حدیث لوح - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: ویرایش

2021-11-30T10:29:25Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۱۸

2021-11-30T08:18:46Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۷ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۴۵

2020-03-07T06:45:16Z

Aghajani در ‏۷ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۴۵

2020-03-07T06:45:00Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۲۷

2016-02-15T10:27:57Z

Goodosuser: تبدیل کافی به الکافی

2015-05-10T02:40:03Z

تبدیل کافی به الکافی

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۳۱

2014-01-29T07:31:55Z

نمایش تغییرات

اله یاری: /* منابع */

2013-12-22T10:48:01Z

‏منابع

اله یاری: /* بیان حدیث */

2013-12-22T10:39:31Z

‏بیان حدیث

اله یاری در ‏۲۲ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۳۴

2013-12-22T10:34:33Z

نمایش تغییرات

@@ سطر ۵۰: / سطر ۵۰: @@
 ==منابع==
-*سيد حسين مير نورالهي، امامت از منظر حديث لوح،[http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 1 دی ماه 1392.
+*سيد حسين مير نورالهي، امامت از منظر حديث لوح، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 1 دی ماه 1392.
 [[رده: حدیث]]
 [[رده:احادیث با عناوین خاص]]

@@ سطر ۵۰: / سطر ۵۰: @@
 ==منابع==
-* [http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=44158 امامت از منظر حديث لوح، سيد حسين مير نورالهي، سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام]، تاریخ بازیابی: 1 دی ماه 1392.
+*سيد حسين مير نورالهي، امامت از منظر حديث لوح،[http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 1 دی ماه 1392.
 [[رده: حدیث]]
 [[رده:احادیث با عناوین خاص]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۲۷
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	{{منبع الکترونیکی معتبر}}		{{منبع الکترونیکی معتبر}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{منبع الکترونیکی معتبر}}
-لوحی که خداوند به [[پیامبر اکرم]] صلی الله علیه و آله به عنوان هدیه برای تولد [[امام حسین]] علیه السلام اهداء نموده و برای شاد شدن دختر گرامی‌اش به ایشان اعطاء می‌شود.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب؛ الکافی، تهران، دارالکتب الإسلامیة، 1365 هـ.ش، ج1، ص527.</ref>
+لوحی که خداوند به [[پیامبر اکرم]] صلی الله علیه و آله به عنوان هدیه برای تولد [[امام حسین]] علیه السلام اهداء نموده و برای شاد شدن دختر گرامی‌اش به ایشان اعطاء می‌شود.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب؛ [[الکافی]]، تهران، دارالکتب الإسلامیة، 1365 هـ.ش، ج1، ص527.</ref>
 ==مفاد حدیث لوح==
@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 حدیث لوح از احادیث جامعی است که در کتب مورد اعتماد [[شیعه]]، با وجود راویان و عالمان فرهیخته نقل شده است. مطالب مختلفی نیز در تأیید این روایت وجود دارد که صحت آن را تقویت کرده و بر ارزش آن افزوده است. اکنون به کتب معتبر اصلی شیعه و راویان معتبری که در سند این روایت وجود دارند، اشاره می‌کنیم.
-این روایت را ثقة الاسلام [[کلینی]] در کتاب مشهور کافی از طریق راویان مورد اعتماد به این صورت بیان نموده: مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی وَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِاللَّهِ عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ ظَرِیفٍ وَ عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ أَبِی حَمَّادٍ عَنْ بَکْرِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ عَبْدِالرَّحْمَنِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِاللَّهِ علیه االسلام قَال.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب؛ الکافی، تهران، دارالکتب الإسلامیة، 1365 هـ.ش، ج1 ، ص527.</ref>
+این روایت را ثقة الاسلام [[کلینی]] در کتاب مشهور [[الکافی]] از طریق راویان مورد اعتماد به این صورت بیان نموده: مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی وَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِاللَّهِ عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ ظَرِیفٍ وَ عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ أَبِی حَمَّادٍ عَنْ بَکْرِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ عَبْدِالرَّحْمَنِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِاللَّهِ علیه االسلام قَال.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب؛ [[الکافی]]، تهران، دارالکتب الإسلامیة، 1365 هـ.ش، ج1 ، ص527.</ref>
-برای توضیح این سند که در واقع از سه سند تشکیل یافته‌ است، آنها را از هم جدا می‌کنیم و تعیین می‌کنیم که هر سه سند صحیح و مورد اعتماد است. بنابراین این [[حدیث]] فقط در کتاب شریف کافی دارای سه سند است که عبارتند از:
+برای توضیح این سند که در واقع از سه سند تشکیل یافته‌ است، آنها را از هم جدا می‌کنیم و تعیین می‌کنیم که هر سه سند صحیح و مورد اعتماد است. بنابراین این [[حدیث]] فقط در کتاب شریف [[الکافی]] دارای سه سند است که عبارتند از:
 * الف. محمد بن یحیی عن عبدالله بن جعفر عن الحسن بن ظریف عن بکر بن صالح عن عبدالرحمن بن سالم عن أبی بصیر عن أبی عبدالله
@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 * ج. علی بن محمد عن صالح بن أبی حماد عن بکر بن صالح عن عبدالرحمن بن سالم عن أبی بصیر عن أبی عبدالله
-علاوه بر کلینی در کتاب [[کافی]] عالمان دیگری نیز این روایت را معتبر دانسته و آن را در کتاب خودشان با همان اسناد و یا اسناد دیگر نقل کرده‌اند. نعمانی در کتاب غیبت و [[شیخ صدوق]] در عیون اخبارالرضا علیه السلام و کمال الدین و [[شیخ مفید]] نیز در کتاب اختصاص و شیخ طوسی نیز در کتاب الغیبه<ref>نعمانی، محمد بن ابراهیم؛ الغیبه، تهران، مکتبة الصدوق، 1397ه ق، ص62 و شیخ صدوق، کمال الدین، قم، دارالکتب الاسلامیه، 1395 هـ.ق، ج1، ص308 و شیخ صدوق، عیون أخبارالرضا علیه السلام، انتشارات جهان، 1378 هـ.ق، ج1، ص41 و تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، قم، انتشارات رضی، 1363ش، ص18 و مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، بیروت، موسسة الوفا، 1404 هـ.ق، ج36، ص195 و شیخ مفید، الاختصاص، قم، کنگره شیخ مفید، 1413 هـ.ق، ص210 و شیخ طوسی، الغیبه، قم، موسسه معارف اسلامی، 1411 هـ.ق، ص143.</ref> و همچنین در کتابهای دیگری چون احتجاج و ارشاد القلوب و تأویل الآیات و تقریب المعارف و فضائل فضل بن شاذان و مناقب [[ابن شهر آشوب]] و کشف الغمه والفصول المختاره والصراط المستقیم والارشاد شیخ مفید... به این روایت به طور کلی یا جزئی، با ذکر سند یا اسناد و یا بدون آن نیز نقل کرده‌اند.
+علاوه بر کلینی در کتاب [[الکافی]] عالمان دیگری نیز این روایت را معتبر دانسته و آن را در کتاب خودشان با همان اسناد و یا اسناد دیگر نقل کرده‌اند. نعمانی در کتاب غیبت و [[شیخ صدوق]] در عیون اخبارالرضا علیه السلام و کمال الدین و [[شیخ مفید]] نیز در کتاب اختصاص و شیخ طوسی نیز در کتاب الغیبه<ref>نعمانی، محمد بن ابراهیم؛ الغیبه، تهران، مکتبة الصدوق، 1397ه ق، ص62 و شیخ صدوق، کمال الدین، قم، دارالکتب الاسلامیه، 1395 هـ.ق، ج1، ص308 و شیخ صدوق، عیون أخبارالرضا علیه السلام، انتشارات جهان، 1378 هـ.ق، ج1، ص41 و تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، قم، انتشارات رضی، 1363ش، ص18 و مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، بیروت، موسسة الوفا، 1404 هـ.ق، ج36، ص195 و شیخ مفید، الاختصاص، قم، کنگره شیخ مفید، 1413 هـ.ق، ص210 و شیخ طوسی، الغیبه، قم، موسسه معارف اسلامی، 1411 هـ.ق، ص143.</ref> و همچنین در کتابهای دیگری چون احتجاج و ارشاد القلوب و تأویل الآیات و تقریب المعارف و فضائل فضل بن شاذان و مناقب [[ابن شهر آشوب]] و کشف الغمه والفصول المختاره والصراط المستقیم والارشاد شیخ مفید... به این روایت به طور کلی یا جزئی، با ذکر سند یا اسناد و یا بدون آن نیز نقل کرده‌اند.
 ==کرامتی دیگر برای اهل‌ بیت علیهم السلام==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۴۸
سطر ۴۹:		سطر ۴۹:
	تاریخ بازیابی:1 دی ماه 1392.		تاریخ بازیابی:1 دی ماه 1392.
	[[رده: حدیث]]		[[رده: حدیث]]
		+	[[رده:احادیث با عناوین خاص]]

@@ سطر ۳۷: / سطر ۳۷: @@
 بسم اللَّه الرحمن الرحیم‌
-این نامه از جانب خداوند [[عزیز]] [[حکیم]] است برای محمد،پیامبر او و نور و سفیر و دربان و دلیل او که روح الامین از نزد پروردگار جهان بر او نازل شود. ای محمّد! اسم‌های مرا بزرگ شمار و نعمت‌های مرا سپاس گزار و الطاف مرا انکار مدار. همانا منم خدایی که جز من شایان پرستش نیست. منم شکننده جبّاران و دولت رساننده مظلومان و جزا دهنده روز رستاخیز. همانا منم خدایی که جز من کسی شایان پرستش نیست. هر که جز فضل مرا امیدوار باشد و از غیر عدالت من بترسد، او را عذابی کنم که هیچ یک از جهانیان را نکرده باشم؛ پس تنها مرا پرستش کن و تنها بر من[[ توکّل]] نما. من هیچ پیامبری را مبعوث نساختم که دورانش کامل شود و مدّتش تمام گردد جز این که برای او وصی و جانشینی مقرّر کردم و من تو را بر پیامبران دیگر برتری دادم و وصی تو را بر اوصیای دیگر و تو را به دو شیرزاده و دو نوه‌ات [[حسن]] و [[حسین]] گرامی داشتم و حسن را بعد از سپری شدن روزگار پدرش کانون علم خود قرار دادم و حسین را خزانه‌دار وحی خود ساختم و او را به شهادت گرامی داشتم و پایان کارش را به سعادت رسانیدم. او برترین شهداست و مقامش از همه آن‌ها عالی‌تر است. کلمه تامه خود را همراه او و حجت رسای خود را نزد او قرار دادم، به سبب عترت او پاداش و کیفر دهم. نخستین آن‌ها سرور عابدان و زینت اولیای گذشته من است و پسر او که مانند جدّ محمود خود محمّد است، او شکافنده علم من و کانون حکمت من است و [[جعفر]] است که شک کنندگان درباره او هلاک می‌شوند هر که او را نپذیرد مرا نپذیرفته. سخن و وعده پا برجای من است که مقام جعفر را گرامی دارم و او را به پیروان و یاران و دوستانش مسرور سازم. پس از او [[موسی]] است که آشوبی سخت و گیج کننده فرا گیرد؛ زیرا رشته وجوب اطاعت من منقطع نگردد و حجّت من پنهان نشود و همانا اولیای من با جامی سرشار سیراب شوند. هر کس یکی از آنها را انکار کند، نعمت مرا انکار کرده و آن که یک آیه از کتاب مرا تغییر دهد، بر من دروغ بسته است. پس از گذشتن دوران بنده و دوست و برگزیده‌ام موسی، وای بر دروغ بندان و منکران علی و دوست و یاور من و کسی که بارهای سنگین [[نبوّت]] را به دوش او گذارم و به وسیله انجام دادن آن‌ها امتحانش کنم. او را مردی پلید و گردن‌کش می‌کشد و در شهری که بنده صالح آن را ساخته است، در کنار بدترین مخلوقم به خاک سپرده می‌شود. فرمان و وعده من ثابت شده که او را به وجود پسرش و جانشین و وارث علمش محمّد مسرور سازم. او کانون علم من و محلّ راز من و حجّت من بر خلقم خواهد بود. هر بنده‌ای به او ایمان آورد، بهشت را جایگاهش سازم و شفاعت او را بر هفتاد تن از خاندانش که همگی سزاوار دوزخ باشند، بپذیرم و عاقبت کار پسرش علی را که دوست و یاور من و شاهد و گواه در میان مخلوق من و امین وحی من است، به سعادت رسانم. از او دعوت کننده به سوی را هم و خزانه‌دار علمم حسن علیه السلام را به وجود آورم.و این رشته را به وجود پسر او «م، ح، م، د» که رحمت برای جهانیان است کامل‌کنم. او کمال موسی، رونق عیسی و صبر ایّوب دارد. در زمان (غیبت) او دوستانم خوار گردند و (ستمگران) سرهای آن‌ها را برای یک‌دیگر هدیه فرستند، چنان که سرهای ترک و دیلم را به هدیه فرستند. ایشان را بکشند و بسوزانند و آن‌ها ترسان و بیم‌ناک و هراسان باشند. زمین از خونشان رنگین گردد و ناله و واویلا در میان زنانشان بلند شود. آن‌ها دوستان حقیقی من هستند. به وسیله آن‌ها هر آشوب سخت و تاریک را بزدایم و از برکت آن‌ها شبهات و مصیبات و زنجیرها را بردارم. درودها و رحمت پروردگارشان بر آن‌ها باد و آنان هدایت شدگان هستند.<ref>- طبرسی، احمد بن علی؛ الاحتجاج، مشهد، مرتضی، اول، 1403ه ق، ج1، ص 67</ref>
+این نامه از جانب خداوند [[عزیز]] [[حکیم]] است برای محمد،پیامبر او و نور و سفیر و دربان و دلیل او که روح الامین از نزد پروردگار جهان بر او نازل شود. ای محمّد! اسم‌های مرا بزرگ شمار و نعمت‌های مرا سپاس گزار و الطاف مرا انکار مدار. همانا منم خدایی که جز من شایان پرستش نیست. منم شکننده جبّاران و دولت رساننده مظلومان و جزا دهنده روز رستاخیز. همانا منم خدایی که جز من کسی شایان پرستش نیست. هر که جز فضل مرا امیدوار باشد و از غیر عدالت من بترسد، او را عذابی کنم که هیچ یک از جهانیان را نکرده باشم؛ پس تنها مرا پرستش کن و تنها بر من[[ توکّل]] نما. من هیچ پیامبری را مبعوث نساختم که دورانش کامل شود و مدّتش تمام گردد جز این که برای او وصی و جانشینی مقرّر کردم و من تو را بر پیامبران دیگر برتری دادم و وصی تو را بر اوصیای دیگر و تو را به دو شیرزاده و دو نوه‌ات [[امام حسن علیه السلام|حسن]] و [[امام حسین علیه السلام|حسین]] گرامی داشتم و حسن را بعد از سپری شدن روزگار پدرش کانون علم خود قرار دادم و حسین را خزانه‌دار وحی خود ساختم و او را به شهادت گرامی داشتم و پایان کارش را به سعادت رسانیدم. او برترین شهداست و مقامش از همه آن‌ها عالی‌تر است. کلمه تامه خود را همراه او و حجت رسای خود را نزد او قرار دادم، به سبب عترت او پاداش و کیفر دهم. نخستین آن‌ها سرور عابدان و زینت اولیای گذشته من است و پسر او که مانند جدّ محمود خود محمّد است، او شکافنده علم من و کانون حکمت من است و [[امام صادق علیه السلام| جعفر]] است که شک کنندگان درباره او هلاک می‌شوند هر که او را نپذیرد مرا نپذیرفته. سخن و وعده پا برجای من است که مقام جعفر را گرامی دارم و او را به پیروان و یاران و دوستانش مسرور سازم. پس از او [[امام کاظم علیه السلام|موسی]] است که آشوبی سخت و گیج کننده فرا گیرد؛ زیرا رشته وجوب اطاعت من منقطع نگردد و حجّت من پنهان نشود و همانا اولیای من با جامی سرشار سیراب شوند. هر کس یکی از آنها را انکار کند، نعمت مرا انکار کرده و آن که یک آیه از کتاب مرا تغییر دهد، بر من دروغ بسته است. پس از گذشتن دوران بنده و دوست و برگزیده‌ام موسی، وای بر دروغ بندان و منکران علی و دوست و یاور من و کسی که بارهای سنگین [[نبوّت]] را به دوش او گذارم و به وسیله انجام دادن آن‌ها امتحانش کنم. او را مردی پلید و گردن‌کش می‌کشد و در شهری که بنده صالح آن را ساخته است، در کنار بدترین مخلوقم به خاک سپرده می‌شود. فرمان و وعده من ثابت شده که او را به وجود پسرش و جانشین و وارث علمش محمّد مسرور سازم. او کانون علم من و محلّ راز من و حجّت من بر خلقم خواهد بود. هر بنده‌ای به او ایمان آورد، بهشت را جایگاهش سازم و شفاعت او را بر هفتاد تن از خاندانش که همگی سزاوار دوزخ باشند، بپذیرم و عاقبت کار پسرش علی را که دوست و یاور من و شاهد و گواه در میان مخلوق من و امین وحی من است، به سعادت رسانم. از او دعوت کننده به سوی را هم و خزانه‌دار علمم حسن علیه السلام را به وجود آورم.و این رشته را به وجود پسر او «م، ح، م، د» که رحمت برای جهانیان است کامل‌کنم. او کمال موسی، رونق عیسی و صبر ایّوب دارد. در زمان (غیبت) او دوستانم خوار گردند و (ستمگران) سرهای آن‌ها را برای یک‌دیگر هدیه فرستند، چنان که سرهای ترک و دیلم را به هدیه فرستند. ایشان را بکشند و بسوزانند و آن‌ها ترسان و بیم‌ناک و هراسان باشند. زمین از خونشان رنگین گردد و ناله و واویلا در میان زنانشان بلند شود. آن‌ها دوستان حقیقی من هستند. به وسیله آن‌ها هر آشوب سخت و تاریک را بزدایم و از برکت آن‌ها شبهات و مصیبات و زنجیرها را بردارم. درودها و رحمت پروردگارشان بر آن‌ها باد و آنان هدایت شدگان هستند.<ref>- طبرسی، احمد بن علی؛ الاحتجاج، مشهد، مرتضی، اول، 1403ه ق، ج1، ص 67</ref>
 '''نکته'''