بنی عامر - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۲۷

2026-06-14T19:27:35Z

Mohammadi در ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۴۲

2026-06-14T17:42:31Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۲

2023-02-27T10:52:10Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۲

2023-02-27T08:42:33Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۴

2023-02-27T07:44:35Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۱۹

2020-01-14T10:19:07Z

Aghajani در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۰۷

2019-11-10T07:07:03Z

Aghajani در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۸

2019-11-10T06:58:29Z

Aghajani در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۷

2019-11-10T06:57:59Z

Aghajani در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۶

2019-11-10T06:56:12Z

@@ سطر ۶۴: / سطر ۶۴: @@
 این قبایل که بر اثر [[تعصب]] و اهتمام فراوان در مناسک [[حج]]، به حُمْس مشهور شده بودند، برای خود عاداتی ویژه، چون ترک وقوف در [[عرفات]] و عریان [[طواف]] کردن داشتند، ضمن آنکه برای دیگران نیز احکامی خاص چون حرمت خوردن غذایی که از بیرون حرم به داخل می‌آوردند یا وجوب طواف در لباس تهیه شده در حرم جعل کرده بودند.<ref>السیرة النبویه، ج۱، ص۲۰۲-۲۰۳؛ المنمق، ص۱۲۷-۱۲۸.</ref>
-خداوند با نزول آیه‌ ۲۶ [[سوره اعراف]]، اینان را از طواف عریان برحذر داشت و لباس را وسیله ستر عورت و [[تقوا]] را برترین لباس دانست:<ref>الدرالمنثور، ج۳، ص۴۳۳؛ مبهمات القرآن، ج۱، ص۴۷۵.</ref> {{متن قرآن|«یا بَنِی آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنَا عَلَیکمْ لِبَاسًا یوَارِی سَوْآتِکمْ وَرِیشًا وَلِبَاسُ التَّقْوَىٰ ذَٰلِک خَیرٌ ذَٰلِک مِنْ آیاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ یذَّکرُونَ»}}.
+خداوند با نزول آیه‌ {{متن قرآن|«{{آیه|7|26}}»}}<ref>[[آیه 26 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۲۶.]]</ref>، اینان را از طواف عریان برحذر داشت و لباس را وسیله ستر عورت و [[تقوا]] را برترین لباس دانست.<ref>الدرالمنثور، ج۳، ص۴۳۳؛ مبهمات القرآن، ج۱، ص۴۷۵.</ref>
-حمسی ها همچنین مقرر کرده بودند که فرد [[احرام|مُحرم]] حق ندارد از درِ خانه وارد آن شود، بلکه باید از پشت خیمه یا بالای سقف وارد خانه شود. خداوند با نزول آیه ۱۸۹ [[سوره بقره]]، ضمن رد این سنت [[جاهلیت|جاهلی]]، از همه مسلمانان می‌خواهد که ضمن رعایت تقوا برخلاف سنت گذشتگان از درِ خانه‌ها وارد آنها شوند:<ref>مجمع‌البیان، ج۲، ص۵۰۹.</ref> {{متن قرآن|«وَلَیسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیوتَ مِنْ ظُهُورِهَا وَلَٰکنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقَىٰ وَأْتُوا الْبُیوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّکمْ تُفْلِحُونَ»}}.
+حمسی ها همچنین مقرر کرده بودند که فرد [[احرام|مُحرم]] حق ندارد از درِ خانه وارد آن شود، بلکه باید از پشت خیمه یا بالای سقف وارد خانه شود. خداوند با نزول آیه {{متن قرآن|«{{آیه|2|189}}»}}<ref>[[آیه 189 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۸۹.]]</ref>، ضمن رد این سنت [[جاهلیت|جاهلی]]، از همه مسلمانان می‌خواهد که ضمن رعایت تقوا برخلاف سنت گذشتگان از درِ خانه‌ها وارد آنها شوند.<ref>مجمع‌البیان، ج۲، ص۵۰۹.</ref>
 از دیگر اعتقادات بنی‌عامر و قبایلی چون ثقیف و خزاعه، حرمت خوردن قسمتی از زراعت خود و همچنین گوشت برخی از حیوانات بود؛ مانند بحیره (ناقه‌ای که پس از دهمین زایمان خود گوشش را می‌شکافتند و رهایش می‌کردند) یا سائبه (شتری‌که بر اثر نذری آن را رها می‌کردند یا چون ۱۰ بچه ماده زاییده بود، آن را رها می‌کردند و دیگر نه بر آن سوار می‌شدند و نه از شیر آن می‌خوردند) یا وصیله (بچه هفتم گوسفند اگر نر بود آن را نذر بتها می‌کردند) یا حام (حیوانی نر که ۱۰ فرزند داشت و از آن پس بر پشت آن بار نمی‌بردند).
-خداوند با نزول آیه ۱۶۸ [[سوره بقره]]، با رد این‌گونه عقاید، مردم را به استفاده صحیح و [[حلال]] از نعمت های خود توصیه می‌کند:<ref>مجمع البیان، ج۱، ص۴۵۹؛ زادالمسیر، ج۱، ص۱۶۸.</ref> {{متن قرآن|«یا أَیهَا النَّاسُ کلُوا مِمَّا فِی الْأَرْضِ حَلَالًا طَیبًا وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّیطَانِ  إِنَّهُ لَکمْ عَدُوٌّ مُبِینٌ»}} برخی با عطف ضمیر «هُم» در آیه‌ ۱۷۰ [[سوره بقره]]، به مخاطبان آیه ۱۶۸، این آیه را نیز در [[شأن نزول|شأن]] بنی عامر می‌دانند.<ref>زادالمسیر، ج۱، ص۱۷۳.</ref>
+خداوند با نزول آیه {{متن قرآن|«{{آیه|2|168}}»}}<ref>[[آیه 168 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۶۸.]]</ref>، با رد این‌گونه عقاید، مردم را به استفاده صحیح و [[حلال]] از نعمت های خود توصیه می‌کند؛<ref>مجمع البیان، ج۱، ص۴۵۹؛ زادالمسیر، ج۱، ص۱۶۸.</ref> برخی با عطف ضمیر «هُم» در آیه‌ ۱۷۰ [[سوره بقره]]، به مخاطبان آیه ۱۶۸، این آیه را نیز در [[شأن نزول|شأن]] بنی عامر می‌دانند.<ref>زادالمسیر، ج۱، ص۱۷۳.</ref>
-خداوند در این آیه ضمن بیان گفتار این افراد که با رد احکام خداوند عمل به سنتها و گفته‌های پیشینیان خود را لازم می‌دانستند، اعمال و گفتار گذشتگان آنان را مردود و آنان را گمراه خوانده است: {{متن قرآن|«وَإِذَا قِیلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا مَا أَنْزَلَ اللَّهُ قَالُوا بَلْ نَتَّبِعُ مَا أَلْفَینَا عَلَیهِ آبَاءَنَا  أَوَلَوْ کانَ آبَاؤُهُمْ لَا یعْقِلُونَ شَیئًا وَلَا یهْتَدُونَ»}} ([[سوره بقره]]، ۱۷۰).
+خداوند در این آیه ضمن بیان گفتار این افراد که با رد احکام خداوند عمل به سنتها و گفته‌های پیشینیان خود را لازم می‌دانستند، اعمال و گفتار گذشتگان آنان را مردود و آنان را گمراه خوانده است: {{متن قرآن|«{{آیه|2|170}}»}}<ref>[[آیه 170 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۷۰.]]</ref>.
 ==بنی‌عامر و دین اسلام==
@@ سطر ۸۸: / سطر ۸۸: @@
 در مقابل این گروه از عامریان مسلمان یا متمایل به اسلام، افراد و تیره‌هایی نیز از آنان تمام توان خود‌ را در رویارویی با اسلام و مسلمانان صرف کردند. اگرچه این برخوردهای منفی حتی در سال نهم هجری و در جریان اعزام هیئت به مدینه نیز گزارش شده؛ اما گستردگی آن به حدی نبوده که بتوان در گزارشی کلی بنی‌عامر را به طور غالب، معاند اسلام معرفی کرد، در هر صورت به اسارت درآمدن دو تن از [[صحابی|اصحاب]] پیامبر صلی الله علیه و آله بدست بنی‌عامر که در جواب آن، حضرت نیز مردی از [[ثقیف]]، متحد بنی‌عامر را اسیر کرد،<ref>المعجم الکبیر، ج۱۸، ص۱۹۰.</ref> تهییج و تحریک بنی عامر به وسیله عامر بن طفیل (از بزرگان بنی عامر و از تیره بنی‌جعفر بن کلاب) برای قتل مبلغان پیامبر صلی الله علیه و آله<ref>المغازی، ج۱، ص۳۴۷؛ السیرة‌النبویه، ج۳، ص۱۸۵؛ الطبقات، ج۲، ص۴۰.</ref> و شرکت بنی هلال بن عامر در [[جنگ حنین]] در کنار هوازن در سال هشتم هجری،<ref>التنبیه والاشراف، ص۲۳۵.</ref> نمونه‌هایی از عنادورزی عامریان با اسلام و پیامبر صلی الله علیه و آله است؛ همچنین برخی از اینان در واکنش به اسلام قبایلی چون غفار، اسلم و جهینه، ضمن انکار [[خداوند]] و تکذیب پیامبر صلی الله علیه و آله، مدعی می‌شدند که اگر در این دین خیر و نفعی بود ما خود زودتر به آن ایمان می‌آوردیم.
-خداوند با نزول آیه ۱۱ [[سوره احقاف]] به این امر اشاره می‌کند:<ref>التبیان، ج۹، ص۲۷۳؛ مجمع البیان، ج۹، ص۱۲۹؛ مبهمات القرآن، ج۲، ص۴۸۹.</ref> {{متن قرآن|«وَقَالَ الَّذِینَ کفَرُوا لِلَّذِینَ آمَنُوا لَوْ کانَ خَیرًا مَا سَبَقُونَا إِلَیهِ  وَإِذْ لَمْ یهْتَدُوا بِهِ فَسَیقُولُونَ هَٰذَا إِفْک قَدِیمٌ»}}. همچنین در منابع از تدارک دو [[سریه]] یکی به فرماندهی [[ابوبکر]] به سوی بنی‌کلاب در ناحیه ضریه<ref>التنبیه والاشراف، ص۲۲۷.</ref> و دیگری به فرماندهی ضحاک‌ بن سفیان کلابی به سوی تیره قرطاء از بنی‌کلاب<ref>الطبقات، ج۲، ص۱۶۲؛ تاریخ المدینه، ج۲، ص۵۹۸.</ref> گزارش شده است.
+خداوند با نزول آیه {{متن قرآن|«{{آیه|46|11}}»}}<ref>[[آیه 11 سوره احقاف|سوره احقاف، آیه ۱۱.]]</ref>، به این امر اشاره می‌کند.<ref>التبیان، ج۹، ص۲۷۳؛ مجمع البیان، ج۹، ص۱۲۹؛ مبهمات القرآن، ج۲، ص۴۸۹.</ref>  همچنین در منابع از تدارک دو [[سریه]] یکی به فرماندهی [[ابوبکر]] به سوی بنی‌کلاب در ناحیه ضریه<ref>التنبیه والاشراف، ص۲۲۷.</ref> و دیگری به فرماندهی ضحاک‌ بن سفیان کلابی به سوی تیره قرطاء از بنی‌کلاب<ref>الطبقات، ج۲، ص۱۶۲؛ تاریخ المدینه، ج۲، ص۵۹۸.</ref> گزارش شده است.
 ضمن آنکه از سریه‌های [[عمر بن خطاب]]<ref>السیرة النبویه، ج۴، ص۶۰۹؛ التنبیه والاشراف، ص۲۲۷.</ref> و شجاع‌ بن وهب<ref>الطبقات، ج۳، ص۷۰.</ref> به تربه و رکبه از اراضی بنی‌عامر سخن به میان آمده است؛ ولی در گزارشها هیچ اشاره‌ای به بنی‌عامر نشده، از این رو این احتمال وجود دارد که این اعزامها با هدف برخورد با ساکنان غیرعامری این مناطق بوده باشد.
-با [[فتح مکه]] در سال هشتم هجری، گروهی از بزرگان تازه مسلمان شده بنی عامر در کنار پیامبر صلی الله علیه و آله در [[غزوه حنین]] رو‌در‌روی خویشاوندان هوازنی خود قرار گرفتند. پیامبر صلی الله علیه و آله با هدف نرم کردن قلبهای این دسته از عامریان پس از بدست آوردن غنایم حنین، مقداری از آن را به برخی از بزرگان و سران بخشید،<ref>السیرة‌النبویه، ج۴، ص۴۹۵.</ref> که به آنان [[تألیف قلوب|مؤلفة القلوب]] می‌گفتند. مفسران آیه ۶۰ [[سوره توبه]] را در این خصوص می‌دانند:{{متن قرآن|«إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاکینِ وَالْعَامِلِینَ عَلَیهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ ...»}}.<ref>مجمع البیان، ج۵، ص۶۵؛ تفسیر قرطبی، ج۸، ص‌۱۱۴.</ref> [[ابن هشام حمیری|ابن هشام]] به افرادی از تیره بنی‌ ربیعة بن عامر بن صعصعه، چون علقمة بن علاثه، لبید بن ربیعه و خالد‌ بن هوزه، در میان تألیف قلوب شدگان اشاره کرده است.<ref>السیرة‌النبویه، ج۴، ص۴۹۵.</ref>
+با [[فتح مکه]] در سال هشتم هجری، گروهی از بزرگان تازه مسلمان شده بنی عامر در کنار پیامبر صلی الله علیه و آله در [[غزوه حنین]] رو‌در‌روی خویشاوندان هوازنی خود قرار گرفتند. پیامبر صلی الله علیه و آله با هدف نرم کردن قلبهای این دسته از عامریان پس از بدست آوردن غنایم حنین، مقداری از آن را به برخی از بزرگان و سران بخشید،<ref>السیرة‌النبویه، ج۴، ص۴۹۵.</ref> که به آنان [[تألیف قلوب|مؤلفة القلوب]] می‌گفتند. مفسران آیه {{متن قرآن|«{{آیه|9|60}}»}}<ref>[[آیه 60 سوره توبه|سوره توبه، آیه ۶۰.]]</ref> را در این خصوص می‌دانند.<ref>مجمع البیان، ج۵، ص۶۵؛ تفسیر قرطبی، ج۸، ص‌۱۱۴.</ref> [[ابن هشام حمیری|ابن هشام]] به افرادی از تیره بنی‌ ربیعة بن عامر بن صعصعه، چون علقمة بن علاثه، لبید بن ربیعه و خالد‌ بن هوزه، در میان تألیف قلوب شدگان اشاره کرده است.<ref>السیرة‌النبویه، ج۴، ص۴۹۵.</ref>
 با شروع سال نهم هجری و ورود هیئت های متعدد قبایل به [[مدینه]] با هدف اعلام اسلام و تابعیت از حکومت مدینه، قبیله بنی عامر و تیره‌های متعدد آن نیز هر یک جداگانه هیئت هایی را اعزام داشتند که در آن میان می‌توان به هیئت های تیره‌هایی چون بنی روأس بن کلاب، بنی عقیل بن کعب، بنی جعدة بن کعب، بنی بکاء، بنی نمیر بن عامر، بنی قشیر بن کعب و بنی کلاب اشاره کرد.<ref>الطبقات، ج۱، ص۲۲۹-۲۳۱؛ تاریخ المدینه، ج۲، ص۵۹۲-۵۹۹.</ref> پیامبر صلی الله علیه وآله نیز پس از اعلام اسلام از سوی هر گروه افرادی از آنها را مأمور جمع‌آوری [[زکات]] قبیله خود می‌کرد.<ref>اسدالغابه، ج۴، ص۳۸۳؛ الطبقات، ج۱، ص۲۳۱؛ تاریخ‌ ابن‌ خیاط، ص۶۳.</ref> و به برخی از بزرگان آنها هدایایی می‌داد؛<ref>الطبقات، ج۱، ص۲۳۱.</ref> همچنین به دستور آن حضرت نامه‌هایی در تأیید اسلام آنان نوشته و در اختیار آنان قرار می‌گرفت تا به قبیله خود عرضه کنند.<ref>الطبقات، ج۱، ص۲۳۰-۲۳۲.</ref>

@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
 خداوند با نزول آیه‌ 26 [[سوره اعراف]]/7 اینان را از طواف عریان برحذر داشت و لباس را وسیله ستر عورت و تقوا را برترین لباس دانست:<ref>الدرالمنثور، ج3، ص433؛ مبهمات القرآن، ج1، ص475.</ref> {{متن قرآن|«يَا بَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُوَارِي سَوْآتِكُمْ وَرِيشًا وَلِبَاسُ التَّقْوَىٰ ذَٰلِكَ خَيْرٌ ذَٰلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ»}}.
-حمسی ها همچنین مقرر کرده بودند که فرد محرم حق ندارد از درِ خانه وارد آن شود، بلکه باید از پشت خیمه یا بالای سقف وارد خانه شود. خداوند با نزول آیه 189 [[سوره بقره]]/2 ضمن رد این سنت جاهلی از همه مسلمانان می‌خواهد که ضمن رعایت تقوا برخلاف سنت گذشتگان از درِ خانه‌ها وارد آنها شوند:<ref>مجمع‌البیان، ج2، ص509.</ref> {{متن قرآن|«ولَیسَ البِرُّ بِاَن تَأتوا البُیوتَ مِن ظُهورِها ولکِنَّ البِرَّ مَنِ اتَّقی وَأتواالبُیوتَ مِن اَبوبِها واتَّقوااللّهَ لَعَلَّکُم تُفلِحون»}}.
+حمسی ها همچنین مقرر کرده بودند که فرد محرم حق ندارد از درِ خانه وارد آن شود، بلکه باید از پشت خیمه یا بالای سقف وارد خانه شود. خداوند با نزول آیه 189 [[سوره بقره]]/2 ضمن رد این سنت جاهلی از همه مسلمانان می‌خواهد که ضمن رعایت تقوا برخلاف سنت گذشتگان از درِ خانه‌ها وارد آنها شوند:<ref>مجمع‌البیان، ج2، ص509.</ref> {{متن قرآن|«وَلَيْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا وَلَٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقَىٰ وَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»}}.
 از دیگر اعتقادات بنی‌عامر و قبایلی چون ثقیف و خزاعه حرمت خوردن قسمتی از زراعت خود و همچنین گوشت برخی از حیوانات بود؛ مانند بحیره* (ناقه‌ای که پس از دهمین زایمان خود گوشش را می‌شکافتند و رهایش می‌کردند) یا سائبه (شتری‌که بر اثر نذری آن را رها می‌کردند یا چون 10 بچه ماده زاییده بود، آن را رها می‌کردند و دیگر نه بر آن سوار می‌شدند و نه از شیر آن می‌خوردند) یا وصیله (بچه هفتم گوسفند اگر نر بود آن را نذر بتها می‌کردند) یا حام (حیوانی نر که 10 فرزند داشت و از آن پس بر پشت آن بار نمی‌بردند).
-خداوند با نزول آیه 168 [[سوره بقره]]/2 با رد این‌گونه عقاید، مردم را به استفاده صحیح و حلال از نعمت های خود توصیه می‌کند:<ref>مجمع البیان، ج1، ص459؛ زادالمسیر، ج1، ص168.</ref> {{متن قرآن|«یاَیُّهَا‌ النّاسُ کُلوا مِمّا فِی‌الاَرضِ حَللاً طَیِّبًا ولاتَتَّبِعوا خُطُوتِ الشَّیطنِ اِنَّهُ لَکُم عَدُوٌّ مُبین»}} برخی با عطف ضمیر «هُم» در آیه‌ 170 [[سوره بقره]]/2 به مخاطبان آیه 168 این آیه را نیز در شأن بنی عامر می‌دانند.<ref>زادالمسیر، ج1، ص173.</ref>
+خداوند با نزول آیه 168 [[سوره بقره]]/2 با رد این‌گونه عقاید، مردم را به استفاده صحیح و حلال از نعمت های خود توصیه می‌کند:<ref>مجمع البیان، ج1، ص459؛ زادالمسیر، ج1، ص168.</ref> {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُوا مِمَّا فِي الْأَرْضِ حَلَالًا طَيِّبًا وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ  إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ»}} برخی با عطف ضمیر «هُم» در آیه‌ 170 [[سوره بقره]]/2 به مخاطبان آیه 168 این آیه را نیز در شأن بنی عامر می‌دانند.<ref>زادالمسیر، ج1، ص173.</ref>
-خداوند در این آیه ضمن بیان گفتار این افراد که با رد احکام خداوند عمل به سنتها و گفته‌های پیشینیان خود را لازم می‌دانستند اعمال و گفتار گذشتگان آنان را مردود و آنان را گمراه خوانده است: {{متن قرآن|«و اذا قیلَ لَهُمُ اتَّبِعوا ما اَنزَلَ اللّهُ قالوا بَل نَتَّبِعُ ما اَلفَینا عَلَیهِ‌ ءاباءَنا‌ اَولَو کانَ ءاباؤُهُم لایَعقِلونَ شَیًا ولا‌یَهتَدون»}}. ([[سوره بقره]]/2، 170)
+خداوند در این آیه ضمن بیان گفتار این افراد که با رد احکام خداوند عمل به سنتها و گفته‌های پیشینیان خود را لازم می‌دانستند اعمال و گفتار گذشتگان آنان را مردود و آنان را گمراه خوانده است: {{متن قرآن|«وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا مَا أَنْزَلَ اللَّهُ قَالُوا بَلْ نَتَّبِعُ مَا أَلْفَيْنَا عَلَيْهِ آبَاءَنَا  أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ شَيْئًا وَلَا يَهْتَدُونَ»}}. ([[سوره بقره]]/2، 170)
 ==بنی عامر و اسلام==
@@ سطر ۹۵: / سطر ۹۵: @@
 در مقابل این گروه از عامریان مسلمان یا متمایل به اسلام، افراد و تیره‌هایی نیز از آنان تمام توان خود‌ را در رویارویی با اسلام و مسلمانان صرف کردند. اگرچه این برخوردهای منفی حتی در سال نهم هجری و در جریان اعزام هیئت به مدینه نیز گزارش شده؛ اما گستردگی آن به حدی نبوده که بتوان در گزارشی کلی بنی‌عامر را به طور غالب، معاند اسلام معرفی کرد، در هر صورت به اسارت درآمدن دو تن از اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله بدست بنی‌عامر که در جواب آن، حضرت نیز مردی از ثقیف، متحد بنی‌عامر را اسیر کرد،<ref>المعجم الکبیر، ج18، ص190.</ref> تهییج و تحریک بنی عامر به وسیله عامر بن طفیل (از بزرگان بنی عامر و از تیره بنی‌جعفر بن کلاب) برای قتل مبلغان پیامبر صلی الله علیه و آله<ref>المغازی، ج1، ص347؛ السیرة‌النبویه، ج3، ص185؛ الطبقات، ج2، ص40.</ref> و شرکت بنی هلال بن عامر در [[جنگ حنین]] در کنار هوازن در سال هشتم هجری<ref>التنبیه والاشراف، ص235.</ref> نمونه‌هایی از عنادورزی عامریان با اسلام و پیامبر صلی الله علیه و آله است؛ همچنین برخی از اینان در واکنش به اسلام قبایلی چون غفار، اسلم و جهینه ضمن انکار خداوند و تکذیب پیامبر صلی الله علیه و آله مدعی می‌شدند که اگر در این دین خیر و نفعی بود ما خود زودتر به آن ایمان می‌آوردیم.
-خداوند با نزول آیه 11 [[سوره احقاف]]/46 به این امر اشاره می‌کند:<ref>التبیان، ج9، ص273؛ مجمع البیان، ج9، ص129؛ مبهمات القرآن، ج2، ص489.</ref> {{متن قرآن|«قالَ‌الَّذینَ کَفَروا لِلَّذینَ ءامَنوا لَو کانَ خَیرًا ما سَبَقونا اِلَیهِ و اِذ لَم یَهتَدوا بِهِ فَسَیَقولونَ هذا اِفکٌ قَدیم»}}؛ همچنین در منابع از تدارک دو سریه یکی به فرماندهی ابوبکر به سوی بنی‌کلاب در ناحیه ضریه<ref>التنبیه والاشراف، ص227.</ref> و دیگری به فرماندهی ضحاک‌ بن سفیان کلابی به سوی تیره قرطاء از بنی‌کلاب<ref>الطبقات، ج2، ص162؛ تاریخ المدینه، ج2، ص598.</ref> گزارش شده است.
+خداوند با نزول آیه 11 [[سوره احقاف]]/46 به این امر اشاره می‌کند:<ref>التبیان، ج9، ص273؛ مجمع البیان، ج9، ص129؛ مبهمات القرآن، ج2، ص489.</ref> {{متن قرآن|«وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا لَوْ كَانَ خَيْرًا مَا سَبَقُونَا إِلَيْهِ  وَإِذْ لَمْ يَهْتَدُوا بِهِ فَسَيَقُولُونَ هَٰذَا إِفْكٌ قَدِيمٌ»}}؛ همچنین در منابع از تدارک دو سریه یکی به فرماندهی ابوبکر به سوی بنی‌کلاب در ناحیه ضریه<ref>التنبیه والاشراف، ص227.</ref> و دیگری به فرماندهی ضحاک‌ بن سفیان کلابی به سوی تیره قرطاء از بنی‌کلاب<ref>الطبقات، ج2، ص162؛ تاریخ المدینه، ج2، ص598.</ref> گزارش شده است.
 ضمن آنکه از سریه‌های عمر بن خطاب<ref>السیرة النبویه، ج4، ص609؛ التنبیه والاشراف، ص227.</ref> و شجاع‌بن وهب<ref>الطبقات، ج3، ص70.</ref> به تربه و رکبه از اراضی بنی‌عامر سخن به میان آمده است؛ ولی در گزارشها هیچ اشاره‌ای به بنی‌عامر نشده، از این رو این احتمال وجود دارد که این اعزامها با هدف برخورد با ساکنان غیرعامری این مناطق بوده باشد.
@@ سطر ۱۰۱: / سطر ۱۰۱: @@
 با [[فتح مکه]] در سال هشتم هجری گروهی از بزرگان تازه مسلمان شده بنی عامر در کنار پیامبر صلی الله علیه و آله در حنین رو‌در‌روی خویشاوندان هوازنی خود قرار گرفتند. پیامبر صلی الله علیه و آله با هدف نرم کردن قلبهای این دسته از عامریان پس از بدست آوردن غنایم حنین مقداری از آن را به برخی از بزرگان و سران بخشید.<ref>السیرة‌النبویه، ج4، ص495.</ref> که بدانان مؤلفة القلوب می‌گفتند.
-مفسران آیه 60 توبه/9 را در این خصوص می‌دانند:{{متن قرآن|«اِنَّمَا الصَّدَقتُ لِلفُقَراءِ والمَسکینِ والعمِلینَ عَلَیها والمُؤَلَّفَةِ قُلوبُهُم‌و‌...»}}.<ref>مجمع البیان، ج5، ص65؛ تفسیر قرطبی، ج8، ص‌114.</ref> ابن هشام به افرادی از تیره بنی‌ ربیعة بن عامر بن صعصعه چون علقمة بن علاثه، لبید بن ربیعه و خالد‌ بن هوزه در میان تألیف قلوب شدگان اشاره کرده است.<ref>السیرة‌النبویه، ج4، ص495.</ref>
+مفسران آیه 60 توبه/9 را در این خصوص می‌دانند:{{متن قرآن|«إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاكِينِ وَالْعَامِلِينَ عَلَيْهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ ...»}}.<ref>مجمع البیان، ج5، ص65؛ تفسیر قرطبی، ج8، ص‌114.</ref> ابن هشام به افرادی از تیره بنی‌ ربیعة بن عامر بن صعصعه چون علقمة بن علاثه، لبید بن ربیعه و خالد‌ بن هوزه در میان تألیف قلوب شدگان اشاره کرده است.<ref>السیرة‌النبویه، ج4، ص495.</ref>
 با شروع سال نهم هجری و ورود هیئت های متعدد قبایل به [[مدینه]] با هدف اعلام اسلام و تابعیت از حکومت مدینه قبیله بنی عامر و تیره‌های متعدد آن نیز هر یک جداگانه هیئت هایی را اعزام داشتند که در آن میان می‌توان به هیئت های تیره‌هایی چون بنی روأس بن کلاب، بنی عقیل بن کعب، بنی جعدة بن کعب، بنی بکاء، بنی نمیر بن عامر، بنی قشیر بن کعب و بنی کلاب اشاره کرد.<ref>الطبقات، ج1، ص229-231؛ تاریخ المدینه، ج2، ص592-599.</ref> پیامبر نیز پس از اعلام اسلام از سوی هر گروه افرادی از آنها را مأمور جمع‌آوری زکات قبیله خود می‌کرد.<ref>اسدالغابه، ج4، ص383؛ الطبقات، ج1، ص231؛ تاریخ‌ ابن‌ خیاط، ص63.</ref> و به برخی از بزرگان آنها هدایایی می‌داد؛<ref>الطبقات، ج1، ص231.</ref> همچنین به دستور آن حضرت نامه‌هایی در تأیید اسلام آنان نوشته و در اختیار آنان قرار می‌گرفت تا به قبیله خود عرضه کنند.<ref>الطبقات، ج1، ص230-232.</ref>

@@ سطر ۱۰۱: / سطر ۱۰۱: @@
 با [[فتح مکه]] در سال هشتم هجری گروهی از بزرگان تازه مسلمان شده بنی عامر در کنار پیامبر صلی الله علیه و آله در حنین رو‌در‌روی خویشاوندان هوازنی خود قرار گرفتند. پیامبر صلی الله علیه و آله با هدف نرم کردن قلبهای این دسته از عامریان پس از بدست آوردن غنایم حنین مقداری از آن را به برخی از بزرگان و سران بخشید.<ref>السیرة‌النبویه، ج4، ص495.</ref> که بدانان مؤلفة القلوب می‌گفتند.
-مفسران آیه 60 توبه/9 را در این خصوص می‌دانند:«اِنَّمَا الصَّدَقتُ لِلفُقَراءِ والمَسکینِ والعمِلینَ عَلَیها والمُؤَلَّفَةِ قُلوبُهُم‌و‌...».<ref>مجمع البیان، ج5، ص65؛ تفسیر قرطبی، ج8، ص‌114.</ref> ابن هشام به افرادی از تیره بنی‌ ربیعة بن عامر بن صعصعه چون علقمة بن علاثه، لبید بن ربیعه و خالد‌ بن هوزه در میان تألیف قلوب شدگان اشاره کرده است.<ref>السیرة‌النبویه، ج4، ص495.</ref>
+مفسران آیه 60 توبه/9 را در این خصوص می‌دانند:{{متن قرآن|«اِنَّمَا الصَّدَقتُ لِلفُقَراءِ والمَسکینِ والعمِلینَ عَلَیها والمُؤَلَّفَةِ قُلوبُهُم‌و‌...»}}.<ref>مجمع البیان، ج5، ص65؛ تفسیر قرطبی، ج8، ص‌114.</ref> ابن هشام به افرادی از تیره بنی‌ ربیعة بن عامر بن صعصعه چون علقمة بن علاثه، لبید بن ربیعه و خالد‌ بن هوزه در میان تألیف قلوب شدگان اشاره کرده است.<ref>السیرة‌النبویه، ج4، ص495.</ref>
 با شروع سال نهم هجری و ورود هیئت های متعدد قبایل به [[مدینه]] با هدف اعلام اسلام و تابعیت از حکومت مدینه قبیله بنی عامر و تیره‌های متعدد آن نیز هر یک جداگانه هیئت هایی را اعزام داشتند که در آن میان می‌توان به هیئت های تیره‌هایی چون بنی روأس بن کلاب، بنی عقیل بن کعب، بنی جعدة بن کعب، بنی بکاء، بنی نمیر بن عامر، بنی قشیر بن کعب و بنی کلاب اشاره کرد.<ref>الطبقات، ج1، ص229-231؛ تاریخ المدینه، ج2، ص592-599.</ref> پیامبر نیز پس از اعلام اسلام از سوی هر گروه افرادی از آنها را مأمور جمع‌آوری زکات قبیله خود می‌کرد.<ref>اسدالغابه، ج4، ص383؛ الطبقات، ج1، ص231؛ تاریخ‌ ابن‌ خیاط، ص63.</ref> و به برخی از بزرگان آنها هدایایی می‌داد؛<ref>الطبقات، ج1، ص231.</ref> همچنین به دستور آن حضرت نامه‌هایی در تأیید اسلام آنان نوشته و در اختیار آنان قرار می‌گرفت تا به قبیله خود عرضه کنند.<ref>الطبقات، ج1، ص230-232.</ref>

@@ سطر ۷۳: / سطر ۷۳: @@
 خداوند با نزول آیه 168 [[سوره بقره]]/2 با رد این‌گونه عقاید، مردم را به استفاده صحیح و حلال از نعمت های خود توصیه می‌کند:<ref>مجمع البیان، ج1، ص459؛ زادالمسیر، ج1، ص168.</ref> {{متن قرآن|«یاَیُّهَا‌ النّاسُ کُلوا مِمّا فِی‌الاَرضِ حَللاً طَیِّبًا ولاتَتَّبِعوا خُطُوتِ الشَّیطنِ اِنَّهُ لَکُم عَدُوٌّ مُبین»}} برخی با عطف ضمیر «هُم» در آیه‌ 170 [[سوره بقره]]/2 به مخاطبان آیه 168 این آیه را نیز در شأن بنی عامر می‌دانند.<ref>زادالمسیر، ج1، ص173.</ref>
-خداوند در این آیه ضمن بیان گفتار این افراد که با رد احکام خداوند عمل به سنتها و گفته‌های پیشینیان خود را لازم می‌دانستند اعمال و گفتار گذشتگان آنان را مردود و آنان را گمراه خوانده است: {{متن قرآن|«و اذا قیلَ لَهُمُ اتَّبِعوا ما اَنزَلَ اللّهُ قالوا بَل نَتَّبِعُ ما اَلفَینا عَلَیهِ‌ ءاباءَنا‌ اَولَو کانَ ءاباؤُهُم لایَعقِلونَ شَیًا ولا‌یَهتَدون». ([[سوره بقره]]/2، 170)
+خداوند در این آیه ضمن بیان گفتار این افراد که با رد احکام خداوند عمل به سنتها و گفته‌های پیشینیان خود را لازم می‌دانستند اعمال و گفتار گذشتگان آنان را مردود و آنان را گمراه خوانده است: {{متن قرآن|«و اذا قیلَ لَهُمُ اتَّبِعوا ما اَنزَلَ اللّهُ قالوا بَل نَتَّبِعُ ما اَلفَینا عَلَیهِ‌ ءاباءَنا‌ اَولَو کانَ ءاباؤُهُم لایَعقِلونَ شَیًا ولا‌یَهتَدون»}}. ([[سوره بقره]]/2، 170)
 ==بنی عامر و اسلام==

@@ سطر ۶۵: / سطر ۶۵: @@
 این قبایل که بر اثر تعصب و اهتمام فراوان در مناسک [[حج]] به حُمْس مشهور شده بودند، برای خود عاداتی ویژه، چون ترک وقوف در [[عرفات]] و عریان طواف کردن داشتند، ضمن آنکه برای دیگران نیز احکامی خاص چون حرمت خوردن غذایی که از بیرون حرم به داخل می‌آوردند یا وجوب طواف در لباس تهیه شده در حرم جعل کرده بودند.<ref>السیرة النبویه، ج1، ص202-203؛ المنمق، ص127-128.</ref>
-خداوند با نزول آیه‌ 26 [[سوره اعراف]]/7 اینان را از طواف عریان برحذر داشت و لباس را وسیله ستر عورت و تقوا را برترین لباس دانست:<ref>الدرالمنثور، ج3، ص433؛ مبهمات القرآن، ج1، ص475.</ref> «يَا بَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُوَارِي سَوْآتِكُمْ وَرِيشًا وَلِبَاسُ التَّقْوَىٰ ذَٰلِكَ خَيْرٌ ذَٰلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ».
+خداوند با نزول آیه‌ 26 [[سوره اعراف]]/7 اینان را از طواف عریان برحذر داشت و لباس را وسیله ستر عورت و تقوا را برترین لباس دانست:<ref>الدرالمنثور، ج3، ص433؛ مبهمات القرآن، ج1، ص475.</ref> {{متن قرآن|«يَا بَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُوَارِي سَوْآتِكُمْ وَرِيشًا وَلِبَاسُ التَّقْوَىٰ ذَٰلِكَ خَيْرٌ ذَٰلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ»}}.
-حمسی ها همچنین مقرر کرده بودند که فرد محرم حق ندارد از درِ خانه وارد آن شود، بلکه باید از پشت خیمه یا بالای سقف وارد خانه شود. خداوند با نزول آیه 189 [[سوره بقره]]/2 ضمن رد این سنت جاهلی از همه مسلمانان می‌خواهد که ضمن رعایت تقوا برخلاف سنت گذشتگان از درِ خانه‌ها وارد آنها شوند:<ref>مجمع‌البیان، ج2، ص509.</ref> «ولَیسَ البِرُّ بِاَن تَأتوا البُیوتَ مِن ظُهورِها ولکِنَّ البِرَّ مَنِ اتَّقی وَأتواالبُیوتَ مِن اَبوبِها واتَّقوااللّهَ لَعَلَّکُم تُفلِحون».
+حمسی ها همچنین مقرر کرده بودند که فرد محرم حق ندارد از درِ خانه وارد آن شود، بلکه باید از پشت خیمه یا بالای سقف وارد خانه شود. خداوند با نزول آیه 189 [[سوره بقره]]/2 ضمن رد این سنت جاهلی از همه مسلمانان می‌خواهد که ضمن رعایت تقوا برخلاف سنت گذشتگان از درِ خانه‌ها وارد آنها شوند:<ref>مجمع‌البیان، ج2، ص509.</ref> {{متن قرآن|«ولَیسَ البِرُّ بِاَن تَأتوا البُیوتَ مِن ظُهورِها ولکِنَّ البِرَّ مَنِ اتَّقی وَأتواالبُیوتَ مِن اَبوبِها واتَّقوااللّهَ لَعَلَّکُم تُفلِحون»}}.
 از دیگر اعتقادات بنی‌عامر و قبایلی چون ثقیف و خزاعه حرمت خوردن قسمتی از زراعت خود و همچنین گوشت برخی از حیوانات بود؛ مانند بحیره* (ناقه‌ای که پس از دهمین زایمان خود گوشش را می‌شکافتند و رهایش می‌کردند) یا سائبه (شتری‌که بر اثر نذری آن را رها می‌کردند یا چون 10 بچه ماده زاییده بود، آن را رها می‌کردند و دیگر نه بر آن سوار می‌شدند و نه از شیر آن می‌خوردند) یا وصیله (بچه هفتم گوسفند اگر نر بود آن را نذر بتها می‌کردند) یا حام (حیوانی نر که 10 فرزند داشت و از آن پس بر پشت آن بار نمی‌بردند).