تلاوت قرآن - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani: ویرایش

2022-11-12T07:04:19Z

ویرایش

مهدی موسوی در ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۴

2022-10-26T10:54:59Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۵

2022-10-26T09:45:23Z

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی: /* منابع */

2021-06-08T06:53:18Z

‏منابع

سید مهدی خدایی در ‏۸ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۵۰

2021-06-08T06:50:41Z

سید مهدی خدایی در ‏۸ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۴۸

2021-06-08T06:48:46Z

سید مهدی خدایی: /* آثار تلاوت قرآن */

2021-06-02T08:05:32Z

‏آثار تلاوت قرآن

سید مهدی خدایی: /* مقدار تلاوت */

2021-06-02T07:56:50Z

‏مقدار تلاوت

سید مهدی خدایی: /* مقدار تلاوت */

2021-06-01T09:25:59Z

‏مقدار تلاوت

سید مهدی خدایی: /* مقدار تلاوت */

2021-06-01T09:16:43Z

‏مقدار تلاوت

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 ==معنای تلاوت==
-«تلاوت» از ریشه «ت ـ ل ـ و» در لغت به معناى مُتابعت است<ref>ترتیب العین، ج ۸، ص ۱۳۴؛ مقاییس اللغه، ج ۱، ص ۳۵۱؛ مفردات، ص ۱۶۷، «تلو».</ref>. متابعت گاهى جسمانى و گاهى با پیروى از مواعظ و حکمت ها و گاهى با قرائت و تدبّر در معناست<ref>مفردات، ص ۱۶۷.</ref>؛ مانند: {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذینَ یتْلُونَ کتابَ اللَّهِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِیةً یرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ»}}؛<ref>سوره فاطر  آیه ۲۹</ref> کسانى که کتاب الهى را تلاوت مى‏ کنند و نماز را برپا مى‏ دارند و از آنچه به آنان روزى داده ‏ایم پنهان و آشکار [[انفاق]] مى‏ کنند، تجارتى بى ‏زیان و خالى از کساد را امید دارند.
+«تلاوت» از ریشه «ت ـ ل ـ و» در لغت به معناى مُتابعت است<ref>ترتیب العین، ج ۸، ص ۱۳۴؛ مقاییس اللغه، ج ۱، ص ۳۵۱؛ مفردات، ص ۱۶۷، «تلو».</ref>. متابعت گاهى جسمانى و گاهى با پیروى از مواعظ و حکمت ها و گاهى با قرائت و تدبّر در معناست<ref>مفردات، ص ۱۶۷.</ref>؛ مانند: {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذینَ یتْلُونَ کتابَ اللَّهِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِیةً یرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ»}}؛<ref>سوره فاطر  آیه ۲۹</ref> کسانى که کتاب الهى را تلاوت مى‏ کنند و نماز را برپا مى‏ دارند و از آن چه به آنان روزى داده ‏ایم پنهان و آشکار [[انفاق]] مى‏ کنند، تجارتى بى ‏زیان و خالى از کساد را امید دارند.
 به گفته [[راغب اصفهانی]]، تلاوت ویژه پیروى از کتاب هاى آسمانى است؛ خواه با خواندن آن باشد که گویا قارى در پى کلمات و معانى مى رود و خواه با پیروى از اوامر و نواهى آن.<ref>مفردات، ص ۱۶۷.</ref> از این رو باید قرآن را امام و پیشواى خود قرار داد و در پى آن حرکت کرد و این همان حقیقت تلاوت است.<ref>التحقیق، ج ۱، ص ۳۹۳ ـ ۳۹۴، «تلو».</ref>
@@ سطر ۳۷: / سطر ۳۷: @@
 *'''توجه به عظمت کلام''': نخستین ادب باطنى تلاوت، توجه داشتن به عظمت و بلندى کلام [[الله|خدا]] و نیز توجّه به لطف و فضل الهى به بندگانش در تنزل دادن آن از [[عرش]] جلال خویش تا فهم خلایق است.<ref>جامع السعادات، ج ۳، ص ۳۶۸ ـ ۳۷۰</ref>
-*'''تعظیم متکلم''': قارى باید عظمت متکلّم را در دل خویش حاضر بیابد و بداند آنچه مى خواند از سنخ کلام بشر نیست و در حدّ رتبه متکلّم به کلام وى توجّه کند. تعظیم کلام در پى تعظیم متکلّم حاصل مى شود.<ref>جامع السعادات، ج ۳، ص ۳۶۹ ـ ۳۷۰</ref>
+*'''تعظیم متکلم''': قارى باید عظمت متکلّم را در دل خویش حاضر بیابد و بداند آن چه مى خواند از سنخ کلام بشر نیست و در حدّ رتبه متکلّم به کلام وى توجّه کند. تعظیم کلام در پى تعظیم متکلّم حاصل مى شود.<ref>جامع السعادات، ج ۳، ص ۳۶۹ ـ ۳۷۰</ref>
 *'''حضور قلب''': اهمیت این ادب تا بدان حد است که اهل ذکر و عبادت اگر سوره اى را بدون حضور قلب مى خواندند آن را تکرار مى کردند.<ref>جامع السعادات، ج ۳، ص ۳۷۰ ـ ۳۷۲.</ref> حضور قلب با تعظیم متکلّم حاصل مى شود و از سوى دیگر همه اسباب حضور قلب و انس دل در قرآن موجود بوده و چنانکه در روایات نیز آمده هیچ گاه قارى قرآن از قرائت کلام خداوند خسته نمى شود.<ref>احیاء علوم الدین، ج ۱، ص ۵۱۱ ـ ۵۱۲؛ جامع السعادات، ج ۳، ص ۳۷۱.</ref>
@@ سطر ۵۱: / سطر ۵۱: @@
 *'''تأثّر''': دگرگون شدن حال قارى هنگام تلاوت را «تأثّر» مى نامند. او بر حسب [[معرفت]] و مقام خود، هنگام قرائت حالت اندوه و ترس و امیدوارى به خود مى گیرد و هرچه شناخت وى بیشتر شود ترس و اندوه افزون ترى در تلاوت به وى دست مى دهد. در روایات آمده است که قرآن با حزن فرود آمده و شایسته است با صداى حزین نیز خوانده شود و نیز آمده است که هیچ بنده اى قرآن نخواند مگر آنکه حزن و اندوهش فزونى یابد و شادی اش کم گردد، گریه اش بسیار و خنده اش اندک شود. [[خضوع]] و خشوع در برابر جلال و جمال خداوند نتیجه تأثر هنگام خواندن قرآن است و بکاء و تباکى نیز محصول همین ادب باطنى قرائت است.<ref>احیاء علوم الدین، ج ۱، ص ۵۱۸ ـ ۵۲۱؛ المحجة البیضاء، ج ۲، ص ۲۴۴ ـ ۲۴۷.</ref>
-*'''ترقّى''': «ترقّى» آن است که قارى در حال پیشرفت باشد و تا آنجا پیش رود که کلام خداوند را از جانب خود او استماع کند نه از طرف خویش. نازل ترین درجه ترقّى آن است که قارى قرآن احساس کند که آیات قرآن را بر خداوند قرائت مى کند. احساس حضور در برابر خداوند نیز حالت هاى [[دعا]]، [[گریه]] و [[توبه]] را در وى پدید مى آورد. دومین مرتبه آن است که در قلب خود مشاهده کند که گویا خداوند عظیم به لطف و کرم خود به او خطاب مى کند و سخن مى گوید و امر و نهى مى کند. او در این هنگام در مقام هیبت و حیا و گوش دادن و شنیدن است. سومین و برترین حدّ ترقى آن است که قارى صفات خداوند را در کلام او بیابد و در این مرحله به خود و قرائت خود توجه نکند و همه همتش مصروف به خداوند و تفکّر در مقام و عظمت الهى شود.<ref>احیاء علوم الدین، ج ۱، ص ۵۲۲ ـ ۵۲۳؛ المحجة البیضاء، ج ۲، ص ۲۴۷.</ref> [[امام صادق]] علیه السلام در این باره مى فرمایند: '''به خدا سوگند که خداوند در کلام خود براى بندگانش تجلّى کرده است؛ ولى آنان نمى بینند.'''<ref>بحارالانوار، ج ۸۹، ص ۱۰۷.</ref>
+*'''ترقّى''': «ترقّى» آن است که قارى در حال پیشرفت باشد و تا آن جا پیش رود که کلام خداوند را از جانب خود او استماع کند نه از طرف خویش. نازل ترین درجه ترقّى آن است که قارى قرآن احساس کند که آیات قرآن را بر خداوند قرائت مى کند. احساس حضور در برابر خداوند نیز حالت هاى [[دعا]]، [[گریه]] و [[توبه]] را در وى پدید مى آورد. دومین مرتبه آن است که در قلب خود مشاهده کند که گویا خداوند عظیم به لطف و کرم خود به او خطاب مى کند و سخن مى گوید و امر و نهى مى کند. او در این هنگام در مقام هیبت و حیا و گوش دادن و شنیدن است. سومین و برترین حدّ ترقى آن است که قارى صفات خداوند را در کلام او بیابد و در این مرحله به خود و قرائت خود توجه نکند و همه همتش مصروف به خداوند و تفکّر در مقام و عظمت الهى شود.<ref>احیاء علوم الدین، ج ۱، ص ۵۲۲ ـ ۵۲۳؛ المحجة البیضاء، ج ۲، ص ۲۴۷.</ref> [[امام صادق]] علیه السلام در این باره مى فرمایند: '''به خدا سوگند که خداوند در کلام خود براى بندگانش تجلّى کرده است؛ ولى آنان نمى بینند.'''<ref>بحارالانوار، ج ۸۹، ص ۱۰۷.</ref>
 *'''تبرّى''': «تبرّى» بیزارى از خویشتن و نیز ننگریستن در خود به چشم رضایت و تزکیه است. در این حالت اگر آیاتى شامل مدح و ستایش نیکان و مؤمنان را بخواند، خود را از آنان ندانسته، اهل صدق و یقین را از آنان مى داند و آرزو مى کند تا خداوند وى را از آنان قرار دهد و چنانچه آیات نکوهش گناهکاران را قرائت کند خود را در آن مقام و مخاطب آن آیات دیده، مى کوشد از آنان نباشد.<ref>احیاء علوم الدین، ج ۱، ص ۵۲۳؛ المحجة البیضاء، ج ۲، ص ۲۴۸ ـ ۲۴۹.</ref> امیرمؤمنان (علیه السلام) مى فرمایند: '''پرهیزگاران چون به آیه اى مى رسند که در آن از عذاب خداوند سخن رفته گوش دل را بدان مى سپرند، چنانکه گویى صداى آتش جهنم در گوش آنان طنین انداز است'''.<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳ ؛ جامع السعادات، ج ۳، ص ۳۷۷ ـ ۳۷۸.</ref>
 ==مقدار تلاوت قرآن==
@@ سطر ۶۲: / سطر ۶۲: @@
 در قرآن کریم و روایات اسلامى  براى تلاوت قرآن آثار فراوانى بیان شده است، از جمله:
-*'''جلا یافتن دل''': [[پیامبر خدا]] صلى الله علیه و آله فرمودند: «جِلاءُ هذِهِ القُلوبِ ذِکرُ اللّهِ وتِلاوَةُ القُرآنِ»؛<ref>مجموعة ورام، ج‏۲، ص: ۱۲۳</ref> جلاى این دلها ذکر خدا و تلاوت قرآن است.
+*'''جلا یافتن دل''': [[پیامبر خدا]] صلى الله علیه و آله فرمودند: «جِلاءُ هذِهِ القُلوبِ ذِکرُ اللّهِ وتِلاوَةُ القُرآنِ»؛<ref>مجموعة ورام، ج‏۲، ص: ۱۲۳</ref> جلاى این دل ها ذکر خدا و تلاوت قرآن است.
 *'''شکوفایی ایمان''': [[امام علی]] علیه السلام می فرمایند: «لِقاحُ الإیمانِ تِلاوَةُ القرآنِ»؛<ref>تصنیف غرر الحکم و درر الکلم، ص: ۱۱۳</ref> بارور شدن ایمان به تلاوت قرآن است.
 *'''استجابت دعا:''' رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمودند: «إنَّ لِصاحِبِ القُرآنِ عِندَ کلِّ خَتمَةٍ دَعوَةً مُستَجابَةً»؛<ref>کنزالعمّال : ج ۲ ص ۱۰۲ ح ۳۳۴۰ .</ref> براى کسى که قرآن تلاوت مى کند، در هنگام هر ختمى یک دعاىِ مستجاب شونده است.
 *ب'''هره‌مندی از شفاعت قرآن در قیامت:''' رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمودند: «اِقرَؤُوا القُرآنَ، فَإِنَّهُ یأتی شَفیعاً یومَ القِیامَةِ...»؛<ref>مسند ابن حنبل : ج ۸ ص ۲۸۱ ح ۲۲۲۵۵ </ref> قرآن بخوانید؛ زیرا در روز [[قیامت]]، تلاوت کننده خود را [[شفاعت]] مى ‏کند.
 ==پانویس==
 <references />
 ==منابع==
 *تصنیف غررالحکم و دررالکلم، تمیمى آمدى، دفتر تبلیغات - قم، چاپ اول، ۱۳۶۶ش.
 *تنبیه الخواطر و نزهة النواظر، ورام بن أبی فراس، مکتبه فقیه - قم، چاپ اول، ۱۴۱۰ق.

@@ سطر ۱۲۲: / سطر ۱۲۲: @@
 *تميمى آمدى، عبد الواحد بن محمد، تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، 1جلد، دفتر تبليغات - ايران ؛ قم، چاپ: اول، 1366ش.
 *ورام بن أبي فراس، مسعود بن عيسى، تنبيه الخواطر و نزهة النواظر المعروف بمجموعة ورّام، 2جلد، مكتبه فقيه - قم، چاپ: اول، 1410 ق.
 {{قرآن}}
-*دائره المعارف قرآن کریم
+<br />
 [[رده:آداب قرآن]]
 [[رده:تلاوت قرآن]]
 [[رده:مقاله های مهم]]
+* {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
 |شناسه= خوب

@@ سطر ۱۱۴: / سطر ۱۱۴: @@
 *'''استجابت دعا:'''رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: {{متن حدیث|«إنَّ لِصاحِبِ القُرآنِ عِندَ كُلِّ خَتمَةٍ دَعوَةً مُستَجابَةً»}} <ref>كنزالعمّال : ج 2 ص 102 ح 3340 .</ref>.براى كسى كه قرآن تلاوت مى كند ، در هنگام هر ختمى يك دعاىِ مستجاب شونده است.
 *ب'''هره مندی از شفاعت قرآن در روز قیامت:''' رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمودند:{{متن حدیث|«اِقرَؤُوا القُرآنَ ، فَإِنَّهُ يَأتي شَفيعاً يَومَ القِيامَةِ...»}}؛<ref>مسند ابن حنبل : ج 8 ص 281 ح 22255 </ref>قرآن بخوانيد؛ زيرا در روز قيامت، تلاوت كننده خود را شفاعت مى ‏كند
 ==پانویس==
@@ سطر ۱۶۳: / سطر ۱۲۳: @@
 *ورام بن أبي فراس، مسعود بن عيسى، تنبيه الخواطر و نزهة النواظر المعروف بمجموعة ورّام، 2جلد، مكتبه فقيه - قم، چاپ: اول، 1410 ق.
 {{قرآن}}
 [[رده:آداب قرآن]]
@@ سطر ۱۷۰: / سطر ۱۳۱: @@
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
-|شناسه= ضعیف
+|شناسه= خوب
 |عنوان بندی مناسب= خوب
 |کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب
@@ سطر ۱۷۷: / سطر ۱۳۸: @@
 |جامعیت= خوب
 |رعایت اختصار= خوب
-|سیر منطقی= متوسط
+|سیر منطقی= خوب
-|کیفیت پژوهش= متوسط
+|کیفیت پژوهش= خوب
 |رده= دارد
 }}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۴۸
سطر ۱:		سطر ۱:
−	خواندن قرآن ~~کریم~~ با آرامش و ~~بزرگداشت~~ آن~~{{متوسط}}~~	+	{{خوب}}
		+
		+	خواندن قرآن با آرامش همراه با تفکر و رعایت آداب ظاهری و باطنی آن
	==معنای تلاوت==		==معنای تلاوت==

@@ سطر ۱۰۵: / سطر ۱۰۵: @@
 <br />
-== آثار تلاوت قرآن ==
+==آثار تلاوت قرآن==
 در قرآن کریم و روایات اسلامى  براى تلاوت قرآن آثار فراوانى بیان شده است
-* '''شکوفایی ایمان''': امام علی علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث|«لِقاحُ الإيمانِ تِلاوَةُ القرآنِ»}}؛ <ref>تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، ص: 113</ref>بارور شدن ايمان به تلاوت قرآن است.
+*'''شکوفایی ایمان''': امام علی علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث|«لِقاحُ الإيمانِ تِلاوَةُ القرآنِ»}}؛ <ref>تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، ص: 113</ref>بارور شدن ايمان به تلاوت قرآن است.
-* '''جلا یافتن دل''':پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: {{متن حدیث|«جِلاءُ هذِهِ القُلوبِ ذِكرُ اللّهِ وتِلاوَةُ القُرآنِ»}}؛<ref>مجموعة ورام، ج‏2، ص: 123</ref>  جلاى اين دلها ذكر خدا و تلاوت قرآن است.
+*'''جلا یافتن دل''':پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: {{متن حدیث|«جِلاءُ هذِهِ القُلوبِ ذِكرُ اللّهِ وتِلاوَةُ القُرآنِ»}}؛<ref>مجموعة ورام، ج‏2، ص: 123</ref>  جلاى اين دلها ذكر خدا و تلاوت قرآن است.
-* '''استجابت دعا:'''رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: {{متن حدیث|«إنَّ لِصاحِبِ القُرآنِ عِندَ كُلِّ خَتمَةٍ دَعوَةً مُستَجابَةً»}} .براى كسى كه قرآن تلاوت مى كند ، در هنگام هر ختمى يك دعاىِ مستجاب شونده است.
+*'''استجابت دعا:'''رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: {{متن حدیث|«إنَّ لِصاحِبِ القُرآنِ عِندَ كُلِّ خَتمَةٍ دَعوَةً مُستَجابَةً»}} <ref>كنزالعمّال : ج 2 ص 102 ح 3340 .</ref>.براى كسى كه قرآن تلاوت مى كند ، در هنگام هر ختمى يك دعاىِ مستجاب شونده است.
 ==تلاوت قرآن در قرآن==
@@ سطر ۱۵۵: / سطر ۱۵۶: @@
 <references />
-== منابع ==
+==منابع==
-* تميمى آمدى، عبد الواحد بن محمد، تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، 1جلد، دفتر تبليغات - ايران ؛ قم، چاپ: اول، 1366ش.
+*تميمى آمدى، عبد الواحد بن محمد، تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، 1جلد، دفتر تبليغات - ايران ؛ قم، چاپ: اول، 1366ش.
-* ورام بن أبي فراس، مسعود بن عيسى، تنبيه الخواطر و نزهة النواظر المعروف بمجموعة ورّام، 2جلد، مكتبه فقيه - قم، چاپ: اول، 1410 ق.
+*ورام بن أبي فراس، مسعود بن عيسى، تنبيه الخواطر و نزهة النواظر المعروف بمجموعة ورّام، 2جلد، مكتبه فقيه - قم، چاپ: اول، 1410 ق.
 {{قرآن}}

@@ سطر ۷۶: / سطر ۷۶: @@
 تخلّى، زدودن موانع فهم آیات مانند اصرار بر گناه، کبر و خودپسندى و حب دنیا از دل است تا حجاب ها و پرده هاى مانع فهم عمیق اسرار قرآن کریم برطرف شوند.<ref>المحجة البيضاء، ج 2، ص 241؛ الصافى، ج 1، ص 73.</ref>
-* '''تخصیص'''
+*'''تخصیص'''
 تخصیص آن است که قارى فرض کند مخاطب همه خطاب هاى قرآن است و اوامر و نواهى و وعد و وعید قرآن ناظر به اوست و گویى آیات الهى هم اکنون بر قلب او فرو فرستاده شده اند.<ref>احياء علوم الدين، ج 1، ص 517؛ المحجة البيضاء، ج 2، ص 243؛ الصافى، ج 1، ص 73.</ref>
-* '''تاثر'''
+*'''تاثر'''
 دگرگون شدن حال قارى هنگام تلاوت را « تأثر » مى نامند. او بر حسب معرفت و مقام خود، هنگام قرائت حالت اندوه و ترس و امیدوارى به خود مى گیرد و هرچه شناخت وى بیشتر شود ترس و اندوه افزون ترى در تلاوت به وى دست مى دهد. در روایات آمده است که قرآن با حزن فرود آمده و شایسته است با صداى حزین نیز خوانده شود و نیز آمده است که هیچ بنده اى قرآن نخواند مگر آنکه حزن و اندوهش فزونى یابد و شادیش کم گردد، گریه اش بسیار و خنده اش اندک شود. خضوع و خشوع در برابر جلال و جمال خداوند نتیجه تأثر هنگام خواندن قرآن است و بکاء و تباکى نیز محصول همین ادب باطنى قرائت است.<ref>احياء علوم الدين، ج 1، ص 518 ـ 521؛ المحجة البيضاء، ج 2، ص 244 ـ 247.</ref>
-* '''ترقى'''
+*'''ترقى'''
 ترقى آن است که قارى در حال پیشرفت باشد و تا آنجا پیش رود که کلام خداوند را از جانب خود او استماع کند نه از طرف خویش.
@@ سطر ۹۱: / سطر ۹۴: @@
 سومین و برترین حدّ ترقى آن است که قارى صفات خداوند را در کلام او بیابد و در این مرحله به خود و قرائت خود توجه نکند و همه همتش مصروف به خداوند و تفکّر در مقام و عظمت الهى شود.<ref>احياء علوم الدين، ج 1، ص 522 ـ 523؛ المحجة البيضاء، ج 2، ص 247.</ref> امام صادق علیه السلام در این باره مى فرمایند: '''به خدا سوگند که خداوند در کلام خود براى بندگانش تجلّى کرده است؛ ولى آنان نمى بینند'''؛<ref>بحارالانوار، ج 89، ص 107.</ref>
-* '''تبرى'''
+*'''تبرى'''
 بیزارى تبرّى از خویشتن و نیز ننگریستن در خود به چشم رضایت و تزکیه است. در این حالت اگر آیاتى شامل مدح و ستایش نیکان و مؤمنان را بخواند، خود را از آنان ندانسته، اهل صدق و یقین را از آنان مى داند و آرزو مى کند تا خداوند وى را از آنان قرار دهد و چنانچه آیات نکوهش گناهکاران را قرائت کند خود را در آن مقام و مخاطب آن آیات دیده، مى کوشد از آنان نباشد.<ref>احياء علوم الدين، ج 1، ص 523؛ المحجة البيضاء، ج 2، ص 248 ـ 249.</ref> امیرمؤمنان ( علیه السلام ) مى فرمایند: '''پرهیزگاران چون به آیه اى مى رسند که در آن از عذاب خداوند سخن رفته گوش دل را بدان مى سپرند، چنان که گویى صداى آتش جهنم در گوش آنان طنین انداز است'''.<ref>نهج البلاغه، خطبه 193 ؛ جامع السعادات، ج 3، ص 377 ـ 378.</ref>
@@ سطر ۹۸: / سطر ۱۰۲: @@
 مفسران در مقدار « قرائت آنچه میسّر است » که خداوند در آیه 20 مزمّل / 73 به آن فرمان داده است: {{متن قرآن|« فَاقرَءوا ما تَیَسَّرَ مِنَ القُرءانِ »}} بر یک رأى نیستند؛ سعیدبن جبیر آن را 50، ابن عباس 100، سُدّى 200 آیه و جُوَیْبِر ثلث قرآن دانسته است.<ref>مجمع البيان، ج 10، ص 575؛ مسالك الافهام، ج 1، ص 225 ـ 226.</ref> امام رضا علیه السلام« ما تَیَسَّرَ » را آن مقدار از قرآن دانسته اند که با خشوع قلب و صفاى درون خوانده شود.<ref>مجمع البيان، ج 10، ص 576.</ref>
 ==تلاوت قرآن در قرآن==
@@ سطر ۱۴۲: / سطر ۱۵۵: @@
 <references />
 {{قرآن}}

@@ سطر ۶۴: / سطر ۶۴: @@
 اهمیت این ادب تا بدان حد است که اهل ذکر و عبادت اگر سوره اى را بدون حضور قلب مى خواندند آن را تکرار مى کردند.<ref>جامع السعادات، ج 3، ص 370 ـ 372.</ref> حضور قلب با تعظیم متکلّم حاصل مى شود و از سوى دیگر همه اسباب حضور قلب و انس دل در قرآن موجود بوده و چنان که در روایات نیز آمده هیچ گاه قارى قرآن از قرائت کلام خداوند خسته نمى شود.<ref>احياء علوم الدين، ج 1، ص 511 ـ 512؛ جامع السعادات، ج 3، ص 371.</ref>
-* '''تدبر'''
+*'''تدبر'''
 خداوند متعالى علت نزول قرآن را تدبر در آیاتش بیان کرده است.<ref>سوره  ص آیه 29</ref>  ) تدبّر اندیشیدن در معانى و مفاهیم قرآن کریم و مرحله اى برتر از حضور قلب است، از این رو به ترتیل در قرائت قرآن سفارش شده تا زمینه هاى تدبّر در آن فراهم گردد.<ref>احياء علوم الدين، ج 1، ص 512؛ المحجة البيضاء، ج 2، ص 237.</ref> به گفته امیرمؤمنان ( علیه السلام ) در قرائت بى تدبر خیرى نیست.<ref>وسائل، ج 6، ص 173؛ جامع السعادات، ج 3، ص 372.</ref>
-* '''تفهم'''
+*'''تفهم'''
 تفهّم بدین معناست که قارى به تدبر در فهم معنا اکتفا نکند و از هر آیه آنچه سزاوار و شایسته است بفهمد و سعى کند حقیقت معنا بر او روشن شود و مقصود خداوند را از آن دریابد و به عظمت وى بیندیشد و بداند که جز خداوند همه چیز فانى است.<ref>جامع السعادات، ج 3، ص 372؛ المحجة البيضاء، ج 2، ص 238 ـ 239؛ احياء علوم الدين، ج 1، 513 ـ 515.</ref>
-* '''تخلى'''
+*'''تخلى'''
 تخلّى، زدودن موانع فهم آیات مانند اصرار بر گناه، کبر و خودپسندى و حب دنیا از دل است تا حجاب ها و پرده هاى مانع فهم عمیق اسرار قرآن کریم برطرف شوند.<ref>المحجة البيضاء، ج 2، ص 241؛ الصافى، ج 1، ص 73.</ref>
 ==مقدار تلاوت==

@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 پیامبر اکرم صلى الله علیه وآله آن را سخت ترین حالت براى شیطان دانسته اند.<ref>بحار الانوار، ج 89، ص 201 ـ 202.</ref> امام صادق علیه السلام  نیز آن را سبب بهره مندى چشم و سبک شدن بار گناه پدر و مادر دانسته است، هرچند کافر باشند.<ref>بحار الانوار، ج 89، ص 202.</ref>
-=== آداب باطنى ===
+===آداب باطنى===
 آداب باطنى تلاوت بدین شرح اند
-* '''توجه به عظمت کلام'''
+*'''توجه به عظمت کلام'''
 نخستین ادب باطنى تلاوت، توجه داشتن به عظمت و بلندى کلام خدا و نیز توجّه به لطف و فضل الهى به بندگانش در تنزل دادن آن از عرش جلال خویش تا فهم خلایق است<ref>جامع السعادات، ج 3، ص 368 ـ 370</ref>
-* '''تعظیم متکلم'''
+*'''تعظیم متکلم'''
 قارى باید عظمت متکلّم را در دل خویش حاضر بیابد و بداند آنچه مى خواند از سنخ کلام بشر نیست و در حدّ رتبه متکلّم به کلام وى توجّه کند. تعظیم کلام در پى تعظیم متکلّم حاصل مى شود.<ref>جامع السعادات، ج 3، ص 369 ـ 370</ref>
-* '''حضور قلب'''
+*'''حضور قلب'''
 اهمیت این ادب تا بدان حد است که اهل ذکر و عبادت اگر سوره اى را بدون حضور قلب مى خواندند آن را تکرار مى کردند.<ref>جامع السعادات، ج 3، ص 370 ـ 372.</ref> حضور قلب با تعظیم متکلّم حاصل مى شود و از سوى دیگر همه اسباب حضور قلب و انس دل در قرآن موجود بوده و چنان که در روایات نیز آمده هیچ گاه قارى قرآن از قرائت کلام خداوند خسته نمى شود.<ref>احياء علوم الدين، ج 1، ص 511 ـ 512؛ جامع السعادات، ج 3، ص 371.</ref>
 ==مقدار تلاوت==