حضرت ابراهیم علیه السلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* منزلت ابراهیم نزد خداوند */

2026-07-01T16:53:38Z

‏منزلت ابراهیم نزد خداوند

Mohammadi: /* منزلت ابراهیم نزد خداوند */

2026-07-01T16:52:15Z

‏منزلت ابراهیم نزد خداوند

Zamani در ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۲

2023-09-25T13:52:11Z

مهدی موسوی: ویرایش

2022-01-17T12:22:34Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۷

2022-01-17T11:37:51Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۷

2022-01-17T10:07:54Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۳ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۱۸

2019-08-03T06:18:29Z

Zamani: /* داستان ابراهيم از نظر قرآن */

2019-08-03T05:15:24Z

‏داستان ابراهيم از نظر قرآن

سید مهدی خدایی: پروژه2: سنجش کیفی

2019-06-16T17:57:55Z

پروژه2: سنجش کیفی

Zamani: تکمیل فهرست آیات مربوط به ابراهیم (علیه السلام)

2019-05-27T11:01:13Z

تکمیل فهرست آیات مربوط به ابراهیم (علیه السلام)

@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
 *خداوند او را [[امام]] قرار داد<ref> [[سوره بقره]]، آیه ۱۲۴.</ref> و او را یکى از پنج پیغمبرى دانسته که [[پیامبران اولوالعزم|اولوالعزم]] و صاحب [[شریعت|شریعت]] و کتاب بودند.<ref> [[سوره احزاب]]، آیه ۷؛ [[سوره شورى]]، آیه ۱۳؛ [[سوره الأعلى]]، آیه ۱۸-۱۹.</ref>
 *خداوند او را علم، [[حکمت|حکمت]]، کتاب، ملک و هدایت ارزانى داشته و هدایت او را در نسل و اعقاب او کلمه باقیه قرار داده<ref> [[سوره نساء]]، آیه ۴۱ و [[سوره انعام]]، آیه ۷۴-۹۰ و [[سوره زخرف]]، آیه ۲۸.</ref> و نیز خداوند [[نبوت]] و کتاب را در ذریه او گذاشت<ref> [[سوره حدید]]، آیه ۲۶.</ref> و براى او در میان آیندگان لسان صدق (نام نیک) قرار داد.<ref> [[سوره شعراء]]، آیه ۸۴ و [[سوره مریم]]، آیه ۵۰.</ref>
-*قرآن کریم به منظور حفظ شخصیت و حیات ابراهیم علیه‌السلام، دین استوار ما را هم "[[اسلام]]" نامیده و آن را به ابراهیم علیه‌السلام نسبت داده و فرموده: «{{متن قرآن|{{آیه|22|78}}»}}<ref>[[آیه 78 سوره حج|سوره حج، آیه ۷۸.]]</ref>؛ این دین، دین پدر شما ابراهیم است و او قبل از این شما را مسلمان نامیده». و نیز فرموده: «{{متن قرآن|{{آیه|6|161}}»}}<ref>[[آیه 161 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۱۶۱.]]</ref>؛ بگو پروردگار من مرا به راه راست هدایت نمود، دینى است استوار و ملت و کیش معتدل و ابراهیم از مشرکین نبود».
+*قرآن کریم به منظور حفظ شخصیت و حیات ابراهیم علیه‌السلام، دین استوار ما را هم "[[اسلام]]" نامیده و آن را به ابراهیم علیه‌السلام نسبت داده و فرموده: «{{متن قرآن|...  مِلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْرَاهِيمَ ۚ هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ مِنْ قَبْلُ ...»}}<ref>[[آیه 78 سوره حج|سوره حج، آیه ۷۸.]]</ref>؛ ... این دین، دین پدر شما ابراهیم است و او قبل از این شما را مسلمان نامیده ...». و نیز فرموده: «{{متن قرآن|{{آیه|6|161}}»}}<ref>[[آیه 161 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۱۶۱.]]</ref>؛ بگو پروردگار من مرا به راه راست هدایت نمود، دینى است استوار و ملت و کیش معتدل و ابراهیم از مشرکین نبود».
 *خداوند [[کعبه|کعبه]] اى را که آن جناب ساخت، "[[بیت الحرام]]" و قبله عالمیان قرار داد و براى [[زیارت]] آن مناسک [[حج]] را تشریع نمود تا بدین وسیله یاد مهاجرتش را به آن دیار و اسکان همسر و فرزندش را در آنجا و خاطره ذبح فرزند و توجهاتش به خدا و آزار و محنت هایى را که در راه خدا دیده، زنده نگاه بدارد.

@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
 *خداوند او را [[امام]] قرار داد<ref> [[سوره بقره]]، آیه ۱۲۴.</ref> و او را یکى از پنج پیغمبرى دانسته که [[پیامبران اولوالعزم|اولوالعزم]] و صاحب [[شریعت|شریعت]] و کتاب بودند.<ref> [[سوره احزاب]]، آیه ۷؛ [[سوره شورى]]، آیه ۱۳؛ [[سوره الأعلى]]، آیه ۱۸-۱۹.</ref>
 *خداوند او را علم، [[حکمت|حکمت]]، کتاب، ملک و هدایت ارزانى داشته و هدایت او را در نسل و اعقاب او کلمه باقیه قرار داده<ref> [[سوره نساء]]، آیه ۴۱ و [[سوره انعام]]، آیه ۷۴-۹۰ و [[سوره زخرف]]، آیه ۲۸.</ref> و نیز خداوند [[نبوت]] و کتاب را در ذریه او گذاشت<ref> [[سوره حدید]]، آیه ۲۶.</ref> و براى او در میان آیندگان لسان صدق (نام نیک) قرار داد.<ref> [[سوره شعراء]]، آیه ۸۴ و [[سوره مریم]]، آیه ۵۰.</ref>
-*قرآن کریم به منظور حفظ شخصیت و حیات ابراهیم علیه‌السلام، دین استوار ما را هم "[[اسلام]]" نامیده و آن را به ابراهیم علیه‌السلام نسبت داده و فرموده: {{متن قرآن|«مِلَّةَ أَبِیکمْ إِبْراهِیمَ هُوَ سَمَّاکمُ الْمُسْلِمِینَ مِنْ قَبْلُ»}}<ref> این دین، دین پدر شما ابراهیم است و او قبل از این شما را مسلمان نامیده. ([[سوره حج]]، آیه ۷۸)</ref> و نیز فرموده: {{متن قرآن|«قُلْ إِنَّنِی هَدانِی رَبِّی إِلى  صِراطٍ مُسْتَقِیمٍ دِیناً قِیماً مِلَّةَ إِبْراهِیمَ حَنِیفاً وَ ما کانَ مِنَ الْمُشْرِکینَ»}}.<ref> بگو پروردگار من مرا به راه راست هدایت نمود، دینى است استوار و ملت و کیش معتدل و ابراهیم از مشرکین نبود. ([[سوره انعام]]، آیه ۱۶۱)</ref>
+*قرآن کریم به منظور حفظ شخصیت و حیات ابراهیم علیه‌السلام، دین استوار ما را هم "[[اسلام]]" نامیده و آن را به ابراهیم علیه‌السلام نسبت داده و فرموده: «{{متن قرآن|{{آیه|22|78}}»}}<ref>[[آیه 78 سوره حج|سوره حج، آیه ۷۸.]]</ref>؛ این دین، دین پدر شما ابراهیم است و او قبل از این شما را مسلمان نامیده». و نیز فرموده: «{{متن قرآن|{{آیه|6|161}}»}}<ref>[[آیه 161 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۱۶۱.]]</ref>؛ بگو پروردگار من مرا به راه راست هدایت نمود، دینى است استوار و ملت و کیش معتدل و ابراهیم از مشرکین نبود».
 *خداوند [[کعبه|کعبه]] اى را که آن جناب ساخت، "[[بیت الحرام]]" و قبله عالمیان قرار داد و براى [[زیارت]] آن مناسک [[حج]] را تشریع نمود تا بدین وسیله یاد مهاجرتش را به آن دیار و اسکان همسر و فرزندش را در آنجا و خاطره ذبح فرزند و توجهاتش به خدا و آزار و محنت هایى را که در راه خدا دیده، زنده نگاه بدارد.

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 ==ولادت حضرت ابراهیم ==
-ولادت حضرت ابراهیم علیه السلام بنا به اختلاف روایات، در ۲۵ [[ماه ذی القعده|ذی القعده]] یا ۱ [[ماه ذی الحجه|ذی الحجه]] بوده است.<ref> رجوع کنید به [[تولد حضرت ابراهیم علیه السلام]] </ref> بر طبق روایات، ۳۰۰۰ سال پس از آفرینش [[حضرت آدم علیه السلام|حضرت آدم]] علیه السلام، یا ۱۲۶۳ سال پس از [[حضرت نوح علیه السلام|حضرت نوح]] علیه السلام به دنیا آمد. حضرت ابراهیم علیه السلام پسر تارخ از نوادگان حضرت نوح علیه السلام است.<ref name="دانشنامه رشد">[http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/mavara-index.php?page=%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA+%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85+%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87+%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85&SSOReturnPage=Check&Rand=0 حضرت ابراهیم علیه السلام، دانشنامه رشد]</ref>
+ولادت حضرت ابراهیم علیه السلام بنا به اختلاف روایات، در ۲۵ [[ماه ذی القعده|ذی القعده]]<ref> ثواب الأعمال، شیخ صدوق، ص ۱۰۴.</ref> یا ۱ [[ماه ذی الحجه|ذی الحجه]]<ref> الاقبال بالاعمال الحسنة، سید بن طاووس، ج ۲، ص ۳۶؛ بحارالانوار، علامه مجلسی، ج ۲۱، ص ۳۱.</ref> بوده است.<ref> رجوع کنید به [[تولد حضرت ابراهیم علیه السلام]] </ref> بر طبق روایات، ۳۰۰۰ سال پس از آفرینش [[حضرت آدم علیه السلام|حضرت آدم]] علیه السلام، یا ۱۲۶۳ سال پس از [[حضرت نوح علیه السلام|حضرت نوح]] علیه السلام به دنیا آمد. حضرت ابراهیم علیه السلام پسر تارخ از نوادگان حضرت نوح علیه السلام است.<ref name="دانشنامه رشد">[http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/mavara-index.php?page=%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA+%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85+%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87+%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85&SSOReturnPage=Check&Rand=0 حضرت ابراهیم علیه السلام، دانشنامه رشد]</ref>
 حضرت ابراهیم علیه السلام در کشور [[بابل]] و در دوران حکومت «[[نمرود|نمرود بن کنعان]]» چشم به جهان گشود.<ref> فروغ ابدیت، جعفر سبحانی تبریزی، ص ۸۷.</ref> نمرود ـ بر اساس پیشگویی کاهنان و ستاره شناسان که از به دنیا آمدن کودکی که تاج و تخت او را در هم می‌کوبد، خبر داده بودند ـ دستور داده بود از زنان باردار مراقبت بسیار به عمل آید و هر نوزادی را که به دنیا می‌آید، به قتل رسانند. از این رو مادر [[حضرت ابراهیم]]، امیله، به هنگام درد زایمان رو به صحرا نهاد و فرزند خود، ابراهیم را در غاری در بالای کوهی به دنیا آورد و تا سال‌ها او را در همان مکان مخفی نگه داشت.<ref name="دانشنامه رشد" />

@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۶: @@
 ابراهيم علیه‌السلام گاه‌گاهى پيش از بناى [[مكه]] و خانه كعبه و پس از آن به مكه مى آمد و از فرزندش اسماعيل ديدن مى كرد.<ref> [[سوره بقره]]، آيه 126 و [[سوره ابراهيم]]، آيه 35-41.</ref> تا آن كه در يك سفر مامور به ساختن خانه كعبه شد، لذا به اتفاق اسماعيل اين خانه را بنا نهاد و اين اولين خانه اى است كه از طرف پروردگار ساخته شد و اين خانه مباركى است كه در آن آيات بينات و در آن مقام ابراهيم است و هر كس درون آن داخل شود از هر گزندى ايمن است.<ref>[[سوره بقره]]، آيه 127-129 و [[سوره آل عمران]]، آيه 96-97.</ref>
-ابراهيم علیه‌السلام پس از فراغت از بناى كعبه دستور حج را صادر نموده و آيين و اعمال مربوط به آن را تشريع نمود.<ref>[[سوره حج]]، آيه 26-30.</ref> آنگاه خداى تعالى او را مامور به [[ذبح]] فرزندش اسماعيل نمود، ابراهيم علیه‌السلام، [[حضرت اسماعیل|اسماعیل]] علیه‌السلام را در انجام فرايض حج شركت مى داد، موقعى كه به سعى رسيدند و مى خواستند كه بين صفا و مروه سعى كنند، اين ماموريت ابلاغ شد و ابراهيم علیه‌السلام داستان را با فرزندش در ميان گذاشت و گفت: فرزند عزيزم! در خواب چنين مى بينم كه تو را ذبح و قربانى مى كنم، نيك بنگر تا رأيت چه خواهد بود.
+ابراهيم علیه‌السلام پس از فراغت از بناى كعبه دستور حج را صادر نموده و آيين و اعمال مربوط به آن را تشريع نمود.<ref>[[سوره حج]]، آيه 26-30.</ref> آنگاه خداى تعالى او را مامور به [[ذبح]] فرزندش اسماعيل نمود. ابراهيم علیه‌السلام داستان را با فرزندش در ميان گذاشت و گفت: فرزند عزيزم! در خواب چنين مى بينم كه تو را ذبح و قربانى مى كنم، نيك بنگر تا رأيت چه خواهد بود.
 عرض كرد: پدر جان! هر چه را كه مامور به انجامش شده اى، انجام ده و انشاءاللَّه بزودى خواهى ديد كه من مانند بندگان صابر خدا چگونه صبرى از خود نشان مى دهم. پس از اين كه هر دو به اين امر تن دردادند و ابراهيم علیه‌السلام صورت جوانش را بر زمين گذاشت، [[وحى]] آمد كه اى ابراهيم خواب خود را تصديق كردى و ما به همين مقدار از تو قبول كرديم و ذبح عظيمى را فدا و عوض او قرار داديم.<ref> [[سوره صافات]]، آيه 101-107.</ref>

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 از طرفى ديگر با قوم خود نيز به احتجاج پرداخته و درباره بت ها با آنان گفتگو كرد<ref> [[سوره انبياء]]، آيه 51-56 و [[سوره شعراء]] آيه 69-77 و [[سوره صافات]] آيه 83-87.</ref> با اقوام ديگرى هم كه ستاره و آفتاب و ماه را مى پرستيدند، احتجاج نمود تا اين كه آنان را نسبت به حق ملزم كرد و داستان انحرافش از كيش بت پرستى و ستاره پرستى در همه جا منتشر شد.<ref>[[سوره انعام]]، آيه 74-82.</ref>
-روزى كه مردم براى انجام مراسم دينى خود همه به خارج شهر رفته بودند. ابراهيم علیه‌السلام به عذر كسالت، از رفتن با آنان تخلف نمود و تنها در شهر ماند، وقتى شهر خلوت شد به بت خانه شهر درآمده و همه بت ها را خرد نمود و تنها بت بزرگ را گذاشت شايد مردم به طرف او برگردند. وقتى مردم به شهر بازآمده و از داستان باخبر شدند در صدد جستجوى مرتكب آن برآمده سرانجام گفتند: اين كار همان جوانى است كه ابراهيم نام دارد.
+روزى كه مردم براى انجام مراسم دينى خود همه به خارج شهر رفته بودند. ابراهيم علیه‌السلام به عذر كسالت، از رفتن با آنان تخلف نمود و تنها در شهر ماند، وقتى شهر خلوت شد به بت خانه شهر درآمده و همه بت ها را خرد نمود و تنها بت بزرگ را گذاشت. وقتى مردم به شهر بازآمده و از داستان باخبر شدند در صدد جستجوى مرتكب آن برآمده سرانجام گفتند: اين كار همان جوانى است كه ابراهيم نام دارد.
-ناچار ابراهيم را در برابر چشم همه احضار نموده و او را استنطاق كرده، پرسيدند: آيا تو با خدايان ما چنين كردى؟ ابراهيم علیه‌السلام گفت: اين كار را بت بزرگ كرده است و اگر قبول نداريد از خود آن‌ها بپرسيد تا اگر قدرت بر حرف زدن دارند بگويند چه كسى به اين صورتشان درآورده.
+ناچار ابراهيم را در برابر چشم همه احضار نموده و او را استنطاق كرده، پرسيدند: آيا تو با خدايان ما چنين كردى؟ ابراهيم علیه‌السلام گفت: شاید اين كار را بت بزرگ كرده است و اگر قبول نداريد از خود او بپرسيد تا اگر قدرت بر حرف زدن دارد بگويد چه كسى به بتها را به این صورت درآورده.
-ابراهيم علیه‌السلام قبلا به همين منظور تبر را به دوش بت بزرگ نهاده بود تا خود شاهد حال باشد. ابراهيم علیه‌السلام مى دانست كه مردم درباره بت هاى خود قائل به حيات و نطق نيستند، وليكن مى خواست با طرح اين نقشه، زمينه اى بچيند كه مردم را به اعتراف و اقرار بر بى‌شعورى و بى‌جانى بت ها وادار سازد، ولذا مردم پس از شنيدن جواب ابراهيم علیه‌السلام به فكر فرورفتن به انحراف خود اقرار نمودند و با سرافكندگى گفتند: تو كه مى دانى اين بت ها قادر بر تكلم نيستند.
+ابراهيم علیه‌السلام قبلا به همين منظور تبر را به دوش بت بزرگ نهاده بود تا خود شاهد حال باشد. ابراهيم علیه‌السلام مى دانست كه مردم درباره بت هاى خود قائل به حيات و نطق نيستند، وليكن مى خواست با طرح اين نقشه، زمينه اى بچيند كه مردم را به اعتراف و اقرار بر بى‌شعورى و بى‌جانى بت ها وادار سازد، ولذا مردم پس از شنيدن جواب ابراهيم علیه‌السلام به فكر فرورفتند و به انحراف خود اقرار نمودند و با سرافكندگى گفتند: تو كه مى دانى اين بت ها قادر بر تكلم نيستند.
 ابراهيم علیه‌السلام كه غرضى جز شنيدن اين حرف از خود آنان نداشت بى‌درنگ گفت: آيا خداى را گذاشته و اين بت ها را كه جماداتى بى‌جان و بى‌سود و زيانند مى پرستيد؟ اف بر شما و بر آنچه مى پرستيد، آيا راستى فكر نمى كنيد؟ و چيزهايى را كه خود به دست خودتان مى تراشيد مى پرستيد و حاضر نيستيد خدا را كه خالق شما و خالق همه مصنوعات شما (يا اعمال شما) است بپرستيد؟
-مردم گفتند: بايد او را بسوزانيد و خدايان خود را يارى و حمايت كنيد. به همين منظور آتشخانه بزرگى ساخته و دوزخى از آتش افروخته و در اين كار براى ارضاء خاطر خدايان همه تشريك مساعى نمودند و وقتى آتش شعله ور شد ابراهيم علیه‌السلام را در آتش افكندند، خداى متعال آتش را براى او خنك گردانيد و او را در شكم آتش سالم نگه داشت و كيد كفار را باطل نمود.<ref>[[سوره انبياء]]، آيه 56-70 و [[سوره صافات]] آيه 88-98.</ref>
+مردم گفتند: بايد او را بسوزانيد و خدايان خود را يارى و حمايت كنيد. به همين منظور آتشخانه بزرگى ساخته و دوزخى از آتش افروخته و در اين كار براى ارضاء خاطر خدايان همه تشريك مساعى نمودند و وقتى آتش شعله ور شد ابراهيم علیه‌السلام را در آتش افكندند، خداى متعال آتش را براى او خنك گردانيد و او را در شكم آتش سالم نگه داشت و توطئه كفار را باطل نمود.<ref>[[سوره انبياء]]، آيه 56-70 و [[سوره صافات]] آيه 88-98.</ref>
 ابراهيم علیه‌السلام در خلال اين مدت با نمرود هم ملاقات نموده و او را نيز كه ادعاى ربوبيت داشت مورد خطاب و احتجاج قرار داد و به وى گفت: پروردگار من آن كسى است كه بندگان را زنده مى كند و مى ميراند. نمرود از در مغالطه گفت: من نيز زنده مى كنم و مى ميرانم، هر يك از اسيران و زندانيان را كه بخواهم رها مى كنم و هر كه را بخواهم به قتل مى رسانم.
@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۶: @@
 ابراهيم به بيان صريح ترين كه راه مغالطه را بر او مسدود كند، احتجاج نمود و گفت: خداى متعالى آن كسى است كه آفتاب را از مشرق بيرون مى آورد، تو اگر راست مى گويى از اين پس كارى كن كه آفتاب از مغرب طلوع كند، در اينجا نمرود كافر مبهوت و سرگشته ماند.<ref>[[سوره بقره]]، آيه 258.</ref>
-پس از آن كه ابراهيم علیه‌السلام از آتش نجات يافت باز هدف خود را تعقيب نموده و شروع به دعوت به دين [[توحيد]] و دين حنيف نمود و عده كمى به وى ايمان آوردند.<ref>دليل بر ايمان گروهى از قوم ابراهيم علیه‌السلام اين آيه شريفه است: «قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْراهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْكُمْ»؛ به تحقيق ابراهيم و كسانى كه با وى همراه بودند براى شما مقتدايى نيكو بودند كه به قوم مشرك خود گفتند: ما از شما بيزاريم. ([[سوره ممتحنه]]، آيه 4)</ref> قرآن كريم از آن جمله [[حضرت لوط|لوط]] و همسر ابراهيم علیه‌السلام را اسم مى برد: اين بانو همان زنى است كه ابراهيم علیه‌السلام با او مهاجرت كرد و پيش از بيرون رفتن از سرزمين خود به اراضى مقدسه با او ازدواج كرده بود.<ref> دليل بر ازدواج ابراهيم علیه‌السلام با وى پيش از بيرون شدن به طرف بيت المقدس، اين است كه ابراهيم علیه‌السلام طبق اين آيه شريفه از پروردگار خود فرزند شايسته طلب مى كند: «وَ قالَ إِنِّي ذاهِبٌ إِلى رَبِّي سَيَهْدِينِ رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ»؛ گفت: من به سوى پروردگارم روانم، او مرا هدايت خواهد نمود پروردگارا مرا از فرزندان شايسته عطا كن. ([[سوره صافات]]، آيه 100)</ref>
+پس از آن كه ابراهيم علیه‌السلام از آتش نجات يافت باز هدف خود را تعقيب نموده و شروع به دعوت به دين [[توحيد]] نمود و عده كمى به وى ايمان آوردند.<ref>دليل بر ايمان گروهى از قوم ابراهيم علیه‌السلام اين آيه شريفه است: «قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْراهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْكُمْ»؛ به تحقيق ابراهيم و كسانى كه با وى همراه بودند براى شما مقتدايى نيكو بودند كه به قوم مشرك خود گفتند: ما از شما بيزاريم. ([[سوره ممتحنه]]، آيه 4)</ref> قرآن كريم از آن جمله [[حضرت لوط|لوط]] و همسر ابراهيم علیه‌السلام را اسم مى برد.
-ابراهيم علیه‌السلام و همراهانش در موقع بيرون شدن از وطن خود از قوم خود تبرى جسته و شخص او از آزر كه او را پدر ناميده بود و در واقع پدرش نبود<ref> قبلاً گذشت كه از دعايى كه از آن حضرت در سوره ابراهيم نقل شده اين معنى استفاده مى شود.</ref> بيزارى جسته و به اتفاق همسرش و لوط به سوى ارض مقدس هجرت كردند، باشد كه در آنجا بدون مزاحمت كسى و دور از اذيت و جفاى قومش به عبادت خداوند مشغول باشند.<ref> [[سوره ممتحنه]]، آيه 4 و [[سوره انبياء]]، آيه 71.</ref>
+ابراهيم علیه‌السلام به دستور خداوند متعال به اتفاق همسرش و لوط و همراهان دیگر از پیروانش به سوى ارض مقدس هجرت كردند، باشد كه در آنجا بدون مزاحمت كسى و دور از اذيت و جفاى قومش به عبادت خداوند مشغول باشند.<ref> [[سوره ممتحنه]]، آيه 4 و [[سوره انبياء]]، آيه 71.</ref>
-پس از اين [[دعا]] بود كه خداى تعالى او را با اين كه به حد شيخوخت و كهولت رسيده بود به تولد اسحاق و اسماعيل و از صلب اسحاق به يعقوب بشارت داد و پس از مدت كمى اسماعيل و بعد از او اسحاق به دنيا آمدند و خداوند - همان طورى كه وعده داده بود - بركت را در خود او و دو فرزندش و اولاد ايشان قرار داد و مبارك شان ساخت.
+و در آنجا بود که خداى تعالى او را با اين كه به حد شيخوخت و كهولت رسيده بود به تولد اسحاق و اسماعيل و از صلب اسحاق به يعقوب بشارت داد و پس از مدت كمى اسماعيل و بعد از او اسحاق به دنيا آمدند و خداوند - همان طورى كه وعده داده بود - بركت را در خود او و دو فرزندش و اولاد ايشان قرار داد و مبارك شان ساخت.
-ابراهيم علیه‌السلام به امر پروردگار خود به مكه كه دره اى عميق و بى‌آب و علف بود، رفت و فرزند عزيزش اسماعيل را در سن شيرخوارگى در آن مكان مخوف منزل داده و خود به ارض مقدس مراجعت نمود. اسماعيل در اين سرزمين نشو و نما كرد و اعراب چادرنشين اطراف به دور او جمع شده و بدين وسيله خانه كعبه ساخته شد.
+مدتی پس از ولادت اسماعیل، ابراهيم علیه‌السلام به امر پروردگار خود به مكه كه دره اى عميق و بى‌آب و علف بود، رفت و فرزند عزيزش اسماعيل را به همراه مادرش هاجر در سن شيرخوارگى در آن مكان منزل داده و خود به ارض مقدس مراجعت نمود. اسماعيل در اين سرزمين نشو و نما كرد و اعراب چادرنشين اطراف به دور او جمع شده و بدين وسيله خانه كعبه ساخته شد.
 ابراهيم علیه‌السلام گاه‌گاهى پيش از بناى [[مكه]] و خانه كعبه و پس از آن به مكه مى آمد و از فرزندش اسماعيل ديدن مى كرد.<ref> [[سوره بقره]]، آيه 126 و [[سوره ابراهيم]]، آيه 35-41.</ref> تا آن كه در يك سفر مامور به ساختن خانه كعبه شد، لذا به اتفاق اسماعيل اين خانه را بنا نهاد و اين اولين خانه اى است كه از طرف پروردگار ساخته شد و اين خانه مباركى است كه در آن آيات بينات و در آن مقام ابراهيم است و هر كس درون آن داخل شود از هر گزندى ايمن است.<ref>[[سوره بقره]]، آيه 127-129 و [[سوره آل عمران]]، آيه 96-97.</ref>

@@ سطر ۱۱۱: / سطر ۱۱۱: @@
 {{پیامبران}}
 {{قرآن}}
 [[رده:پیامبران اولوالعزم]]
 [[رده:قصه‌های قرآنی]]
 [[رده:پیامبران]]

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 نام حضرت ابراهیم علیه السلام و داستانهای مرتبط با آن حضرت در آیات زیر از قرآن آمده است:
-[[سوره بقره/متن و ترجمه#124|سوره بقره، آيه 124-131]] • [[سوره بقره/متن و ترجمه#258|سوره بقره، آيه 258-260]] • [[سوره آل عمران/متن و ترجمه#96|سوره آل عمران، آيه 95-97]] • [[ سوره نساء/متن و ترجمه#125|سوره نساء، آيه 125]] • [[ سوره انعام/متن و ترجمه#74|سوره انعام، آيه 74-90]] • [[ سوره انعام/متن و ترجمه#161|سوره انعام، آيه 161]] • [[ سوره هود/متن و ترجمه#73|سوره هود، آيه 73-75]] • [[ سوره ابراهیم/متن و ترجمه#35|سوره ابراهیم، آيه 35-41]] • [[ سوره نحل/متن و ترجمه#120|سوره نحل، آيه 120-122]] •  [[سوره مریم/متن و ترجمه#41|سوره مریم، آيه 41-50]] • [[ سوره انبیاء/متن و ترجمه#51|سوره انبياء، آيه 51-71]] • [[ سوره حج/متن و ترجمه#26|سوره حج، آيه 26-30]] • [[ سوره شعراء/متن و ترجمه#69|سوره شعراء، آيه 69-89]] • [[ سوره احزاب/متن و ترجمه#7|سوره احزاب، آيه 7]] • [[ سوره صافات/متن و ترجمه#83|سوره صافات، آيه 83-111]] • [[ سوره ص/متن و ترجمه#45|سوره ص، آيه 45-46]] • [[ سوره شوری/متن و ترجمه#13|سوره شوری، آيه 13]] • [[ سوره زخرف/متن و ترجمه#28|سوره زخرف، آيه 28]] • [[ سوره نجم/متن و ترجمه#37|سوره نجم، آيه 37]] • [[ سوره حدید/متن و ترجمه#26|سوره حدید، آيه 26]] • [[ سوره ممتحنه/متن و ترجمه#4|سوره ممتحنه، آيه 4]] • [[ سوره اعلی/متن و ترجمه#18|سوره اعلی، آيه 18-19]]
+[[سوره بقره/متن و ترجمه#124|سوره بقره، آيه 124-131]] • [[سوره بقره/متن و ترجمه#258|سوره بقره، آيه 258-260]] • [[سوره آل عمران/متن و ترجمه#96|سوره آل عمران، آيه 95-97]] • [[ سوره نساء/متن و ترجمه#125|سوره نساء، آيه 125]] • [[ سوره انعام/متن و ترجمه#74|سوره انعام، آيه 74-90]] • [[ سوره انعام/متن و ترجمه#161|سوره انعام، آيه 161]] • [[ سوره هود/متن و ترجمه#69|سوره هود، آيه 69-76]] • [[ سوره ابراهیم/متن و ترجمه#35|سوره ابراهیم، آيه 35-41]] • [[ سوره نحل/متن و ترجمه#120|سوره نحل، آيه 120-122]] •  [[سوره مریم/متن و ترجمه#41|سوره مریم، آيه 41-50]] • [[ سوره انبیاء/متن و ترجمه#51|سوره انبياء، آيه 51-73]] • [[ سوره حج/متن و ترجمه#26|سوره حج، آيه 26-30]] • [[ سوره شعراء/متن و ترجمه#69|سوره شعراء، آيه 69-89]] • [[سوره عنکبوت/متن و ترجمه#26|سوره عنکبوت، آیه26]] • [[ سوره عنکبوت/متن و ترجمه#31|سوره عنکبوت، آيه 31و32]] • [[ سوره احزاب/متن و ترجمه#7|سوره احزاب، آيه 7]] • [[ سوره صافات/متن و ترجمه#83|سوره صافات، آيه 83-111]] • [[ سوره ص/متن و ترجمه#45|سوره ص، آيه 45-46]] • [[ سوره شوری/متن و ترجمه#13|سوره شوری، آيه 13]] • [[ سوره زخرف/متن و ترجمه#28|سوره زخرف، آيه 28]] • [[ سوره ذاریات/متن و ترجمه#24|سوره ذاریات، آيه 24 تا 37]] • [[ سوره نجم/متن و ترجمه#37|سوره نجم، آيه 37]] • [[ سوره حدید/متن و ترجمه#26|سوره حدید، آيه 26]] • [[ سوره ممتحنه/متن و ترجمه#4|سوره ممتحنه، آيه 4]] • [[ سوره اعلی/متن و ترجمه#18|سوره اعلی، آيه 18-19]]
 آنچه از [[قرآن]] كريم درباره زندگی آن حضرت استفاده مى شود اين  است كه: ابراهيم علیه‌السلام از اوان طفوليت تا وقتى كه به حد تميز رسيده در نهان‌گاهى دور از جامعه خود مى زيسته و پس از آن كه به حد تميز رسيده از نهان‌گاه خود به سوى قوم و جامعه اش بيرون شده و به پدر خود پيوسته است و ديده كه پدرش و همه مردم بت مى پرستند و چون داراى فطرتى پاك بود و خداوند متعال هم با ارائه ملكوت تاييدش نموده و كارش را به جايى رسانده بود كه تمامى اقوال و افعالش موافق با [[حق]] شده بود، اين عمل را از قوم خود نپسنديد و نتوانست ساكت بنشيند.