برکت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۲۲

2026-04-08T14:22:32Z

Mohammadi در ‏۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۲۰

2026-04-08T14:20:22Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۲

2026-01-22T11:22:34Z

Mohammadi در ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۴۵

2026-01-21T19:45:03Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-26T12:23:23Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۲

2023-01-26T12:12:17Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۹

2023-01-26T10:09:53Z

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی: 6پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-10-18T04:10:22Z

6پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Aghajani در ‏۲ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۵۶

2019-10-02T10:56:43Z

Zamani در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۱۳

2016-01-30T12:13:45Z

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 ==معنای برکت==
-[[راغب اصفهانی|راغب]] در [[المفردات فی غریب القرآن (کتاب)|مفردات]] مى‌گوید: اصل کلمه "برکت"، "برک" - به فتحه باء - و به معناى سینه شتر است... و "برک البعیر" به معناى این است که شتر سینه خود را به زمین زد و چون این معنا مستلزم یک نحو قرار گرفتن و ثابت شدن است، لذا کلمه مزبور را در ثبوت که لازمه معناى اصلى است نیز استعمال کرده اند... و آب انبار را نیز به همین جهت "برکه" مى‌نامند، براى این که آب انبار محل ثابت شدن و قرار گرفتن آب است. "برکت" ثبوت خیر خداوندى در چیزى است و اگر فرموده: {{متن قرآن|«... لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ ...»}}<ref>[[آیه 96 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۹۶.]]</ref>، براى این بوده که خیرات در زمین و آسمان قرار گرفته، همچنان که آب در برکه جاى‌ مى‌گیرد و "مبارک" چیزى است که این خیر در آن باشد و به همین معنا است: {{متن قرآن|«وَهَٰذَا ذِكْرٌ مُبَارَكٌ أَنْزَلْنَاهُ ...»}}<ref>[[آیه 50 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۵۰.]]</ref>.
+[[راغب اصفهانی|راغب]] در [[المفردات فی غریب القرآن (کتاب)|مفردات]] مى‌گوید: اصل کلمه "برکت"، "برک" - به فتحه باء - و به معناى سینه شتر است... و "برک البعیر" به معناى این است که شتر سینه خود را به زمین زد و چون این معنا مستلزم یک نحو قرار گرفتن و ثابت شدن است، لذا کلمه مزبور را در ثبوت که لازمه معناى اصلى است نیز استعمال کرده اند... و آب انبار را نیز به همین جهت "برکه" مى‌نامند، براى این که آب انبار محل ثابت شدن و قرار گرفتن آب است. "برکت" ثبوت خیر خداوندى در چیزى است و اگر فرموده: {{متن قرآن|«... لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ ...»}}<ref name=":۰">[[آیه 96 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۹۶.]]</ref>، براى این بوده که خیرات در زمین و آسمان قرار گرفته، همچنان که آب در برکه جاى‌ مى‌گیرد و "مبارک" چیزى است که این خیر در آن باشد و به همین معنا است: {{متن قرآن|«وَهَٰذَا ذِكْرٌ مُبَارَكٌ أَنْزَلْنَاهُ ...»}}<ref>[[آیه 50 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۵۰.]]</ref>.
 سپس مى‌گوید: از آنجایى که خیرات الهى از مقام ربوبیتش به طور نامحسوس صادر مى‌شود و مقدار و عدد آن هم قابل شمردن نیست، لذا به هر چیزى که داراى زیاده غیرمحسوسى است مى‌گویند: این چیز مبارک و داراى برکت است... و مراد از "تَبارَک اللَّهُ" اختصاص خداوند است به خیرات.<ref>مفردات راغب، ص۴۴.</ref>
@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 *خداوند [[قرآن]] را مبارک خواند: «{{متن قرآن|كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ ...}}<ref>[[آیه 29 سوره ص|سوره ص، آیه ۲۹.]]</ref>؛ کتابی سوی تو فرستادیم فرخنده کتاب است و اصل هر خیر ...».
-*خانه [[کعبه]] را مبارک خواند: «{{متن قرآن|إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمِينَ}}<ref>[[آیه 96 سوره آل عمران| سوره آل عمران، آیه ۹۶.]]</ref>؛ نخستین خانه عبادت که برای مردم نهاده شد آن است که در [[مکه]] است فرخنده و بابرکت».
+*خانه [[کعبه]] را مبارک خواند: «{{متن قرآن|إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمِينَ}}<ref name=":۰" />؛ نخستین خانه عبادت که برای مردم نهاده شد آن است که در [[مکه]] است فرخنده و بابرکت».
 *آب باران را مبارک خواند: {{متن قرآن|«وَنَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً مُبَارَكًا ...»}}<ref>[[آیه 9 سوره ق|سوره ق، آیه ۹.]]</ref>.

@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 *تحیت و سلام را مبارک خواند: {{متن قرآن|«...فَسَلِّمُوا عَلَىٰ أَنْفُسِكُمْ تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبَارَكَةً طَيِّبَةً...}}<ref>[[آیه 61 سوره نور|سوره نور،آیه ۶۱.]]</ref>؛... پس سلام کنید بر خودهاتان سلام کردنى از نزد خدا بابرکت پاکیزه‌....».
-*[[شب قدر]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِی لَیلَةٍ مُّبَارَکةٍ»}}<ref>[[آیه 61 سوره نور|سوره نور،آیه ۳.]]</ref>؛. ([[سوره دخان]]، ۳)
+*[[شب قدر]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ...»}}<ref>[[آیه 3 سوره دخان|سوره دخان،آیه ۳.]]</ref>.
-*در میان پیغمبران سلف، [[حضرت عیسی علیه السلام|حضرت مسیح]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«وَجَعَلَنِی مُبَارَکا أَینَ مَا کنتُ»}}. ([[سوره مریم]]، ۳۱)
+*در میان پیغمبران سلف، [[حضرت عیسی علیه السلام|حضرت مسیح]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنْتُ...»}}<ref>[[آیه 31 سوره مریم|سوره مریم،آیه ۳۱.]]</ref>.
+که همه منبع خیر بسیار و سود و بهره دنیا و [[آخرت]] هستند و با آن که هر چه خدا آفریده مبارک است و همه کتب و پیغمبران دارای خیر کثیر، بعض آنها در این میانه ممتازند. اصل همه خیر و نیکی خداوند تعالی است و در [[قرآن کریم]] نسبت تبارک بخود داد: {{متن قرآن|«...فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ»}}<ref>[[آیه 14 سوره مؤمنون|سوره مؤمنون،آیه ۱۴.]]</ref>.{{متن قرآن|«تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ...»}}<ref>[[آیه 1 سوره ملک|سوره ملک،آیه۱.]]</ref> و... .<ref>نثر طوبی، علامه شعرانی، کتابفروشی اسلامیه، ص ۷۴.</ref>
 ==عوامل‌ برکت‌ و بی‌برکتی==
 برکات الهی، هدیه هایی است که خداوند از روی فضل، برای بندگان خود در نظر گرفته است، امّا این برکات بر اساس نوع و میزان عملکرد بندگان و آمادگی آنها، به ایشان می رسد. در [[قرآن]] و [[احادیث]] عواملی برای افزایش یا کاهش برکت بیان شده است از جمله:
-[[ایمان]] و [[تقوا]]: {{متن قرآن|«وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‌ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْض»}} ([[سوره اعراف]]، ۹۶) و اگر اهل آبادیها، ایمان مى‌آوردند و تقوا پیشه مى‌کردند، برکات آسمان و زمین را بر آنها مى‌گشودیم.
+[[ایمان]] و [[تقوا]]: {{متن قرآن|«وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ...}}<ref>[[آیه 96 سوره اعراف|سوره اعراف،آیه۹۶.]]</ref>؛ و اگر اهل آبادیها، ایمان مى‌آوردند و تقوا پیشه مى‌کردند، برکات آسمان و زمین را بر آنها مى‌گشودیم...».
-[[استغفار]]: برای دریافت برکات الهی باید موانع را از سر راه برداشت، یکی از وسایل این کار استغفار است: {{متن قرآن|«فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکمْ إِنَّهُ کانَ غَفَّاراً * یُرْسِلِ السَّماءَ عَلَیْکمْ مِدْراراً * وَ یُمْدِدْکمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِینَ وَ یَجْعَلْ لَکمْ جَنَّاتٍ وَ یَجْعَلْ لَکمْ أَنْهارا»}}. ([[سوره نوح]]، ۱۳-۱۰) به آنها گفتم: از پروردگار خویش آمرزش بطلبید که او بسیار آمرزنده است، تا باران‌هاى پربرکت آسمان را پى در پى بر شما فرستد و شما را با اموال و فرزندان فراوان کمک کند و باغهاى سرسبز و نهرهاى جارى در اختیارتان قرار دهد.
+[[استغفار]]: برای دریافت برکات الهی باید موانع را از سر راه برداشت، یکی از وسایل این کار استغفار است: {{متن قرآن|«فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا * يُرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَيْكُمْ مِدْرَارًا * وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهَارًا}}<ref>[[آیه 10 سوره نوح|سوره نوح،آیات۱۰تا۱۲.]]</ref>؛ به آنها گفتم:از پروردگار خویش آمرزش بطلبید که او بسیار آمرزنده است، تا باران‌هاى پربرکت آسمان را پى در پى بر شما فرستد و شما را با اموال و فرزندان فراوان کمک کند و باغهاى سرسبز و نهرهاى جارى در اختیارتان قرار دهد».
 [[امام علی]] (علیه‌السلام) در این باره فرمودند: «وَ قَد جَعلَ اللّهُ الاستِغفارَ سَبَباً لِدُرر الرّزق وَ رَحمَة الخلق...»<ref>مشهدی، کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج‌۱۳، ص۴۵۴.</ref> خداوند استغفار را وسیله دائمی فروریختن روزی و موجب رحمت به خلق قرار داد... .

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 ==معنای برکت==
-[[راغب اصفهانی|راغب]] در [[المفردات فی غریب القرآن (کتاب)|مفردات]] مى‌گوید: اصل کلمه "برکت"، "برک" - به فتحه باء - و به معناى سینه شتر است... و "برک البعیر" به معناى این است که شتر سینه خود را به زمین زد و چون این معنا مستلزم یک نحو قرار گرفتن و ثابت شدن است، لذا کلمه مزبور را در ثبوت که لازمه معناى اصلى است نیز استعمال کرده اند... و آب انبار را نیز به همین جهت "برکه" مى‌نامند، براى این که آب انبار محل ثابت شدن و قرار گرفتن آب است. "برکت" ثبوت خیر خداوندى در چیزى است و اگر فرموده: {{متن قرآن|«لَفَتَحْنا عَلَیهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَالْأَرْضِ»}} ([[سوره اعراف]]، ۹۶) براى این بوده که خیرات در زمین و آسمان قرار گرفته، همچنان که آب در برکه جاى‌ مى‌گیرد و "مبارک" چیزى است که این خیر در آن باشد و به همین معنا است: {{متن قرآن|«هذا ذِکرٌ مُبارَک أَنْزَلْناهُ»}} ([[سوره انبیاء]]، ۵۰).
+[[راغب اصفهانی|راغب]] در [[المفردات فی غریب القرآن (کتاب)|مفردات]] مى‌گوید: اصل کلمه "برکت"، "برک" - به فتحه باء - و به معناى سینه شتر است... و "برک البعیر" به معناى این است که شتر سینه خود را به زمین زد و چون این معنا مستلزم یک نحو قرار گرفتن و ثابت شدن است، لذا کلمه مزبور را در ثبوت که لازمه معناى اصلى است نیز استعمال کرده اند... و آب انبار را نیز به همین جهت "برکه" مى‌نامند، براى این که آب انبار محل ثابت شدن و قرار گرفتن آب است. "برکت" ثبوت خیر خداوندى در چیزى است و اگر فرموده: {{متن قرآن|«...لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ...»}}<ref>[[آیه 96 سوره اعراف|سوره اعراف،آیه ۹۶.]]</ref>، براى این بوده که خیرات در زمین و آسمان قرار گرفته، همچنان که آب در برکه جاى‌ مى‌گیرد و "مبارک" چیزى است که این خیر در آن باشد و به همین معنا است: {{متن قرآن|«وَهَٰذَا ذِكْرٌ مُبَارَكٌ أَنْزَلْنَاهُ...»}}<ref>[[آیه 50 سوره انبیاء|سوره انبیاء،آیه ۵۰.]]</ref>.
 سپس مى‌گوید: از آنجایى که خیرات الهى از مقام ربوبیتش به طور نامحسوس صادر مى‌شود و مقدار و عدد آن هم قابل شمردن نیست، لذا به هر چیزى که داراى زیاده غیرمحسوسى است مى‌گویند: این چیز مبارک و داراى برکت است... و مراد از "تَبارَک اللَّهُ" اختصاص خداوند است به خیرات.<ref>مفردات راغب، ص۴۴.</ref>
@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 بنابراین، برکت به معناى خیرى است که در چیزى مستقر گشته و لازمه آن شده باشد، مانند برکت در نسل که به معناى فراوانى اعقاب یا بقاى نام و دودمان است و برکت در غذا که به معناى سیرکردن مردم بیشترى است و برکت در وقت که به معناى گنجایش داشتن براى انجام کارى است که آن مقدار وقت معمولاً گنجایش انجام چنان کارى را ندارد.
-چیزى که هست از آنجا که غرض از [[دین|دین]] تنها سعادت معنوى و یا حسى منتهى به معنوى است، لذا مقصود از برکت در لسان دین آن چیزى است که در آن خیر معنوى و یا مادى منتهى به معنوى باشد، مانند آن دعایى که [[ملائکه]] در حق [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام کرده و گفتند: {{متن قرآن|«رَحْمَتُ اللّهِ وَبَرَکاتُهُ عَلَیکمْ أَهْلَ الْبَیتِ»}} ([[سوره هود]]، ۷۳) که مراد از آن، برکت معنوى مانند دین و قرب خدا و سایر خیرات گوناگون معنوى و نیز برکت حسى مانند مال و کثرت و بقاى نسل و دودمان و سایر خیرات مادى است که برگشت آن به معنویات مى‌باشد.
+چیزى که هست از آنجا که غرض از [[دین|دین]] تنها سعادت معنوى و یا حسى منتهى به معنوى است، لذا مقصود از برکت در لسان دین آن چیزى است که در آن خیر معنوى و یا مادى منتهى به معنوى باشد، مانند آن دعایى که [[ملائکه]] در حق [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام کرده و گفتند: {{متن قرآن|«...رَحْمَتُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ...»}}<ref>[[آیه 73 سوره هود|سوره هود،آیه ۷۳.]]</ref>. که مراد از آن، برکت معنوى مانند دین و قرب خدا و سایر خیرات گوناگون معنوى و نیز برکت حسى مانند مال و کثرت و بقاى نسل و دودمان و سایر خیرات مادى است که برگشت آن به معنویات مى‌باشد.
 بنابر آنچه گفته شد، معناى برکت مانند امور نسبى به اختلاف اغراض مختلف مى‌شود، چون خیریت هر چیزى به حسب آن غرضى است که متعلق به آن مى‌شود، مثلاً طعامى که انسان مى‌خورد بعضى غرضشان از خوردن آن سیر شدن است و بعضى غرضشان از خوردن آن تنها حفظ سلامت است، چون غذاى مورد نظرشان را در میان همه غذاها نسبت به مزاج خود سالم‌تر تشخیص داده، بعضى دیگر غذایى را که مى‌خورند منظورشان استشفاء به آن و بهبودى‌ کسالتى است که دارند، بعضى دیگر نظرشان از فلان غذا تحصیل نورانیتى است در باطن که بدان وسیله بهتر بتوانند خداى را [[عبادت]] کنند، پس وقتى عمل واحدى چند جور غرض متعلق به آن مى‌شود برکت در آن نیز معنایش مختلف مى‌گردد ولى جامع همه آن معانى این است که خداوند خیر منظور را با تسبیب اسباب و رفع موانع در آن غذا قرار داده و در نتیجه غرض از آن حاصل گردد.
@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 برخی از مصادیق امور با برکت در قرآن عبارت است از:
-*در [[سوره اعراف]] درباره [[بنی اسرائیل]] می فرماید: {{متن قرآن|«وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِینَ کانُواْ یسْتَضْعَفُونَ مَشَارِقَ الأَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِی بَارَکنَا فِیهَا»}}؛ ([[سوره اعراف]]، ۱۳۷) ما این قوم مستضعف را وارث مشرق و مغرب زمین مبارک کردیم یعنی هم مشرق اردن و هم مغرب آن از زمین شام.
+*در [[سوره اعراف]] درباره [[بنی اسرائیل]] می فرماید: {{متن قرآن|«وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كَانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشَارِقَ الْأَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا...}}<ref>[[آیه 137 سوره اعراف|سوره اعراف،آیه ۱۳۷.]]</ref>؛ ما این قوم مستضعف را وارث مشرق و مغرب زمین مبارک کردیم یعنی هم مشرق اردن و هم مغرب آن از زمین شام».
-*خداوند همه روی زمین را برای مردم مبارک گردانید که از آن بهره بسیار و سود برند: {{متن قرآن|«جَعَلَ فِیهَا رَوَاسِی مِن فَوْقِهَا وَبَارَک فِیهَا»}}؛ ([[سوره فصلت]]، ۱۰) یعنی در زمین کوهها قرار دادیم بالای آن و برکت داد در آن.
+*خداوند همه روی زمین را برای مردم مبارک گردانید که از آن بهره بسیار و سود برند: {{متن قرآن|«وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ مِنْ فَوْقِهَا وَبَارَكَ فِيهَا...}}<ref>[[آیه 10 سوره فصلت|سوره فصلت،آیه ۱۰.]]</ref>؛ یعنی در زمین کوهها قرار دادیم بالای آن و برکت داد در آن...».
-*خصوصاً زمین [[بیت المقدس]] و نواحی آن را مبارک خواند: {{متن قرآن|«إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِی بَارَکنَا حَوْلَهُ»}}؛ ([[سوره اسراء]]، ۱) [[مسجد الاقصی]] که پیرامون آن را مبارک گردانیدیم.
+*خصوصاً زمین [[بیت المقدس]] و نواحی آن را مبارک خواند: {{متن قرآن|«...إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ...}}<ref>[[آیه 1 سوره اسراء|سوره اسراء،آیه ۱.]]</ref>؛...[[مسجد الاقصی]] که پیرامون آن را مبارک گردانیدیم...».
-*خداوند [[قرآن]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«کتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَیک مُبَارَک»}}؛ ([[سوره ص]]، ۲۹) کتابی سوی تو فرستادیم فرخنده کتاب است و اصل هر خیر.
+*خداوند [[قرآن]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ...}}<ref>[[آیه 29 سوره ص|سوره ص،آیه ۲۹.]]</ref>؛ کتابی سوی تو فرستادیم فرخنده کتاب است و اصل هر خیر...».
-*خانه [[کعبه]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«إِنَّ أَوَّلَ بَیتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِی بِبَکةَ مُبَارَکا»}} ([[سوره آل عمران]]، ۹۶) نخستین خانه عبادت که برای مردم نهاده شد آن است که در [[مکه]] است فرخنده و بابرکت.
+*خانه [[کعبه]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمِينَ}}<ref>[[آیه 96 سوره آل عمران| سوره آل عمران،آیه ۹۶.]]</ref>؛نخستین خانه عبادت که برای مردم نهاده شد آن است که در [[مکه]] است فرخنده و بابرکت».
-*آب باران را مبارک خواند: {{متن قرآن|«نَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاء مَاء مُّبَارَکا»}}. ([[سوره ق]]، ۹)
+*آب باران را مبارک خواند: {{متن قرآن|«وَنَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً مُبَارَكًا...»}}<ref>[[آیه 9 سوره ق|سوره ق،آیه ۹.]]</ref>.
-*درخت زیتون را مبارک گفت: {{متن قرآن|«شَجَرَةٍ مُّبَارَکةٍ زَیتُونِةٍ»}}. ([[سوره نور]]، ۳۵)
+*درخت زیتون را مبارک گفت: {{متن قرآن|«...شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ...»}}<ref>[[آیه 35 سوره نور|سوره نور،آیه ۳۵.]]</ref>.
-*بقعه ای که [[حضرت موسی]] علیه السلام در آنجا آتش دید در جانب راست وادی یعنی جانب مغرب آن مبارک خواند: {{متن قرآن|«شَاطِئِ الْوَادِی الْأَیمَنِ فِی الْبُقْعَةِ الْمُبَارَکةِ»}}. ([[سوره قصص]]، ۳۰)
+*بقعه ای که [[حضرت موسی]] علیه السلام در آنجا آتش دید در جانب راست وادی یعنی جانب مغرب آن مبارک خواند: {{متن قرآن|«...شَاطِئِ الْوَادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبَارَكَةِ...»}}<ref>[[آیه 30 سوره قصص|سوره قصص،آیه ۳۰.]]</ref>.
-*تحیت و سلام را مبارک خواند: {{متن قرآن|«فَسَلِّمُوا عَلى‌ أَنْفُسِکمْ تَحِیةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبارَکةً طَیبَةً»}}؛ پس سلام کنید بر خودهاتان سلام کردنى از نزد خدا بابرکت پاکیزه‌. ([[سوره نور]]، ۶۱)
+*تحیت و سلام را مبارک خواند: {{متن قرآن|«...فَسَلِّمُوا عَلَىٰ أَنْفُسِكُمْ تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبَارَكَةً طَيِّبَةً...}}<ref>[[آیه 61 سوره نور|سوره نور،آیه ۶۱.]]</ref>؛... پس سلام کنید بر خودهاتان سلام کردنى از نزد خدا بابرکت پاکیزه‌....».
-*[[شب قدر]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِی لَیلَةٍ مُّبَارَکةٍ»}}. ([[سوره دخان]]، ۳)
+*[[شب قدر]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِی لَیلَةٍ مُّبَارَکةٍ»}}<ref>[[آیه 61 سوره نور|سوره نور،آیه ۳.]]</ref>؛. ([[سوره دخان]]، ۳)
 *در میان پیغمبران سلف، [[حضرت عیسی علیه السلام|حضرت مسیح]] را مبارک خواند: {{متن قرآن|«وَجَعَلَنِی مُبَارَکا أَینَ مَا کنتُ»}}. ([[سوره مریم]]، ۳۱)

@@ سطر ۸۱: / سطر ۸۱: @@
 |رده= دارد
 }}
 <references />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۴:۱۰
سطر ۷۳:		سطر ۷۳:
	[[رده:واژگان قرآنی]]		[[رده:واژگان قرآنی]]
	[[رده:ارزش های اسلامی]]		[[رده:ارزش های اسلامی]]
		+	[[رده: مقاله های مهم]]
		+
		+	{{سنجش کیفی
		+	\|سنجش=شده
		+	\|شناسه= متوسط
		+	\|عنوان بندی مناسب= متوسط
		+	\|کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب
		+	\|رعایت سطح مخاطب عام= خوب
		+	\|رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب
		+	\|جامعیت= متوسط
		+	\|رعایت اختصار= خوب
		+	\|سیر منطقی= خوب
		+	\|کیفیت پژوهش= خوب
		+	\|رده= دارد
		+	}}

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 راغب در مفردات مى‌گويد: اصل كلمه "بركت"، "برك" - به فتحه باء - و به معناى سينه شتر است وليكن در غير اين معنا نيز استعمال مى‌شود، از آن جمله مى‌گويند: "فلانى داراى بركه است" و "برك البعير" به معناى اين است كه شتر سينه خود را به زمين زد و چون اين معنا مستلزم يك نحو قرار گرفتن و ثابت شدن است لذا كلمه مزبور را در ثبوت كه لازمه معناى اصلى است نيز استعمال كرده و مى‌گويند: "ابتركوا فى الحرب - در جنگ پاى‌برجا شده و به عقب برنگشتند" و به همين مناسبت آن محلى را كه مردان دلير و شجاعان لشكر موضع مى‌گيرند. "براكاء" و "بروكاء" مى‌نامند و نيز در جايى كه حيوان از راه رفتن بازمى‌ايستد و به هيچ وجه تكان نمى‌خورد مى‌گويند: "ابتركت الدابة" و آب انبار را نيز به همين جهت "بركه" مى‌نامند، براى اين كه آب انبار محل ثابت شدن و قرار گرفتن آب است.
-"بركت" ثبوت خير خداوندى است در چيزى و اگر فرموده: "لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَالْأَرْضِ" براى اين بوده كه خيرات در زمين و آسمان قرار گرفته، همچنان كه آب در بركه جاى‌ مى‌گيرد و "مبارك" چيزى است كه اين خبر در آن باشد و به همين معنا است. آيه "هذا ذِكْرٌ مُبارَكٌ أَنْزَلْناهُ".
+"بركت" ثبوت خير خداوندى است در چيزى و اگر فرموده: {{متن قرآن|«لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَالْأَرْضِ»}} براى اين بوده كه خيرات در زمين و آسمان قرار گرفته، همچنان كه آب در بركه جاى‌ مى‌گيرد و "مبارك" چيزى است كه اين خبر در آن باشد و به همين معنا است. آيه "هذا ذِكْرٌ مُبارَكٌ أَنْزَلْناهُ".
 سپس مى‌گويد: از آنجايى كه خيرات الهى از مقام ربوبيتش به طور نامحسوس صادر مى‌شود و مقدار و عدد آن هم قابل شمردن نيست، لذا به هر چيزى كه داراى زياده غيرمحسوسى است مى‌گويند: اين چيز مبارك و داراى بركت است، روايتى هم كه مى‌گويد: "هيچ مالى از [[صدقه]] دادن كم نمى‌شود" مقصودش همين نقصان غيرمحسوس است نه كاهش مخصوص كه بعضى از زيانكاران پنداشته و در رد آن گفته‌اند: ما ترازو مى‌گذاريم و از فلان مال، مقدارى صدقه داده سپس آن را بار ديگر مى‌سنجيم و مى‌بينيم كه به مقدار صدقه كم شده است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۱۳
سطر ۱:		سطر ۱:
−	برکة – فرخندگی و ~~خجستگی~~ افزونی خیر سود بسیار جمع آن برکات در [[قرآن]] مذکور است {{متن قرآن\|«لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ»}} ([[سوره اعراف]]، 96) اگر مردم شهرها [[ایمان]] آورند و عمل نیکو کنند برکت های بسیار از آسمان و زمین بروی ایشان می گشائیم.	+	{{خوب}}
		+	برکة به معنای فرخندگی و خجستگی، افزونی خیر و سود بسیار است. جمع آن برکات در [[قرآن]] مذکور است {{متن قرآن\|«لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ»}} ([[سوره اعراف]]، 96) اگر مردم شهرها [[ایمان]] آورند و عمل نیکو کنند برکت های بسیار از آسمان و زمین بروی ایشان می گشائیم.

	بركت به معناى ثبوت و پايدارى خير الهى در چيزى<ref>مفردات، ص 119، «برك».</ref> و رشد و افزايش است.<ref>لسان‌العرب، ج‌1، ص‌386، «برك».</ref> مفسّران بركت را به معناى خير نافع<ref>تفسير التحرير والتنوير، ج‌22‌-‌24، جزء‌24، ص‌244.</ref> و امرى غيرمحسوس و اعمّ از مادّى و معنوى مى‌دانند و بين آن و نظام جارى اسباب و مسببات منافاتى نمى‌بينند، چنان‌كه معتقدند بركت، امرى نسبى است و در هر چيزى به حسب هدفى است كه در آن نهفته است.<ref>الميزان، ج‌7، ص‌280‌-‌282.</ref>		بركت به معناى ثبوت و پايدارى خير الهى در چيزى<ref>مفردات، ص 119، «برك».</ref> و رشد و افزايش است.<ref>لسان‌العرب، ج‌1، ص‌386، «برك».</ref> مفسّران بركت را به معناى خير نافع<ref>تفسير التحرير والتنوير، ج‌22‌-‌24، جزء‌24، ص‌244.</ref> و امرى غيرمحسوس و اعمّ از مادّى و معنوى مى‌دانند و بين آن و نظام جارى اسباب و مسببات منافاتى نمى‌بينند، چنان‌كه معتقدند بركت، امرى نسبى است و در هر چيزى به حسب هدفى است كه در آن نهفته است.<ref>الميزان، ج‌7، ص‌280‌-‌282.</ref>