بدعت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۱

2023-01-21T08:41:16Z

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی: 6پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-10-12T16:46:45Z

6پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Aghajani در ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۰۳

2019-09-23T12:03:26Z

Zamani در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۲۵

2019-05-15T11:25:41Z

Zamani در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۰۸

2019-05-15T11:08:30Z

Zamani در ‏۲۸ مارس ۲۰۱۷، ساعت ۰۷:۱۹

2017-03-28T07:19:26Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۷:۳۷

2016-01-11T07:37:05Z

Saeed zamani: تعیین رده

2012-12-04T10:46:36Z

تعیین رده

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۷ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۶:۱۱

2012-11-07T06:11:06Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۱۸

2012-10-31T05:18:23Z

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{مقاله خوب}}
+{{خوب}}
 بدعت در اصطلاح دینی به روشی در امر [[دین]] گفته می شود که پیروان دین از پیش خود و بی استناد به [[شریعت]] بنیان بگذارند.<ref>طباطبائی، المیزان، ج19، ص173 نقل از حسن طارمی، بدعت، دانشنامه جهان اسلام، ج2</ref> در تعبیرات شرعی در مقابل بدعت، [[سنت]] قرار دارد. سنت هر گونه رسم‌ دینی‌ است که برخواسته از روش و گفتار [[پیامبر اسلام|پیامبر]] و [[معصوم|معصومان]] است.
 ==بدعت در لغت و اصطلاح==
@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۴: @@
 [[رده:کلام]]

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 ==«بدعت» در قرآن کریم==
-بدعت در [[قرآن]] با واژه‌ها و تعبيرهاى گوناگونى آمده است؛ از جمله واژه «بدع» و مشتقات آن كه در چهار آيه به كار رفته است كه در سه آيه ([[سوره بقره]]/2، 117؛ [[سوره انعام]]/6‌، 101؛ [[سوره احقاف]]/46، 9) معناى لغوى بدعت مراد است؛ ولى در آيه 27‌ [[سوره حديد]]/57: «و‌رهبانية ابتدعوها» دو قول وجود دارد: برخى مقصود از آن را روشى جديد در پرستش خداوند (معناى لغوى) دانسته‌اند[56]؛ اما شمارى ديگر آن را از مصاديق بدعت اصطلاحى شمرده‌اند.
+بدعت در [[قرآن]] با واژه‌ها و تعبيرهاى گوناگونى آمده است؛ از جمله واژه «بدع» و مشتقات آن كه در چهار آيه به كار رفته است كه در سه آيه ([[سوره بقره]]/2، 117؛ [[سوره انعام]]/6‌، 101؛ [[سوره احقاف]]/46، 9) معناى لغوى بدعت مراد است؛ ولى در آيه 27‌ [[سوره حديد]]/57: {{متن قرآن|«وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا»}} دو قول وجود دارد: برخى مقصود از آن را روشى جديد در پرستش خداوند (معناى لغوى) دانسته‌اند[56]؛ اما شمارى ديگر آن را از مصاديق بدعت اصطلاحى شمرده‌اند.
 مفهوم بدعت با تعابيرى ديگر مانند:

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مقاله خوب}}
-بدعت در اصطلاح دینی به روشی در امر [[دین]] گفته می شود که پیروان دین از پیش خود و بی استناد به [[شریعت]] بنیان بگذارند. در تعبیرات شرعی در مقابل بدعت، [[سنت]] قرار دارد. سنت هر گونه رسم‌ دینی‌ است که برخواسته از روش و گفتار [[پیامبر اسلام|پیامبر]] و [[معصوم|معصومان]] است.
+بدعت در اصطلاح دینی به روشی در امر [[دین]] گفته می شود که پیروان دین از پیش خود و بی استناد به [[شریعت]] بنیان بگذارند.<ref>طباطبائی، المیزان، ج19، ص173 نقل از حسن طارمی، بدعت، دانشنامه جهان اسلام، ج2</ref> در تعبیرات شرعی در مقابل بدعت، [[سنت]] قرار دارد. سنت هر گونه رسم‌ دینی‌ است که برخواسته از روش و گفتار [[پیامبر اسلام|پیامبر]] و [[معصوم|معصومان]] است.
 ==بدعت در لغت و اصطلاح==
-«بدعت» در لغت به معناى نوآورى يا اختراع چيزى بدون نمونه پيشين است<ref> لسان العرب، ج‌1، ص‌342؛ مقاييس اللغه، ج‌1، ص‌209، «بدع». </ref> و در اصطلاح متون و منابع اسلامى عبارت است از عملى كه اصل و پايه‌اى در [[شريعت]] نداشته باشد، يا وارد ساختن چيزى در [[دين]] كه جزء دين به شمار نمى‌رود.<ref> الروضة البهيه، ج‌1، ص‌581‌؛ غنائم الايام، ج‌1، ص‌277. </ref>
+«بدعت» در لغت به معناى نوآورى يا اختراع چيزى بدون نمونه پيشين است<ref> لسان العرب، ج‌1، ص‌342؛ مقاييس اللغه، ج‌1، ص‌209، «بدع». </ref> و در اصطلاح متون و منابع اسلامى عبارت است از عملى كه اصل و پايه‌اى در [[شريعت]] نداشته باشد، يا وارد ساختن چيزى در [[دين]] كه جزء دين به شمار نمى‌رود.<ref> الروضة البهيه، ج‌1، ص‌581‌؛ غنائم الايام، ج‌1، ص‌277. </ref> برخى ديگر بدعت را اعم از زياد كردن چيزى در دين يا كم كردن از آن دانسته‌اند.<ref> رسائل، ج‌2، ص‌264؛ البحرالرائق، ج‌1، ص‌611‌. </ref>
 درباره اينكه بدعت فقط اعتقادات و احكام عبادى را در برمى‌گيرد يا شامل امور عادى نيز مى‌شود [[فقها]] اختلاف نظر دارند؛ از سخن برخى برمى‌آيد كه نوآورى در امور عادى زندگى نيز در صورتى كه منتسب به شريعت نباشد، بدعت است؛ ولى برخى ديگر اين‌گونه نوآوريها را بدعت ندانسته و گفته‌اند: در صورتى كه نوآورى در امور عادى با آنچه خداوند منع كرده مخالف باشد، شخص تنها مرتكب عمل حرام گرديده است؛ نه بدعت، زيرا نوآورى او به نام دين نبوده است.<ref> فى ظلال التوحيد، ص‌113‌ـ‌114؛ البدعه، سبحانى، ص‌76. </ref>
@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۰: @@
 ==منابع==
-يعقوب على برجى، [http://www.maarefquran.com/Files/viewdmaarefBooks.php?bookId=5 دائرة المعارف قرآن كريم (جلد پنجم)] (نقل با تلخیص)
+*[http://www.maarefquran.com/Files/viewdmaarefBooks.php?bookId=5 يعقوب على برجى، «بدعت» در دائرة المعارف قرآن كريم (جلد پنجم)]
 [[رده:کلام]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مقاله خوب}}
 ==بدعت در لغت و اصطلاح==
 «بدعت» در لغت به معناى نوآورى يا اختراع چيزى بدون نمونه پيشين است<ref> لسان العرب، ج‌1، ص‌342؛ مقاييس اللغه، ج‌1، ص‌209، «بدع». </ref> و در اصطلاح متون و منابع اسلامى عبارت است از عملى كه اصل و پايه‌اى در [[شريعت]] نداشته باشد، يا وارد ساختن چيزى در [[دين]] كه جزء دين به شمار نمى‌رود.<ref> الروضة البهيه، ج‌1، ص‌581‌؛ غنائم الايام، ج‌1، ص‌277. </ref>
-برخى ديگر بدعت را اعم از زياد كردن چيزى در دين يا كم كردن از آن دانسته‌اند.<ref> رسائل، ج‌2، ص‌264؛ البحرالرائق، ج‌1، ص‌611‌. </ref> ولى در روايات فراوانى كه از طريق [[شيعه]] و [[اهل سنت]] نقل شده به گونه مطلق هر بدعتى عامل گمراهى و دور شدن از سنت به شمار رفته<ref> الكافى، ج‌1، ص‌58‌؛ مستدرك الوسائل، ج‌12، ص‌324. </ref> و مسلمانان به برائت جستن از آنها مأمور گشته‌اند.<ref>  كنزالعمال، ج‌1، ص‌388؛ وسائل الشيعه، ج‌16، ص‌267.</ref>
+برخى ديگر بدعت را اعم از زياد كردن چيزى در دين يا كم كردن از آن دانسته‌اند.<ref> رسائل، ج‌2، ص‌264؛ البحرالرائق، ج‌1، ص‌611‌. </ref> ولى در روايات فراوانى كه از طريق [[شيعه]] و [[اهل سنت]] نقل شده به گونه مطلق هر بدعتى عامل گمراهى و دور شدن از [[سنت]] به شمار رفته<ref> الكافى، ج‌1، ص‌58‌؛ مستدرك الوسائل، ج‌12، ص‌324. </ref> و مسلمانان به برائت جستن از آنها مأمور گشته‌اند.<ref>  كنزالعمال، ج‌1، ص‌388؛ وسائل الشيعه، ج‌16، ص‌267.</ref>
 بر اين اساس، بايد تقسيمات ياد شده را به بدعت لغوى مربوط دانست؛ نه بدعت اصطلاحى، زيرا نوآورى گاهى پسنديده و گاهى ناپسند است<ref> فى ظلال التوحيد، ص‌113‌ـ‌114؛ البدعه، سبحانى، ص‌114. </ref>، چنان‌كه از نظر تكليفى نيز مى‌تواند يكى از احكام پنج‌گانه مذكور را داشته باشد؛ اما افزودن چيزى بر دين همواره ناپسند و حرام است.<ref> بحارالانوار، ج‌31، ص‌14. </ref> برخى علت اين تقسيم‌بندى را توجيه سخن [[عمر بن خطاب|خليفه دوم]] درباره [[نماز تراويح]] دانسته‌اند كه پس از امر به جماعت خواندن آن اين كار را بدعتى نيكو شمرد.<ref> بحارالانوار، ج‌71، ص‌203؛ البدعه، باقرى، ص‌141‌ـ‌143. </ref>

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 برخى ديگر بدعت را اعم از زياد كردن چيزى در دين يا كم كردن از آن دانسته‌اند.<ref> رسائل، ج‌2، ص‌264؛ البحرالرائق، ج‌1، ص‌611‌. </ref> ولى در روايات فراوانى كه از طريق [[شيعه]] و [[اهل سنت]] نقل شده به گونه مطلق هر بدعتى عامل گمراهى و دور شدن از سنت به شمار رفته<ref> الكافى، ج‌1، ص‌58‌؛ مستدرك الوسائل، ج‌12، ص‌324. </ref> و مسلمانان به برائت جستن از آنها مأمور گشته‌اند.<ref>  كنزالعمال، ج‌1، ص‌388؛ وسائل الشيعه، ج‌16، ص‌267.</ref>
-بر اين اساس، بايد تقسيمات ياد شده را به بدعت لغوى مربوط دانست؛ نه بدعت اصطلاحى، زيرا نوآورى گاهى پسنديده و گاهى ناپسند است<ref> فى ظلال التوحيد، ص‌113‌ـ‌114؛ البدعه، سبحانى، ص‌114. </ref>، چنان‌كه از نظر تكليفى نيز مى‌تواند يكى از احكام پنج‌گانه مذكور را داشته باشد؛ اما افزودن چيزى بر دين همواره ناپسند و حرام است.<ref> بحارالانوار، ج‌31، ص‌14. </ref> برخى علت اين تقسيم‌بندى را توجيه سخن [[عمر|خليفه دوم]] درباره [[نماز تراويح]] دانسته‌اند كه پس از امر به جماعت خواندن آن اين كار را بدعتى نيكو شمرد.<ref> بحارالانوار، ج‌71، ص‌203؛ البدعه، باقرى، ص‌141‌ـ‌143. </ref>
+بر اين اساس، بايد تقسيمات ياد شده را به بدعت لغوى مربوط دانست؛ نه بدعت اصطلاحى، زيرا نوآورى گاهى پسنديده و گاهى ناپسند است<ref> فى ظلال التوحيد، ص‌113‌ـ‌114؛ البدعه، سبحانى، ص‌114. </ref>، چنان‌كه از نظر تكليفى نيز مى‌تواند يكى از احكام پنج‌گانه مذكور را داشته باشد؛ اما افزودن چيزى بر دين همواره ناپسند و حرام است.<ref> بحارالانوار، ج‌31، ص‌14. </ref> برخى علت اين تقسيم‌بندى را توجيه سخن [[عمر بن خطاب|خليفه دوم]] درباره [[نماز تراويح]] دانسته‌اند كه پس از امر به جماعت خواندن آن اين كار را بدعتى نيكو شمرد.<ref> بحارالانوار، ج‌71، ص‌203؛ البدعه، باقرى، ص‌141‌ـ‌143. </ref>
 درباره اينكه بدعت فقط اعتقادات و احكام عبادى را در برمى‌گيرد يا شامل امور عادى نيز مى‌شود [[فقها]] اختلاف نظر دارند؛ از سخن برخى برمى‌آيد كه نوآورى در امور عادى زندگى نيز در صورتى كه منتسب به شريعت نباشد، بدعت است؛ ولى برخى ديگر اين‌گونه نوآوريها را بدعت ندانسته و گفته‌اند: در صورتى كه نوآورى در امور عادى با آنچه خداوند منع كرده مخالف باشد، شخص تنها مرتكب عمل حرام گرديده است؛ نه بدعت، زيرا نوآورى او به نام دين نبوده است.<ref> فى ظلال التوحيد، ص‌113‌ـ‌114؛ البدعه، سبحانى، ص‌76. </ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 ==بدعت در لغت و اصطلاح==
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۶: @@
 مفهوم بدعت با تعابيرى ديگر مانند:
-*حلال كردن يا حرام كردن: «يُحِلّونَهُ عامـًا و يُحَرِّمونَهُ عامـًا» ([[سوره توبه]]/9،37؛ [[سوره انعام]]/6‌،140،
+*حلال كردن يا حرام كردن: {{متن قرآن|««يُحِلّونَهُ عامـًا و يُحَرِّمونَهُ عامـًا»»}} <ref>([[سوره توبه]]/9،37؛ [[سوره انعام]]/6‌،140،</ref>
-*نوشتن كتاب از جانب خود و انتساب آن به خدا: «يَكتُبونَ الكِتـبَ بِاَيديهِم ثُمَّ يَقولونَ هـذا مِن عِندِ اللّهِ» (بقره/2، 79) و عبارات ديگر مانند: «ما يَكونُ لِى اَن اُبَدِّلَهُ مِن تِلقاىِ نَفسى» ([[سوره يونس]]/10،15). نيز در قرآن مطرح شده است؛ همچنين در برخى آيات به برخى مصاديق بدعت به ويژه در شرايع پيشين اشاره شده است. در اين آيات قرآن ضمن اشاره به عوامل و انگيزه‌هاى بدعت‌ گذارى، از آثار و پيامدهاى دنيوى و اخروى اين عمل نيز سخن به ميان آورده و برخى احكام فقهى بدعت را هم يادآورى كرده است.
+*نوشتن كتاب از جانب خود و انتساب آن به خدا: {{متن قرآن|««يَكتُبونَ الكِتـبَ بِاَيديهِم ثُمَّ يَقولونَ هـذا مِن عِندِ اللّهِ»»}} <ref>(بقره/2، 79)</ref> و عبارات ديگر مانند: {{متن قرآن|««ما يَكونُ لِى اَن اُبَدِّلَهُ مِن تِلقاىِ نَفسى»»}} <ref>([[سوره يونس]]/10،15)</ref>. نيز در قرآن مطرح شده است؛ همچنين در برخى آيات به برخى مصاديق بدعت به ويژه در شرايع پيشين اشاره شده است. در اين آيات قرآن ضمن اشاره به عوامل و انگيزه‌هاى بدعت‌ گذارى، از آثار و پيامدهاى دنيوى و اخروى اين عمل نيز سخن به ميان آورده و برخى احكام فقهى بدعت را هم يادآورى كرده است.
 ==عوامل و انگيزه‌هاى بدعت==
-'''1. شيطان:'''
+=== شيطان===
-[[شيطان]] كه دشمن اصلى انسان است همواره مى‌كوشد وى را به ارتكاب انواع [[گناه]] از جمله بدعت‌ گذارى در دين بكشاند: «لا تَتَّبِعوا خُطُوتِ الشَّيطـنِ اِنَّهُ لَكُم عَدُوٌّ مُبين اِنَّما يَأ مُرُكُم بِالسُّوءِ والفَحشاءِ واَن تَقولوا عَلَى اللّهِ ما لاتَعلَمون» (سوره بقره/2،168 ـ 169)، ازاين‌رو در اين آيه و نيز آيه‌142 سوره انعام/6 كه در پى آن از بدعتهاى مشركان سخن به ميان آمده، مؤمنان از پيروى كردن شيطان منع شده‌اند.
+[[شيطان]] كه دشمن اصلى انسان است همواره مى‌كوشد وى را به ارتكاب انواع [[گناه]] از جمله بدعت‌ گذارى در دين بكشاند: {{متن قرآن|««لا تَتَّبِعوا خُطُوتِ الشَّيطـنِ اِنَّهُ لَكُم عَدُوٌّ مُبين اِنَّما يَأ مُرُكُم بِالسُّوءِ والفَحشاءِ واَن تَقولوا عَلَى اللّهِ ما لاتَعلَمون»»}} <ref>(سوره بقره/2،168 ـ 169)</ref>، ازاين‌رو در اين آيه و نيز آيه‌142 سوره انعام/6 كه در پى آن از بدعتهاى مشركان سخن به ميان آمده، مؤمنان از پيروى كردن شيطان منع شده‌اند.
-'''2. دنياطلبى:'''
+===دنياطلبى===
-از نگاه قرآن كريم، رسيدن به مال و مقام دنيايى از انگيزه‌هاى بدعت‌گذاران در دين است: «فَوَيلٌ لِلَّذينَ يَكتُبونَ الكِتـبَ بِاَيديهِم ثُمَّ يَقولونَ هـذا مِن عِندِ اللّهِ لِيَشتَروا بِهِ ثَمَنـًا قَلِيلاً...».(بقره/2،79) آيه مذكور در مورد عالمان [[اهل کتاب]] نازل شد كه به انگيزه تحصيل اموالى كه از عوام يهود مى‌گرفتند، يا استمرار رياست خود بر آنان <ref> تفسير قرطبى، ج 2، ص‌9؛ نمونه، ج 1، ص‌316 . </ref>ويژگيهاى پيامبر را در تورات تغيير مى‌دادند.
+از نگاه قرآن كريم، رسيدن به مال و مقام دنيايى از انگيزه‌هاى بدعت‌گذاران در دين است: {{متن قرآن|««فَوَيلٌ لِلَّذينَ يَكتُبونَ الكِتـبَ بِاَيديهِم ثُمَّ يَقولونَ هـذا مِن عِندِ اللّهِ لِيَشتَروا بِهِ ثَمَنـًا قَلِيلاً...»»}}.<ref>(بقره/2،79)</ref> آيه مذكور در مورد عالمان [[اهل کتاب]] نازل شد كه به انگيزه تحصيل اموالى كه از عوام يهود مى‌گرفتند، يا استمرار رياست خود بر آنان <ref> تفسير قرطبى، ج 2، ص‌9؛ نمونه، ج 1، ص‌316 . </ref>ويژگيهاى پيامبر را در تورات تغيير مى‌دادند.
-در آيه 75 [[سوره آل‌عمران]]/3 نيز از بدعت ديگر اهل كتاب ياد شده است كه به غرض تملك امانتهاى ديگران به بدعت متوسل مى‌شدند و اين امر را حكمى الهى مى‌شمردند: «ومِن اَهلِ الكِتـبِ ... مَن اِن تَأمَنهُ بِدينار لايُؤَدِّهِ اِلَيكَ... ذلِكَ بِاَنَّهُم قالوا لَيسَ عَلَينا فى الاُمِّيِّينَ سَبيلٌ ويَقولونَ عَلَى اللّهِ الكَذِبَ».
+در آيه 75 [[سوره آل‌عمران]]/3 نيز از بدعت ديگر اهل كتاب ياد شده است كه به غرض تملك امانتهاى ديگران به بدعت متوسل مى‌شدند و اين امر را حكمى الهى مى‌شمردند: {{متن قرآن|««ومِن اَهلِ الكِتـبِ ... مَن اِن تَأمَنهُ بِدينار لايُؤَدِّهِ اِلَيكَ... ذلِكَ بِاَنَّهُم قالوا لَيسَ عَلَينا فى اُمِّيِّينَ سَبيلٌ ويَقولونَ عَلَى اللّهِ الكَذِبَ».»}}
-'''3. جهل:'''
+=== جهل===
-از جمله عوامل بدعت، جهل انسانها به حقايق امور يا پيامدهاى بدعت است؛ ازاين‌رو آنگاه كه [[بنى اسرائيل]] با مشاهده بت پرستان از [[حضرت موسی]] علیه السلام خواستند تا برايشان مانند بت‌پرستان خدايانى قرار دهد، آن حضرت اين درخواست را ناشى از نادانى آنان برشمرد: «قالوا يـموسَى اجعَل لَنا اِلـهـًا كَما لَهُم ءالِهَةٌ قالَ اِنَّكُم قَومٌ تَجهَلون»(سوره اعراف/7،138)؛ همچنين در آياتى ديگر از برخى بدعتهاى مشركان سخن به ميان آمده و نهايتاً «جهل» منشأ اين بدعتها دانسته شده است: «فَمَن اَظلَمُ مِمَّنِ افتَرى عَلَى اللّهِ كَذِبـًا لِيُضِلَّ النّاسَ بِغَيرِ عِلم»؛(سوره انعام/6‌،143 ـ 144) اين تفسير از آيه مبتنى بر آن است كه «بِغَيرِ عِلم» در آيه متعلق به «لِيُضِلَّ» باشد.<ref> المنير، ج‌8‌، ص‌73؛ نمونه، ج‌6‌، ص‌11. </ref>
+از جمله عوامل بدعت، جهل انسانها به حقايق امور يا پيامدهاى بدعت است؛ ازاين‌رو آنگاه كه [[بنى اسرائيل]] با مشاهده بت پرستان از [[حضرت موسی]] علیه السلام خواستند تا برايشان مانند بت‌پرستان خدايانى قرار دهد، آن حضرت اين درخواست را ناشى از نادانى آنان برشمرد: {{متن قرآن|««قالوا يـموسَى اجعَل لَنا اِلـهـًا كَما لَهُم ءالِهَةٌ قالَ اِنَّكُم قَومٌ تَجهَلون»»}}<ref>(سوره اعراف/7،138)</ref>؛ همچنين در آياتى ديگر از برخى بدعتهاى مشركان سخن به ميان آمده و نهايتاً «جهل» منشأ اين بدعتها دانسته شده است: {{متن قرآن|««فَمَن اَظلَمُ مِمَّنِ افتَرى عَلَى اللّهِ كَذِبـًا لِيُضِلَّ النّاسَ بِغَيرِ عِلم»»}}؛(<ref>سوره انعام/6‌،143 ـ 144)</ref> اين تفسير از آيه مبتنى بر آن است كه «بِغَيرِ عِلم» در آيه متعلق به «لِيُضِلَّ» باشد.<ref> المنير، ج‌8‌، ص‌73؛ نمونه، ج‌6‌، ص‌11. </ref>
-'''4. تقليد كوركورانه و بدون تعقل:'''
+===تقليد كوركورانه و بدون تعقل===
-قرآن در آيه 103 [[سوره مائده]]/5 بدعت گذاران را كسانى دانسته كه از عقل و انديشه خود استفاده نمى‌كنند: «ولـكِنَّ الَّذينَ كَفَروا يَفتَرونَ عَلَى اللّهِ الكَذِبَ واَكثَرُهُم لا يَعقِلون» ؛‌همچنين در آيه بعد از تقليد كوركورانه اين افراد از نياكان خود و پافشارى بر بدعتهاى آنها سخن به ميان آمده است: «و اِذا قيلَ لَهُم تَعالَوا اِلى ما اَنزَلَ اللّهُ و اِلَى الرَّسولِ قالوا حَسبُنا ما وجَدنا عَلَيهِ ءَاباءَنا».([[سوره مائده]]/5‌،104)
+قرآن در آيه 103 [[سوره مائده]]/5 بدعت گذاران را كسانى دانسته كه از عقل و انديشه خود استفاده نمى‌كنند: {{متن قرآن|««ولـكِنَّ الَّذينَ كَفَروا يَفتَرونَ عَلَى اللّهِ الكَذِبَ واَكثَرُهُم لا يَعقِلون»»}} ؛‌همچنين در آيه بعد از تقليد كوركورانه اين افراد از نياكان خود و پافشارى بر بدعتهاى آنها سخن به ميان آمده است: {{متن قرآن|««و اِذا قيلَ لَهُم تَعالَوا اِلى ما اَنزَلَ اللّهُ و اِلَى الرَّسولِ قالوا حَسبُنا ما وجَدنا عَلَيهِ ءَاباءَنا»»}}.<ref>([[سوره مائده]]/5‌،104)</ref>
 ==پانویس==