بهجت شاعر - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۹

2023-03-06T09:39:38Z

Zamani: برداشتن لینک غیر فعال

2020-06-20T12:01:52Z

برداشتن لینک غیر فعال

Zamani در ‏۶ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۳۷

2020-05-06T08:37:04Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۲۱

2014-01-15T09:21:54Z

عربصالحی در ‏۱۱ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۲:۲۰

2013-12-11T12:20:06Z

عربصالحی: /* منابع */

2013-12-11T12:11:44Z

‏منابع

عربصالحی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{نیازمند ویرایش فنی}} {{مدخل دائرة المعارف|دانشنامه جهان اسلام}} بَهجَت ، میرزاا...' ایجاد کرد

2013-12-11T12:10:45Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{نیازمند ویرایش فنی}} {{مدخل دائرة المعارف|دانشنامه جهان اسلام}} بَهجَت ، میرزاا...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نیازمند ویرایش فنی}}
{{مدخل دائرة المعارف|دانشنامه جهان اسلام}}
بَهجَت ، میرزاایوب ، شاعر فارسی سرای و خوشنویس تاجیک اواخر سدة دوازدهم . سال تولد و مرگش بدرستی معلوم نیست . پدرش مُشرِف اِسفره ای ، شاعر و خوشنویس ، بود. بهجت در مدرسة «خانِ» شهر خوقند تحصیل کرد <ref> د.تاجیکی ، ج 1، ص 441؛ </ref> <ref> قس دایرة المعارف ادبیات و هنر تاجیک، ج 1، ص 258 </ref> که مدرسة مذکور را به اشتباه در شهر خجند دانسته است . وی شاعر نامدار روزگار محمدعمرخان ، والی خوقند (1166ـ1201/ 1787ـ1822)، بود و از اعضای فعّال انجمن ادبی او به شمار می رفت<ref> رجوع کنید به واضح بخارایی ، ص 36؛ </ref> <ref> عینی ، ص 226؛ </ref> <ref> حبیب زاده ، ص 100. </ref> والی خوقند خود به فارسی و ترکی شعر می سرود و «امیری »[[ تخلّص]] می کرد، در عهد وی محفل ادبی خوقند پررونق بود و با محیط ادبی بخارا رقابت داشت .

سلطانُف ، پژوهشگر زندگی و آثار بهجت ، 116 غزل و قصیده و یک مخمس او را از جُنگها و تذکره ها گرد آورده که این نشان دهندة مهارت بهجت در سخنوری است <ref> دایرة المعارف ادبیات و هنر تاجیک ؛ </ref> <ref> د.تاجیکی ، همانجاها. </ref> زبان شعر بهجت ساده و روان است و عشق ، پندواندرز، توصیف طبیعت و شکایت از اوضاع و احوال ، موضوعهای اصلی شعر او به شمار می آید.

== منابع ==
صدرالدین عینـی ، نمونة ادبیـات تاجیک ، مسکـو 1926؛ رحمت الله واضح بخارایی ، تحفة الاحباب فی تذکرة الاصحاب ، چاپ اصغر جانفدا، دوشنبه 1977؛

Ensiklopediya ¦yi adabiya ¦t va sa ـ ati Ta ¦jik , vol. I, Dushanbe 1988; Enssiklopediya ¦yi Sa ¦vetii Ta ¦jik , vol. I, Dushanbe 1978; Amirbek Habibza ¦da, Ganji Zarafىa ¦n , Dushanbe 1991; Uzbek Savet Ensiklopediyasi , Tashkent 1971-1980.

==پانویس==

{{پانویس}}
==منابع==
*[http://www.encyclopaediaislamica.com/ دانشنامه جهان اسلام] مدخل "بهجت"ازرحیم مسلمانیان قبادیانی.
[[رده:شعرای پارسی زبان]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|دانشنامه جهان اسلام}}
-بَهجَت، میرزاایوب شاعر فارسی سرای و خوشنویس تاجیک اواخر سدة دوازدهم. سال تولد و مرگش بدرستی معلوم نیست. پدرش مُشرِف اِسفره ای شاعر و خوشنویس بود. بهجت در مدرسة «خانِ» شهر خوقند تحصیل کرد<ref>د.تاجیکی، ج1، ص441.</ref> <ref>قس دایرة المعارف ادبیات و هنر تاجیک، ج1، ص258.</ref> که مدرسة مذکور را به اشتباه در شهر خجند دانسته است.
+«میرزا ایوب بَهجَت»، شاعر فارسی سرا و خوشنویس [[تاجیکستان|تاجیک]] اواخر سده دوازدهم هجری است. سال تولد و مرگ بهجت بدرستی معلوم نیست. پدرش مُشرِف اِسفره ای شاعر و خوشنویس بود.
-وی شاعر نامدار روزگار محمدعمرخان، والی خوقند (1166ـ1201/ 1787ـ1822) بود و از اعضای فعّال انجمن ادبی او به شمار می رفت.<ref>  رجوع کنید به واضح بخارایی، ص36.</ref> <ref>عینی، ص226.</ref> <ref>حبیب زاده، ص100.</ref> والی خوقند خود به فارسی و ترکی شعر می سرود و «امیری» [[تخلص]] می کرد، در عهد وی محفل ادبی خوقند پررونق بود و با محیط ادبی بخارا رقابت داشت.
+بهجت در مدرسه «خانِ» شهر خوقند تحصیل کرد. وی شاعر نامدار روزگار محمدعمرخان، والی خوقند (۱۱۶۶ـ۱۲۰۱ ق) بود و از اعضای فعّال انجمن ادبی او به شمار می رفت. والی خوقند خود به فارسی و ترکی [[شعر]] می سرود و «امیری» [[تخلص]] می کرد. در عهد وی، محفل ادبی خوقند پررونق بود و با محیط ادبی بخارا رقابت داشت.
-سلطانُف، پژوهشگر زندگی و آثار بهجت 116 غزل و قصیده و یک مخمس او را از جُنگها و تذکره ها گرد آورده که این نشان دهنده مهارت بهجت در سخنوری است.<ref>دایرة المعارف ادبیات و هنر تاجیک.</ref> <ref>د.تاجیکی، همانجاها.</ref> زبان شعر بهجت ساده و روان است و عشق، پند و اندرز، توصیف طبیعت و شکایت از اوضاع و احوال موضوعهای اصلی شعر او به شمار می آید.
+سلطانُف، پژوهشگر زندگی و آثار بهجت، ۱۱۶ [[غزل]] و [[قصیده]] و یک مخمّس او را از جُنگها و تذکره ها گرد آورده که این نشان دهنده مهارت بهجت در سخنوری است.
 ==منابع==
-==منابع==
+*"بهجت"، دانشنامه جهان اسلام، رحیم مسلمانیان قبادیانی.
 [[رده:شعرای پارسی گو]]

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 ==منابع==
-* [http://www.encyclopaediaislamica.com/ دانشنامه جهان اسلام]، مدخل "بهجت" از رحیم مسلمانیان قبادیانی.
+* دانشنامه جهان اسلام، مدخل "بهجت" از رحیم مسلمانیان قبادیانی.
 [[رده:شعرای پارسی گو]]

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 سلطانُف، پژوهشگر زندگی و آثار بهجت 116 غزل و قصیده و یک مخمس او را از جُنگها و تذکره ها گرد آورده که این نشان دهنده مهارت بهجت در سخنوری است.<ref>دایرة المعارف ادبیات و هنر تاجیک.</ref> <ref>د.تاجیکی، همانجاها.</ref> زبان شعر بهجت ساده و روان است و عشق، پند و اندرز، توصیف طبیعت و شکایت از اوضاع و احوال موضوعهای اصلی شعر او به شمار می آید.
 ==منابع==
 * صدرالدین عینی، نمونة ادبیات تاجیک، مسکو 1926؛ رحمت الله واضح بخارایی، تحفة الاحباب فی تذکرة الاصحاب، چاپ اصغر جانفدا، دوشنبه 1977.
 * Ensiklopediya ¦yi adabiya ¦t va sa ـ ati Ta ¦jik , vol. I, Dushanbe 1988; Enssiklopediya ¦yi Sa ¦vetii Ta ¦jik , vol. I, Dushanbe 1978; Amirbek Habibza ¦da, Ganji Zarafىa ¦n , Dushanbe 1991; Uzbek Savet Ensiklopediyasi , Tashkent 1971-1980.
 ==منابع==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{نیازمند ویرایش فنی}}
 {{مدخل دائرة المعارف|دانشنامه جهان اسلام}}
-بَهجَت ، میرزاایوب ، شاعر فارسی سرای و خوشنویس تاجیک اواخر سدة دوازدهم . سال تولد و مرگش بدرستی معلوم نیست . پدرش مُشرِف اِسفره ای ، شاعر و خوشنویس ، بود. بهجت در مدرسة «خانِ» شهر خوقند تحصیل کرد  <ref> د.تاجیکی ، ج 1، ص 441؛ </ref> <ref> قس  دایرة المعارف ادبیات و هنر تاجیک، ج 1، ص 258 </ref> که مدرسة مذکور را به اشتباه در شهر خجند دانسته است . وی شاعر نامدار روزگار محمدعمرخان ، والی خوقند (1166ـ1201/ 1787ـ1822)، بود و از اعضای فعّال انجمن ادبی او به شمار می رفت<ref>  رجوع کنید به واضح بخارایی ، ص 36؛ </ref> <ref> عینی ، ص 226؛ </ref> <ref> حبیب زاده ، ص 100. </ref> والی خوقند خود به فارسی و ترکی شعر می سرود و «امیری »[[ تخلّص]] می کرد، در عهد وی محفل ادبی خوقند پررونق بود و با محیط ادبی بخارا رقابت داشت .
+بَهجَت ، میرزاایوب ، شاعر فارسی سرای و خوشنویس تاجیک اواخر سدة دوازدهم . سال تولد و مرگش بدرستی معلوم نیست . پدرش مُشرِف اِسفره ای ، شاعر و خوشنویس ، بود. بهجت در مدرسة «خانِ» شهر خوقند تحصیل کرد  <ref> د.تاجیکی ، ج 1، ص 441؛ </ref> <ref> قس  دایرة المعارف ادبیات و هنر تاجیک، ج 1، ص 258 </ref> که مدرسة مذکور را به اشتباه در شهر خجند دانسته است . وی شاعر نامدار روزگار محمدعمرخان ، والی خوقند (1166ـ1201/ 1787ـ1822)، بود و از اعضای فعّال انجمن ادبی او به شمار می رفت<ref>  رجوع کنید به واضح بخارایی ، ص 36؛ </ref> <ref> عینی ، ص 226؛ </ref> <ref> حبیب زاده ، ص 100. </ref> والی خوقند خود به فارسی و ترکی شعر می سرود و «امیری »[[ تخلص]] می کرد، در عهد وی محفل ادبی خوقند پررونق بود و با محیط ادبی بخارا رقابت داشت .
 سلطانُف ، پژوهشگر زندگی و آثار بهجت ، 116 غزل و قصیده و یک مخمس او را از جُنگها و تذکره ها گرد آورده که این نشان دهندة مهارت بهجت در سخنوری است <ref> دایرة المعارف ادبیات و هنر تاجیک  ؛ </ref> <ref> د.تاجیکی ، همانجاها. </ref> زبان شعر بهجت ساده و روان است و عشق ، پندواندرز، توصیف طبیعت و شکایت از اوضاع و احوال ، موضوعهای اصلی شعر او به شمار می آید.

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 ==منابع==
 *[http://www.encyclopaediaislamica.com/ دانشنامه جهان اسلام] مدخل "بهجت"ازرحیم مسلمانیان قبادیانی.
-[[رده:شعرای پارسی زبان]]
+[[رده:شعرای پارسی گو]]