حبیب بن مظاهر اسدی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۵

2025-07-07T11:05:09Z

مهدی موسوی در ‏۱۳ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۹

2023-03-13T10:59:43Z

مهدی موسوی: ویرایش

2021-11-08T07:44:49Z

ویرایش

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۳۲

2020-03-01T05:32:31Z

Zamani: در اصل روایت نام حبیب نیامده بود

2020-03-01T05:30:48Z

در اصل روایت نام حبیب نیامده بود

Zamani در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۱۲

2020-02-29T11:12:28Z

Zamani در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۱۲

2020-02-29T11:12:10Z

Zamani در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۱۰

2020-02-29T11:10:58Z

Zamani در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۰۰

2020-02-29T11:00:40Z

Zamani در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۴۲

2020-02-29T08:42:41Z

@@ سطر ۳۹: / سطر ۳۹: @@
 در [[شب عاشورا]]، وقتى [[نافع بن هلال]] از گفتگوى امام حسین علیه السلام و [[حضرت زینب سلام الله علیها|زینب کبرى]] فهمید که آن بانوى شجاع از وفا و ماندگارى یاران اطمینان ندارد، به سرعت خود را به حبیب رساند. او نیز همرزمان مخلص و جان بر کف را صدا زد و دسته جمعى به سوى [[خیمه گاه کربلا|خیمه‌هاى]] حرم حسینى رفتند و در مقابل آن‌ها ایستادند. حبیب به نمایندگى از آن جمع، چنین گفت: «سلام و درود بر شما اى سروران ما، اى خاندان رسالت! این شمشیرهاى جوانان شماست که سوگند خورده‌اند تیغ در نیام نبرند، مگر آن که بر گردن دشمنانتان فرود آورند. این هم نیزه‌هاى جوانان و غلامان شماست که سوگند خورده‌اند آن‌ها را در سینه دشمنانتان بنشانند».<ref> شرف الدین، المجالس الفاخره، ص ۹۴.</ref> حسین بن على علیه السلام بیرون آمد و از حبیب و همراهانش تشکر کرد و از خدا خواست که پاداش نیک به آنان عطا کند.
-صبح [[روز عاشورا|عاشورا]]، امام حسین(ع) حبیب بن مظاهر را فرمانده جناح چپ نیروهای خویش ساخت، [[زهیر بن قین بجلی|زهیر بن قین]] را در جناح راست و [[حضرت عباس علیه السلام|حضرت ابوالفضل]](ع) را با پرچم در قلب لشکر قرارداد.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج۲، ص۷</ref>
+صبح [[روز عاشورا|عاشورا]]، امام حسین علیه السلام حبیب بن مظاهر را فرمانده جناح چپ نیروهای خویش ساخت، [[زهیر بن قین بجلی|زهیر بن قین]] را در جناح راست و [[حضرت عباس علیه السلام|حضرت ابوالفضل]] علیه السلام را با پرچم در قلب لشکر قرارداد.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج۲، ص۷</ref>
-وقتی امام حسین(ع) در سخنرانی خود خطاب به سپاهیان [[عمر بن سعد|عمر سعد]]، حسب و نسب و فضایل را یادآور شد، [[شمر بن ذی الجوشن|شمر]] گفت: من خدا را با شک و تردید عبادت می‌کند اگر بدانم چه می‌گویی! پس حسین علیه السلام ساکت شد و حبیب بن مظاهر در پاسخ او گفت: ای دشمن خدا و دشمن رسول خدا! به خدا من تو را چنان می‌بینم که با هفتاد شک و تردید خدا را عبادت می‌کنی، شهادت می‌دهم که تو نمی‌فهمی او چه می‌گوید، چرا که خداوند بر قلب تو مهر زده است.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج۱، ص۳۵۸</ref>
+وقتی امام حسین علیه السلام در سخنرانی خود خطاب به سپاهیان [[عمر بن سعد|عمر سعد]]، حسب و نسب و فضایل را یادآور شد، [[شمر بن ذی الجوشن|شمر]] گفت: من خدا را با شک و تردید عبادت می‌کند اگر بدانم چه می‌گویی! پس حسین علیه السلام ساکت شد و حبیب بن مظاهر در پاسخ او گفت: ای دشمن خدا و دشمن رسول خدا! به خدا من تو را چنان می‌بینم که با هفتاد شک و تردید خدا را عبادت می‌کنی، شهادت می‌دهم که تو نمی‌فهمی او چه می‌گوید، چرا که خداوند بر قلب تو مهر زده است.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج۱، ص۳۵۸</ref>
 زمانی که [[ابوثمامه صائدی|ابوثمامه]] وقت [[نماز]] را به امام یادآوری کرد امام فرمود: از آنان بخواهید دست از جنگ بردارند تا نماز بخوانیم. [[حصین بن نمیر]] (حصین بن تمیم) گفت: نمازتان قبول نیست. حبیب بن مظاهر گفت: خیال می‌کنی نماز خاندان رسول قبول نیست و نماز تو قبول است ‌ای شرابخوار.؟ و حبیب بر او حمله کرد و با شمشیر به صورت اسب حصین زد، او بر زمین افتاد و یارانش حمله کرده، او را از چنگ حبیب نجات دادند.<ref>قمی، نفس المهموم، ۱۳۷۶ق، ص۱۲۴.</ref>
@@ سطر ۵۷: / سطر ۵۷: @@
 حبیب بن مظاهر، علاوه بر آن که سیمایى جذاب و جمالى شایسته داشت، از کمال معنوى هم برخوردار بود. او را از حافظان [[قرآن]] نام برده‌اند و شب‌ها پس از [[نماز عشاء]] تا صبح، قرآن را ختم مى‌کرد.<ref> اعیان الشیعه، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref>
-[[امام علی علیه السلام|حضرت علی]](ع)، حبیب را به علم منایا و بلایا (علم به اموری که بعدها اتفاق خواهد افتاد) آگاه ساخته بود.<ref>الحسین فی طریقه الی الشهاده، ص۶</ref> آمده است روزى [[میثم تمار]]، سوار بر اسب، از جایى که گروهى از طایفه [[قبیله بنی اسد|بنى‌اسد]] نشسته بودند مى‌گذشت. حبیب را دید که سوار بر اسب مى‌آید. به یکدیگر نزدیک شدند و به همان حالت، روى اسب با هم سخنانى طولانى گفتند. در پایان این دیدار، حبیب بن مظاهر، خطاب به میثم تمار گفت: گویا پیرمرد خربزه فروشى را مى‌بینم که در راه عشق و محبت دودمان [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه و آله او را به دار مى‌آویزند و بر فراز چوبه‌دار، شکمش را پاره مى‌کنند.
+[[امام علی علیه السلام|حضرت علی]] علیه السلام، حبیب را به علم منایا و بلایا (علم به اموری که بعدها اتفاق خواهد افتاد) آگاه ساخته بود.<ref>الحسین فی طریقه الی الشهاده، ص۶</ref> آمده است روزى [[میثم تمار]]، سوار بر اسب، از جایى که گروهى از طایفه [[قبیله بنی اسد|بنى‌اسد]] نشسته بودند مى‌گذشت. حبیب را دید که سوار بر اسب مى‌آید. به یکدیگر نزدیک شدند و به همان حالت، روى اسب با هم سخنانى طولانى گفتند. در پایان این دیدار، حبیب بن مظاهر، خطاب به میثم تمار گفت: گویا پیرمرد خربزه فروشى را مى‌بینم که در راه عشق و محبت دودمان [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه و آله او را به دار مى‌آویزند و بر فراز چوبه‌دار، شکمش را پاره مى‌کنند.
 میثم نیز گفت: من هم مردى را مى‌شناسم سرخ‌رو، با گیسوانى بلند (اشاره به حبیب بن مظاهر) که در راه یارى فرزند رسول خدا، [[امام حسین علیه السلام|حسین بن على]] علیه السلام به میدان مى‌رود و کشته مى‌شود و سر بریده‌اش را در کوفه مى‌گردانند.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''حَبیب بن مُظاهِر اَسَدی''' از یاران خاص [[امام علی علیه السلام|امام علی]]، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] (علیهم‌السلام) و از بزرگان [[کوفه]] بود. او و چند نفر دیگر از [[شیعه|شیعیان]] اولین نامه را پس از مرگ [[معاویه بن ابی سفیان|معاویه]] به امام حسین (علیه‌السلام) نوشتند و آن حضرت را به کوفه دعوت نمودند. پس از شهادت [[مسلم بن عقیل]] و بیعت‌شکنی مردم کوفه، حبیب به همراه [[مسلم بن عوسجه]] مخفیانه از کوفه خارج شدند و خود را در [[کربلا]] به امام حسین رساندند. حبیب بن مظاهر در [[روز عاشورا]]، در دفاع از امام و خانواده ایشان مبارزه جانانه‌ای نمود و به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید.
+«'''حَبیب بن مُظاهِر اَسَدی'''» از یاران خاص [[امام علی علیه السلام|امام علی]]، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] (علیهم‌السلام) و از بزرگان [[کوفه]] بود. او و چند نفر دیگر از [[شیعه|شیعیان]]، اولین نامه را پس از مرگ [[معاویه بن ابی سفیان|معاویه]] به امام حسین (علیه‌السلام) نوشتند و آن حضرت را به کوفه دعوت نمودند. پس از شهادت [[مسلم بن عقیل]] و بیعت‌شکنی مردم کوفه، حبیب به همراه [[مسلم بن عوسجه]] مخفیانه از کوفه خارج شدند و خود را در [[کربلا]] به امام حسین رساندند. حبیب بن مظاهر در [[روز عاشورا]]، مبارزه جانانه‌ای نمود و به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید.
-[[پرونده:حبیب.jpg|بندانگشتی|مرقد حبیب بن مظاهر در حرم امام حسین]]
+[[پرونده:قبر حبیب.jpg|بندانگشتی|مرقد حبیب بن مظاهر در حرم امام حسین]]
 ==زندگی‌نامه==
@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 حبیب بن مظاهر از جمله کسانى بود که در صراط مستقیم حق و [[ولایت|ولایت]] علوى ثابت قدم و استوار ماند و در شمار یاران خالص و شاگردان ویژه [[امام علی علیه السلام|حضرت على]] علیه السلام قرار گرفت و در ردیف کسانى همچون: [[میثم تمار]]، [[رشید هجری]]، [[عمرو بن حمق|عمرو بن حمق خزاعى]] و دیگران، از حاملان علوم [[امیرالمومنین]] علیه السلام بود.<ref> سفینة البحار، ج ۱، ص ۴۰۵.</ref>
-حبیب، از زمانى که حضرت امیر علیه السلام [[کوفه]] را مرکز [[خلافت]] خویش قرار داد، به این شهر آمد و ساکن آن جا شد و در رکاب آن حضرت در همه نبردها حضور داشت.<ref> ابصارالعین فى انصارالحسین، ص ۵۶.</ref> آموخته‌هایش از حضرت على علیه السلام، او را در علومى همچون: [[فقه]]، [[تفسیر]]، قرائت، [[حدیث]]، [[ادبیات عرب|ادبیات]]، [[جدل]] و مناظره، پیشتاز ساخته بود. وى در زمره گروه ویژه از اصحاب امیرالمؤمنین با عنوان «[[شرطة الخمیس]]» بود.<ref> شمس الدین، انصارالحسین، ص ۶۶.</ref> این گروه ویژه، یاران همیشه آماده و گوش به فرمانى بودند که در پى مأموریت هاى خاص اعزام مى‌شدند و با مولاى خود پیمان [[شهادت در راه خدا|شهادت]] و اطاعت بسته بودند.
+حبیب، از زمانى که حضرت امیر علیه السلام [[کوفه]] را مرکز [[خلافت]] خویش قرار داد، به این شهر آمد و ساکن آن جا شد و در رکاب آن حضرت در همه نبردها حضور داشت.<ref> ابصارالعین فى انصارالحسین، ص ۵۶.</ref> آموخته‌هایش از حضرت على علیه السلام، او را در علومى همچون: [[فقه]]، [[تفسیر]]، قرائت، [[حدیث]]، [[ادبیات عرب|ادبیات]]، جدل و مناظره، پیشتاز ساخته بود. وى در زمره گروه ویژه از اصحاب امیرالمؤمنین با عنوان «[[شرطة الخمیس]]» بود.<ref> شمس الدین، انصارالحسین، ص ۶۶.</ref> این گروه ویژه، یاران همیشه آماده و گوش به فرمانى بودند که در پى مأموریت هاى خاص اعزام مى‌شدند و با مولاى خود پیمان [[شهادت در راه خدا|شهادت]] و اطاعت بسته بودند.
 با [[شهادت امام علی علیه السلام|شهادت امیرالمؤمنین]] علیه السلام در سال چهل هجرى، [[امام حسن]] علیه السلام رهبر مسلمانان شد. اما با اتفاقاتى که پیش آمد و به امضاى قرارداد [[صلح امام حسن علیه السلام|صلح]] میان آن حضرت و [[معاویه]] انجامید، رفته‌رفته شرایط بر دوست داران [[اهل البیت|اهل بیت]] سخت‌تر گردید.
@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 قبر پاک این فدایى پاک‌باخته با [[ضریح]] کوچکى که دارد، در [[حرم امام حسین علیه السلام|حرم مطهر امام حسین]] علیه السلام و در سمت چپ درِ ورودى از سمت [[قبله]] قرار داد.
-==ویژگی‌های معنوی  ==
+==ویژگی‌های معنوی==
 حبیب بن مظاهر، علاوه بر آن که سیمایى جذاب و جمالى شایسته داشت، از کمال معنوى هم برخوردار بود. او را از حافظان [[قرآن]] نام برده‌اند و شب‌ها پس از [[نماز عشاء]] تا صبح، قرآن را ختم مى‌کرد.<ref> اعیان الشیعه، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref>
-[[امام علی علیه السلام|حضرت علی]](ع)، حبیب را به [[علم منایا و بلایا]] (علم به اموری که بعدها اتفاق خواهد افتاد) آگاه ساخته بود.<ref>الحسین فی طریقه الی الشهاده، ص۶</ref> آمده است روزى [[میثم تمار]]، سوار بر اسب، از جایى که گروهى از طایفه [[قبیله بنی اسد|بنى‌اسد]] نشسته بودند مى‌گذشت. حبیب را دید که سوار بر اسب مى‌آید. به یکدیگر نزدیک شدند و به همان حالت، روى اسب با هم سخنانى طولانى گفتند. در پایان این دیدار، حبیب بن مظاهر، خطاب به میثم تمار گفت: گویا پیرمرد خربزه فروشى را مى‌بینم که در راه عشق و محبت دودمان [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه و آله او را به دار مى‌آویزند و بر فراز چوبه‌دار، شکمش را پاره مى‌کنند.
+[[امام علی علیه السلام|حضرت علی]](ع)، حبیب را به علم منایا و بلایا (علم به اموری که بعدها اتفاق خواهد افتاد) آگاه ساخته بود.<ref>الحسین فی طریقه الی الشهاده، ص۶</ref> آمده است روزى [[میثم تمار]]، سوار بر اسب، از جایى که گروهى از طایفه [[قبیله بنی اسد|بنى‌اسد]] نشسته بودند مى‌گذشت. حبیب را دید که سوار بر اسب مى‌آید. به یکدیگر نزدیک شدند و به همان حالت، روى اسب با هم سخنانى طولانى گفتند. در پایان این دیدار، حبیب بن مظاهر، خطاب به میثم تمار گفت: گویا پیرمرد خربزه فروشى را مى‌بینم که در راه عشق و محبت دودمان [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه و آله او را به دار مى‌آویزند و بر فراز چوبه‌دار، شکمش را پاره مى‌کنند.
 میثم نیز گفت: من هم مردى را مى‌شناسم سرخ‌رو، با گیسوانى بلند (اشاره به حبیب بن مظاهر) که در راه یارى فرزند رسول خدا، [[امام حسین علیه السلام|حسین بن على]] علیه السلام به میدان مى‌رود و کشته مى‌شود و سر بریده‌اش را در کوفه مى‌گردانند.
@@ سطر ۶۴: / سطر ۶۴: @@
 رُشید هجری گفت: رحمت خدا بر میثم باد، یادش رفت این نکته را هم بیفزاید که به آورنده سر بریده حبیب بن مظاهر، صد درهم بیشتر جایزه مى‌دهند و آن گاه سر را در شهر مى‌گردانند. حاضران که با تعجب حرف‌هاى رشید را مى‌شنیدند، گفتند: این شخص از آن دو نفر هم دروغگوتر است! ولى طولى نکشید که آن پیش‌گویى‌ها تحقق یافت و مردم با چشم خود دیدند آن چه را که در آن روز شنیده بودند.<ref> سفینة البحار، ج۱، ص۴۰۵.</ref>
 ==پانویس==
 <references />
 ==منابع==
+*«حبیب بن مظاهر (مظهر وفادارى به ولایت)»، جواد محدثى، معارف اسلامی، تیر، مرداد و شهریور ۱۳۸۵، شماره ۶۴.
-*محدثى، جواد، «حبیب بن مظاهر (مظهر وفادارى به ولایت)»، معارف اسلامی، تیر، مرداد و شهریور ۱۳۸۵، شماره ۶۴.
+*مقتل الحسین، موفق بن احمد خوارزمی، قم، انوارالهدی، ۱۳۸۱ش.
-*خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، قم، انوارالهدی، ۱۳۸۱ش.
+*«حبیب بن مظاهر اسدى اسوه قاریان»، باقر دریاب نجفی، فرهنگ کوثر، ۱۳۷۹، شماره ۳۸.
 {{الگو:واقعه عاشورا}}
 [[رده:شهدای کربلا]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۳۲
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	'''حَبیب بن مُظاهِر اَسَدی''' از یاران خاص [[امام علی علیه السلام]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] علیهما السلام و از بزرگان [[کوفه]] بود. او و چند نفر دیگر از شیعیان اولین نامه را پس از مرگ [[معاویه بن ابی سفیان\|معاویه]] به [[امام حسین(ع)]] نوشتند و آن حضرت را به کوفه دعوت نمودند. پس از شهادت مسلم بن عقیل (علیه‌السلام) و بیعت‌شکنی مردم کوفه حبیب به همراه [[مسلم بن عوسجه]] مخفیانه از [[کوفه]] خارج شدند و خود را در کربلا به امام حسین علیه السلام رساندند. در [[روز عاشورا]]، حبیب در حالی که هفتاد و پنج سال سن داشت در دفاع از امام حسین علیه السلام و خانواده ایشان مبارزه جانانه ای نمود و به [[شهادت]] رسید.		'''حَبیب بن مُظاهِر اَسَدی''' از یاران خاص [[امام علی علیه السلام]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] علیهما السلام و از بزرگان [[کوفه]] بود. او و چند نفر دیگر از شیعیان اولین نامه را پس از مرگ [[معاویه بن ابی سفیان\|معاویه]] به [[امام حسین(ع)]] نوشتند و آن حضرت را به کوفه دعوت نمودند. پس از شهادت مسلم بن عقیل (علیه‌السلام) و بیعت‌شکنی مردم کوفه حبیب به همراه [[مسلم بن عوسجه]] مخفیانه از [[کوفه]] خارج شدند و خود را در کربلا به امام حسین علیه السلام رساندند. در [[روز عاشورا]]، حبیب در حالی که هفتاد و پنج سال سن داشت در دفاع از امام حسین علیه السلام و خانواده ایشان مبارزه جانانه ای نمود و به [[شهادت]] رسید.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 ==زندگی نامه==
-===حبیب در زمان پیامبر اکرم ===
+===ولادت ===
-«حبیب» از طایفه «بنى‌اسد» بود. طایفه ای خوشنام که سابقه خوبی در خدمتگزاری پیامبر و اهل بیت دارد. از تاریخ ولادت او اطلاعى در دست نیست، ولى بعضى عمر او راهنگام شهادت 75 سال نوشته‏‌اند. براین اساس تاریخ ولادتش یک سال ‏قبل از بعثت پیامبر(ص)است.<ref>دریاب نجفی، باقر، «حبیب بن مظاهر اسدى اسوه قاریان»، فرهنگ کوثر، 1379، شماره 38</ref> در مورد زندگی نامه او در زمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیز اطلاعات چندانی وجود ندارد. جز اینکه در روایتی آمده است [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله چون مى‌دید او با حسین بن على علیه السلام مأنوس و هم‌بازى است، پیشانى‌اش را بوسید و فرمود: «فانا احبّه لحبّه لولدى الحسین؛ من او را دوست دارم، زیرا فرزندم حسین علیه السلام را دوست دارد».<ref> [[بحارالانوار]]، ج 44، ص 244.</ref>
+از تاریخ ولادت او اطلاعى در دست نیست، ولى بعضى عمر او راهنگام شهادت 75 سال نوشته‏‌اند. براین اساس تاریخ ولادتش یک سال ‏قبل از بعثت پیامبر(ص)است.<ref>دریاب نجفی، باقر، «حبیب بن مظاهر اسدى اسوه قاریان»، فرهنگ کوثر، 1379، شماره 38</ref> «حبیب» از طایفه «بنى‌اسد» بود. طایفه ای خوشنام که سابقه خوبی در خدمتگزاری پیامبر و اهل بیت دارد.
 ===حبیب و یاری امامان علیهم السلام===
-پس از وفات پیامبر و وقایع تلخ و اسف بارى که براى امت مسلمان پیش آمد و بسیارى خط ولایت را رها کردند، حبیب بن مظاهر از جمله کسانى بود که در صراط مستقیم حق و ولایت علوى ثابت قدم و استوار ماند و در شمار یاران خاص و خالص و حواریون و شاگردان ویژه حضرت على علیه السلام قرار گرفت و در ردیف کسانى همچون: [[میثم تمار]]، [[رشید هجری]]، [[عمرو بن حمق خزاعى]] و دیگران، از حاملان علوم [[امیرالمومنین]] علیه السلام بود.<ref> سفینة البحار، ج 1، ص 405.</ref>
+حبیب بن مظاهر از جمله کسانى بود که در صراط مستقیم حق و ولایت علوى ثابت قدم و استوار ماند و در شمار یاران خاص و خالص و حواریون و شاگردان ویژه حضرت على علیه السلام قرار گرفت و در ردیف کسانى همچون: [[میثم تمار]]، [[رشید هجری]]، [[عمرو بن حمق خزاعى]] و دیگران، از حاملان علوم [[امیرالمومنین]] علیه السلام بود.<ref> سفینة البحار، ج 1، ص 405.</ref>
-حبیب، از زمانى که حضرت امیر علیه السلام کوفه را مرکز خلافت خویش قرار داد، به این شهر آمد و ساکن آن جا شد و در رکاب آن بزرگوار در همه نبردها حضور داشت.<ref> ابصارالعین فى انصارالحسین، ص 56.</ref> آموخته‌هایش از حضرت على علیه السلام، او را در علومى همچون: [[فقه]]، [[تفسیر]]، قرائت، [[حدیث]]، ادبیات، جدل و مناظره، پیشتاز ساخته بود. وى در زمره گروه ویژه از اصحاب امیرالمؤمنین با عنوان «شرطة الخمیس»<ref> شمس الدین، انصارالحسین، ص 66.</ref> بود و از این جا مى‌توان به میزان عشق، [[اخلاص]]، فداکارى و اطاعت محض او از مولایش پى برد، چرا که این گروه ویژه، یاران همیشه آماده و گوش به فرمانى بودند که در پى مأموریت هاى خاص اعزام مى‌شدند و با مولاى خود پیمان شهادت و اطاعت بسته بودند.
+حبیب، از زمانى که حضرت امیر علیه السلام کوفه را مرکز خلافت خویش قرار داد، به این شهر آمد و ساکن آن جا شد و در رکاب آن حضرت در همه نبردها حضور داشت.<ref> ابصارالعین فى انصارالحسین، ص 56.</ref> آموخته‌هایش از حضرت على علیه السلام، او را در علومى همچون: [[فقه]]، [[تفسیر]]، قرائت، [[حدیث]]، ادبیات، جدل و مناظره، پیشتاز ساخته بود. وى در زمره گروه ویژه از اصحاب امیرالمؤمنین با عنوان «شرطة الخمیس»<ref> شمس الدین، انصارالحسین، ص 66.</ref> بود. این گروه ویژه، یاران همیشه آماده و گوش به فرمانى بودند که در پى مأموریت هاى خاص اعزام مى‌شدند و با مولاى خود پیمان شهادت و اطاعت بسته بودند.
 با شهادت امیرالمؤمنین علیه السلام در سال چهل هجرى، [[امام حسن]] مجتبى علیه السلام رهبر مسلمانان شد. اما با اتفاقاتى که پیش آمد و به امضاى قرارداد صلح میان آن حضرت و معاویه انجامید، رفته‌رفته شرایط بر دوست داران اهل بیت سخت‌تر گردید.

@@ سطر ۵۴: / سطر ۵۴: @@
 و چنین بود که آخرین برگ نورانى کتاب «[[ایمان]]، جهاد و شهادتِ» حبیب بن مظاهر ورق خورد و الگویى ماندگار براى همه خداجویانِ حق‌طلب و یاوران دین و ولایت گردید. قبر پاک این فدایى پاک‌باخته با ضریح کوچک و زیبایى که دارد، در حرم مطهر ابا عبدالله الحسین علیه السلام و در سمت چپ درِ ورودى از سمت قبله قرار داد. درود خدا بر او و همه رهروان راهش باد.
-==ویزگی های معنوی حبیب بن مظاهر ==
+==ویژگی های معنوی حبیب بن مظاهر ==
 حبیب بن مظاهر، علاوه بر آن که سیمایى جذاب و جمالى شایسته داشت، از کمال معنوى هم برخوردار بود. او را از حافظان قرآن نام برده‌اند و شب‌ها پس از [[نماز عشاء]] تا صبح، قرآن را ختم مى‌کرد.<ref> اعیان الشیعه، ج 4، ص 554.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 '''حَبیب بن مُظاهِر اَسَدی''' از یاران خاص [[امام علی علیه السلام]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] علیهما السلام و از بزرگان [[کوفه]] بود. او و چند نفر دیگر از شیعیان اولین نامه را پس از مرگ [[معاویه بن ابی سفیان|معاویه]] به [[امام حسین(ع)]] نوشتند و آن حضرت را به کوفه دعوت نمودند. پس از شهادت مسلم بن عقیل (علیه‌السلام) و بیعت‌شکنی مردم کوفه حبیب به همراه [[مسلم بن عوسجه]] مخفیانه از [[کوفه]] خارج شدند و خود را در کربلا به امام حسین علیه السلام رساندند. در [[روز عاشورا]]، حبیب در حالی که هفتاد و پنج سال سن داشت در دفاع از امام حسین علیه السلام و خانواده ایشان مبارزه جانانه ای نمود و به [[شهادت]] رسید.
-==حبیب در زمان پیامبر اکرم ==
+==زندگی نامه==
 «حبیب» از طایفه «بنى‌اسد» بود. طایفه ای خوشنام که سابقه خوبی در خدمتگزاری پیامبر و اهل بیت دارد. از تاریخ ولادت او اطلاعى در دست نیست، ولى بعضى عمر او راهنگام شهادت 75 سال نوشته‏‌اند. براین اساس تاریخ ولادتش یک سال ‏قبل از بعثت پیامبر(ص)است.<ref>دریاب نجفی، باقر، «حبیب بن مظاهر اسدى اسوه قاریان»، فرهنگ کوثر، 1379، شماره 38</ref> در مورد زندگی نامه او در زمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نیز اطلاعات چندانی وجود ندارد. جز اینکه در روایتی آمده است [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله چون مى‌دید او با حسین بن على علیه السلام مأنوس و هم‌بازى است، پیشانى‌اش را بوسید و فرمود: «فانا احبّه لحبّه لولدى الحسین؛ من او را دوست دارم، زیرا فرزندم حسین علیه السلام را دوست دارد».<ref> [[بحارالانوار]]، ج 44، ص 244.</ref>
-===حبیب در رکاب على علیه السلام===
+===حبیب و یاری امامان علیهم السلام===
 پس از وفات پیامبر و وقایع تلخ و اسف بارى که براى امت مسلمان پیش آمد و بسیارى خط ولایت را رها کردند، حبیب بن مظاهر از جمله کسانى بود که در صراط مستقیم حق و ولایت علوى ثابت قدم و استوار ماند و در شمار یاران خاص و خالص و حواریون و شاگردان ویژه حضرت على علیه السلام قرار گرفت و در ردیف کسانى همچون: [[میثم تمار]]، [[رشید هجری]]، [[عمرو بن حمق خزاعى]] و دیگران، از حاملان علوم [[امیرالمومنین]] علیه السلام بود.<ref> سفینة البحار، ج 1، ص 405.</ref>
@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۱: @@
 حبیب، از زمانى که حضرت امیر علیه السلام کوفه را مرکز خلافت خویش قرار داد، به این شهر آمد و ساکن آن جا شد و در رکاب آن بزرگوار در همه نبردها حضور داشت.<ref> ابصارالعین فى انصارالحسین، ص 56.</ref> آموخته‌هایش از حضرت على علیه السلام، او را در علومى همچون: [[فقه]]، [[تفسیر]]، قرائت، [[حدیث]]، ادبیات، جدل و مناظره، پیشتاز ساخته بود. وى در زمره گروه ویژه از اصحاب امیرالمؤمنین با عنوان «شرطة الخمیس»<ref> شمس الدین، انصارالحسین، ص 66.</ref> بود و از این جا مى‌توان به میزان عشق، [[اخلاص]]، فداکارى و اطاعت محض او از مولایش پى برد، چرا که این گروه ویژه، یاران همیشه آماده و گوش به فرمانى بودند که در پى مأموریت هاى خاص اعزام مى‌شدند و با مولاى خود پیمان شهادت و اطاعت بسته بودند.
-===پیرو ولایت در عصر امویان===
+با شهادت امیرالمؤمنین علیه السلام در سال چهل هجرى، [[امام حسن]] مجتبى علیه السلام رهبر مسلمانان شد. اما با اتفاقاتى که پیش آمد و به امضاى قرارداد صلح میان آن حضرت و معاویه انجامید، رفته‌رفته شرایط بر دوست داران اهل بیت سخت‌تر گردید.
 حبیب بن مظاهر در این دوره، از چهره‌هاى بارز [[شیعه]] در [[کوفه]] بود. در دورانى که تبلیغات امویان بر ضد آل على گسترده مى‌شد و شیعیان در وضع خفقان بارى بسر مى‌بردند، وى از وفاداران خط امامت و در اطاعت [[امام حسن]] مجتبى علیه السلام بود. پس از شهادت آن حضرت و امامت سیدالشهدا علیه السلام، سیاست سرکوب و اِعمال فشار از سوى معاویه همچنان ادامه داشت و شیعیان به پیروى از امامشان، آن شرایط سنگین سیاسى و اختناق و سرکوب را صبورانه پشت سر مى‌گذاشتند.
-حبیب بن مظاهر، براى هرگونه فداکارى در راه مبارزه با ظلم و حمایت از حق، آمادگى داشت. وى حتى از سرانجام حیات خویش نیز آگاه بود و مولایش على علیه السلام او و میثم تمار را از پیش آمدهاى آینده مطلع کرده بود. حادثه زیر که در [[کوفه]] اتفاق افتاد، این نکته را ثابت مى‌کند: روزى میثم تمار، سوار بر اسب، از جایى که گروهى از طایفه بنى‌اسد نشسته بودند مى‌گذشت. حبیب را دید که سوار بر اسب مى‌آید. به یکدیگر نزدیک شدند و به همان حالت، روى اسب با هم سخنانى طولانى گفتند. در پایان این دیدار، حبیب بن مظاهر، خطاب به میثم تمار گفت: گویا پیرمرد خربزه فروشى را مى‌بینم که در راه عشق و محبت دودمان پیامبر صلی الله علیه و آله او را به دار مى‌آویزند و بر فراز چوبه‌دار، شکمش را پاره مى‌کنند.
+===حبیب در واقعه عاشورا===
 با مرگ [[معاویه]]، یزید بر تخت خلافت نشست. [[امام حسین]] علیه السلام بنابر تکلیف الهى خویش، از بیعت با [[یزید]] امتناع کرد و از [[مدینه]] به [[مکه]] هجرت نمود. در [[کوفه]]، شیعیان در خانه [[سلیمان بن صرد]] جمع شدند و درباره اوضاع جدید به گفتگو پرداختند و با توجه به اعتراض [[سیدالشهدا]] علیه السلام به روى کار آمدن یزید و امتناع وى از بیعت و رفتن به [[مکه]]، تصمیم گرفتند از حسین بن على علیه السلام دعوت کنند تا به [[کوفه]] بیاید و با حمایت شیعیان آن جا، بر ضد امویان قیام کند.
@@ سطر ۶۵: / سطر ۵۶: @@
 ===معنویت حبیب===
-حبیب بن مظاهر، علاوه بر آن که سیمایى جذاب و جمالى شایسته داشت، از کمال معنوى هم برخوردار بود. او را از حافظان قرآن نام برده‌اند. وى شب‌ها پس از [[نماز عشاء]] تا صبح، قرآن را ختم مى‌کرد.<ref> اعیان الشیعه، ج 4، ص 554.</ref> این نقل، گواه تهجد و شب زنده‌دارى و الفت او با حضرت معبود بود.
+حبیب بن مظاهر، علاوه بر آن که سیمایى جذاب و جمالى شایسته داشت، از کمال معنوى هم برخوردار بود. او را از حافظان قرآن نام برده‌اند و شب‌ها پس از [[نماز عشاء]] تا صبح، قرآن را ختم مى‌کرد.<ref> اعیان الشیعه، ج 4، ص 554.</ref>
-{{بیت|بود زلطف سحر بیشتر صفاى حبیب|شکفته آتش صد نى به ناله‌هاى حبیب}}
+رُشید گفت: رحمت خدا بر میثم باد، یادش رفت این نکته را هم بیفزاید که به آورنده سر بریده حبیب بن مظاهر، صد درهم بیشتر جایزه مى‌دهند و آن گاه سر را در شهر مى‌گردانند. حاضران که با تعجب حرف‌هاى رشید را مى‌شنیدند، گفتند: این شخص از آن دو نفر هم دروغگوتر است! ولى طولى نکشید که آن پیش‌گویى‌ها تحقق یافت و مردم با چشم خود دیدند آن چه را که در آن روز شنیده بودند.<ref> سفینة البحار، ج1، ص405.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۷۶: / سطر ۷۱: @@
 ==منابع==
 * محدثى، جواد، «حبیب بن مظاهر (مظهر وفادارى به ولایت)»، معارف اسلامی، تیر، مرداد و شهریور 1385، شماره 64.
-*خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، قم، انوارالهدی، 1381ش.
+* خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، قم، انوارالهدی، 1381ش.
-*دریاب نجفی، باقر، «حبیب بن مظاهر اسدى اسوه قاریان»، فرهنگ کوثر، 1379، شماره 38
+* دریاب نجفی، باقر، «حبیب بن مظاهر اسدى اسوه قاریان»، فرهنگ کوثر، 1379، شماره 38
 {{الگو:واقعه عاشورا}}
 [[رده:شهدای کربلا]]

@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۴: @@
 تلاش و مجاهدت حبیب و همراهانش به جایى نرسید و چون دیدند یاراى مقابله با سواران کوفه را ندارند، شبانه به خانه‌هاى خود برگشتند، اما حبیب بن مظاهر دوباره نزد سیدالشهدا علیه السلام رفت و آن چه را پیش آمده بود گزارش داد. امام نیز فرمود: هر چه خدا خواهد، همان خواهد شد. هیچ نیرو و قوّتى نیست، مگر به قدرت خداوند.<ref> حیاة الامام الحسین بن على، ج 3، ص 142.</ref>
-===حبیب و روح عاشورایى===
+در شب عاشورا، وقتى [[نافع بن هلال]] از گفتگوى امام حسین علیه السلام و زینب کبرى فهمید که آن بانوى شجاع از وفا و ماندگارى یاران اطمینان ندارد، به سرعت خود را به حبیب رساند. او نیز همرزمان مخلص و جان بر کف را صدا زد و دسته جمعى به سوى خیمه‌هاى حرم حسینى رفتند و در مقابل آن‌ها ایستادند. حبیب به نمایندگى از آن جمع، چنین گفت: «سلام و درود بر شما اى سروران ما، اى خاندان رسالت! این شمشیرهاى جوانان شماست که سوگند خورده‌اند تیغ در نیام نبرند، مگر آن که بر گردن دشمنانتان فرود آورند. این هم نیزه‌هاى جوانان و غلامان شماست که سوگند خورده‌اند آن‌ها را در سینه دشمنانتان بنشانند».<ref> شرف الدین، المجالس الفاخره، ص 94.</ref> حسین بن على علیه السلام بیرون آمد و از حبیب و همراهانش تشکر کرد و از خدا خواست که پاداش نیک به آنان عطا کند.
-حبیب بن مظاهر، هم خودش شیفته فداکارى در راه [[امام حسین]] علیه السلام بود و هم مى‌کوشید دیگران را به این جبهه فلاح و رستگارى بکشاند. علاوه بر دعوت از قوم بنى‌اسد، کوشش بیدارگرانه وى براى نجات فریب خوردگانى که در سپاه باطل گرد آمده بودند، اقدام دیگرى بود که او انجام داد.
+صبح [[روز عاشورا|عاشورا]]، امام حسین(ع) حبیب بن مظاهر را فرمانده جناح چپ نیروهای خویش ساخت، [[زهیر بن قین]] را در جناح راست و حضرت [[عباس بن علی|ابوالفضل(ع)]] را با پرچم در قلب لشکر قرارداد.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج۲، ص۷</ref>
-اوج روح عاشورایى حبیب، در شب عاشورا و آن روز حماسى و خونین جلوه‌گر شد. در شب عاشورا، وقتى [[نافع بن هلال]] از گفتگوى امام حسین علیه السلام و زینب کبرى فهمید که آن بانوى شجاع از وفا و ماندگارى یاران اطمینان ندارد، به سرعت خود را به حبیب رساند. او نیز همرزمان مخلص و جان بر کف را صدا زد و دسته جمعى به سوى خیمه‌هاى حرم حسینى رفتند و در مقابل آن‌ها ایستادند. حبیب به نمایندگى از آن جمع، چنین گفت: «سلام و درود بر شما اى سروران ما، اى خاندان رسالت! این شمشیرهاى جوانان شماست که سوگند خورده‌اند تیغ در نیام نبرند، مگر آن که بر گردن دشمنانتان فرود آورند. این هم نیزه‌هاى جوانان و غلامان شماست که سوگند خورده‌اند آن‌ها را در سینه دشمنانتان بنشانند».<ref> شرف الدین، المجالس الفاخره، ص 94.</ref>
+وقتی [[امام حسین(ع)]] در سخنرانی خود خطاب به سپاهیان عمر سعد، حسب و نسب و فضایل را یادآور شد. [[شمر بن ذی الجوشن|شمر]] گفت: من خدا را با شک و تردید عبادت می‌کند اگر بدانم چه می‌گویی! پس حسین علیه السلام ساکت شد و حبیب بن مظاهر در پاسخ او گفت: ای دشمن خدا و دشمن رسول خدا! به خدا من تو را چنان می‌بینم که با هفتاد شک و تردید خدا را عبادت می‌کنی، شهادت می‌دهم که تو نمی‌فهمی او چه می‌گوید، چرا که خداوند بر قلب تو مهر زده است.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج۱، ص۳۵۸</ref>
-حسین بن على علیه السلام بیرون آمد و از حبیب و همراهانش تشکر کرد و از خدا خواست که پاداش نیک به آنان عطا کند. صبح عاشورا فرصتى بود که حبیب، عشق و [[اخلاص]] و وفاى خود را نشان دهد.
+زمانی که [[ابوثمامه]] وقت نماز را به امام یادآوری کرد امام فرمود: از آنان بخواهید دست از جنگ بردارند تا [[نماز]] بخوانیم. [[حصین بن نمیر]] (حصین بن تمیم) گفت: نمازتان قبول نیست. حبیب بن مظاهر گفت: خیال می‌کنی نماز خاندان رسول قبول نیست و نماز تو قبول است ‌ای شرابخوار. و حبیب بر او حمله کرد و با شمشیر به صورت اسب حصین زد، او بر زمین افتاد و یارانش حمله کرده، او را از چنگ حبیب نجات دادند.<ref>قمی، نفس المهموم، ۱۳۷۶ق، ص۱۲۴.</ref>
-یاران، یکایک به میدان مى‌رفتند و مى‌جنگیدند و به شهادت مى‌رسیدند. هنگامى که مسلم بن عوسجه بر خاک افتاد، حسین بن على علیه السلام و حبیب بن مظاهر خود را به بالین او رساندند. حبیب، دوستش را به [[بهشت]] خدا مژده داد. مسلم نیز گفت: خدا تو را مژده بهشت دهد. حبیب از مسلم خواست اگر توصیه و وصیتى دارد بگوید. مسلم گفت: تو را وصیت مى‌کنم که با این مرد (امام حسین علیه السلام) باشى و تا دم [[مرگ]] در رکابش بجنگى و به شهادت برسى.
+هنگامى که مسلم بن عوسجه بر خاک افتاد، حسین بن على علیه السلام و حبیب بن مظاهر خود را به بالین او رساندند. حبیب، دوستش را به [[بهشت]] خدا مژده داد. مسلم نیز گفت: خدا تو را مژده بهشت دهد. حبیب از مسلم خواست اگر توصیه و وصیتى دارد بگوید. مسلم گفت: تو را وصیت مى‌کنم که با این مرد (امام حسین علیه السلام) باشى و تا دم [[مرگ]] در رکابش بجنگى و به شهادت برسى.
 حبیب گفت: به خداى کعبه سوگند که چنین خواهم کرد. وقتى حبیب بن مظاهر، این مجاهد سالخورده و صحابى غیور به میدان رفت و در دل سپاه دشمن شجاعانه مى‌جنگید، این رجزها را مى‌خواند: من حبیب بن مظاهرم. آن گاه که آتش نبرد برافروخته شود، یکه سوار میدان نبردم. شما اگر چه از نظر نفرات از ما بیشترید، اما ما، مقاومتر و وفادارتریم، حجت و دلیل ما برتر و منطق ما آشکارتر است و ما از شما پروا پیشه‌تر و استوارتریم.<ref> [[محدث قمى]]، نفس المهموم، ص 145.</ref>
@@ سطر ۷۶: / سطر ۷۶: @@
 ==منابع==
 * محدثى، جواد، «حبیب بن مظاهر (مظهر وفادارى به ولایت)»، معارف اسلامی، تیر، مرداد و شهریور 1385، شماره 64.
 *دریاب نجفی، باقر، «حبیب بن مظاهر اسدى اسوه قاریان»، فرهنگ کوثر، 1379، شماره 38
 {{الگو:واقعه عاشورا}}
 [[رده:شهدای کربلا]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۴۲
سطر ۱:		سطر ۱:
−	'''حَبیب بن مُظاهِر اَسَدی''' از یاران خاص [[امام علی علیه السلام]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] علیهما السلام و از بزرگان [[کوفه]] بود. او و چند نفر دیگر از شیعیان اولین نامه را پس از مرگ [[معاویه بن ابی سفیان\|معاویه]] به [[امام حسین(ع)]] نوشتند و آن حضرت را به کوفه دعوت نمودند. پس از شهادت مسلم بن عقیل (علیه‌السلام) و بیعت‌شکنی مردم کوفه حبیب به همراه [[مسلم بن عوسجه]] مخفیانه از [[کوفه]] خارج شدند و خود را در کربلا به امام حسین علیه السلام رساندند. در [[روز عاشورا]]، حبیب در حالی که هفتاد و ~~چند~~ سال سن داشت در دفاع از امام حسین علیه السلام و خانواده ایشان مبارزه جانانه ای نمود و به [[شهادت]] رسید.	+	'''حَبیب بن مُظاهِر اَسَدی''' از یاران خاص [[امام علی علیه السلام]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] علیهما السلام و از بزرگان [[کوفه]] بود. او و چند نفر دیگر از شیعیان اولین نامه را پس از مرگ [[معاویه بن ابی سفیان\|معاویه]] به [[امام حسین(ع)]] نوشتند و آن حضرت را به کوفه دعوت نمودند. پس از شهادت مسلم بن عقیل (علیه‌السلام) و بیعت‌شکنی مردم کوفه حبیب به همراه [[مسلم بن عوسجه]] مخفیانه از [[کوفه]] خارج شدند و خود را در کربلا به امام حسین علیه السلام رساندند. در [[روز عاشورا]]، حبیب در حالی که هفتاد و پنج سال سن داشت در دفاع از امام حسین علیه السلام و خانواده ایشان مبارزه جانانه ای نمود و به [[شهادت]] رسید.

	==حبیب در زمان پیامبر اکرم ==		==حبیب در زمان پیامبر اکرم ==