حدیث مفرد - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: ویرایش

2021-12-04T06:25:45Z

ویرایش

Zamani در ‏۳۰ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۰۷

2014-05-30T07:07:58Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۸ آوریل ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۲۸

2013-04-08T11:28:23Z

بهرامی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:بخشی از یک کتاب}} {{الگو:نیازمند ویرایش فنی}} مفرد بر دو قسم است: مطلق و نسبی....' ایجاد کرد

2013-04-06T05:00:41Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:بخشی از یک کتاب}} {{الگو:نیازمند ویرایش فنی}} مفرد بر دو قسم است: مطلق و نسبی....' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{الگو:بخشی از یک کتاب}}
{{الگو:نیازمند ویرایش فنی}}
مفرد بر دو قسم است: مطلق و نسبی.

چنانچه انفراد در اصل سند (یعنی اولین راوی و سر سلسله ناقلین حدیث) واقع شود، آن را مفرد مطلق گویند، و در غیر این صورت نسبی است. <ref> درایه شهید، ص 17. </ref>
مفرد مطلق حدیثی است که راوی آن به نقل حدیث منفرد باشد یعنی دیگر روات، این حدیث را ذکر نکرده باشند.<ref> و ان لم یرو به معناه ایضا حدیث آخر فهو فرد من الافراد (اختصار علوم الحدیث، ص 59) . </ref>
این گونه حدیث را «غریب » نیز می نامند و اگر دو تن آن را نقل نموده باشند، «عزیز» گویند.
و اما مفرد نسبی، حدیثی است که مثلا اهل شهری در نقل آن منفرد باشد<ref> ابن حجر، مفرد نسبی را حدیثی می داند که در دو یا چند طبقه منحصرا یک تن نقل کند. (ر.ک: شرح نخبة الفکر، ص 10) ولی در تدریب الراوی، ص 156 آن را قسمتی از انحاء مفرد نسبی می شمارد. </ref>
<ref> مثال مفرد نسبی: ابو نصر احمد بن سهل الفقیه عن حکم بن عتیبة عن حنش قال: کان علی یضحی بکبشین، بکبش عن النبی و بکبش عن نفسه) که از اول تا به آخر سند آن منحصرا از اهل کوفه اند و دیگران حدیث مزبور را نقل ننموده اند. </ref>
مشهور علماء، حدیث مفرد را شاذ هم می نامند،<ref> و مخالف المشهور شاذ (وجیزه) .
الشاذ ما رواه الثقة مخالفا لما رواه الجمهور (درایه شهید، ص 45) . </ref> ولی شافعی و علمای حجاز و نیز جمعی از علمای شیعه در تعریف شاذ گفته اند: شاذ حدیثی است که در مقابل و معارض حدیث مشهور یا حدیثی که رواتش حافظتر است واقع شود.<ref> قال الشافعی: الشاذ ما رواه المقبول مخالفا لروایة من هو اولی منه لا ان یروی ما لا یروی غیره (قواعد التحدیث، ص 131، تقریب، ص 146.مقدمه ابن صلاح، ص 36) . </ref> چنین حدیثی نادر هم نامیده می شود.
چنانچه راوی حدیث شاذ (یعنی مخالف مشهور) غیر ثقه باشد، حدیث مزبور را «منکر» و «مردود» نیز نامند. (33)<ref> درایه شهید، ص 46- مقدمه ابن صلاح، ص 37. </ref>
عکس حدیث شاذ را حدیث «محفوظ » گویند،<ref> شرح نخبة الفکر، ص 20. </ref> بنابر این حدیث محفوظ، حدیث مشهوری است که حدیث شاذی با آن مخالف باشد.
طبق تعریف مشهور، حدیث «انما الاعمال بالنیات » شاذ است، زیرا در طبقه اول فقط عمر آن را روایت کرده و در طبقه دوم فقط علقمه از وی و در طبقه سوم فقط محمد بن ابراهیم از علقمه و در طبقه چهارم، یحیی بن سعید (35)<ref> مقدمه ابن صلاح ص 36 و تدریب الراوی ص 80. </ref>
به هر حال محققان، مجرد انفراد راوی را (در صورتی که ثقه باشد) موجب رد حدیث ندانسته اند.

==پانویس==
<references/>
== منابع ==
درایه الحدیث، کاظم مدیر شانه چی .
[[رده:اصطلاحات حدیثی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{الگو:بخشی از یک کتاب}}
+یکی از اقسام [[خبر واحد]] به اعتبار [[سند حدیث|سند]] آن، «حدیث مفرد» است و آن [[حدیث|حدیثی]] است که راوی در نقل آن تنها باشد و یک راوی حدیث را نقل کند.
-مفرد بر دو قسم است: مطلق و نسبی.
+«حدیث مفرد» بر دو قسم است: مطلق و نسبی. چنانچه انفراد در اصل سند (یعنی اولین راوی و سر سلسله ناقلین [[حدیث]]) واقع شود، آن را مفرد مطلق گویند و در غیر این صورت مفرد نسبی است.<ref>درایه شهید، ص ۱۷.</ref>
-چنانچه انفراد در اصل سند (یعنی اولین راوی و سر سلسله ناقلین [[حدیث]]) واقع شود، آن را مفرد مطلق گویند و در غیر این صورت نسبی است.<ref>درایه شهید، ص 17.</ref>
+مفرد مطلق حدیثی است که راوی آن به نقل حدیث، منفرد باشد، یعنی دیگر روات، این حدیث را ذکر نکرده باشند.<ref>و ان لم یرو به معناه ایضا حدیث آخر فهو فرد من الافراد. (اختصار علوم الحدیث، ص ۵۹)</ref> این گونه حدیث را «[[حدیث غریب|غریب]]» نیز می نامند و اگر دو تن آن را نقل نموده باشند، «[[حدیث عزیز|عزیز]]» گویند؛ و اما مفرد نسبی، حدیثی است که مثلا اهل شهری در نقل آن منفرد باشد.<ref>ابن حجر، مفرد نسبی را حدیثی می داند که در دو یا چند طبقه منحصرا یک تن نقل کند. (ر.ک: شرح نخبة الفکر، ص ۱۰) ولی در تدریب الراوی، ص ۱۵۶ آن را قسمتی از انحاء مفرد نسبی می شمارد.</ref><ref>مثال مفرد نسبی: ابونصر احمد بن سهل الفقیه عن حکم بن عتیبة عن حنش قال: کان علی یضحی بکبشین، بکبش عن النبی و بکبش عن نفسه) که از اول تا به آخر سند آن منحصراً از اهل کوفه اند و دیگران حدیث مزبور را نقل ننموده اند.</ref>
-مفرد مطلق حدیثی است که راوی آن به نقل حدیث منفرد باشد یعنی دیگر روات، این حدیث را ذکر نکرده باشند.<ref>و ان لم یرو به معناه ایضا حدیث آخر فهو فرد من الافراد. (اختصار علوم الحدیث، ص 59)</ref>
+مشهور علماء، حدیث مفرد را [[حدیث شاذ|شاذّ]] هم می نامند،<ref name=":۰">و مخالف المشهور شاذ (وجیزه). الشاذ ما رواه الثقة مخالفا لما رواه الجمهور. (درایه شهید، ص ۴۵)</ref> ولی [[شافعی]] و علمای [[حجاز]] و نیز جمعی از علمای [[شیعه]] در تعریف حدیث شاذ گفته اند: شاذ حدیثی است که در مقابل و معارض [[حدیث مشهور]] یا حدیثی که رواتش حافظتر است واقع شود.<ref name=":۱">قال الشافعی: الشاذ ما رواه المقبول مخالفا لروایة من هو اولی منه لا ان یروی ما لایروی غیره (قواعد التحدیث، ص ۱۳۱؛ مقدمه ابن صلاح، ص ۳۶)</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-درایه الحدیث، کاظم مدیر شانه چی.
+* درایة الحدیث، کاظم مدیر شانه چی.
+* پایگاه مدیریت اطلاعات علوم اسلامی، برگرفته از مقاله «حدیث مفرد».
 {{اصطلاحات حدیثی}}
 [[رده:اصطلاحات حدیثی]]

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 ==منابع==
 درایه الحدیث، کاظم مدیر شانه چی.
 [[رده:اصطلاحات حدیثی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{الگو:بخشی از یک کتاب}}
-{{الگو:نیازمند ویرایش فنی}}
 مفرد بر دو قسم است: مطلق و نسبی.
-چنانچه انفراد در اصل سند (یعنی اولین راوی و سر سلسله ناقلین حدیث) واقع شود، آن را مفرد مطلق گویند، و در غیر این صورت نسبی است. <ref> درایه شهید، ص 17. </ref>
+چنانچه انفراد در اصل سند (یعنی اولین راوی و سر سلسله ناقلین [[حدیث]]) واقع شود، آن را مفرد مطلق گویند و در غیر این صورت نسبی است.<ref>درایه شهید، ص 17.</ref>
-مفرد مطلق حدیثی است که راوی آن به نقل حدیث منفرد باشد یعنی دیگر روات، این حدیث را ذکر نکرده باشند.<ref> و ان لم یرو به معناه ایضا حدیث آخر فهو فرد من الافراد (اختصار علوم الحدیث، ص 59) . </ref>
-این گونه حدیث را «غریب » نیز می نامند و اگر دو تن آن را نقل نموده باشند، «عزیز» گویند.
+مفرد مطلق حدیثی است که راوی آن به نقل حدیث منفرد باشد یعنی دیگر روات، این حدیث را ذکر نکرده باشند.<ref>و ان لم یرو به معناه ایضا حدیث آخر فهو فرد من الافراد. (اختصار علوم الحدیث، ص 59)</ref>
 و اما مفرد نسبی، حدیثی است که مثلا اهل شهری در نقل آن منفرد باشد<ref> ابن حجر، مفرد نسبی را حدیثی می داند که در دو یا چند طبقه منحصرا یک تن نقل کند. (ر.ک: شرح نخبة الفکر، ص 10) ولی در تدریب الراوی، ص 156 آن را قسمتی از انحاء مفرد نسبی می شمارد. </ref>
-<ref> مثال مفرد نسبی: ابو نصر احمد بن سهل الفقیه عن حکم بن عتیبة عن حنش قال: کان علی یضحی بکبشین، بکبش عن النبی و بکبش عن نفسه) که از اول تا به آخر سند آن منحصرا از اهل کوفه اند و دیگران حدیث مزبور را نقل ننموده اند. </ref>
+این گونه حدیث را «غریب» نیز می نامند و اگر دو تن آن را نقل نموده باشند، «عزیز» گویند و اما مفرد نسبی، حدیثی است که مثلا اهل شهری در نقل آن منفرد باشد.<ref>ابن حجر، مفرد نسبی را حدیثی می داند که در دو یا چند طبقه منحصرا یک تن نقل کند. (ر.ک: شرح نخبة الفکر، ص 10) ولی در تدریب الراوی، ص 156 آن را قسمتی از انحاء مفرد نسبی می شمارد.</ref><ref>مثال مفرد نسبی: ابونصر احمد بن سهل الفقیه عن حکم بن عتیبة عن حنش قال: کان علی یضحی بکبشین، بکبش عن النبی و بکبش عن نفسه) که از اول تا به آخر سند آن منحصراً از اهل کوفه اند و دیگران حدیث مزبور را نقل ننموده اند.</ref>
 مشهور علماء، حدیث مفرد را شاذ هم می نامند،<ref> و مخالف المشهور شاذ (وجیزه) .
-الشاذ ما رواه الثقة مخالفا لما رواه الجمهور (درایه شهید، ص 45) . </ref> ولی شافعی و علمای حجاز و نیز جمعی از علمای شیعه در تعریف شاذ گفته اند: شاذ حدیثی است که در مقابل و معارض حدیث مشهور یا حدیثی که رواتش حافظتر است واقع شود.<ref>  قال الشافعی: الشاذ ما رواه المقبول مخالفا لروایة من هو اولی منه لا ان یروی ما لا یروی غیره (قواعد التحدیث، ص 131، تقریب، ص 146.مقدمه ابن صلاح، ص 36) . </ref> چنین حدیثی نادر هم نامیده می شود.
+مشهور علماء، حدیث مفرد را شاذ هم می نامند،<ref>و مخالف المشهور شاذ (وجیزه). الشاذ ما رواه الثقة مخالفا لما رواه الجمهور. (درایه شهید، ص45)</ref> ولی شافعی و علمای [[حجاز]] و نیز جمعی از علمای [[شیعه]] در تعریف شاذ گفته اند: شاذ حدیثی است که در مقابل و معارض حدیث مشهور یا حدیثی که رواتش حافظتر است واقع شود.<ref>قال الشافعی: الشاذ ما رواه المقبول مخالفا لروایة من هو اولی منه لا ان یروی ما لایروی غیره (قواعد التحدیث، ص 131، تقریب، ص 146. مقدمه ابن صلاح، ص 36)</ref> چنین حدیثی نادر هم نامیده می شود.
-چنانچه راوی حدیث شاذ (یعنی مخالف مشهور) غیر ثقه باشد، حدیث مزبور را «منکر» و «مردود» نیز نامند. (33)<ref> درایه شهید، ص 46- مقدمه ابن صلاح، ص 37. </ref>
-عکس حدیث شاذ را حدیث «محفوظ » گویند،<ref> شرح نخبة الفکر، ص 20. </ref> بنابر این حدیث محفوظ، حدیث مشهوری است که حدیث شاذی با آن مخالف باشد.
+چنانچه راوی حدیث شاذ (یعنی مخالف مشهور) غیر ثقه باشد، حدیث مزبور را «منکر» و «مردود» نیز نامند.<ref>درایه شهید، ص 46-مقدمه ابن صلاح، ص37.</ref>
-طبق تعریف مشهور، حدیث «انما الاعمال بالنیات » شاذ است، زیرا در طبقه اول فقط عمر آن را روایت کرده و در طبقه دوم فقط علقمه از وی و در طبقه سوم فقط محمد بن ابراهیم از علقمه و در طبقه چهارم، یحیی بن سعید (35)<ref> مقدمه ابن صلاح ص 36 و تدریب الراوی ص 80. </ref>
-به هر حال محققان، مجرد انفراد راوی را (در صورتی که ثقه باشد) موجب رد حدیث ندانسته اند.
+عکس حدیث شاذ را حدیث «محفوظ» گویند،<ref>شرح نخبة الفکر، ص 20.</ref> بنابراین حدیث محفوظ، حدیث مشهوری است که حدیث شاذی با آن مخالف باشد.
-−
 ==پانویس==
 <references/>
 == منابع ==
-درایه الحدیث، کاظم مدیر شانه چی .
+==منابع==
 [[رده:اصطلاحات حدیثی]]