توحید صفاتی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* دلایل توحید صفاتی */

2025-04-27T12:43:16Z

‏دلایل توحید صفاتی

Mohammadi: /* معنای توحید صفاتی */

2025-04-27T12:39:12Z

‏معنای توحید صفاتی

مهدی موسوی در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۸

2022-11-16T07:48:49Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۶

2022-11-15T12:26:18Z

Zamani در ‏۳۰ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۱

2022-08-30T08:11:44Z

سید مهدی خدایی: 7پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-11-10T12:26:13Z

7پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Zamani در ‏۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۵۴

2018-04-23T07:54:02Z

Zamani در ‏۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۵۳

2018-04-23T07:53:06Z

سید مهدی خدایی: /* معنای توحید صفاتی */

2015-11-30T11:30:33Z

‏معنای توحید صفاتی

سید مهدی خدایی: /* معنای توحید صفاتی */

2015-11-30T11:29:35Z

‏معنای توحید صفاتی

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 [[خداوند]] متعال وجودى نامحدود و بى نهایت از هر جهت است، از این رو، هیچ صفت کمالى بیرون از ذات او وجود ندارد و هر چه هست، در ذات او جمع است. و اگر صفات ما همانند علم و قدرت، زاید بر ذات ما هستند، دلیل آن محدودیت ماست که روزى فاقد آن‌ها و روزى دارنده آن‌ها هستیم و نیز هر یک از صفات علم و قدرت در وجود ما جداى از یکدیگرند؛ چرا که قدرت مربوط به جسم و علم مربوط به [[روح]] ماست. اما در ذات نامحدود خداوند که کمال مطلق مى باشد و دومى براى او قابل تصور نیست، هیچ صفتى خارج از ذات آن نمى توان تصور کرد.
-[[امام على]] علیه السلام در نفى صفات زاید بر ذات خداوند مى فرماید: «مَنْ وَصَفَهُ فَقَدْ حَدَّهُ وَ مَنْ حَدَّهُ فَقَدْ عَدَّهُ وَ مَنْ عَدَّهُ فَقَدْ ابْطَلَ أزَلَهُ وَ مَنْ قالَ کیفَ فَقَدِ اسْتَوْصَفَهُ وَ مَنْ قالَ أینَ فَقَدْ حَیزَهُ، عالِمٌ إذْ لا مَعْلُومَ وَ رَبٌّ إذْ لا مَرْبُوبَ وَ قادِرٌ إذْ لا مَقْدُورَ»؛<ref> نهج  البلاغه، خطبه ۱۵۲.</ref> کسى که او را (به صفات زاید بر ذات) توصیف نماید، او را محدود دانسته و کسى که او را محدود داند، او را شمارش کرده و کسى که او را شمارش کند، ازلى بودن او را ابطال نموده و کسى که بگوید چگونه است، او را (به صفات زاید بر ذات) توصیف کرده و کسى که بگوید کجاست، مکانى براى او قرار داده است. دانا و پروردگار و توانا بوده، آن‌گاه که معلوم و پرورده شده و مقدورى نبوده (زیرا ذات او عین کمالات است).
+[[امام على]] علیه السلام در نفى صفات زاید بر ذات خداوند مى فرماید: {{متن حدیث|«مَنْ وَصَفَهُ فَقَدْ حَدَّهُ وَ مَنْ حَدَّهُ فَقَدْ عَدَّهُ وَ مَنْ عَدَّهُ فَقَدْ ابْطَلَ أزَلَهُ وَ مَنْ قالَ کیفَ فَقَدِ اسْتَوْصَفَهُ وَ مَنْ قالَ أینَ فَقَدْ حَیزَهُ، عالِمٌ إذْ لا مَعْلُومَ وَ رَبٌّ إذْ لا مَرْبُوبَ وَ قادِرٌ إذْ لا مَقْدُورَ»}}؛<ref> [https://ahlolbait.com/content/15255/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AE%D8%B7%D8%A8%D9%87-152-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87%D8%9B-%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%88%D9%84-%D8%B5%D9%81%D8%A7%D8%AA-%D8%AE%D8%AF%D8%A7%D9%88%D9%86%D8%AF-%D8%B3%D8%A8%D8%AD%D8%A7%D9%86 نهج  البلاغه، خطبه ۱۵۲.]</ref> کسى که او را (به صفات زاید بر ذات) توصیف نماید، او را محدود دانسته و کسى که او را محدود داند، او را شمارش کرده و کسى که او را شمارش کند، ازلى بودن او را ابطال نموده و کسى که بگوید چگونه است، او را (به صفات زاید بر ذات) توصیف کرده و کسى که بگوید کجاست، مکانى براى او قرار داده است. دانا و پروردگار و توانا بوده، آن‌گاه که معلوم و پرورده شده و مقدورى نبوده (زیرا ذات او عین کمالات است).
 ===راه نداشتن ترکیب در ذات خداوند===
@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 نتیجه یگانگى ذات و صفات، پیراسته بودن ذات خداوند از هر گونه جزء داشتن است، در صورتى که اگر ذات او را غیر از صفات او و آن دو را عارض و معروض یکدیگر بدانیم و یا صفات او را از همدیگر جدا بدانیم، نتیجه اش دوگانگى و ترکیب خواهد بود. و موجود مرکب از ذات و صفات، به اجزاى خویش نیازمند است، در حالى ثابت شده که هیچ گونه ترکیب خارجى و عقلى در ذات پاک خداوند راه ندارد ([[توحید ذاتی]]) و او از هر احتیاج و نیازى پیراسته است.
-حضرت على علیه السلام مى فرماید: «وَ کمالُ الْاخْلاصِ لَهُ نَفْىُ الصِّفاتِ عَنْهُ لِشَهادَةِ کلِّ صِفَةٍ انَّها غَیرُالْمَوْصُوفِ وَ شَهادَةِ کلِّ مَوْصُوفٍ انَّهُ غَیرُالصِّفَةِ، فَمَنْ وَصَفَ اللَّهَ سُبْحانَهُ فَقَدْ قَرَنَهُ وَ مَنْ قَرَنَهُ فَقَدْ ثَنَّاهُ وَ مَنْ ثَنَّاهُ فَقَدْ جَزَّأَهُ وَ مَنْ جَزَّأَهُ فَقَدْ جَهِلَهُ؛<ref> نهج  البلاغه، خطبه ۱.</ref> توحید خالص، پیراستن او از صفات (زاید بر ذات) است؛ زیرا هر صفتى گواهى مى دهد که با موصوف خود مغایرت دارد و هر موصوفى گواهى مى دهد که وجود او غیر از وجود صفت است. پس هر کس خدا را توصیف کند (و صفات او را زاید بر ذات او بداند)، پس او را با چیزى (قدیم دیگرى) همراه ساخته و در نتیجه، او را دوگانه دانسته است و آن کس که او را دوگانه بداند (و بگوید ذات او غیر از صفت است)، براى او جزئى قایل شده و کسى که اجزایى براى او تصور کند، او را درست نشناخته است».
+حضرت على علیه السلام مى فرماید: {{متن حدیث|«وَ کمالُ الْاخْلاصِ لَهُ نَفْىُ الصِّفاتِ عَنْهُ لِشَهادَةِ کلِّ صِفَةٍ انَّها غَیرُالْمَوْصُوفِ وَ شَهادَةِ کلِّ مَوْصُوفٍ انَّهُ غَیرُالصِّفَةِ، فَمَنْ وَصَفَ اللَّهَ سُبْحانَهُ فَقَدْ قَرَنَهُ وَ مَنْ قَرَنَهُ فَقَدْ ثَنَّاهُ وَ مَنْ ثَنَّاهُ فَقَدْ جَزَّأَهُ وَ مَنْ جَزَّأَهُ فَقَدْ جَهِلَهُ»}}؛<ref>[https://ahlolbait.com/content/12058/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AE%D8%B7%D8%A8%D9%87-1-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87%D8%9B-%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%88%D9%84-%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D9%88-%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AE%D8%AF%D8%A7 همان، خطبه ۱.]</ref> توحید خالص، پیراستن او از صفات (زاید بر ذات) است؛ زیرا هر صفتى گواهى مى دهد که با موصوف خود مغایرت دارد و هر موصوفى گواهى مى دهد که وجود او غیر از وجود صفت است. پس هر کس خدا را توصیف کند (و صفات او را زاید بر ذات او بداند)، پس او را با چیزى (قدیم دیگرى) همراه ساخته و در نتیجه، او را دوگانه دانسته است و آن کس که او را دوگانه بداند (و بگوید ذات او غیر از صفت است)، براى او جزئى قایل شده و کسى که اجزایى براى او تصور کند، او را درست نشناخته است.
 '''آیا تعدد صفات خدا با بساطت ذات او، منافات دارد؟'''
@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 با توجه به بسیط بودن ذات خداوند و پیراستگى او از هر گونه جزء داشتن، اکنون این سؤال مطرح مى شود که چگونه براى خداوند، صفات متعددى مانند علم، قدرت، حیات و... را اثبات مى نماییم و آیا نتیجه تعدد صفات، ترکیب ذات پاک خداوند با این صفات گوناگون است؟ در پاسخ، باید گفت: هر چند خداوند ذات بسیطى است که هیچ گونه تکثرى در آن راه ندارد، اما [[عقل]] انسان با توجه به نوعى از کمال که آن را درک مى کند، آن را با قید «نامتناهى» به خدا نسبت مى دهد و به دلیل همین محدودیت عقلى ماست که صفات متعدد را به خداوند نسبت مى دهیم، وگرنه در عالم خارج، صفاتى متعدد و جدا از ذات خداوند وجود ندارد و این جدایى تنها در عالمِ مفهوم است.
-[[امام صادق]] علیه السلام در توصیف خداوند، مى فرماید: «رَبُّنا نُورِىُّ الذَّاتِ، عالِمُ الذَّاتِ، صَمَدِىُّ الذَّاتِ<ref> التوحید، ص ۱۴۰.</ref>؛ پروردگار ما ذاتش سراپا نور است، تمام ذاتش عالم است، تمام ذاتش صمد است».
+[[امام صادق]] علیه السلام در توصیف خداوند، مى فرماید: {{متن حدیث|«رَبُّنا نُورِىُّ الذَّاتِ، عالِمُ الذَّاتِ، صَمَدِىُّ الذَّاتِ»}}<ref> التوحید، ص ۱۴۰.</ref>؛ پروردگار ما ذاتش سراپا نور است، تمام ذاتش عالم است، تمام ذاتش صمد است».
 ==نظریه جدایى صفات خدا از ذات او==

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 در مقابل این دیدگاه، [[امامیه]] و [[معتزله]] قائل بودند به اینکه صفات ذاتی خدا عین ذات خدا است. به طور مثال، اگر مى گوییم خدا عالم است، به  این معنا نیست که علم خدا بر ذاتش عارض شده، بلکه به این معناست که خدا عین علم است، اما درباره موجودى مانند [[انسان]]، صفات علم و قدرت، خارج از ذات و حقیقت وجود او مى باشد؛ زیرا در زمانى فاقد این صفات و در زمانى دیگر واجد آن‌ها مى شود.
-[[قرآن کریم]] در مقام بیان تنزیه خداوند از هر گونه توصیف [[شرک]] آلود مى فرماید: {{متن قرآن|««سُبْحانَ رَبِّک رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا یصِفُونَ»}}<ref> [[سوره صافات]]، آیه ۱۸۰.</ref>؛ منزه است پروردگارت؛ پروردگار باعزت (و قدرت)، از توصیف هایى که آنان مى کنند».
+[[قرآن کریم]] در مقام بیان تنزیه خداوند از هر گونه توصیف [[شرک]] آلود مى فرماید: {{متن قرآن|«سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ»}}<ref>[[آیه 180 سوره صافات|سوره صافات، آیه ۱۸۰.]]</ref>؛ منزه است پروردگارت؛ پروردگار باعزت (و قدرت)، از توصیف هایى که آنان مى کنند».
-[[ابو بصیر|ابوبصیر]] مى گوید: از [[امام صادق]] علیه السلام شنیدم که مى فرمود: «لَمْ یزَلِ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ رَبُّنا وَالْعِلْمُ ذاتُهُ وَلامَعْلُومَ وَالسَّمْعُ ذاتُهُ وَلامَسْمُوعَ وَالْبَصَرُ ذاتُهُ وَلامُبْصَرَ وَالْقُدْرَةُ ذاتُهُ وَلامَقْدُورَ...»<ref> شیخ صدوق، التوحید، ص ۱۳۹.</ref>؛ پیوسته خداى ما عالم و علم او عین ذاتش بوده، با این  که معلومى (جهان) نبود و شنوایى و بینایى و توانایى عین ذات او بود، هر چند چیزى از شنیدنى ها و دیدنى ها و آنچه متعلق قدرت قرار گیرد، وجود نداشت».
+[[ابو بصیر|ابوبصیر]] مى گوید: از [[امام صادق]] علیه السلام شنیدم که مى فرمود: {{متن حدیث|«لَمْ یزَلِ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ رَبُّنا وَالْعِلْمُ ذاتُهُ وَلامَعْلُومَ وَالسَّمْعُ ذاتُهُ وَلامَسْمُوعَ وَالْبَصَرُ ذاتُهُ وَلامُبْصَرَ وَالْقُدْرَةُ ذاتُهُ وَلامَقْدُورَ...»}}<ref> شیخ صدوق، التوحید، ص ۱۳۹.</ref>؛ پیوسته خداى ما عالم و علم او عین ذاتش بوده، با این  که معلومى (جهان) نبود و شنوایى و بینایى و توانایى عین ذات او بود، هر چند چیزى از شنیدنى ها و دیدنى ها و آنچه متعلق قدرت قرار گیرد، وجود نداشت».
 ==دلایل توحید صفاتی==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-توحيد صفاتى يعنى، اعتقاد به اين  كه صفات خداوند عين ذات او و عين يكديگرند. و همان گونه كه ذات او ازلى و ابدى است، صفات ذاتى او همچون علم و قدرت نيز ازلى و ابدى مى باشد و اين  چنين نيست كه اين صفات، زايد بر ذاتش بوده و جنبه عارض و معروض داشته باشد، بلكه عين ذات اوست.
+«توحيد صفاتى» يعنى، اعتقاد به اين  كه صفات [[خداوند]] عين ذات او هستند و همان گونه كه ذات او ازلى و ابدى است، صفات ذاتى او همچون علم و قدرت نيز ازلى و ابدى مى باشد و اين  چنين نيست كه اين صفات، زايد بر ذاتش باشد.
 ==معنای توحید صفاتی==
-توحيد صفاتى يعنى، اعتقاد به اين  كه صفات خداوند عين ذات او و عين يكديگرند. و همان گونه كه ذات او ازلى و ابدى است، صفات ذاتى او همچون علم و قدرت نيز ازلى و ابدى مى باشد و اين  چنين نيست كه اين صفات، زايد بر ذاتش بوده و جنبه عارض و معروض داشته باشد، بلكه عين ذات اوست.
+معنای رایج «توحید صفاتی» که در [[علم کلام]] مطرح شده این است که صفات [[خدا]] زائد بر ذات خدا نیست، صفات ذاتی خدا، مثل [[علم الهی|علم]]، [[قدرت الهی|قدرت]] و حیات، زائد بر ذات نیستند.
-ابوبصير مى گويد: از [[امام صادق]] عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: «لَمْ يَزَلِ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ رَبُّنا وَالْعِلْمُ ذاتُهُ وَلامَعْلُومَ وَالسَّمْعُ ذاتُهُ وَلامَسْمُوعَ وَالْبَصَرُ ذاتُهُ وَلامُبْصَرَ وَالْقُدْرَةُ ذاتُهُ وَلامَقْدُورَ...»<ref> التوحيد، [[شيخ صدوق]]، ص 139.</ref>؛ پيوسته خداى ما عالم و علم او عين ذاتش بوده، با اين  كه معلومى (جهان) نبود و شنوايى و بينايى و توانايى عين ذات او بود، هر چند چيزى از شنيدنى ها و ديدنى ها و آنچه متعلق قدرت قرار گيرد، وجود نداشت».
+در علم کلام، [[اشاعره]] و پیشگامان آنها اهل حدیث قائل بودند که ذات خدا غیر از صفات خدا است و صفات خدا زائد بر ذات خدا است. در واقع به هشت «قدیم» قائل بودند؛ یعنی یک ذات و هفت صفتِ زائد بر ذات که آن هفت صفت عبارت بود از: علم، قدرت، حیات، سمع، بصر، اراده، کلام، و ذات. در مقابل این دیدگاه، [[امامیه]] و [[معتزله]] قائل بودند به اینکه صفات ذاتی خدا عین ذات خدا است.
-==دلايل اتحاد ذات خدا با صفات او==
+به طور مثال، اگر مى گوييم خدا عالم است، به  اين معنا نيست كه علم خدا بر ذاتش عارض شده، بلكه به اين معناست كه خدا عين علم است، اما درباره موجودى مانند [[انسان]]، صفات علم و قدرت، خارج از ذات و حقيقت وجود او مى باشد؛ زيرا در زمانى فاقد اين صفات و در زمانى ديگر واجد آن‌ها مى شود.
 ===كمال مطلق و نامحدود بودن ذات حق===
@@ سطر ۴۲: / سطر ۴۶: @@
 اشكال دوم بر نظريه [[اشاعره]] اين است كه اگر هر يك از [[صفات الهى]] مصداق و مابه  ازاى جداگانه اى داشته باشد يا اين است كه مصاديق آن‌ها در داخل ذات الهى فرض مى شوند كه لازمه اش اين است كه ذات الهى مركب  از اجزا باشد و قبلًا ثابت كرديم كه چنين چيزى محال است. و يا اين كه مصاديق آن‌ها خارج از ذات الهى و آفريده خدا تصور مى شود كه مستلزم آن است كه ذات الهى كه طبق فرض، فاقد اين صفات است، آن‌ها را بيافريند و سپس به آن‌ها متصف گردد. در صورتى كه محال است علت هستى  بخش در ذات خود، فاقد كمالات مخلوقاتش باشد و يا براى رسيدن به صفاتى همچون علم، حيات و قدرت، از آفريدگانش استمداد بگيرد و به آن‌ها نيازمند باشد.
-==پانویس ==
+==پانویس==
 <references />
 ==منابع==
-*توحيد از ديدگاه آيات و روايات،جعفر كريمى، جلد 1، صفحه 27
 {{اعتقادات شیعه}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۱
سطر ۱:		سطر ۱:
	{{خوب}}		{{خوب}}
−
	توحيد صفاتى يعنى، اعتقاد به اين كه صفات خداوند عين ذات او و عين يكديگرند. و همان گونه كه ذات او ازلى و ابدى است، صفات ذاتى او همچون علم و قدرت نيز ازلى و ابدى مى باشد و اين چنين نيست كه اين صفات، زايد بر ذاتش بوده و جنبه عارض و معروض داشته باشد، بلكه عين ذات اوست.		توحيد صفاتى يعنى، اعتقاد به اين كه صفات خداوند عين ذات او و عين يكديگرند. و همان گونه كه ذات او ازلى و ابدى است، صفات ذاتى او همچون علم و قدرت نيز ازلى و ابدى مى باشد و اين چنين نيست كه اين صفات، زايد بر ذاتش بوده و جنبه عارض و معروض داشته باشد، بلكه عين ذات اوست.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 توحيد صفاتى يعنى، اعتقاد به اين  كه صفات خداوند عين ذات او و عين يكديگرند. و همان گونه كه ذات او ازلى و ابدى است، صفات ذاتى او همچون علم و قدرت نيز ازلى و ابدى مى باشد و اين  چنين نيست كه اين صفات، زايد بر ذاتش بوده و جنبه عارض و معروض داشته باشد، بلكه عين ذات اوست.
@@ سطر ۴۹: / سطر ۵۱: @@
 {{اعتقادات شیعه}}
 [[رده:توحید]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ==معنای توحید صفاتی==
 توحيد صفاتى يعنى، اعتقاد به اين  كه صفات خداوند عين ذات او و عين يكديگرند. و همان گونه كه ذات او ازلى و ابدى است، صفات ذاتى او همچون علم و قدرت نيز ازلى و ابدى مى باشد و اين  چنين نيست كه اين صفات، زايد بر ذاتش بوده و جنبه عارض و معروض داشته باشد، بلكه عين ذات اوست.
-{{اعتقادات شیعه}}به  طور مثال، اگر مى گوييم خدا عالم است، به  اين معنا نيست كه علم خدا بر ذاتش عارض شده، بلكه به اين معناست كه خدا عين علم است، اما درباره موجودى مانند انسان، صفات علم و قدرت، خارج از ذات و حقيقت وجود او مى باشد؛ زيرا در زمانى فاقد اين صفات و در زمانى ديگر واجد آن‌ها مى شود. از سوى ديگر، صفات خدا نيز از يكديگر جدا نبوده، بلكه هر يك از صفات او عين ديگرى است؛ يعنى، حقيقت علم او غير از قدرتش نيست، بلكه سراسر وجود او علم و قدرت و ديگر صفات ذاتى او مى باشد و تمام صفات او عين يكديگرند.
+به  طور مثال، اگر مى گوييم خدا عالم است، به  اين معنا نيست كه علم خدا بر ذاتش عارض شده، بلكه به اين معناست كه خدا عين علم است، اما درباره موجودى مانند انسان، صفات علم و قدرت، خارج از ذات و حقيقت وجود او مى باشد؛ زيرا در زمانى فاقد اين صفات و در زمانى ديگر واجد آن‌ها مى شود. از سوى ديگر، صفات خدا نيز از يكديگر جدا نبوده، بلكه هر يك از صفات او عين ديگرى است؛ يعنى، حقيقت علم او غير از قدرتش نيست، بلكه سراسر وجود او علم و قدرت و ديگر صفات ذاتى او مى باشد و تمام صفات او عين يكديگرند.
 [[قرآن كريم]] در مقام بيان تنزيه خداوند از هر گونه توصيف شرك آلود مى فرمايد: {{متن قرآن|««سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ»}}<ref> [[سوره صافات]](37)، آيه 180.</ref>؛ منزه است پروردگارت؛ پروردگار باعزت (و قدرت)، از توصيف هايى كه آنان مى كنند».

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۵۳
سطر ۴۷:		سطر ۴۷:
	*توحيد از ديدگاه آيات و روايات،جعفر كريمى، جلد 1، صفحه 27		*توحيد از ديدگاه آيات و روايات،جعفر كريمى، جلد 1، صفحه 27

		+	{{اعتقادات شیعه}}
	[[رده:توحید]]		[[رده:توحید]]

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 [[قرآن كريم]] در مقام بيان تنزيه خداوند از هر گونه توصيف شرك آلود مى فرمايد: {{متن قرآن|««سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ»}}<ref> [[سوره صافات]](37)، آيه 180.</ref>؛ منزه است پروردگارت؛ پروردگار باعزت (و قدرت)، از توصيف هايى كه آنان مى كنند».
-ابوبصير مى گويد: از [[امام صادق]] عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: «لَمْ يَزَلِ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ رَبُّنا وَالْعِلْمُ ذاتُهُ وَلامَعْلُومَ وَالسَّمْعُ ذاتُهُ وَلامَسْمُوعَ وَالْبَصَرُ ذاتُهُ وَلامُبْصَرَ وَالْقُدْرَةُ ذاتُهُ وَلامَقْدُورَ...<ref> التوحيد، [[شيخ صدوق]]، ص 139.</ref>؛ پيوسته خداى ما عالم و علم او عين ذاتش بوده، با اين  كه معلومى (جهان) نبود و شنوايى و بينايى و توانايى عين ذات او بود، هر چند چيزى از شنيدنى ها و ديدنى ها و آنچه متعلق قدرت قرار گيرد، وجود نداشت».
+ابوبصير مى گويد: از [[امام صادق]] عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: {{متن حدیث|««لَمْ يَزَلِ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ رَبُّنا وَالْعِلْمُ ذاتُهُ وَلامَعْلُومَ وَالسَّمْعُ ذاتُهُ وَلامَسْمُوعَ وَالْبَصَرُ ذاتُهُ وَلامُبْصَرَ وَالْقُدْرَةُ ذاتُهُ وَلامَقْدُورَ...»}}<ref> التوحيد، [[شيخ صدوق]]، ص 139.</ref>؛ پيوسته خداى ما عالم و علم او عين ذاتش بوده، با اين  كه معلومى (جهان) نبود و شنوايى و بينايى و توانايى عين ذات او بود، هر چند چيزى از شنيدنى ها و ديدنى ها و آنچه متعلق قدرت قرار گيرد، وجود نداشت».
 ==دلايل اتحاد ذات خدا با صفات او==