Zamani در ‏۳۰ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۰۲

2026-03-30T12:02:35Z

Zamani: صفحه‌ای تازه حاوی «==آيات 1 تا 5== بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏ الم (1) ذلِكَ الْكِتابُ ل...» ایجاد کرد

2026-03-30T12:00:06Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==آيات 1 تا 5== بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏ الم (1) ذلِكَ الْكِتابُ ل...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات

@@ سطر ۲٬۰۲۵: / سطر ۲٬۰۲۵: @@
 و اگر ايمان آورده و تقوى پيشه مى‏كردند مثوبتى نزد خدا داشتند كه اگر مى‏فهميدند از هر چيز ديگرى برايشان بهتر بود (103).
 بيان‏
-  [اختلاف عجيب مفسرين در تفسير آيه 102==
+  [اختلاف عجيب مفسرين در تفسير آيه 102]
   (وَ اتَّبَعُوا ما تَتْلُوا الشَّياطِينُ عَلى‏ مُلْكِ) الخ، مفسرين در تفسير اين آيه اختلاف عجيبى براه انداخته‏اند، بطورى كه نظير اين اختلاف را در هيچ آيه‏اى از ايشان نمى‏يابيم، يك اختلاف كرده‏اند در اينكه مرجع ضمير (اتبعوا) چه كسانند؟ آيا يهوديان عهد سليمانند؟ و يا يهوديان عهد رسول خدا (ص)؟ و يا همه يهوديان؟ دومين اختلافشان در اين است كه كلمه (تتلوا) آيا بمعناى اين است كه (پيروى شيطان مى‏كنى، و بگفته او عمل مى‏نمايى)؟ يا بمعناى اين است كه (ميخوانى)؟ و يا بمعناى (تكذيب ميكنى) مى‏باشد؟
 اختلاف سومشان در اين است كه منظور از شياطين كدام شياطين است؟ شياطين جن؟ و يا شياطين انس؟ و يا هر دو؟ اختلاف چهارمشان در اينست كه معناى‏ (عَلى‏ مُلْكِ سُلَيْمانَ) چيست؟
@@ سطر ۲٬۲۴۲: / سطر ۲٬۲۴۲: @@
 و يهوديان از اين فرصت كه مسلمانان هم ميگفتند: (راعنا- راعنا) استفاده كرده، وقتى برسولخدا (ص) مى‏رسيدند، مى‏گفتند: (راعنا)، بظاهر وانمود مى‏كردند كه منظورشان رعايت ادب است، ولى منظور واقعيشان ناسزا بود، و لذا خداى تعالى براى بيان منظور واقعى آنان، اين آيه را فرستاد: (مِنَ الَّذِينَ هادُوا يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ، وَ يَقُولُونَ سَمِعْنا وَ عَصَيْنا، وَ اسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ، وَ راعِنا) الخ، و چون منظور واقعى يهود روشن شد، در آيه مورد بحث مسلمانان را نهى كرد از اينكه ديگر كلمه (راعنا) را بكار نبرند، و بلكه بجاى آن چيز ديگر بگويند، مثلا بگويند: (انظرنا)، يعنى كمى ما را مهلت بده.
 وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ أَلِيمٌ‏ الخ، منظور از كافرين در اينجا كسانى است كه از اين دستور سرپيچى كنند، و اين يكى از مواردى است كه در قرآن كريم كلمه كفر، در ترك وظيفه فرعى استعمال شده است.
-  [مراد از" اهل الكتاب" در آيه 105==
+  [مراد از" اهل الكتاب" در آيه 105]
   (ما يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ) اگر مراد باهل كتاب خصوص يهود باشد هم چنان كه ظاهر سياق هم همين است، چون آيه قبل در باره يهود بود، آن وقت توصيف يهود باهل كتاب، مى‏فهماند كه علت اينكه دوست نميدارند كتابى بر شما مسلمانان نازل شود، چيست؟ و آن اين است كه چون خود آنان اهل كتاب بودند، و دوست نميداشتند كتابى بر مسلمانان نازل شود، چون نازل شدن كتاب بر مسلمانان باعث ميشود، ديگر تنها يهوديان اهليت كتاب نداشته باشند، و اين اختصاص از بين برود، و ديگران نيز اهليت و شايستگى آن را داشته باشند.
 و اين خود بخل بى‏مزه‏اى بود از يهود، چون يك وقت انسان نسبت بچيزى كه خودش دارد بخل مى‏ورزد، ولى يهود بچيزى بخل ورزيدند كه خود مالك آن نبودند، علاوه بر اينكه با اين رفتار خود، در سعه رحمت خدا و عظمت فضل او، با او معارضه كردند.
@@ سطر ۲٬۵۸۹: / سطر ۲٬۵۸۹: @@
 و اينكه فرمود: (خداى تعالى ابراهيم را قبل از آنكه امام بگيرد، خليل خود گرفت) الخ، معنايش از بيان گذشته، روشن گرديد.
 و اينكه فرمود: (سفيه، امام مردم با تقوى نمى‏شود)، اشاره است بآيه شريفه: (وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ، وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا، وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ إِذْ قالَ: لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ، قالَ: أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعالَمِينَ‏، آن كس كه از ملت و كيش ابراهيم روى بگرداند، خود را سفيه كرده است، كه ما او را در دنيا برگزيديم، و او در آخرت از صالحان است، چون پروردگارش به او گفت: تسليم شو، گفت: براى رب العالمين تسليم هستم). «3» خداى سبحان اعراض از كيش ابراهيم را كه نوعى ظلم است سفاهت خوانده و در مقابل آن، اصطفاء را ذكر كرده، آن گاه آن را با سلام تفسير كرده، و استفاده اين نكته از جمله: (إِذْ قالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ‏، الخ، محتاج بدقت است، آن گاه اسلام و تقوى را يكى، و يا بمنزله يك چيز دانسته و فرموده: (اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ، وَ لا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ‏، از خدا بپرهيزيد حق پرهيز كردن، و زنهار، نميريد مگر آنكه در حال اسلام باشيد). «4» دقت فرمائيد.
-  [چند روايت در ذيل آيه شريفه- 124==
+  [چند روايت در ذيل آيه شريفه- 124]
 و از شيخ مفيد از درست و هشام از ائمه ع روايت شده، كه فرمودند: ابراهيم نبى بود، ولى امام نبود، تا آنكه خداى تعالى فرمود: (إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً، قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي) خداى تعالى در پاسخ درخواستش فرمود: (لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ)، و معلوم است كسى كه بتى،
 ______________________________

ترجمه تفسیر المیزان/ سوره بقره /بخش اول - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani در ‏۳۰ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۰۲

Zamani: صفحه‌ای تازه حاوی «==آيات 1 تا 5== بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏ الم (1) ذلِكَ الْكِتابُ ل...» ایجاد کرد