بنی اسرائیل - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۰۵

2026-04-06T07:05:29Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۷ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۵۸

2026-03-17T14:58:01Z

Zamani در ‏۱۷ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۴۴

2026-03-17T08:44:35Z

Zamani در ‏۱۷ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۲

2026-03-17T08:22:50Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۳۱

2026-01-22T12:31:48Z

نمایش تغییرات

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-04-10T08:26:57Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۲

2023-02-23T10:02:01Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۲

2023-02-23T08:42:13Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۲۴

2023-02-23T06:24:59Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۳۸

2020-02-10T06:38:55Z

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 ==تاریخچه بنی اسرائیل==
-آغاز تاریخ بنی اسرائیل ، به حوادث حیات جد اعلای آنها، ابراهیم علیه السلام، بازمی گردد. بنا به گزارشهای تاریخی ، زادگاه وی در اورِکلدانیان بود، و او با مهاجرت جمعی قومش به حرّان، بدان ناحیه منتقل شد؛ سپس از حرّان به فلسطین مهاجرت کرد و در آنجا سکنا گزید. فرزندان و نوادگان او، اسحاق و یعقوب ، نیز در کنعان ساکن بودند. احتمالاً این حوادث در حدود ۲۰۰۰ـ ۱۸۰۰ قبل از میلاد روی داده است
+آغاز تاریخ بنی اسرائیل ، به حوادث حیات جد اعلای آنها، ابراهیم علیه السلام، بازمی گردد. بنا به گزارشهای تاریخی ، زادگاه وی در اورِکلدانیان بود، و او با مهاجرت جمعی قومش به حرّان، بدان ناحیه منتقل شد؛ سپس از حرّان به فلسطین مهاجرت کرد و در آنجا سکنا گزید. فرزندان و نوادگان او، اسحاق و یعقوب ، نیز در کنعان ساکن بودند. احتمالاً این حوادث در حدود ۲۰۰۰ـ ۱۸۰۰ قبل از میلاد روی داده است<ref>دانشنامه جهان اسلام، مدخل «بنی اسرائیل».</ref>
 '''کوچ کردن بنی اسرائیل به مصر:'''
-بنی اسرائیل یعنی اولاد [[حضرت یعقوب]] علیه السلام در زمین کنعان می زیستند. تاریخ آنان از آنگاه آغاز می شود که [[حضرت یوسف]] علیه السلام عزیز [[مصر]] شد و نزد پادشاه مصر (فرعون) اعتبار یافت، فرزندان یعقوب با خود او در سالهای قحطی به مصر رفتند و در آن کشور ماندند.
+اما در زمان یعقوب علیه السلام فرزند او یوسف به توطئه برادرانشان در چاهی در بیابان نهاده شد و توسط کاروانی یافته و به مصر منتقل شد و پس از اتفاقاتی که بر او گذشت عزیز [[مصر]] شد و نزد پادشاه مصر (فرعون) اعتبار یافت و به دنبال وقوع قحطی اولاد [[حضرت یعقوب]] علیه السلام به همراه او به مصر و نزد یوسف رفتند.
-'''بنی اسرائیل در زمان حضرت موسی:'''
+نسل بنی اسرائیل در مصر بسیار شد اما آنها تنها در زمان فرعونی که زمان یوسف بود در مصر جایگاه داشتند و پس از آنکه او از دنیا رفت و فراعنه دیگر جانشین او شدند فراعنه دیگر همچون فرعون زمان یوسف که موحد شده بود به دین یوسف نبودند و در زمان آنها طبقه حاکم و مردم مصر با بنی اسرائیل که بیگانه به حساب می آمدند بد رفتار می کردند و آنها را به خدمت گرفته آزار و شکنجه می دادند تا اینکه [[حضرت موسی]] علیه السلام به پیغمبری برگزیده شد<ref>ابوالحسن شعرانی، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل».</ref> و بنی اسرائیل به رهبری دینی و سیاسی موسی از سلطه [[فرعون]] رها شدند و از مصر خارج گشته به سمت کنعان حرکت کردند.
 اینان حدود چهل سال، که طی آن یک نسلشان از بین رفت، در صحرای سینا سرگردان بودند تا اینکه پس از وفات موسی، [[یوشع بن نون|یوشع بن نون]] جانشین وی شد و بتدریج کنعان را فتح کرد.<ref>دانشنامه جهان اسلام، مدخل «بنی اسرائیل».</ref>
 خداوند بر [[حضرت موسی]] علیه السلام [[تورات]] را فرستاد و احکام تورات در عهد خود او و پس از او دستور معاملات و عبادات و سیاسات آنها بود.
 حضرت موسی علیه السلام بنی اسرائیل را به گروه های مختلف تقسیم کرده بود و کار هر یک را به رئیسی سپرده تا به اختلاف آنان برسند و میان آنها مطابق دستور [[شریعت]] حکم کنند. هزاره و صده و بیش و کم هر یک زیر فرمان رئیسی بودند و پس از آن که زمین مقدس را تصرف کردند همچنان اراضی را میان دوازده سبط پخش کردند و هر سبط را مانند حضرت موسی علیه السلام به گروهها زیر فرمان رؤسا و قضاة مقرر داشتند و [[احکام]] شرع میان آنها اجرا می شد و یک رئیس کل یا کاهن و قاضی بزرگ بر آنها نظر داشت.

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 ==تاریخچه بنی اسرائیل==
-تاریخ وقایع بنی اسرائیل پس از حضور ایشان به همراه [[حضرت یعقوب]] و [[حضرت یوسف]] علیهماالسلام در [[مصر]] را، به این ترتیب بیان کرده اند:
+آغاز تاریخ بنی اسرائیل ، به حوادث حیات جد اعلای آنها، ابراهیم علیه السلام، بازمی گردد. بنا به گزارشهای تاریخی ، زادگاه وی در اورِکلدانیان بود، و او با مهاجرت جمعی قومش به حرّان، بدان ناحیه منتقل شد؛ سپس از حرّان به فلسطین مهاجرت کرد و در آنجا سکنا گزید. فرزندان و نوادگان او، اسحاق و یعقوب ، نیز در کنعان ساکن بودند. احتمالاً این حوادث در حدود ۲۰۰۰ـ ۱۸۰۰ قبل از میلاد روی داده است
-*خروج بنی اسرائیل از مصر، در حدود ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد.
+اما در زمان یعقوب علیه السلام فرزند او یوسف به توطئه برادرانشان در چاهی در بیابان نهاده شد و توسط کاروانی یافته و به مصر منتقل شد و پس از اتفاقاتی که بر او گذشت عزیز [[مصر]] شد و نزد پادشاه مصر (فرعون) اعتبار یافت و به دنبال وقوع قحطی بنی اسرائیل یعنی اولاد [[حضرت یعقوب]] علیه السلام با خود او به مصر و نزد یوسف رفتند
 '''کوچ کردن بنی اسرائیل به مصر:'''
-بنی اسرائیل یعنی اولاد [[حضرت یعقوب]] علیه السلام در زمین کنعان می زیستند. تاریخ آنان از آنگاه آغاز می شود که [[حضرت یوسف]] علیه السلام عزیز [[مصر]] شد و نزد پادشاه مصر (فرعون) اعتبار یافت، فرزندان یعقوب با خود او در سالهای قحطی به مصر رفتند و در آن کشور ماندند. سالها بر آنان گذشت و نسل آنها بسیار شد.
+بنی اسرائیل یعنی اولاد [[حضرت یعقوب]] علیه السلام در زمین کنعان می زیستند. تاریخ آنان از آنگاه آغاز می شود که [[حضرت یوسف]] علیه السلام عزیز [[مصر]] شد و نزد پادشاه مصر (فرعون) اعتبار یافت، فرزندان یعقوب با خود او در سالهای قحطی به مصر رفتند و در آن کشور ماندند.
 '''بنی اسرائیل در زمان حضرت موسی:'''
-آن فرعون که زمان یوسف بود از دنیا رفت و فراعنه دیگر جانشین او شدند و مردم مصر با بیگانگان بد رفتار می کردند و آنها را به خدمت گرفته آزار و شکنجه می دادند تا اینکه [[حضرت موسی]] علیه السلام به پیغمبری برگزیده شد.<ref>ابوالحسن شعرانی، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل».</ref> بنی اسرائیل به رهبری دینی و سیاسی موسی از سلطه [[فرعون]] رها شدند و از مصر خارج گشته به سمت کنعان حرکت کردند. اینان حدود چهل سال، که طی آن یک نسلشان از بین رفت، در صحرای سینا سرگردان بودند تا اینکه پس از وفات موسی، [[یوشع بن نون|یوشع بن نون]] جانشین وی شد و بتدریج کنعان را فتح کرد.<ref>دانشنامه جهان اسلام، مدخل «بنی اسرائیل».</ref>
+نسل بنی اسرائیل در مصر بسیار شد اما بنی اسرائیل تنها در زمان فرعونی که زمان یوسف بود در مصر جایگاه داشتند و پس از آنکه او از دنیا رفت و فراعنه دیگر جانشین او شدند فراعنه دیگر همچون فرعون زمان یوسف که موحد شده بود به دین یوسف نبودند و در زمان آنها طبقه حاکم و مردم مصر با بنی اسرائیل که بیگانه به حساب می آمدند بد رفتار می کردند و آنها را به خدمت گرفته آزار و شکنجه می دادند تا اینکه [[حضرت موسی]] علیه السلام به پیغمبری برگزیده شد<ref>ابوالحسن شعرانی، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل».</ref> و بنی اسرائیل به رهبری دینی و سیاسی موسی از سلطه [[فرعون]] رها شدند و از مصر خارج گشته به سمت کنعان حرکت کردند.
 خداوند بر [[حضرت موسی]] علیه السلام [[تورات]] را فرستاد و احکام تورات در عهد خود او و پس از او دستور معاملات و عبادات و سیاسات آنها بود.
@@ سطر ۵۷: / سطر ۵۵: @@
 بنی اسرائیل پس از خرابی دوم بیت المقدس در جهان پراکنده شدند و این حالت را «گالوت» گویند که تعریب آن «جالوت» است و رئیس آنها بنام رأس الجالوت معروف است یعنی رئیس آوارگان. چون [[احکام]] تورات بی تشکیلات منظم روحانی در بیت المقدس عملی نبود بزرگان علما برای آنها مراسمی چند قرار دادند که به جای احکام [[تورات]] بدان مراسم عمل کنند و اعیاد و روز شنبه ([[سبت]]) را در هر جا نگاه دارند و سایر احکام که نمی توانستند انجام دهند از آنها برداشتند و شریعت آنها عملاً منسوخ گردید؛ {{متن قرآن|«اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ...»}}<ref>[[آیه 31 سوره توبه|سوره توبه،آیه۳۱.]]</ref>.<ref>ابوالحسن شعرانی، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل».</ref>
 '''بنی اسرائیل ساکن در عربستان:'''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۶
سطر ۱۲۳:		سطر ۱۲۳:
	\|رده= دارد		\|رده= دارد
	}}		}}
		+	{{قرآن}}

@@ سطر ۹۲: / سطر ۹۲: @@
 '''سرگردانى در بيابان'''
-بنى‌‌اسرائيل پس از خروج از مصر و رسيدن به مرزهاى سرزمين موعود، در پى سرپيچى از فرمان خداوند مبنى بر ورود به آن سرزمين و نبرد با دشمنان، 40 سال در بيابانها سرگردان و از ورود به سرزمين مقدس محروم شدند.([[سوره مائده]]/5، 20 ـ 26) پس از پايان اين 40 سال، آنان هنگام ورود به سرزمين موعود فرمان يافتند كه جمله معينى را مبنى بر استغفار بر زبان جارى كنند؛ اما باز با تغيير آن عبارت نافرمانى كرده، دچار عذاب الهى شدند: {{متن قرآن|«فَبَدَّلَ الَّذينَ ظَلَموا قَولاً غَيرَ الَّذى قيلَ لَهُم فَاَنزَلنا عَلَى الَّذينَ ظَلَموا رِجزًا مِنَ السَّماءِ بِما كانوا يَفسُقون»}}.([[سوره بقره]]/2،59 و نيز [[سوره اعراف]]/ 7، 161ـ162)
+بنى‌‌اسرائيل پس از خروج از مصر و رسيدن به مرزهاى سرزمين موعود، در پى سرپيچى از فرمان خداوند مبنى بر ورود به آن سرزمين و نبرد با دشمنان، 40 سال در بيابانها سرگردان و از ورود به سرزمين مقدس محروم شدند.([[سوره مائده]]/5، 20 ـ 26) پس از پايان اين 40 سال، آنان هنگام ورود به سرزمين موعود فرمان يافتند كه جمله معينى را مبنى بر استغفار بر زبان جارى كنند؛ اما باز با تغيير آن عبارت نافرمانى كرده، دچار عذاب الهى شدند: {{متن قرآن|«فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا رِجْزًا مِنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ»}}.([[سوره بقره]]/2،59 و نيز [[سوره اعراف]]/ 7، 161ـ162)
-برخى «رِجزاً مِنَ السَماءِ»را عذاب آسمانى 107 - 107 <ref> جامع البيان، مج 1، ج 1، ص 436؛ مجمع البيان، ج 1، ص 248.</ref> و برخى ديگر بيمارى طاعون دانسته‌‌اند كه هزاران نفر را به كام مرگ فرستاد. 108 - 108 <ref> التبيان، ج 1، ص 268؛ الكشاف، ج 1، ص 143.</ref>
+برخى {{متن قرآن|«رِجْزًا مِنَ السَّمَاءِ»}}را عذاب آسمانى 107 - 107 <ref> جامع البيان، مج 1، ج 1، ص 436؛ مجمع البيان، ج 1، ص 248.</ref> و برخى ديگر بيمارى طاعون دانسته‌‌اند كه هزاران نفر را به كام مرگ فرستاد. 108 - 108 <ref> التبيان، ج 1، ص 268؛ الكشاف، ج 1، ص 143.</ref>
 '''لعن الهى و سنگدلى'''
-در آيات 12 ـ 13 [[سوره مائده]]/5 مواردى از پيمان شكني هاى بنى‌‌اسرائيل و پيامدهاى آن، از جمله دچار شدن به لعن الهى و سنگدلى گزارش شده است: {{متن قرآن|«ولَقَد اَخَذَ اللّهُ ميثقَ بَنِى اِسرءيلَ... و قالَ اللّهُ اِنّى مَعَكُم لئِن اَقَمتُمُ الصَّلوةَ و ءاتَيتُمُ الزَّكوةَ... فَبِما نَقضِهِم ميثقَهُم لَعَنّهُم و‌‌ جَعَلنا قُلوبَهُم قسِيَةً يُحَرِّفونَ الكَلِمَ عَن مَواضِعِهِ ونَسوا حَظـًّا مِمّا ذُكِّروا بِهِ ولا تَزالُ تَطَّلِعُ عَلى خائِنَة مِنهُم اِلاّ قَليلاً مِنهُم»}}. لعن الهى را، دورى از رحمت خدا، مسخ يا پرداخت جزيه دانسته‌‌اند. 109 - 109 <ref>ر.ك: التبيان، ج 3، ص 469؛ الميزان، ج 5، ص 240؛ كنز‌‌الدقايق، ج 4، ص 61.</ref>
+در آيات 12 ـ 13 [[سوره مائده]]/5 مواردى از پيمان شكني هاى بنى‌‌اسرائيل و پيامدهاى آن، از جمله دچار شدن به لعن الهى و سنگدلى گزارش شده است: {{متن قرآن|« وَلَقَدْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ بَنِي إِسْرَائِيلَ...وَقَالَ اللَّهُ إِنِّي مَعَكُمْ لَئِنْ أَقَمْتُمُ الصَّلَاةَ وَآتَيْتُمُ الزَّكَاةَ... فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِيثَاقَهُمْ لَعَنَّاهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوبَهُمْ قَاسِيَةً يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَوَاضِعِهِ وَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلَىٰ خَائِنَةٍ مِنْهُمْ إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ»}}. لعن الهى را، دورى از رحمت خدا، مسخ يا پرداخت جزيه دانسته‌‌اند. 109 - 109 <ref>ر.ك: التبيان، ج 3، ص 469؛ الميزان، ج 5، ص 240؛ كنز‌‌الدقايق، ج 4، ص 61.</ref>
-سنگدلى آنان باعث شد كه تورات را تحريف كردند و جز اندكى به [[پيامبر اسلام]] ايمان نياوردند. آنان به سبب نافرمانى خدا و [[پيامبران]] و استمرار تجاوزگرى، مورد لعن برخى پيامبران نيز قرار گرفتند: {{متن قرآن|«لُعِنَ الَّذينَ كَفَروا مِن بَنى اِسرءيلَ عَلى لِسانِ داودَ وعيسَى ابنِ مَريَمَ ذلِكَ بِما عَصَوا و كانوا يَعتَدون»}}.([[سوره مائده]]/5،78)
+سنگدلى آنان باعث شد كه تورات را تحريف كردند و جز اندكى به [[پيامبر اسلام]] ايمان نياوردند. آنان به سبب نافرمانى خدا و [[پيامبران]] و استمرار تجاوزگرى، مورد لعن برخى پيامبران نيز قرار گرفتند: {{متن قرآن|«لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَىٰ لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ»}}.([[سوره مائده]]/5،78)
 طبرسى با استناد به روايتى از [[امام باقر]] عليه السلام لعن شدگان در زبان حضرت داود را كسانى مى‌‌داند كه در پى شكستن حرمت «روز شنبه» با لعن او به ميمون مسخ شدند، چنان‌‌ كه درخواست كنندگان مائده آسمانى كه پس از نزول بدان كفر ورزيدند، با لعن عيسى عليه السلام خوك شدند. 110 - 110 <ref> تفسير عياشى، ج 1، ص 335؛ مجمع‌‌البيان، ج 3، ص 357؛ البرهان، ج 2، ص 343.</ref> برخى به احتمال، كافران ياد شده را لعن شدگان در زبور و انجيل دانسته‌‌اند. 111 - 111 <ref> جامع البيان، مج 4، ج 6، ص 426؛ مجمع البيان، ج 3، ص 357.</ref> برخى نيز گروهى دانسته‌‌اند كه در آينده به [[پيامبر اسلام]] ايمان نمى‌‌آورند. 112 - 112 <ref> مجمع البيان، ج 3، ص 357.</ref>