تحنث - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* تحنث پیش از اسلام */

2025-02-24T08:44:36Z

‏تحنث پیش از اسلام

مهدی موسوی در ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۹

2022-07-04T07:19:27Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۰ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۰۴

2018-10-10T07:04:44Z

Zamani در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۱۲

2018-05-21T11:12:08Z

Zamani در ‏۱ دسامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۱۴

2016-12-01T06:14:21Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۰۳

2016-01-11T12:03:45Z

بهرامی: افزودن 1 رده

2014-05-17T11:21:50Z

افزودن 1 رده

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۵۵

2014-01-09T07:55:22Z

نمایش تغییرات

بهرامی در ‏۲۸ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۲۹

2013-12-28T11:29:38Z

بهرامی: درست کردن پانویس ها

2013-12-28T11:24:46Z

درست کردن پانویس ها

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 از بعضی روایات برمی آید که پیش از [[اسلام]] تحنّث در میان [[قریش]] شناخته شده بود. به گزارش [[محمد بن سعد زهری|ابن سعد]] از [[محمد بن عمر واقدی|واقدی]]، کسانی از قریش ماه [[رمضان]] را در کوه [[غار حرا|حرا]] به تحنّث می گذراندند، در آنجا فقرا را اطعام می کردند و پس از آن به [[مکه]] می رفتند و هفت بار کعبه را [[طواف]] می کردند.<ref>بلاذری، ج۱، ص۱۰۵؛ نیز رجوع کنید به ابن هشام، همانجا.</ref>
-به گفته [[احمد بن یحیی بلاذری|بلاذری]]، [[عبدالمطلب]] نیای [[پیامبر اسلام|پیامبر]] این [[سنت|سنّت]] را در میان قریش پایه گذاری کرد،<ref>ج۱، ص۸۴.</ref> اما [[ابن هشام حمیری|ابن هشام]]، تحنّث را استمرار سنّتی حنیفی دانسته است. به گفته وی، تحنّث و تحنّف (حنیفیّت) در عربی به یک معنی است و تحنّث از ابدال حرف «ف» به «ث» ساخته شده است.<ref>نیز رجوع کنید به جوهری، ج۱، ص۲۸۰؛ ابن سیده، همانجا.</ref> در آستانه ظهور اسلام، چند تن از قریش که حنیف (جمع: حُنَفا) خوانده شده اند، از برخی عادات قوم خود مانند [[بت پرستی]] و خوردن مردار و خون و قربانیانِ بتها پرهیز می کردند، از جمله زید بن عَمرو بن نُفَیل که از مشرکان انتقاد می کرد و برای آنکه از آزار عم خود، خطّاب بن نفیل در امان بماند به کوه حرا پناه می برد.<ref>ابن اسحاق، ص۹۷؛ ابن هشام، ج۱، ص۲۳۷ـ۲۴۰، ۲۴۴ـ۲۴۷؛ زریاب خویی، ص۷۹ـ۸۱</ref> با این همه گفته می شود که تحنّث [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلی الله علیه و آله نه پیروی از سنّت قریش بوده است و نه پیروی از روش حنفا.
+به گفته [[احمد بن یحیی بلاذری|بلاذری]]، [[عبدالمطلب]] نیای [[پیامبر اسلام|پیامبر]] این [[سنت|سنّت]] را در میان قریش پایه گذاری کرد،<ref>همان، ج۱، ص۸۴.</ref> اما [[ابن هشام حمیری|ابن هشام]]، تحنّث را استمرار سنّتی حنیفی دانسته است. به گفته وی، تحنّث و تحنّف (حنیفیّت) در عربی به یک معنی است و تحنّث از ابدال حرف «ف» به «ث» ساخته شده است.<ref>نیز رجوع کنید به جوهری، ج۱، ص۲۸۰؛ ابن سیده، همانجا.</ref> در آستانه ظهور اسلام، چند تن از قریش که حنیف (جمع: حُنَفا) خوانده شده اند، از برخی عادات قوم خود مانند [[بت پرستی]] و خوردن مردار و خون و قربانیانِ بتها پرهیز می کردند، از جمله زید بن عَمرو بن نُفَیل که از مشرکان انتقاد می کرد و برای آنکه از آزار عم خود، خطّاب بن نفیل در امان بماند به کوه حرا پناه می برد.<ref>ابن اسحاق، ص۹۷؛ ابن هشام، ج۱، ص۲۳۷ـ۲۴۰، ۲۴۴ـ۲۴۷؛ زریاب خویی، ص۷۹ـ۸۱</ref> با این همه گفته می شود که تحنّث [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلی الله علیه و آله نه پیروی از سنّت قریش بوده است و نه پیروی از روش حنفا.
 ==تحنث پیامبر اکرم==

@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 * دانشنامه جهان اسلام، جلد 6، ذیل مدخل ''تَحَنُّث'' از محمدرضا ناجی، در دسترس در  پایگاه دانشنامه جهان اسلام.
 {{شناختنامه رسول خدا (ص)}}
-[[رده:پیامبر اکرم]]
 [[رده:سنت های پیامبر اکرم]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 تَحَنُّث، سنّتی پیش از بعثت که طی آن پیامبر اکرم صلی اللّه علیه و آله و سلم هر سال مدتی را در [[غار حِرا]] به خلوت و عبادت می گذراند.
-{{شناختنامه رسول خدا (ص)}}
 ==تحنث در لغت==
 حِنْث در لغت به معنای «گناه بزرگ» که شرک از مصادیق آن است<ref>رجوع کنید به [[سوره واقعه]]: 46.</ref> و نیز به معنای مرحلة بلوغ و تکلیف، شکستن سوگند و میل به حق یا باطل است.<ref>فراهیدی، ج3، ص206، ذیل «حنث»؛ ازهری، ج4، ص480، ذیل «حنث».</ref>
@@ سطر ۳۴: / سطر ۳۴: @@
 ==منابع==
 * دانشنامه جهان اسلام، جلد 6، ذیل مدخل ''تَحَنُّث'' از محمدرضا ناجی، در دسترس در  پایگاه دانشنامه جهان اسلام.
+{{شناختنامه رسول خدا (ص)}}
 [[رده:پیامبر اکرم]]
 [[رده:تاریخ پیامبر اسلام]]
 [[رده:سنت های پیامبر اکرم]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 تَحَنُّث، سنّتی پیش از بعثت که طی آن پیامبر اکرم صلی اللّه علیه و آله و سلم هر سال مدتی را در [[غار حِرا]] به خلوت و عبادت می گذراند.
+{{شناختنامه رسول خدا (ص)}}
 ==تحنث در لغت==
 حِنْث در لغت به معنای «گناه بزرگ» که شرک از مصادیق آن است<ref>رجوع کنید به [[سوره واقعه]]: 46.</ref> و نیز به معنای مرحلة بلوغ و تکلیف، شکستن سوگند و میل به حق یا باطل است.<ref>فراهیدی، ج3، ص206، ذیل «حنث»؛ ازهری، ج4، ص480، ذیل «حنث».</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دانشنامه جهان اسلام]]}}
 تَحَنُّث، سنّتی پیش از بعثت که طی آن پیامبر اکرم صلی اللّه علیه و آله و سلم هر سال مدتی را در [[غار حِرا]] به خلوت و عبادت می گذراند.
 حِنْث در لغت به معنای «گناه بزرگ» که شرک از مصادیق آن است<ref>رجوع کنید به [[سوره واقعه]]: 46.</ref> و نیز به معنای مرحلة بلوغ و تکلیف، شکستن سوگند و میل به حق یا باطل است.<ref>فراهیدی، ج3، ص206، ذیل «حنث»؛ ازهری، ج4، ص480، ذیل «حنث».</ref>
@@ سطر ۹: / سطر ۱۱: @@
 مجموعاً تحنّث اجتناب از گناه است و این معنای سلبی معمولاً با حالتی روحی مانند خلوت نشینی و مراقبت نفس یا نیکوکاری <ref>مثلاً رجوع کنید به ازهری، ج4، ص481.</ref>، توأم می شده است بنابراین تحنّث، بالملازمه در مفهوم عام عبادت می گنجد و در اصل مترادف تعبّد یا نوع خاصی از عبادت یا تعهد انجام دادن وظیفه عبادی نیست.<ref>قس کالدر، ص234ـ239.</ref>
 از بعضی روایات برمی آید که پیش از اسلام تحنّث در میان قریش شناخته شده بود. به گزارش ابن سعد از واقدی، کسانی از قریش ماه [[رمضان]] را در حرا به تحنّث می گذراندند، در آنجا فقرا را اطعام می کردند و پس از آن به [[مکه]] می رفتند و هفت بار کعبه را طواف می کردند.<ref>بلاذری، ج1، ص105؛ نیز رجوع کنید به ابن هشام، همانجا.</ref>
 به گفته بلاذری، عبدالمطلب نیای پیامبر این سنّت را در میان قریش پایه گذاری کرد،<ref>ج1، ص84.</ref> اما ابن هشام تحنّث را استمرار سنّتی حنیفی دانسته است. به گفته وی<ref>همانجا.</ref> تحنّث و تحنّف در عربی به یک معنی (حنیفیّت) است و تحنّث از ابدال ف به ث ساخته شده است.<ref>نیز رجوع کنید به جوهری، ج1، ص280؛ ابن سیده، همانجا.</ref> در آستانه ظهور اسلام چند تن از قریش که حنیف (جمع: حُنَفا) خوانده شده اند، از برخی عادات قوم خود مانند بت پرستی و خوردن مردار و خون و قربانیانِ بتها پرهیز می کردند، از جمله زید بن عَمرو بن نُفَیل که از مشرکان انتقاد می کرد و برای آنکه از آزار عم خود، خطّاب بن نفیل در امان بماند به کوه حرا پناه می برد.<ref>ابن اسحاق، ص97؛ ابن هشام، ج1، ص237ـ240، 244ـ247؛ زریاب خویی، ص79ـ81</ref> با این همه گفته می شود که تحنّث پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نه پیروی از سنّت قریش بوده است و نه پیروی از روش حنفا.
 از بعضی روایات برمی آید که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله با تفکر و تأمل و فطرت پاک خود از گناهان دوری گزید و در پی مجاهدات و مراقبات و تحنّث به رسالت مبعوث گردید و بار سنگین جاهلیت (وِزر) از دوش او برداشته شد؛<ref>زریاب خویی، ص99ـ101؛ قس سهیلی، ج2، ص390 که حنث را «بار گران» معنی کرده است.</ref> از این رو، برخی <ref>رجوع کنید به قَسطَلانی، ج1، ص62؛ حلبی، ج1، ص237.</ref> تحنّث پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را تفکر دانسته اند.<ref>نیز رجوع کنید به قسطر، ص227.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۱:۲۱
سطر ۳۳:		سطر ۳۳:
	[[رده:پیامبر اکرم]]		[[رده:پیامبر اکرم]]
	[[رده:تاریخ پیامبر اسلام]]		[[رده:تاریخ پیامبر اسلام]]
		+	[[رده:سنت های پیامبر اکرم]]

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 == پانویس ==
 {{پانویس}}
 == منابع ==

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 تَحَنُّث ، سنّتی پیش از بعثت که طی آن پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله وسلم هرسال مدتی را در غار حِرا به خلوت و عبادت می گذراند.
-حِنْث در لغت به معنای «گناه بزرگ » که شرک از مصادیق آن است ( رجوع کنید به واقعه : 46) و نیز به معنای مرحلة بلوغ و تکلیف ، شکستن سوگند، و میل به حق یا باطل است (فراهیدی ، ج 3، ص 206، ذیل «حنث »؛ ازهری ، ج 4، ص 480، ذیل «حنث »). تحنّث از مادّة حنث ، معنایی مخالف دارد و کاری است که بدان وسیله از گناه دوری جویند و خدا را عبادت کنند (ازهری ، همانجا؛ ابن سیده ، ج 3، ص 223؛ راغب اصفهانی ، ذیل «حنث »). برخی ، تحنّث را تعبّد معنی کرده اند (مثلاً رجوع کنید به بخاری جعفی ، ج 1، ص 3) یا به جای تحنّث ، واژه های تعبّد و نسک را به کار برده اند ( رجوع کنید بهابن اثیر، ج 2، ص 48؛ ذهبی ، ص 129). در پاره ای منابع تاریخی نیز تحنّث برابر با تألُّه (بندگی و پارسایی ) و تبرّر (نیکوکاری ) آمده است (ابن هشام ، ج 1، ص 251؛ بلاذری ، ج 1، ص 84؛ طبری ، ج 2، ص 300).
+حِنْث در لغت به معنای «گناه بزرگ » که شرک از مصادیق آن است <ref> رجوع کنید به واقعه : 46</ref> و نیز به معنای مرحلة بلوغ و تکلیف ، شکستن سوگند، و میل به حق یا باطل است <ref> فراهیدی ، ج 3، ص 206، ذیل «حنث »؛ ازهری ، ج 4، ص 480، ذیل «حنث » </ref>. تحنّث از مادّة حنث ، معنایی مخالف دارد و کاری است که بدان وسیله از گناه دوری جویند و خدا را عبادت کنند <ref>ازهری ، همانجا؛ ابن سیده ، ج 3، ص 223؛ راغب اصفهانی ، ذیل «حنث »</ref>. برخی ، تحنّث را تعبّد معنی کرده اند <ref>مثلاً رجوع کنید به بخاری جعفی ، ج 1، ص 3</ref> یا به جای تحنّث ، واژه های تعبّد و نسک را به کار برده اند <ref>رجوع کنید بهابن اثیر، ج 2، ص 48؛ ذهبی ، ص 129</ref>. در پاره ای منابع تاریخی نیز تحنّث برابر با تألُّه (بندگی و پارسایی ) و تبرّر (نیکوکاری ) آمده است <ref>ابن هشام ، ج 1، ص 251؛ بلاذری ، ج 1، ص 84؛ طبری ، ج 2، ص 300</ref>.
-مجموعاً تحنّث اجتناب از گناه است و این معنای سلبی معمولاً با حالتی روحی ، مانند خلوت نشینی و مراقبت نفس یا نیکوکاری (مثلاً رجوع کنید به ازهری ، ج 4، ص 481)، توأم می شده است ؛ بنابراین تحنّث ، بالملازمه در مفهوم عام عبادت می گنجد و در اصل مترادف تعبّد یا نوع خاصی از عبادت یا تعهد انجام دادن وظیفة عبادی نیست (قس کالدر ، ص 234ـ239).
+مجموعاً تحنّث اجتناب از گناه است و این معنای سلبی معمولاً با حالتی روحی ، مانند خلوت نشینی و مراقبت نفس یا نیکوکاری <ref>مثلاً رجوع کنید به ازهری ، ج 4، ص 481)، توأم می شده است ؛ بنابراین تحنّث ، بالملازمه در مفهوم عام عبادت می گنجد و در اصل مترادف تعبّد یا نوع خاصی از عبادت یا تعهد انجام دادن وظیفة عبادی نیست (قس کالدر ، ص 234ـ239 </ref>.
-از بعضی روایات برمی آید که پیش از اسلام ، تحنّث در میان قریش شناخته شده بود. به گزارش ابن سعد از واقدی ، کسانی از قریش ماه رمضان را در حرا به تحنّث می گذراندند، در آنجا فقرا را اطعام می کردند و پس از آن به مکه می رفتند و هفت بار کعبه را طواف می کردند (بلاذری ، ج 1، ص 105؛ نیز رجوع کنید بهابن هشام ، همانجا). به گفتة بلاذری ، عبدالمطلب نیای پیامبر این سنّت را در میان قریش پایه گذاری کرد (ج 1، ص 84)، اما ابن هشام تحنّث را استمرار سنّتی حنیفی دانسته است . به گفتة وی (همانجا) تحنّث و تحنّف در عربی به یک معنی (حنیفیّت ) است و تحنّث از ابدال ف به ث ساخته شده است (نیز رجوع کنید بهجوهری ، ج 1، ص 280؛ ابن سیده ، همانجا). در آستانة ظهور اسلام ، چند تن از قریش که حنیف * (جمع : حُنَفا) خوانده شده اند، از برخی عادات قوم خود مانند بت پرستی و خوردن مردار و خون و قربانیانِ بتها پرهیز می کردند، از جمله زیدبن عَمروبن نُفَیل که از مشرکان انتقاد می کرد و برای آنکه از آزار عم خود، خطّاب بن نفیل ، در امان بماند، به کوه حرا پناه می برد (ابن اسحاق ، ص 97؛ ابن هشام ، ج 1، ص 237ـ240، 244ـ247؛ زریاب خویی ، ص 79ـ81)؛ با اینهمه ، گفته می شود که تحنّث پیامبر اکرم نه پیروی از سنّت قریش بوده است و نه پیروی از روش حنفا.
+از بعضی روایات برمی آید که پیش از اسلام ، تحنّث در میان قریش شناخته شده بود. به گزارش ابن سعد از واقدی ، کسانی از قریش ماه رمضان را در حرا به تحنّث می گذراندند، در آنجا فقرا را اطعام می کردند و پس از آن به مکه می رفتند و هفت بار کعبه را طواف می کردند <ref>بلاذری ، ج 1، ص 105؛ نیز رجوع کنید بهابن هشام ، همانجا</ref>. به گفتة بلاذری ، عبدالمطلب نیای پیامبر این سنّت را در میان قریش پایه گذاری کرد <ref>ج 1، ص 84</ref>، اما ابن هشام تحنّث را استمرار سنّتی حنیفی دانسته است . به گفته وی <ref> همانجا </ref> تحنّث و تحنّف در عربی به یک معنی (حنیفیّت ) است و تحنّث از ابدال ف به ث ساخته شده است <ref>نیز رجوع کنید بهجوهری ، ج 1، ص 280؛ ابن سیده ، همانجا </ref>. در آستانة ظهور اسلام ، چند تن از قریش که حنیف (جمع : حُنَفا) خوانده شده اند، از برخی عادات قوم خود مانند بت پرستی و خوردن مردار و خون و قربانیانِ بتها پرهیز می کردند، از جمله زیدبن عَمروبن نُفَیل که از مشرکان انتقاد می کرد و برای آنکه از آزار عم خود، خطّاب بن نفیل ، در امان بماند، به کوه حرا پناه می برد <ref>ابن اسحاق ، ص 97؛ ابن هشام ، ج 1، ص 237ـ240، 244ـ247؛ زریاب خویی ، ص 79ـ81</ref>؛ با اینهمه ، گفته می شود که تحنّث پیامبر اکرم نه پیروی از سنّت قریش بوده است و نه پیروی از روش حنفا.
-از بعضی روایات برمی آید که پیامبر اکرم با تفکر و تأمل و فطرت پاک خود از گناهان دوری گزید و در پی مجاهدات و مراقبات و تحنّث به رسالت مبعوث گردید و بار سنگین جاهلیت (وِزر) از دوش او برداشته شد (زریاب خویی ، ص 99ـ101؛ قس سهیلی ، ج 2، ص 390، که حنث را «بار گران » معنی کرده است )؛ ازینرو، برخی ( رجوع کنید به قَسطَلانی ، ج 1، ص 62؛ حلبی ، ج 1، ص 237) تحنّث پیامبر اکرم را تفکر دانسته اند (نیز رجوع کنید به قسطر ، ص 227). بعضی مستشرقان تحنّث را از واژة عبری تِحِنُّت / تِحِنُّث ، به معنای «نیایش و عبادت فردی »، دانسته و هرگونه ارتباط میان تحنّث و تحنّف (حنیفیّت ) را انکار کرده یا پنداشته اند که پیامبر اکرم تحت تأثیر روش راهبان یهودی و مسیحی یا پاره ای تجارب شخصی به تحنّث روی آورده است و ازینرو اساساً در تداول لفظ تحنّث یا رواج این سنّت در میان قریش پیش از اسلام تردید کرده اند (برای آگاهی بیشتر از این آرا و نقد آنها رجوع کنید بههمان ، ص 228ـ231؛ نیز رجوع کنید به د. اسلام ، چاپ دوم ، ذیل واژه )، اما طبق روایات معتبر تاریخی تحنّث در میان قریش رواج داشته ( رجوع کنید به قسطر، ص 230ـ236) و به گفتة برخی نویسندگان (ابن حزم ، ص 36) تحنّث پیامبر اکرم امری کاملاً بی سابقه و غیرتقلیدی بوده است .
+از بعضی روایات برمی آید که پیامبر اکرم با تفکر و تأمل و فطرت پاک خود از گناهان دوری گزید و در پی مجاهدات و مراقبات و تحنّث به رسالت مبعوث گردید و بار سنگین جاهلیت (وِزر) از دوش او برداشته شد <ref>زریاب خویی ، ص 99ـ101؛ قس سهیلی ، ج 2، ص 390، که حنث را «بار گران » معنی کرده است </ref>؛ ازینرو، برخی <ref> رجوع کنید به قَسطَلانی ، ج 1، ص 62؛ حلبی ، ج 1، ص 237</ref> تحنّث پیامبر اکرم را تفکر دانسته اند <ref> نیز رجوع کنید به قسطر ، ص 227 </ref>. بعضی مستشرقان تحنّث را از واژة عبری تِحِنُّت / تِحِنُّث ، به معنای «نیایش و عبادت فردی »، دانسته و هرگونه ارتباط میان تحنّث و تحنّف (حنیفیّت ) را انکار کرده یا پنداشته اند که پیامبر اکرم تحت تأثیر روش راهبان یهودی و مسیحی یا پاره ای تجارب شخصی به تحنّث روی آورده است و ازینرو اساساً در تداول لفظ تحنّث یا رواج این سنّت در میان قریش پیش از اسلام تردید کرده اند <ref> برای آگاهی بیشتر از این آرا و نقد آنها رجوع کنید بههمان ، ص 228ـ231؛ نیز رجوع کنید به د. اسلام ، چاپ دوم ، ذیل واژه </ref>، اما طبق روایات معتبر تاریخی تحنّث در میان قریش رواج داشته <ref> رجوع کنید به قسطر، ص 230ـ236 </ref> و به گفتة برخی نویسندگان <ref> ابن حزم ، ص 36 </ref> تحنّث پیامبر اکرم امری کاملاً بی سابقه و غیرتقلیدی بوده است .
-طبق گفتاری از امام علی علیه السلام ( رجوع کنید به خطبة قاصِعه ؛ نهج البلاغة ، ص 222) پیامبر اکرم پیش از بعثت هر سال مدتی در حرا «مجاور» می شد. به روایت ابن اسحاق ، حضرت رسول چند سالی پیش از بعثت ، بنا به سنّت قریش ، هر سال یک ماه در حرا مجاور می شد و تحنّث می کرد و فقرایی را که پیش او می آمدند، اطعام می کرد و پس از آن به کعبه می رفت و هفت بار یا بیشتر به دور آن طواف می کرد و سپس به خانه باز می گشت ؛ این کار تا بعثت حضرت در ماه رمضان ادامه داشت (ص 101؛ نیز رجوع کنید به ابن هشام ، ج 1، ص 251ـ252؛ طبری ، ج 2، ص 300). بنا بر روایتی از عایشه ، چیزی محبوبتر از تنهایی و گوشه نشینی نزد پیامبر اکرم نبود. آن حضرت در غار حرا خلوت می کرد و شبهایی چند به تحنّث می گذراند، سپس به خانه نزد خدیجه برمی گشت و زاد و توشه ای برای مدتی دیگر برمی داشت تا اینکه سروش حق او را دریافت (ابن سعد، ج 1، قسم 1، ص 129؛ طبری ، ج 2، ص 298؛ بخاری جعفی ، ج 1، ص 3). ظاهراً در نتیجة تحنّث و تفکر و تعمق در بارة جهان و انسان و خالق هستی ، حقایقی بر آن حضرت کشف می شده که انگیزة ادامة تحنّث می گردیده (قس زریاب خویی ، ص 103، 106) و در پی همین تحنّثات ــ که صفای معنوی و روحی بیشتری به دنبال داشته ــ وحی بر پیامبر اکرم نازل شده است (همان ، ص 106). برخی بین دو روایت جمع کرده و گفته اند که پیامبر اکرم پس از چند شب تحنّث که توشه اش تمام می شد، به خانه بازمی گشت و برای چند شب دیگر توشه برمی داشت تا اینکه یک ماه به پایان می رسید (حلبی ، ج 1، ص 236). روایات ، بیشتر بر این دلالت دارند که پیامبر اکرم به تنهایی به تحنّث می رفت (مثلاً رجوع کنید به ابن سعد؛ طبری ؛ بخاری جعفی ؛ ابن حزم ، همانجاها)، ولی در پاره ای اخبار (ابن هشام ، ج 1، ص 252؛ طبری ، ج 2، ص 300؛ مقریزی ، ج 1، ص 12) اشاره شده است که خدیجه همراه او و ظاهراً تا محل تحنّث می رفت یا برای حضرت توشه و آب می برد (رامیار، ص 36)؛ بااینهمه ، از کلام امام علی علیه السلام پیداست که کسی جز وی شاهد تحنّث پیامبر و نزول وحی بر او نبوده است ( رجوع کنید بهنهج البلاغة ، همانجا).
+طبق گفتاری از امام علی علیه السلام <ref> رجوع کنید به خطبة قاصِعه ؛ نهج البلاغة ، ص 222 </ref> پیامبر اکرم پیش از بعثت هر سال مدتی در حرا «مجاور» می شد. به روایت ابن اسحاق ، حضرت رسول چند سالی پیش از بعثت ، بنا به سنّت قریش ، هر سال یک ماه در حرا مجاور می شد و تحنّث می کرد و فقرایی را که پیش او می آمدند، اطعام می کرد و پس از آن به کعبه می رفت و هفت بار یا بیشتر به دور آن طواف می کرد و سپس به خانه باز می گشت ؛ این کار تا بعثت حضرت در ماه رمضان ادامه داشت <ref> ص 101؛ نیز رجوع کنید به ابن هشام ، ج 1، ص 251ـ252؛ طبری ، ج 2، ص 300 </ref>. بنا بر روایتی از عایشه ، چیزی محبوبتر از تنهایی و گوشه نشینی نزد پیامبر اکرم نبود. آن حضرت در غار حرا خلوت می کرد و شبهایی چند به تحنّث می گذراند، سپس به خانه نزد خدیجه برمی گشت و زاد و توشه ای برای مدتی دیگر برمی داشت تا اینکه سروش حق او را دریافت <ref> ابن سعد، ج 1، قسم 1، ص 129؛ طبری ، ج 2، ص 298؛ بخاری جعفی ، ج 1، ص 3 </ref>. ظاهراً در نتیجة تحنّث و تفکر و تعمق در بارة جهان و انسان و خالق هستی ، حقایقی بر آن حضرت کشف می شده که انگیزة ادامة تحنّث می گردیده <ref> قس زریاب خویی ، ص 103، 106 </ref> و در پی همین تحنّثات ــ که صفای معنوی و روحی بیشتری به دنبال داشته ــ وحی بر پیامبر اکرم نازل شده است <ref> همان ، ص 106 </ref>. برخی بین دو روایت جمع کرده و گفته اند که پیامبر اکرم پس از چند شب تحنّث که توشه اش تمام می شد، به خانه بازمی گشت و برای چند شب دیگر توشه برمی داشت تا اینکه یک ماه به پایان می رسید <ref> حلبی ، ج 1، ص 236 </ref>. روایات ، بیشتر بر این دلالت دارند که پیامبر اکرم به تنهایی به تحنّث می رفت <ref> مثلاً رجوع کنید به ابن سعد؛ طبری ؛ بخاری جعفی ؛ ابن حزم ، همانجاها </ref>، ولی در پاره ای اخبار <ref> ابن هشام ، ج 1، ص 252؛ طبری ، ج 2، ص 300؛ مقریزی ، ج 1، ص 12 </ref> اشاره شده است که خدیجه همراه او و ظاهراً تا محل تحنّث می رفت یا برای حضرت توشه و آب می برد <ref> رامیار، ص 36 </ref>؛ بااینهمه ، از کلام امام علی علیه السلام پیداست که کسی جز وی شاهد تحنّث پیامبر و نزول وحی بر او نبوده است <ref>  رجوع کنید بهنهج البلاغة ، همانجا </ref>.
-بنا بر پاره ای روایات ، تحنّث پیامبر اکرم در غار حرا از ده سال قبل از بعثت و مصادف با سال ولادت علی علیه السلام آغاز شد. در این دوره ، پیامبر ندا و نور غیبی و آواز سنگها و درختان را می شنید و پرده از دیدگانش کنار زده می شد ــ که از خوارق عادات و دلایل نبوت پیامبر (اِرهاصات ) به شمار می آید ــ و چنان گذشت تا وحی بر او نازل شد (مجلسی ، ج 39، ص 327ـ 328).
+بنا بر پاره ای روایات ، تحنّث پیامبر اکرم در غار حرا از ده سال قبل از بعثت و مصادف با سال ولادت علی علیه السلام آغاز شد. در این دوره ، پیامبر ندا و نور غیبی و آواز سنگها و درختان را می شنید و پرده از دیدگانش کنار زده می شد ــ که از خوارق عادات و دلایل نبوت پیامبر (اِرهاصات ) به شمار می آید ــ و چنان گذشت تا وحی بر او نازل شد <ref> مجلسی ، ج 39، ص 327ـ 328 </ref>.
-احتمالاً پیامبر پس از بعثت ، تحنّث را که برای دوری از جامعة جاهلی و عادات و رسوم آن انجام می داد (ازهری ، همانجا) ترک کرد و پس از هجرت ، هر سال دهة اول یا دوم و سپس دهة سوم ماه رمضان را در مسجد مدینه اعتکاف * می کرد (کلینی ، ج 4، ص 175؛ بخاری جعفی ، ج 2، ص 255ـ256؛ رامیار، ص 36ـ37).
+احتمالاً پیامبر پس از بعثت ، تحنّث را که برای دوری از جامعة جاهلی و عادات و رسوم آن انجام می داد <ref> ازهری ، همانجا </ref> ترک کرد و پس از هجرت ، هر سال دهة اول یا دوم و سپس دهة سوم ماه رمضان را در مسجد مدینه اعتکاف * می کرد <ref> کلینی ، ج 4، ص 175؛ بخاری جعفی ، ج 2، ص 255ـ256؛ رامیار، ص 36ـ37 </ref>.
 == منابع ==