تباکی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۳۵

2025-09-08T16:35:23Z

Mohammadi: /* تباکی و فضیلت آن */

2025-09-05T11:45:05Z

‏تباکی و فضیلت آن

Mohammadi در ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۱

2025-09-05T11:41:33Z

مهدی موسوی در ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۴۳

2022-06-21T05:43:56Z

Zamani در ‏۲۲ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۵۹

2020-08-22T10:59:46Z

سید مهدی خدایی: 7پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-10-29T09:08:19Z

7پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

کریمی در ‏۲۵ اکتبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۰:۰۶

2014-10-25T10:06:21Z

کریمی در ‏۲۵ اکتبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۰:۰۵

2014-10-25T10:05:50Z

اله یاری در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۱۵

2013-11-12T07:15:16Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۱۵

2012-10-30T08:15:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۳۵
سطر ۱:		سطر ۱:
	{{خوب}}		{{خوب}}
−	~~[[پرونده:Tabaky.jpg\|thumb\|330px\|left\|فضیلت بکاء بر حضرت سیدالشهدا - هادی سلطانی]]~~
	{{مدخل دائره المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}		{{مدخل دائره المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 در راه احیاى [[عاشورا]] و سوگوارى بر عزاى [[امام حسین علیه السلام|امام حسین‌]] علیه السلام، هم گریستن، هم گریاندن و هم حالت گریه داشتن [[ثواب]] دارد. حتى اگر کسى نگرید یا گریه‌اش نیاید، گرفتن این حالت هم در خود شخص حالت اندوه و تحسّر ایجاد مى‌کند، هم به مجلس‌ عزا، چهره و رنگ غم مى‌بخشد.
-در [[حدیث|حدیثی]] از [[امام صادق]] علیه السلام آمده است: «من أنشد فى الحسین شعرا فتباکى فله الجنة‌»<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۲.</ref> هر که درباره حسین شعرى بگوید و تباکى کند، [[بهشت]] براى اوست.
+در [[حدیث|حدیثی]] از [[امام صادق]] علیه السلام آمده است: {{متن حدیث|«من أنشد فى الحسین شعرا فتباکى فله الجنة‌»}}<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۲.</ref>؛ هر که درباره حسین شعرى بگوید و تباکى کند، [[بهشت]] براى اوست.
-در حدیثى هم که [[سید بن طاووس|سید بن طاووس]] نقل کرده، چنین است: «من تباکى فله الجنة‌»<ref>همان، ص ۲۸۸.</ref> و در [[حدیث قدسی|حدیث قدسى]] آمده است: «یا موسى! ما من عبد من عبیدى فى ذلک الزمان بکى أو تباکى‌ و تعزّى على ولد المصطفى الّا و کانت له الجنة ثابتا فیها»<ref> مستدرک سفینة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷، ص ۲۳۵.</ref> اى [[حضرت موسی علیه السلام|موسى]]، هر یک از بندگانم که ‌در زمان شهادت فرزند مصطفى‌ (ص) گریه کند یا حالت گریه به خود گیرد و بر مصیبت‌ [[سبط پیامبر|سبط پیامبر]] تعزیت گوید، همواره در بهشت ‌خواهد بود.
+در حدیثى هم که [[سید بن طاووس|سید بن طاووس]] نقل کرده، چنین است: {{متن حدیث|«من تباکى فله الجنة‌»}}<ref>همان، ص ۲۸۸.</ref> و در [[حدیث قدسی|حدیث قدسى]] آمده است: {{متن حدیث|«یا موسى! ما من عبد من عبیدى فى ذلک الزمان بکى أو تباکى‌ و تعزّى على ولد المصطفى الّا و کانت له الجنة ثابتا فیها»}}<ref> مستدرک سفینة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷، ص ۲۳۵.</ref> اى [[حضرت موسی علیه السلام|موسى]]، هر یک از بندگانم که ‌در زمان شهادت فرزند مصطفى‌ (ص) گریه کند یا حالت گریه به خود گیرد و بر مصیبت‌ [[سبط پیامبر|سبط پیامبر]] تعزیت گوید، همواره در بهشت ‌خواهد بود.
-البته غیر از تباکى در مصیبت اباعبدالله الحسین علیه السلام، حالت گریه به خود گرفتن در مناجات و [[دعا]] و از [[خوف و رجاء|خوف]] خدا نیز مطلوب است و این از نمونه‌هاى روانى تاثیر ظاهر در باطن است. [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله در این زمینه به [[ابوذر غفارى]] فرمود: «یا اباذر! من استطاع ان‌ یبکى فلیبک، و من لم یستطع فلیشعر قلبه الحزن و لیتباک، ان القلب القاسى بعید من‌ الله‌».<ref>مکارم الاخلاق، طبرسى، ص ۴۶۲؛ بحارالانوار، ج ۷۴، ص ۷۹.</ref> هر که مى‌تواند گریه کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در دل خویش حزن قرار دهد و تباکى کند، همانا قلب [[قساوت قلب|قساوت]] گرفته، از خداوند دور است.
+البته غیر از تباکى در مصیبت اباعبدالله الحسین علیه السلام، حالت گریه به خود گرفتن در مناجات و [[دعا]] و از [[خوف و رجاء|خوف]] خدا نیز مطلوب است و این از نمونه‌هاى روانى تاثیر ظاهر در باطن است. [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله در این زمینه به [[ابوذر غفارى]] فرمود: {{متن حدیث|«یا اباذر! من استطاع ان‌ یبکى فلیبک، و من لم یستطع فلیشعر قلبه الحزن و لیتباک، ان القلب القاسى بعید من‌ الله‌»}}<ref>مکارم الاخلاق، طبرسى، ص ۴۶۲؛ بحارالانوار، ج ۷۴، ص ۷۹.</ref>؛ هر که مى‌تواند گریه کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در دل خویش حزن قرار دهد و تباکى کند، همانا قلب [[قساوت قلب|قساوت]] گرفته، از خداوند دور است.
 ==پانویس==
 <references />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۱
سطر ۱:		سطر ۱:
	{{خوب}}		{{خوب}}
		+	[[پرونده:Tabaky.jpg\|thumb\|330px\|left\|فضیلت بکاء بر حضرت سیدالشهدا - هادی سلطانی]]
	{{مدخل دائره المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}		{{مدخل دائره المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 {{مدخل دائره المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
-خود را به گريه زدن، خود را گريان نشان دادن، خود را شبيه گريه‌كننده ساختن، حالت ‌گريه به خود گرفتن. در راه احياى [[عاشورا]] و سوگوارى بر عزاى حسين‌ علیه السلام، هم گريستن، هم گرياندن و هم حالت گريه داشتن ثواب دارد.
+«تباکی» به معنی خود را به [[گریه|گریه]] زدن، خود را گریان نشان دادن، خود را شبیه گریه‌کننده ساختن و حالت ‌گریه به خود گرفتن آمده است. تباکى، همسویى با داغداران سوگ واقعه [[عاشورا]] است و مثل‌ گریستن و گریاندن است.
-حتى اگر كسى نگريد يا گريه‌اش نيايد، گرفتن اين حالت هم در خود شخص حالت اندوه و تحسر ايجاد مى‌كند، هم به مجلس‌ عزا، چهره و رنگ غم مى‌بخشد. تباكى، همسويى با داغداران سوگ عاشوراست و مثل‌ گريستن و گرياندن است.
+در [[حدیث|حدیثی]] از [[امام صادق]] علیه السلام آمده است: «من أنشد فى الحسین شعرا فتباکى فله الجنة‌»<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۲.</ref> هر که درباره حسین شعرى بگوید و تباکى کند، [[بهشت]] براى اوست.
-در حديث [[امام صادق]] علیه السلام است: «من انشد فى الحسين شعرا فتباكى فله الجنة‌»<ref>[[بحارالانوار]]، ج 44، ص 282.</ref> هر كه درباره حسين، شعرى بگويد و تباكى كند، بهشت براى اوست.
+در حدیثى هم که [[سید بن طاووس|سید بن طاووس]] نقل کرده، چنین است: «من تباکى فله الجنة‌»<ref>همان، ص ۲۸۸.</ref> و در [[حدیث قدسی|حدیث قدسى]] آمده است: «یا موسى! ما من عبد من عبیدى فى ذلک الزمان بکى أو تباکى‌ و تعزّى على ولد المصطفى الّا و کانت له الجنة ثابتا فیها»<ref> مستدرک سفینة البحار، نمازى شاهرودى، ج ۷، ص ۲۳۵.</ref> اى [[حضرت موسی علیه السلام|موسى]]، هر یک از بندگانم که ‌در زمان شهادت فرزند مصطفى‌ (ص) گریه کند یا حالت گریه به خود گیرد و بر مصیبت‌ [[سبط پیامبر|سبط پیامبر]] تعزیت گوید، همواره در بهشت ‌خواهد بود.
-در حديثى هم كه سيد بن طاووس نقل كرده، چنين است: «من تباكى فله الجنة‌»<ref>همان، ص 288.</ref> و در حديث قدسى آمده است: «يا موسى! ما من عبد من عبيدى فى ذلك الزمان بكى او تباكى‌ و تعزى على ولد المصطفى الا و كانت له الجنة ثابتا فيها»<ref> مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج 7، ص 235.</ref> اى موسى هر يك از بندگانم كه ‌در زمان شهادت فرزند مصطفى‌ صلی الله علیه و آله گريه كند يا حالت گريه به خود گيرد و بر مصيبت‌ سبط پيامبر تعزيت گويد، همواره در بهشت ‌خواهد بود البته غير از تباكى در مصيبت ابا عبدالله الحسين علیه السلام، حالت گريه به خود گرفتن در مناجات و [[دعا]] و از خوف خدا نيز مطلوب است و اين از نمونه‌هاى روانى تاثير ظاهر در باطن است.
+البته غیر از تباکى در مصیبت اباعبدالله الحسین علیه السلام، حالت گریه به خود گرفتن در مناجات و [[دعا]] و از [[خوف و رجاء|خوف]] خدا نیز مطلوب است و این از نمونه‌هاى روانى تاثیر ظاهر در باطن است. [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله در این زمینه به [[ابوذر غفارى]] فرمود: «یا اباذر! من استطاع ان‌ یبکى فلیبک، و من لم یستطع فلیشعر قلبه الحزن و لیتباک، ان القلب القاسى بعید من‌ الله‌».<ref>مکارم الاخلاق، طبرسى، ص ۴۶۲؛ بحارالانوار، ج ۷۴، ص ۷۹.</ref> هر که مى‌تواند گریه کند، پس بگرید و هر که نتواند، پس در دل خویش حزن قرار دهد و تباکى کند، همانا قلب [[قساوت قلب|قساوت]] گرفته، از خداوند دور است.
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
+* جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
+==پیوندها==
 [[رده:عزای ابا عبدالله علیه السلام]]
 {{سنجش کیفی
@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۳: @@
 |رده= ندارد
 }}
 {{الگو:واقعه عاشورا}}
 [[رده: مقاله های مهم]]

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 حتى اگر كسى نگريد يا گريه‌اش نيايد، گرفتن اين حالت هم در خود شخص حالت اندوه و تحسر ايجاد مى‌كند، هم به مجلس‌ عزا، چهره و رنگ غم مى‌بخشد. تباكى، همسويى با داغداران سوگ عاشوراست و مثل‌ گريستن و گرياندن است.
-در حديث [[امام صادق]] علیه السلام است: «من انشد فى الحسين شعرافتباكى فله الجنة‌»<ref>[[بحارالانوار]]، ج 44، ص 282.</ref> هر كه درباره حسين، شعرى بگويد و تباكى كند، بهشت براى اوست.
+در حديث [[امام صادق]] علیه السلام است: «من انشد فى الحسين شعرا فتباكى فله الجنة‌»<ref>[[بحارالانوار]]، ج 44، ص 282.</ref> هر كه درباره حسين، شعرى بگويد و تباكى كند، بهشت براى اوست.
 در حديثى هم كه سيد بن طاووس نقل كرده، چنين است: «من تباكى فله الجنة‌»<ref>همان، ص 288.</ref> و در حديث قدسى آمده است: «يا موسى! ما من عبد من عبيدى فى ذلك الزمان بكى او تباكى‌ و تعزى على ولد المصطفى الا و كانت له الجنة ثابتا فيها»<ref> مستدرك سفينة البحار، نمازى شاهرودى، ج 7، ص 235.</ref> اى موسى هر يك از بندگانم كه ‌در زمان شهادت فرزند مصطفى‌ صلی الله علیه و آله گريه كند يا حالت گريه به خود گيرد و بر مصيبت‌ سبط پيامبر تعزيت گويد، همواره در بهشت ‌خواهد بود البته غير از تباكى در مصيبت ابا عبدالله الحسين علیه السلام، حالت گريه به خود گرفتن در مناجات و [[دعا]] و از خوف خدا نيز مطلوب است و اين از نمونه‌هاى روانى تاثير ظاهر در باطن است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۱۵
سطر ۲۲:		سطر ۲۲:

	[[رده:عزای ابا عبدالله علیه السلام]]		[[رده:عزای ابا عبدالله علیه السلام]]
		+	{{الگو:واقعه عاشورا}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۱۵
سطر ۱:		سطر ۱:
−	{{~~بخشی از یک~~ کتاب}}	+	{{مدخل دائره المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}

	خود را به گريه زدن، خود را گريان نشان دادن، خود را شبيه گريه‌كننده ساختن، حالت ‌گريه به خود گرفتن. در راه احياى [[عاشورا]] و سوگوارى بر عزاى حسين‌ علیه السلام، هم گريستن، هم گرياندن و هم حالت گريه داشتن ثواب دارد.		خود را به گريه زدن، خود را گريان نشان دادن، خود را شبيه گريه‌كننده ساختن، حالت ‌گريه به خود گرفتن. در راه احياى [[عاشورا]] و سوگوارى بر عزاى حسين‌ علیه السلام، هم گريستن، هم گرياندن و هم حالت گريه داشتن ثواب دارد.