تبسم - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* تبسم در روایات */

2025-04-11T09:35:12Z

‏تبسم در روایات

Mohammadi: /* تبسم در قرآن */

2025-04-11T09:32:43Z

‏تبسم در قرآن

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-18T13:01:15Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۲

2022-06-22T06:52:28Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۳ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۴۲

2020-03-03T10:42:49Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۳۷

2016-01-19T12:37:05Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۰۴

2013-01-31T05:04:52Z

بهرامی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}} {{نیازمند ویرایش فنی}} toc "تبسم" از ما...' ایجاد کرد

2013-01-28T07:12:52Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}} {{نیازمند ویرایش فنی}} __toc__ "تبسم" از ما...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
{{نیازمند ویرایش فنی}}
__toc__

"تبسم" از ماده (ب س م) و در لغت برای آن چند معنا ذکر کردهاند: برخی آن را اولِ ضحک که همراه با صدا نباشد معنا کردهاند.<ref> طريحى، فخر الدين؛ مجمع البحرين،‌‌ كتابفروشى مرتضوى،‌ تهران،‌ 1375 ش، چاپ: سوم، ج‌6، ص 17 </ref> برخی آن را حالتی پایینتر از خنده معنا کردهاند.<ref> ابن منظور، محمد بن مكرم‌؛ لسان العرب‌، دار صادر، بيروت‌، 1414 ق‌، چاپ: سوم، ج‌12، ص 50 </ref> و برخی در معنای آن گفتهاند گشوده شدن لبها برای شادمانی و نمایان شدن دندانها بدون ایجاد صدا<ref> فراهيدى، خليل بن احمد؛ كتاب العين‌، انتشارات هجرت‌، قم‌، 1410 ق،‌ چاپ: دوم، ج‌7، ص 277 </ref> که معادل فارسی آن "لبخند" است.<ref> مهيار، رضا؛ فرهنگ ابجدى عربى- فارسى‌، بی تا، بی جا، ص 205 </ref>

== تبسم در قرآن ==

در اصطلاح قرآنی و روائی تبسم برای خندۀ بدون صدا به کار میرود و از آن به مفهومی در مقابل قهقهه به معنای بسيار خندیدن یاد میکنند.<ref> همان، ص 710 </ref> ماده تبسم در قرآن یک بار آمده است، آنجا که سلیمان از سخن مورچه تبسّمى كرد و خنديد:
«فَتَبَسَّمَ ضاحِكاً مِنْ قَوْلِها وَ قالَ رَبِّ أَوْزِعْني‌ أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتي‌ أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى‌ والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَدْخِلْني‌ بِرَحْمَتِكَ في‌ عِبادِكَ الصَّالِحينَ »<ref> النمل/19 </ref>
«سليمان از سخن او تبسّمى كرد و خنديد و گفت: پروردگارا! شكر نعمتهايى را كه بر من و پدر و مادرم ارزانى داشته‌اى به من الهام كن، و توفيق ده تا عمل صالحى كه موجب رضاى توست انجام دهم، و مرا برحمت خود در زمره بندگان صالحت وارد كن!»

و معنای مقابل آن (قهقهه) اصلا در قرآن به کار نرفته است. ماده ضحک که معنای عام تبسم است در قرآن ده مرتبه استفاده شده است.
چنانچه گفتیم در آیه 19 سوره نمل "تبسم" به کار رفته است که در آنجا همراه با ماده ضحک است که معنای متفاوتی با تبسم دارد از این لحاظ مفسران برای این ترکیب علتی جستجو کردهاند.
دلیلی که برای این ترکیب در تفاسیر ذکر شده این است که منظور، گذشتن از حد تبسم و نزدیک شدن به خنده است، این دلیل را جوامع الجامع<ref> مترجمان‌، ترجمه تفسير جوامع الجامع، بنياد پژوهشهاى اسلامى آستان قدس رضوى‌، مشهد، 1377 ش‌، چاپ: دوم، ج‌4، ص 456 </ref>، الكشاف <ref> زمخشرى، محمود؛ الكشاف عن حقائق غوامض التنزيل‌، دار الكتاب العربي‌، بيروت‌، 1407 ق‌، چاپ: سوم‌، ج‌3، ص 356 </ref> و المیزان <ref> طباطبائي، علامه محمد حسين، ترجمه: موسوي همداني، سيد محمد باقر، ترجمه تفسير الميزان‌، دفتر انتشارات اسلامي جامعه‌ي مدرسين حوزه علميه قم‌، قم‌، سال: 1374 ش‌، چاپ: پنجم‌، ج‌15، ص 502 </ref> آوردهاند.

== تبسم در روایات ==

در روایات که گسترده تر از آیات قرآن به مسائل ریز پرداختهاند میتوان چندین نوع روایت در باب تبسم یافت، از جمله روایاتی که نحوه خندیدن مؤمن را تبسم می
دانند، مانند روایتی از امام صادق که میفرمایند:

«ضَحِكُ الْمُؤْمِنِ تَبَسُّم » <ref> محدث عاملى‌، تفصيل وسائل الشيعة إلى تحصيل مسائل الشريعة، آل البيت‌، قم‌، 1409 ق‌، چاپ: اول‌، ج‌12، ص 115 </ref>
«خنده مؤمن تبسّم است.‌»

و همچنین روایات دیگری وجود دارد که تبسم به روی برادر را نیکو و مستحب می دانند؛ این روایات به قدری است که در این باره در کتاب شریف کافی بابی گشوده شده است.در مقابل این روایات گروهی از احادیث وجود دارد که نقطه مقابل تبسم یعنی قهقهه را تقبیح کردهاند مانند روایت معروفی از امام صادق که میفرمایند:

«الْقَهْقَهَةُ مِنَ الشَّيْطَانِ »<ref> همان </ref>
«قهقهه زدن از شيطان است.»

از این رو این رفتار در مورد پیامبران بیشتر باید صدق کند و قهقهه زدن از پیامبران قطعا قبیح تر است؛ پس ظاهر روایاتی که حکایت میکند پیامبر اسلام چنان خندیدند که دندانهای پسین ایشان نمایان شد اشتباه است و این روایات تنها می خواهند مبالغه در خنده پیامبر را اشاره کنند. <ref> زمخشرى، محمود؛ الكشاف عن حقائق غوامض التنزيل‌، دار الكتاب العربي‌، بيروت‌، 1407 ق‌، چاپ: سوم‌،، ج‌3، ص: 356 </ref>

== تبسم در علم اخلاق ==

در علم اخلاق نیز به پیروی از قرآن و روایات انسان را از بسیار خندیدن و بسیار شوخی کردن بر حذر داشتهاند و در مقابل آن تبسم را نیکو شمرده و مدح کردهاند. از میان عالمان اخلاق میتوان به عالم ربانی علامه ملا احمد نراقی اشاره کرد که در کتاب خود درباره شوخی خنده و تبسم می آورد: خنده مذموم، قهقهه است که با صدا باشد اما تبسم که کسی صدائی از او نشنود مذموم نیست بلکه محمود است و تبسم نمودن پیغمبر معروف و مشهور است.<ref> ملا احمد نراقی، معراج السعادة، CD المکتبه الشامله، جزء 42، ص 9 </ref>

عالمان اخلاق خنده را در حالی که از حد بگذرد بد می دانند و اگر عادت کسی شود نیکو نیست اما اگر اتفاقی از کسی خنده با صدا رخ دهد کسی بد نمی داند چون این خنده در اختیار او نبوده و انسان به سبب اعمال خارج از اختیار مورد باز خواست قرار نمی گیرد.

== پانویس ==
{{پانویس}}

==منابع==
[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=33506 تبسم، روح الله رضایی، سایت پژوهشکده باقر العلوم(ع) ( بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی)]، تاریخ بازیابی : 9 بهمن 1391 .
[[رده:صفات پسندیده]]
[[رده:اخلاق اجتماعی]]

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 ==تبسم در روایات==
-در روایات که گسترده تر از آیات [[قرآن]] به مسائل پرداخته اند، می توان چندین نوع روایت در باب تبسم یافت، از جمله روایاتی که نحوه خندیدن مؤمن را تبسم می دانند، مانند روایتی از [[امام صادق]] علیه السلام که می فرمایند: «ضِحک الْمُؤْمِنِ تَبَسُّم»؛<ref>محدث عاملى‌، تفصیل وسائل الشیعة إلى تحصیل مسائل الشریعة، آل البیت‌، قم‌، ۱۴۰۹ ق‌، چاپ: اول‌، ج‌۱۲، ص ۱۱۵.</ref> خنده مؤمن تبسّم است.
+در روایات که گسترده تر از آیات [[قرآن]] به مسائل پرداخته اند، می توان چندین نوع روایت در باب تبسم یافت، از جمله روایاتی که نحوه خندیدن مؤمن را تبسم می دانند، مانند روایتی از [[امام صادق]] علیه السلام که می فرمایند: {{متن حدیث|«ضِحک الْمُؤْمِنِ تَبَسُّم»}}؛<ref>محدث عاملى‌، تفصیل وسائل الشیعة إلى تحصیل مسائل الشریعة، آل البیت‌، قم‌، ۱۴۰۹ ق‌، چاپ: اول‌، ج‌۱۲، ص ۱۱۵.</ref> خنده مؤمن تبسّم است.
-و همچنین روایات دیگری وجود دارد که تبسم به روی برادر را نیکو و [[استحباب|مستحب]] می دانند؛ این روایات به قدری است که در این باره در کتاب شریف [[الکافی (کتاب)|کافی]] بابی گشوده شده است. در مقابل این روایات، گروهی از [[احادیث]] وجود دارد که نقطه مقابل تبسم یعنی قهقهه را تقبیح کرده اند مانند روایت معروفی از امام صادق علیه السلام که می فرماید: «الْقَهْقَهَةُ مِنَ الشَّیطَانِ»؛<ref>همان.</ref> قهقهه زدن از [[شیطان]] است.
+و همچنین روایات دیگری وجود دارد که تبسم به روی برادر را نیکو و [[استحباب|مستحب]] می دانند؛ این روایات به قدری است که در این باره در کتاب شریف [[الکافی (کتاب)|کافی]] بابی گشوده شده است. در مقابل این روایات، گروهی از [[احادیث]] وجود دارد که نقطه مقابل تبسم یعنی قهقهه را تقبیح کرده اند مانند روایت معروفی از امام صادق علیه السلام که می فرماید: {{متن حدیث|«الْقَهْقَهَةُ مِنَ الشَّیطَانِ»}}؛<ref>همان.</ref> قهقهه زدن از [[شیطان]] است.
 از این رو این رفتار در مورد [[پیامبران]] بیشتر باید صدق کند و قهقهه زدن از پیامبران قطعا قبیح تر است؛ پس ظاهر روایاتی که حکایت می کند [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه وآله چنان خندیدند که دندانهای پسین ایشان نمایان شد اشتباه است و این روایات تنها می خواهند مبالغه در خنده پیامبر را اشاره کنند.<ref>زمخشرى، محمود؛ الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل‌، دارالکتاب العربی‌، بیروت‌، ۱۴۰۷ ق‌، چاپ: سوم، ج‌۳، ص:۳۵۶.</ref>

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 ==تبسم در قرآن==
-در اصطلاح قرآنی و روائی «تبسم» برای خنده بدون صدا بکار می رود و از آن به مفهومی در مقابل «قهقهه» به معنای بسیار خندیدن یاد می کنند.<ref>همان، ص ۷۱۰.</ref> ماده تبسم در [[قرآن]] یک بار آمده است، آنجا که [[حضرت سلیمان]] از سخن مورچه تبسمى کرد و خندید: {{متن قرآن|«فَتَبَسَّمَ ضاحِکاً مِنْ قَوْلِها وَ قالَ رَبِّ أَوْزِعْنی‌ أَنْ أَشْکرَ نِعْمَتَک الَّتی‌ أَنْعَمْتَ عَلَی وَ عَلى‌ والِدَی وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَدْخِلْنی‌ بِرَحْمَتِک فی‌ عِبادِک الصَّالِحینَ»}}؛<ref>[[سوره نمل]]/۱۹.</ref> سلیمان از سخن او تبسمى کرد و خندید و گفت: پروردگارا! شکر نعمت هایى را که بر من و پدر و مادرم ارزانى داشته‌اى به من الهام کن و توفیق ده تا عمل صالحى که موجب رضاى توست انجام دهم و مرا برحمت خود در زمره بندگان صالحت وارد کن!
+در اصطلاح قرآنی و روائی «تبسم» برای خنده بدون صدا بکار می رود و از آن به مفهومی در مقابل «قهقهه» به معنای بسیار خندیدن یاد می کنند.<ref>همان، ص ۷۱۰.</ref> ماده تبسم در [[قرآن]] یک بار آمده است، آنجا که [[حضرت سلیمان]] از سخن مورچه تبسمى کرد و خندید: {{متن قرآن|«فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ»}}<ref>[[آیه 19 سوره نمل|سوره نمل، آیه ۱۹.]]</ref>؛ سلیمان از سخن او تبسمى کرد و خندید و گفت: پروردگارا! شکر نعمت هایى را که بر من و پدر و مادرم ارزانى داشته‌اى به من الهام کن و توفیق ده تا عمل صالحى که موجب رضاى توست انجام دهم و مرا برحمت خود در زمره بندگان صالحت وارد کن!
 و معنای مقابل آن (قهقهه) در قرآن بکار نرفته است، اما ماده «ضحک» که معنای عام تبسم است در قرآن ده مرتبه استفاده شده است. چنانچه گفتیم در آیه ۱۹ [[سوره نمل]] "تبسم" بکار رفته است که در آنجا همراه با کلمه «ضاحکاً» است که معنای متفاوتی با تبسم دارد، از این لحاظ مفسران برای این ترکیب علتی جستجو کرده اند، از جمله اینکه منظور، گذشتن از حد تبسم و نزدیک شدن به خنده است. این دلیل را [[جوامع الجامع (کتاب)|جوامع الجامع]]،<ref>مترجمان‌، ترجمه تفسیر جوامع الجامع، بنیاد پژوهش هاى اسلامى آستان قدس رضوى‌، [[مشهد]]، ۱۳۷۷ ش‌، چاپ: دوم، ج‌۴، ص ۴۵۶.</ref> [[الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل (کتاب)|الکشاف]]<ref>زمخشرى، محمود؛ الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل‌، دارالکتاب العربی‌، بیروت‌، ۱۴۰۷ ق‌، چاپ: سوم‌، ج‌۳، ص ۳۵۶.</ref> و [[المیزان فی تفسیر القرآن (کتاب)|المیزان]]<ref>طباطبائی، علامه محمدحسین، ترجمه: موسوی همدانی، سید محمدباقر، ترجمه تفسیر المیزان‌، دفتر انتشارات اسلامی جامعه‌ی مدرسین حوزه علمیه قم‌، قم‌، سال: ۱۳۷۴ ش‌، چاپ: پنجم‌، ج‌۱۵، ص۵۰۲.</ref> آورده اند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۳۷
سطر ۱:		سطر ۱:
−	{{~~الگو:منبع الکترونیکی معتبر\|ماخذ=پایگاه~~}}	+	{{خوب}}

	__toc__		__toc__

@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 ==منابع==
 *روح الله رضایی، "تبسم"، [http://www.pajoohe.ir دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: ۹  بهمن ۱۳۹۱.
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:صفات پسندیده]]
 [[رده:اخلاق اجتماعی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
-{{نیازمند ویرایش فنی}}
 __toc__
-"تبسم" از ماده (ب س م) و در لغت برای آن چند معنا ذکر کردهاند: برخی آن را اولِ ضحک که همراه با صدا نباشد معنا کردهاند.<ref> طريحى، فخر الدين؛ مجمع البحرين،‌‌ كتابفروشى مرتضوى،‌ تهران،‌ 1375 ش، چاپ: سوم، ج‌6، ص 17 </ref> برخی آن را حالتی پایینتر از خنده معنا کردهاند.<ref> ابن منظور، محمد بن مكرم‌؛ لسان العرب‌، دار صادر، بيروت‌، 1414 ق‌، چاپ: سوم، ج‌12، ص 50 </ref> و برخی در معنای آن گفتهاند گشوده شدن لبها برای شادمانی و نمایان شدن دندانها بدون ایجاد صدا<ref> فراهيدى، خليل بن احمد؛ كتاب العين‌، انتشارات هجرت‌، قم‌، 1410 ق،‌ چاپ: دوم، ج‌7، ص 277 </ref> که معادل فارسی آن "لبخند" است.<ref> مهيار، رضا؛ فرهنگ ابجدى عربى- فارسى‌، بی تا، بی جا، ص 205 </ref>
+"تبسم" از ماده (ب س م) و در لغت برای آن چند معنا ذکر کردهاند: برخی آن را اولِ ضحک که همراه با صدا نباشد معنا کردهاند.<ref>طريحى، فخرالدين؛ مجمع البحرين،‌‌ كتابفروشى مرتضوى،‌ تهران،‌ 1375 ش، چاپ: سوم، ج‌6، ص17.</ref> برخی آن را حالتی پایینتر از خنده معنا کردهاند.<ref>ابن منظور، محمد بن مكرم‌؛ لسان العرب‌، دار صادر، بيروت‌، 1414 ق‌، چاپ: سوم، ج‌12، ص50.</ref> و برخی در معنای آن گفتهاند گشوده شدن لبها برای شادمانی و نمایان شدن دندانها بدون ایجاد صدا<ref>فراهيدى، خليل بن احمد؛ كتاب العين‌، انتشارات هجرت‌، قم‌، 1410 ق،‌ چاپ: دوم، ج‌7، ص277.</ref> که معادل فارسی آن "لبخند" است.<ref>مهيار، رضا؛ فرهنگ ابجدى عربى- فارسى‌، بی تا، بی جا، ص205.</ref>
-== تبسم در قرآن ==
+و معنای مقابل آن (قهقهه) اصلا در [[قرآن]] بکار نرفته است. ماده ضحک که معنای عام تبسم است در قرآن ده مرتبه استفاده شده است. چنانچه گفتیم در آیه 19 [[سوره نمل]] "تبسم" بکار رفته است که در آنجا همراه با ماده ضحک است که معنای متفاوتی با تبسم دارد از این لحاظ مفسران برای این ترکیب علتی جستجو کردهاند.
-در اصطلاح قرآنی و روائی تبسم برای خندۀ بدون صدا به کار میرود و از آن به مفهومی در مقابل قهقهه به معنای بسيار خندیدن یاد میکنند.<ref> همان، ص 710 </ref> ماده تبسم در قرآن یک بار آمده است، آنجا که سلیمان از سخن مورچه تبسّمى كرد و خنديد:
+دلیلی که برای این ترکیب در تفاسیر ذکر شده این است که منظور، گذشتن از حد تبسم و نزدیک شدن به خنده است. این دلیل را جوامع الجامع<ref>مترجمان‌، ترجمه تفسير جوامع الجامع، بنياد پژوهش هاى اسلامى آستان قدس رضوى‌، [[مشهد]]، 1377 ش‌، چاپ: دوم، ج‌4، ص 456.</ref>، الكشاف<ref>زمخشرى، محمود؛ الكشاف عن حقائق غوامض التنزيل‌، دارالكتاب العربي‌، بيروت‌، 1407 ق‌، چاپ: سوم‌، ج‌3، ص 356.</ref> و المیزان <ref>طباطبائي، علامه محمدحسين، ترجمه: موسوي همداني، سيد محمدباقر، ترجمه تفسير الميزان‌، دفتر انتشارات اسلامي جامعه‌ي مدرسين حوزه علميه قم‌، قم‌، سال: 1374 ش‌، چاپ: پنجم‌، ج‌15، ص502.</ref> آوردهاند.
-== تبسم در روایات ==
+==تبسم در روایات==
-در روایات که گسترده تر از آیات قرآن به مسائل ریز پرداختهاند میتوان چندین نوع روایت در باب تبسم یافت، از جمله روایاتی که نحوه خندیدن مؤمن را تبسم می
+در روایات که گسترده تر از آیات قرآن به مسائل ریز پرداختهاند میتوان چندین نوع روایت در باب تبسم یافت، از جمله روایاتی که نحوه خندیدن مؤمن را تبسم می دانند، مانند روایتی از [[امام صادق]] علیه السلام که میفرمایند: ضَحِكُ الْمُؤْمِنِ تَبَسُّم؛<ref>محدث عاملى‌، تفصيل وسائل الشيعة إلى تحصيل مسائل الشريعة، آل البيت‌، قم‌، 1409 ق‌، چاپ: اول‌، ج‌12، ص 115.</ref> خنده مؤمن تبسّم است.‌
-«ضَحِكُ الْمُؤْمِنِ تَبَسُّم » <ref> محدث عاملى‌، تفصيل وسائل الشيعة إلى تحصيل مسائل الشريعة، آل البيت‌، قم‌، 1409 ق‌، چاپ: اول‌، ج‌12، ص 115 </ref>
+و همچنین روایات دیگری وجود دارد که تبسم به روی برادر را نیکو و مستحب می دانند؛ این روایات به قدری است که در این باره در کتاب شریف کافی بابی گشوده شده است. در مقابل این روایات گروهی از [[احادیث]] وجود دارد که نقطه مقابل تبسم یعنی قهقهه را تقبیح کردهاند مانند روایت معروفی از امام صادق علیه السلام که میفرمایند: الْقَهْقَهَةُ مِنَ الشَّيْطَانِ؛<ref>همان.</ref> قهقهه زدن از شيطان است.
-«الْقَهْقَهَةُ مِنَ الشَّيْطَانِ »<ref> همان </ref>
+از این رو این رفتار در مورد [[پیامبران]] بیشتر باید صدق کند و قهقهه زدن از پیامبران قطعا قبیح تر است؛ پس ظاهر روایاتی که حکایت میکند [[پیامبر اسلام]] چنان خندیدند که دندانهای پسین ایشان نمایان شد اشتباه است و این روایات تنها می خواهند مبالغه در خنده پیامبر را اشاره کنند.<ref>زمخشرى، محمود؛ الكشاف عن حقائق غوامض التنزيل‌، دارالكتاب العربي‌، بيروت‌، 1407 ق‌، چاپ: سوم، ج‌3، ص:356.</ref>
-== تبسم در علم اخلاق ==
+==تبسم در علم اخلاق==
-در علم اخلاق نیز به پیروی از قرآن و روایات انسان را از بسیار خندیدن و بسیار شوخی کردن بر حذر داشتهاند و در مقابل آن تبسم را نیکو شمرده و مدح کردهاند. از میان عالمان اخلاق میتوان به عالم ربانی علامه ملا احمد نراقی اشاره کرد که در کتاب خود درباره شوخی خنده و تبسم می آورد: خنده مذموم، قهقهه است که با صدا باشد اما تبسم که کسی صدائی از او نشنود مذموم نیست بلکه محمود است و تبسم نمودن پیغمبر معروف و مشهور است.<ref> ملا احمد نراقی، معراج السعادة، CD المکتبه الشامله، جزء 42، ص 9 </ref>
+در علم اخلاق نیز به پیروی از [[قرآن]] و روایات انسان را از بسیار خندیدن و بسیار شوخی کردن بر حذر داشتهاند و در مقابل آن تبسم را نیکو شمرده و مدح کردهاند. از میان عالمان اخلاق میتوان به عالم ربانی علامه ملا احمد نراقی اشاره کرد که در کتاب خود درباره شوخی خنده و تبسم می آورد: خنده مذموم، قهقهه است که با صدا باشد اما تبسم که کسی صدائی از او نشنود مذموم نیست بلکه محمود است و تبسم نمودن پیغمبر معروف و مشهور است.<ref>ملا احمد نراقی، معراج السعادة، CD المکتبه الشامله، جزء 42، ص9.</ref>
-عالمان اخلاق خنده  را در حالی که از حد بگذرد بد می دانند و اگر عادت کسی شود نیکو نیست اما اگر اتفاقی از کسی خنده با صدا رخ دهد کسی بد نمی داند چون این خنده در اختیار او نبوده و انسان به سبب اعمال خارج از اختیار مورد باز خواست قرار نمی گیرد.
+عالمان اخلاق خنده را در حالی که از حد بگذرد بد می دانند و اگر عادت کسی شود نیکو نیست اما اگر اتفاقی از کسی خنده با صدا رخ دهد کسی بد نمی داند چون این خنده در اختیار او نبوده و انسان به سبب اعمال خارج از اختیار مورد بازخواست قرار نمی گیرد.
-== پانویس ==
+==پانویس==
 {{پانویس}}
 ==منابع==
-[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=33506 تبسم، روح الله رضایی، سایت پژوهشکده باقر العلوم(ع) ( بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی)]، تاریخ بازیابی : 9  بهمن 1391 .
+[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=33506 تبسم، روح الله رضایی، سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام (بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی)]، تاریخ بازیابی: 9  بهمن 1391.
 [[رده:صفات پسندیده]]
 [[رده:اخلاق اجتماعی]]