علیهم السلام) و حتی برخی از پیامبران دیگر بر آنان برتری دارند، ازاین‌رو گفته شده:آیه بدین معناست که خداوند به وسیله نبوت آنها را بر افراد روزگار خودشان برتری داده است.<ref>. جامع‌البیان، مج 5، ج 7، ص 342؛ مجمع البیان، ج4، ص510؛ روح‌المعانی، مج 5، ج 7، ص 311.</ref> [[علامه طباطبایی]] در ذیل این آیه می‌فرماید:«عالَم» در اینجا جماعتی از مردم است؛ مانند اینکه گاهی گفته می‌شود:«عالَم عرب» و «عالَم عجم» و معنای برتری دادن بر عالمیان، برتری به حسب مقام و منزلت است، چون هدایت خاص الهی آنها را بدون واسطه شامل می‌شود، در حالی که دیگران به وسیله آنها هدایت می‌شوند. البته احتمال دارد برتری آنان از این جهت باشد که انبیا(علیهم السلام)در میان سلسله بنی‌نوع بشر، این ویژگی را داشته‌اند که هدایتشان بر خلاف سایر افراد، فطری بوده و به راهنمایی کسی هدایت نشده‌اند، ازاین‌رو همه انبیا(علیهم السلام)مجموعه‌ای هستند که بر سایر مجموعه‌های بشری فضیلت دارند<ref>. المیزان، ج 7، ص 243.</ref>، بنابراین آن‌گونه که برخی مفسران<ref>. [[روح المعانی]]، مج 5، ج 7، ص 311.</ref> خواسته‌اند با استدلال به این آیه برتری انبیا را بر فرشتگان، اثبات کنند، درست نیست<ref>. [[المیزان]]، ج 7، ص 244.</ref>؛ همچنین برخی دیگر از مفسران<ref>. تفسیر المنار، ج 7، ص 587  588.</ref> با توجه به ترتیب ذکر اسمای انبیا در این آیه و آیات قبل و بعد از آن خواسته‌اند، به ترتیب زمانی یا مقامی و رتبی پیامبران برسند؛ ولی چنین تمسکی درست نیست، چون برخی از انبیایی که از نظر زمانی پیش از اسماعیل بوده‌اند، بعد از وی ذکر شده‌اند؛ همچنین با اینکه نوح و موسی و عیسی(علیهم السلام) از برترین پیامبران‌اند؛ ولی عده‌ای بر آنها مقدم شده‌اند.<ref>. المیزان، ج 7، ص 244.</ref>
 . {{متن قرآن|«واذکُر اِسمعیلَ والیَسَعَ وذَا الکِفلِ وکُلٌّ مِنَ الاَخیار.»}} (ص/38،48) از این آیه که اسماعیل* والیسع و ذاالکفل* را از اخیار و نیکان دانسته است، می‌توان به بطلان قول کسانی که الیسع را همان ذاالکفل می‌دانند، پی برد، زیرا ذاالکفل بر الیسع عطف شده است، پس نمی‌تواند خود او باشد.<ref>. اعلام القرآن، ص 1053.</ref>