بابا فغانی شیرازی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۸

2022-12-28T07:48:58Z

مهدی موسوی در ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۲

2022-12-28T06:52:46Z

نمایش تغییرات

Akbari در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۱۹

2020-06-10T11:19:12Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۴۵

2013-12-16T06:45:10Z

نمایش تغییرات

عربصالحی در ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۳۵

2013-11-27T07:35:54Z

عربصالحی: /* منابع */

2013-11-26T10:02:14Z

‏منابع

عربصالحی در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۰۱

2013-11-26T10:01:04Z

عربصالحی: صفحه‌ای جدید حاوی 'بابافغانی (فغانی شیرازی ) ، شاعر غزلسرای اواخر قرن نهم و اوایل سدة دهم . نام او و ...' ایجاد کرد

2013-11-26T10:00:23Z

صفحه‌ای جدید حاوی 'بابافغانی (فغانی شیرازی ) ، شاعر غزلسرای اواخر قرن نهم و اوایل سدة دهم . نام او و ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

بابافغانی (فغانی شیرازی ) ، شاعر غزلسرای اواخر قرن نهم و اوایل سدة دهم . نام او و نام پدرش در تذکره ها ذکر نشده است.

== معرفی اجمالی بابافغانی شیرازی ==

تاریخ ولادتش نیز معلوم نیست ، ولی وفات او را در 925 نوشته اند. زادگاه او شیراز بوده و در آغاز عمر به کارگری اشتغال داشته ، و گفته اند که به همین مناسبت در آغاز شاعری تخلّص او «سکّاکی » بوده است <ref> رجوع کنید به سام میرزا صفوی ؛ امین احمد رازی ؛ اوحدی بلیانی . </ref> ولی هیچ غزلی با این تخلّص از او دیده نشده و در دیوان اشعارش همه جا تخلص او «فغانی » است .

== کسب علم برای سرودن شعر در سفر ==

در اواسط عمر از شیراز به هرات رفت . هرات در آن روزگار بزرگترین مرکز شعر و ادب فارسی بود و کسانی چون عبدالرحمن جامی ، اهلی تُرشیزی ، هاتفی ، بنائی ، هلالی و بسیاری دیگر از ادبا و شعرای آن زمان در دربار سلطان حسین میرزا بایقرا و در اطراف وزیر علم دوست و هنر پرورش ، امیر علیشیر نوائی ، گردآمده بودند. ولی فغانی در هرات اقبالی نیافت و شاعران خراسان شعر او را نپسندیدند، و چنان شد که در آن اوقات هرکه شعری می گفت که به نظر ایشان معیوب یا نامطبوع یا خالی از صنایع بدیعی بود می گفتند که «فغانیه » گفته است <ref> رجوع کنید به اوحدی بلیانی . </ref>

فغانی از هرات به آذربایجان سفر کرد و در تبریز به خدمت سلطان یعقوب آق قوینلو <ref> حک :883ـ896 </ref> پسر اوزون حسن ، که مردی ادب پرور بود، درآمد و مورد محبت و التفات او قرار گرفت و به «بابای شعرا» ملقب شد <ref> رجوع کنید به سام میرزا صفوی ؛ </ref> <ref> امین احمد رازی </ref> . در دوران حیاتِ سلطان یعقوب ، فغانی همواره با او بود و در سفرها و لشکرکشیها همراهیش می کرد. گفته اند که در یکی از جنگها دیوان اشعار بابافغانی به غارت رفت ، و ناچار به برادر خود که در شیراز بود نامه نوشت و از او خواست که هرچه از اشعارش که در آنجا به دست می آید گردآورد و به تبریز بفرستد. ولی به گفتة تقی الدین اوحدی در عرفات العاشقین دیوانی که امروز در دست است بعداز مرگ او فراهم آمده و معلوم نیست که اشعاری که او خود گردآورده بوده چه شده است .

پس از مرگ سلطان یعقوب در 896، اوضاع آذربایجان آشفته شد و شاعران و هنرورانی که در دربار او گردآمده بودند پراکنده شدند. بابافغانی مسلماً تا دوران حکومت رستم بیگ (پسر مقصودبیگ و نوادة اوزون حسن ) در تبریز بوده ، زیرا جلوس او را (897) تهنیت گفته ، ولی ظاهراً پس از این دوران به زادگاه خود بازگشته است . اگر آمدن او به تبریز بعداز جلوس سلطان یعقوب در 883 و بازگشتش از تبریز بعداز مرگ رستم بیگ در 902 بوده باشد، مدت اقامتش در آذربایجان بیش از هفده سال بوده است .

بابافغانی در آغاز دوران شاه اسماعیل صفوی از شیراز به خراسان سفر کرد و در ابیورد ساکن شد، ولی در اواخر عمر به مشهد رضوی رفت ، و در آنجا ظاهراً مفلوج شد و در 925 درگذشت <ref> رجوع کنید به اوحدی بلیانی ؛ </ref> <ref> شوشتری ، ج 2، ص 689ـ692.
</ref>
آگاهی از احوال شخصی او بسیار اندک است . مال و مکنتی نداشته و از قید تعلقات آزاد بوده و زندگی را به عشرت و شادخواری می گذرانده است . تذکره نویسان عموماً از میخوارگی او سخن گفته اند، ولی چنین به نظر می رسد که در سالهای آخر عمر توبه کرده و از این عادت رهایی یافته است <ref> صفا، ج 4، ص 413. </ref>

== انواع شعر در دیوان بابافغانی ==

بابافغانی در اقسام مختلف شعر از قصیده و غزل و رباعی و ترکیب بند و ترجیع بند و مستزاد استاد بوده و در این انواع اشعاری سروده است ، ولی کار اصلی او غزلسرایی بوده و نزدیک به ششصد غزل در دیوان او ثبت است . قصایدی در مدح سلاطین آق قوینلو و مرثیه ای در ده بند در مرگ سلطان یعقوب سروده و اشعاری در ستایش رسول اکرم صلی الله علیه وآله وسلم و مناقب علی بن ابی طالب و علی بن موسی الرضا علیهماالسلام گفته که نمونه هایی از آن در مجالس المؤمنین قاضی نوراللّه شوشتری آمده است<ref> براون ، ص 175ـ176 </ref> در قصیده سرایی بیان او ساده و روان است و از تکلف و تصنّعی که معمولاً در کلام قصیده سرایان دیده می شود خالی است ، و در مدیحه گویی از مبالغه اجتناب دارد. در غزل شیوه ای خاص دارد که از مختصات آن یکی همان سادگی و روانی کلام است ، و دیگر آوردن تعبیرات و مضامین بدیع و تشبیهات و استعارات نو، و سوم بیان احوال عاطفی و احساسات عاشقانة محض ، بی آنکه رنگ و حالت صوفیانه بر سخن و اندیشة او غالب باشد. شیوة غزلسرایی فغانی با شیوه های رایج و مأنوس آن زمان تفاوت داشت . واله داغستانی در ریاض الشعرا می گوید که «بابای مغفور مجتهد فن تازه ای است که پیش از وی احدی به آن روش شعر نگفته »، و به گفتة تقی الدین کاشی در خلاصة الاشعار «اهل خراسان در زمان وی اشعارش نپسندیده اند و منکر آن طرز بوده اند، زیرا سخنانش منافی طرز ایشان است ». لیکن همین شیوه در دوره های بعد رواج یافت و در کلام شاعرانی چون وحشی و نظیری و عرفی و ضمیری و حتی صائب مؤثر افتاد. صائب خود از ستایشگران شعر فغانی است و تتبع دیوان او و اقتدا به سخن او را واجب می شمارد. نخستین جلوه های «مکتب وقوع * » و نیز شیوه ای که بعداً به «سبک هندی * » معروف شد در اشعار فغانی بروشنی مشهود است ، ولی در شعر او مضمون سازی و خیال آفرینی و آوردن تشبیهات و تعبیرات نو با اعتدال و تناسب همراه است و افراط و مبالغه ای که از این لحاظ در آثار شاعران سبک هندی دیده می شود در سروده های او نیست .

دیوان بابافغانی دوبار به طبع رسیده است ؛ بار اول در لاهور، و بار دوم در تهران ، چاپ احمد سهیلی خوانساری ، 1316 ش که پس از آن هم چندین بار با اضافاتی چاپ شده است . گزیده ای از اشعار او به قلم حسین آزاد به زبان فرانسه ترجمه و در 1903 در پاریس منتشر شده است .

== مؤاخذ ==

(1) امین احمد رازی ، هفت اقلیم ، کلکته 1939، ص 264ـ265؛
(2) محمدبن محمد اوحدی بلیانی ، عرفات العاشقین ، نسخة خطی ، عرصة حرف فاء، عرفة سوم ؛
(3) بابافغانی شیرازی ، دیوان بابافغانی شیرازی ، چاپ احمد سهیلی خوانساری ، تهران 1362 ش ؛
(4) ادوارد گرانویل براون ، تاریخ ادبیات ایران ، از آغاز عهد صفویه تا زمان حاضر ، ترجمة غلامرضا رشید یاسمی ، ج 4، تهران 1329 ش ، ص 175ـ176؛
(5) محمدبن علی تقی الدین کاشی ، خلاصة الاشعار و زبدة الافکار ، نسخة خطی ، رکن چهارم ، ذیل «فغانی »؛
(6) سام میرزا صفوی ، تحفة سامی ، چاپ وحید دستگردی ، تهران 1314 ش ؛
(7) محمد شبلی نعمانی ، شعرالعجم ، علیگره 1909، ج 3، ص 27ـ30؛
(8) نوراللّه بن شریف الدین شوشتری ، مجالس المؤمنین ، تهران 1354 ش ؛
(9) ذبیح اللّه صفا، تاریخ ادبیات در ایران ، تهران 1363ـ1370 ش ، ج 4، ص 411ـ414؛
(10) سعید نفیسی ، تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی ، تهران 1363 ش ، ج 1، ص 437ـ438؛
علیقلی خان واله داغستانی ، ریاض الشعرا ، نسخة خطی ، حرف فاء، ذیل «فغانی »،

(11) Hocإyne Azad, Les perles de la couronne: choix de poإsies de Baba Feghani ... avec une introduction et des notes, Paris 1903.

==پانویس ==
<references />

==منابع==
*دائره المعارف بزرگ اسلامی، جلد1، صفحه31، مدخل "باستان شناسی" از فتح اللّه مجتبائی، در دسترس در[http://lib.eshia.ir/23019/1/31 کتابخانه مدرسه فقاهت] بازیابی: 5آذر ماه 1392.

[[رده:شعرای پارسی گوی قرن نهم]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]}}
+'''«بابا فغانی شیرازی»''' (م، ۹۲۵ ق)، شاعر نامدار [[ایران|ایرانی]] [[شیعه]] در قرن دهم هجری و [[تخلص|متخلص]] به «فغانی» است. بابافغانی در اقسام مختلف [[شعر]] به ویژه [[غزل|غزل‌]] استاد بوده و اشعاری سروده، و نزدیک به ششصد غزل در [[دیوان (شعر)|دیوان]] او ثبت است.
 ==زندگی‌نامه==
@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۰: @@
 بابافغانی در اقسام مختلف [[شعر]] از [[قصیده]] و [[غزل]] و [[رباعی]] و [[ترکیب بند]] و [[ترجیع بند]] و [[مستزاد]] استاد بوده و در این انواع اشعاری سروده است، ولی کار اصلی او غزل‌سرایی بوده و نزدیک به ششصد غزل در [[دیوان (شعر)|دیوان]] او ثبت است. قصایدی در مدح سلاطین آق قوینلو و [[مرثیه]] ای در ده بند در مرگ سلطان یعقوب سروده و اشعاری در ستایش [[پیامبر اسلام|رسول اکرم]] صلی الله علیه و آله و مناقب [[امام علی علیه السلام|امام علی]] و [[امام رضا علیه السلام|امام رضا]] علیهماالسلام گفته که نمونه هایی از آن در «[[مجالس المؤمنین (کتاب)|مجالس المؤمنین]]» [[قاضی نورالله شوشتری|قاضی نوراللّه شوشتری]] آمده است.<ref>براون، تاریخ ادبیات ایران، ص۱۷۵ـ۱۷۶.</ref> در قصیده سرایی بیان او ساده و روان است و از تکلف و تصنّعی که معمولاً در کلام قصیده سرایان دیده می شود خالی است و در مدیحه گویی از مبالغه اجتناب دارد.
-در غزل شیوه ای خاص دارد که از مختصات آن یکی همان سادگی و روانی کلام است و دیگر آوردن تعبیرات و مضامین بدیع و تشبیهات و استعارات نو و سوم، بیان احوال عاطفی و احساسات عاشقانه محض، بی آنکه رنگ و حالت [[تصوف|صوفیانه]] بر سخن و اندیشه او غالب باشد. شیوه غزلسرایی فغانی با شیوه های رایج و مأنوس آن زمان تفاوت داشت. واله داغستانی در ریاض الشعرا می گوید که «بابای مغفور مجتهد فن تازه ای است که پیش از وی احدی به آن روش شعر نگفته» و به گفته تقی الدین کاشی در خلاصة الاشعار «اهل خراسان در زمان وی اشعارش نپسندیده اند و منکر آن طرز بوده اند، زیرا سخنانش منافی طرز ایشان است».
+او در غزل شیوه ای خاص دارد که از مختصات آن یکی همان سادگی و روانی کلام است و دیگر آوردن تعبیرات و مضامین بدیع و تشبیهات و استعارات نو و سوم، بیان احوال عاطفی و احساسات عاشقانه محض، بی آنکه رنگ و حالت [[تصوف|صوفیانه]] بر سخن و اندیشه او غالب باشد. شیوه غزلسرایی فغانی با شیوه های رایج و مأنوس آن زمان تفاوت داشت. واله داغستانی در ریاض الشعرا می گوید که «بابای مغفور مجتهد فن تازه ای است که پیش از وی احدی به آن روش شعر نگفته» و به گفته تقی الدین کاشی در خلاصة الاشعار «اهل خراسان در زمان وی اشعارش نپسندیده اند و منکر آن طرز بوده اند، زیرا سخنانش منافی طرز ایشان است».
-لیکن همین شیوه در دوره های بعد رواج یافت و در کلام شاعرانی چون وحشی و [[نظیری نیشابوری|نظیری]] و عرفی و [[ضمیری اصفهانی|ضمیری]] و حتی [[صائب تبریزی|صائب]] مؤثر افتاد. صائب خود از ستایشگران شعر فغانی است و تتبع دیوان او و اقتدا به سخن او را واجب می شمارد. نخستین جلوه های «مکتب وقوع» و نیز شیوه ای که بعداً به «[[سبک هندی]]» معروف شد، در اشعار فغانی بروشنی مشهود است ولی در شعر او مضمون سازی و خیال آفرینی و آوردن تشبیهات و تعبیرات نو با اعتدال و تناسب همراه است و افراط و مبالغه ای که از این لحاظ در آثار شاعران سبک هندی دیده می شود، در سروده های او نیست.
+بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران «[[سبک عراقی]]» در سدهٔ نهم هجری بود و برخی او را از پیشگامان «[[سبک هندی]]» و به ویژه «سبک وقوع» در شعر فارسی می‌دانند. نخستین جلوه های مکتب وقوع و نیز شیوه ای که بعداً به سبک هندی معروف شد، در اشعار فغانی به روشنی مشهود است ولی در شعر او مضمون سازی و خیال آفرینی و آوردن تشبیهات و تعبیرات نو با اعتدال و تناسب همراه است و افراط و مبالغه ای که از این لحاظ در آثار شاعران سبک هندی دیده می شود، در سروده های او نیست.
 دیوان بابافغانی دوبار به طبع رسیده است؛ بار اول در لاهور و بار دوم در [[تهران]]، چاپ احمد سهیلی خوانساری ۱۳۱۶ ش. که پس از آن هم چندین بار با اضافاتی چاپ شده است. گزیده ای از اشعار او به قلم حسین آزاد به زبان فرانسه ترجمه و در ۱۹۰۳ م. در پاریس منتشر شده است.
@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۴: @@
 *دانشنامه جهان اسلام، مدخل "بابا فغانی شیرازی"، فتح اللّه مجتبائی، ج۱.
 {{شعر فارسی}}
 [[رده: شعرای پارسی گو]]
 [[رده:شعرای پارسی گوی قرن دهم]]

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 ==معرفی اجمالی بابافغانی شیرازی==
-نام او و نام پدرش در تذکره ها ذکر نشده است. تاریخ ولادتش نیز معلوم نیست ولی وفات او را در 925 نوشته اند. زادگاه او شیراز بوده و در آغاز عمر بکارگری اشتغال داشته و گفته اند که به همین مناسبت در آغاز شاعری تخلص او «سکّاکی» بوده است<ref>رجوع کنید به سام میرزا صفوی؛ امین احمد رازی؛ اوحدی بلیانی.</ref> ولی هیچ غزلی با این تخلص از او دیده نشده و در دیوان اشعارش همه جا تخلص او «فغانی» است.
+نام او و نام پدرش در تذکره ها ذکر نشده است. تاریخ ولادتش نیز معلوم نیست ولی وفات او را در 925 نوشته اند. زادگاه او شیراز بوده و در آغاز عمر بکارگری اشتغال داشته و گفته اند که به همین مناسبت در آغاز شاعری تخلص او «سکّاکی» بوده است<ref>رجوع کنید به سام میرزا صفوی، تحفة سامی؛ امین احمد رازی، هفت اقلیم؛ اوحدی بلیانی، عرفات العاشقین.</ref> ولی هیچ غزلی با این تخلص از او دیده نشده و در دیوان اشعارش همه جا تخلص او «فغانی» است.
 ==کسب علم برای سرودن شعر در سفر==
-در اواسط عمر از شیراز به هرات رفت. هرات در آن روزگار بزرگترین مرکز شعر و ادب فارسی بود و کسانی چون عبدالرحمن جامی، اهلی تُرشیزی، هاتفی، بنائی، هلالی و بسیاری دیگر از ادبا و شعرای آن زمان در دربار سلطان حسین میرزا بایقرا و در اطراف وزیر علم دوست و هنر پرورش، امیر علیشیر نوائی گرد آمده بودند. ولی فغانی در هرات اقبالی نیافت و شاعران خراسان شعر او را نپسندیدند، و چنان شد که در آن اوقات هر که شعری می گفت که به نظر ایشان معیوب یا نامطبوع یا خالی از صنایع بدیعی بود می گفتند که «فغانیه» گفته است.<ref>رجوع کنید به اوحدی بلیانی.</ref>
+در اواسط عمر از شیراز به هرات رفت. هرات در آن روزگار بزرگترین مرکز شعر و ادب فارسی بود و کسانی چون عبدالرحمن جامی، اهلی تُرشیزی، هاتفی، بنائی، هلالی و بسیاری دیگر از ادبا و شعرای آن زمان در دربار سلطان حسین میرزا بایقرا و در اطراف وزیر علم دوست و هنر پرورش، امیر علیشیر نوائی گرد آمده بودند. ولی فغانی در هرات اقبالی نیافت و شاعران خراسان شعر او را نپسندیدند، و چنان شد که در آن اوقات هر که شعری می گفت که به نظر ایشان معیوب یا نامطبوع یا خالی از صنایع بدیعی بود می گفتند که «فغانیه» گفته است.<ref>رجوع کنید به اوحدی بلیانی، عرفات العاشقین</ref>
-فغانی از هرات به آذربایجان سفر کرد و در تبریز به خدمت سلطان یعقوب آق قوینلو<ref>حک: 883ـ896.</ref> پسر اوزون حسن که مردی ادب پرور بود، درآمد و مورد محبت و التفات او قرار گرفت و به «بابای شعرا» ملقب شد.<ref>رجوع کنید به سام میرزا صفوی.</ref> <ref>امین احمد رازی.</ref>
+فغانی از هرات به آذربایجان سفر کرد و در تبریز به خدمت سلطان یعقوب آق قوینلو حک: 883ـ896. پسر اوزون حسن که مردی ادب پرور بود، درآمد و مورد محبت و التفات او قرار گرفت و به «بابای شعرا» ملقب شد.<ref>رجوع کنید به سام میرزا صفوی، تحفة سامی؛ امین احمد رازی، هفت اقلیم</ref>
 در دوران حیاتِ سلطان یعقوب، فغانی همواره با او بود و در سفرها و لشکرکشی ها همراهیش می کرد. گفته اند که در یکی از جنگها دیوان اشعار بابافغانی به غارت رفت و ناچار به برادر خود که در شیراز بود نامه نوشت و از او خواست که هر چه از اشعارش که در آنجا بدست می آید گردآورد و به تبریز بفرستد. ولی به گفته تقی الدین اوحدی در عرفات العاشقین دیوانی که امروز در دست است بعد از مرگ او فراهم آمده و معلوم نیست که اشعاری که او خود گردآورده بوده چه شده است.
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 پس از مرگ سلطان یعقوب در 896، اوضاع آذربایجان آشفته شد و شاعران و هنرورانی که در دربار او گردآمده بودند، پراکنده شدند. بابافغانی مسلماً تا دوران حکومت رستم بیگ (پسر مقصودبیگ و نوادة اوزون حسن) در تبریز بوده زیرا جلوس او را (897) تهنیت گفته، ولی ظاهراً پس از این دوران به زادگاه خود بازگشته است. اگر آمدن او به تبریز بعداز جلوس سلطان یعقوب در 883 و بازگشتش از تبریز بعد از مرگ رستم بیگ در 902 بوده باشد، مدت اقامتش در آذربایجان بیش از هفده سال بوده است.
-بابافغانی در آغاز دوران شاه اسماعیل صفوی از شیراز به [[خراسان]] سفر کرد و در ابیورد ساکن شد ولی در اواخر عمر به مشهد رضوی رفت و در آنجا ظاهراً مفلوج شد و در 925 درگذشت.<ref>رجوع کنید به اوحدی بلیانی.</ref><ref>شوشتری، ج2، ص689ـ692.</ref>
+بابافغانی در آغاز دوران شاه اسماعیل صفوی از شیراز به [[خراسان]] سفر کرد و در ابیورد ساکن شد ولی در اواخر عمر به مشهد رضوی رفت و در آنجا ظاهراً مفلوج شد و در 925 درگذشت.<ref>رجوع کنید به اوحدی بلیانی، عرفات العاشقین؛ شوشتری، مجالس المؤمنین،ج2، ص689ـ692.</ref>
-آگاهی از احوال شخصی او بسیار اندک است. مال و مکنتی نداشته و از قید تعلقات آزاد بوده و زندگی را به عشرت و شادخواری می گذرانده است. تذکره نویسان عموماً از میخوارگی او سخن گفته اند ولی چنین به نظر می رسد که در سالهای آخر عمر [[توبه]] کرده و از این عادت رهایی یافته است.<ref>صفا، ج4، ص413.</ref>
+آگاهی از احوال شخصی او بسیار اندک است. مال و مکنتی نداشته و از قید تعلقات آزاد بوده و زندگی را به عشرت و شادخواری می گذرانده است. تذکره نویسان عموماً از میخوارگی او سخن گفته اند ولی چنین به نظر می رسد که در سالهای آخر عمر [[توبه]] کرده و از این عادت رهایی یافته است.<ref>صفا، تاریخ ادبیات در ایران، ج4، ص413.</ref>
 ==انواع شعر در دیوان بابافغانی==
-بابافغانی در اقسام مختلف شعر از قصیده و غزل و رباعی و ترکیب بند و ترجیع بند و مستزاد استاد بوده و در این انواع اشعاری سروده است ولی کار اصلی او غزلسرایی بوده و نزدیک به ششصد غزل در دیوان او ثبت است. قصایدی در مدح سلاطین آق قوینلو و مرثیه ای در ده بند در مرگ سلطان یعقوب سروده و اشعاری در ستایش رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم و مناقب علی بن ابی طالب و علی بن موسی الرضا علیهماالسلام گفته که نمونه هایی از آن در مجالس المؤمنین قاضی نوراللّه شوشتری آمده است.<ref>براون، ص175ـ176.</ref> در قصیده سرایی بیان او ساده و روان است و از تکلف و تصنّعی که معمولاً در کلام قصیده سرایان دیده می شود خالی است و در مدیحه گویی از مبالغه اجتناب دارد.
+بابافغانی در اقسام مختلف شعر از قصیده و غزل و رباعی و ترکیب بند و ترجیع بند و مستزاد استاد بوده و در این انواع اشعاری سروده است ولی کار اصلی او غزلسرایی بوده و نزدیک به ششصد غزل در دیوان او ثبت است. قصایدی در مدح سلاطین آق قوینلو و مرثیه ای در ده بند در مرگ سلطان یعقوب سروده و اشعاری در ستایش رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم و مناقب علی بن ابی طالب و علی بن موسی الرضا علیهماالسلام گفته که نمونه هایی از آن در مجالس المؤمنین قاضی نوراللّه شوشتری آمده است.<ref>براون، تاریخ ادبیات ایران، ص175ـ176.</ref> در قصیده سرایی بیان او ساده و روان است و از تکلف و تصنّعی که معمولاً در کلام قصیده سرایان دیده می شود خالی است و در مدیحه گویی از مبالغه اجتناب دارد.
 در غزل شیوه ای خاص دارد که از مختصات آن یکی همان سادگی و روانی کلام است و دیگر آوردن تعبیرات و مضامین بدیع و تشبیهات و استعارات نو و سوم بیان احوال عاطفی و احساسات عاشقانة محض بی آنکه رنگ و حالت صوفیانه بر سخن و اندیشه او غالب باشد. شیوه غزلسرایی فغانی با شیوه های رایج و مأنوس آن زمان تفاوت داشت.
@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 دیوان بابافغانی دوبار به طبع رسیده است؛ بار اول در لاهور و بار دوم در تهران ، چاپ احمد سهیلی خوانساری 1316 ش که پس از آن هم چندین بار با اضافاتی چاپ شده است. گزیده ای از اشعار او به قلم حسین آزاد به زبان فرانسه ترجمه و در 1903 در پاریس منتشر شده است.
-==مؤاخذ==
+==منابع مقاله==
 * امین احمد رازی، هفت اقلیم، کلکته 1939، ص264ـ265.
@@ سطر ۵۱: / سطر ۵۱: @@
 <references/>
-==منابع==
+==منبع==
-* دائره المعارف بزرگ اسلامی، جلد1، صفحه31، مدخل "باستان شناسی" از فتح اللّه مجتبائی، در دسترس در [http://lib.eshia.ir/23019/1/31 کتابخانه مدرسه فقاهت]، بازیابی: 5 آذر ماه 1392.
+* فتح اللّه مجتبائی، مدخل «بابا فغانی شیرازی» در دانشنامه جهان اسلام، ج1.
 {{شعر فارسی}}
 [[رده: شعرای پارسی گو]]
 [[رده:شعرای پارسی گوی قرن نهم]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۳۵
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{نیازمند ویرایش فنی}}
		+	{{مدخل دائرة المعارف\|[[دائرة المعارف بزرگ اسلامی]]}}
	بابافغانی (فغانی شیرازی ) ، شاعر غزلسرای اواخر قرن نهم و اوایل سدة دهم .		بابافغانی (فغانی شیرازی ) ، شاعر غزلسرای اواخر قرن نهم و اوایل سدة دهم .
	== معرفی اجمالی بابافغانی شیرازی ==		== معرفی اجمالی بابافغانی شیرازی ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۰۲
سطر ۴۵:		سطر ۴۵:
	*دائره المعارف بزرگ اسلامی، جلد1، صفحه31، مدخل "باستان شناسی" از فتح اللّه مجتبائی، در دسترس در[http://lib.eshia.ir/23019/1/31 کتابخانه مدرسه فقاهت] بازیابی: 5آذر ماه 1392.		*دائره المعارف بزرگ اسلامی، جلد1، صفحه31، مدخل "باستان شناسی" از فتح اللّه مجتبائی، در دسترس در[http://lib.eshia.ir/23019/1/31 کتابخانه مدرسه فقاهت] بازیابی: 5آذر ماه 1392.

		+	{{شعر فارسی}}
		+	[[رده: شعرای پارسی گو]]
	[[رده:شعرای پارسی گوی قرن نهم]]		[[رده:شعرای پارسی گوی قرن نهم]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-بابافغانی (فغانی شیرازی ) ، شاعر غزلسرای اواخر قرن نهم و اوایل سدة دهم . نام او و نام پدرش در تذکره ها ذکر نشده است.
+بابافغانی (فغانی شیرازی ) ، شاعر غزلسرای اواخر قرن نهم و اوایل سدة دهم .
 == معرفی اجمالی بابافغانی شیرازی ==
-تاریخ ولادتش نیز معلوم نیست ، ولی وفات او را در 925 نوشته اند. زادگاه او شیراز بوده و در آغاز عمر به کارگری اشتغال داشته ، و گفته اند که به همین مناسبت در آغاز شاعری تخلّص او «سکّاکی » بوده است <ref> رجوع کنید به سام میرزا صفوی ؛ امین احمد رازی ؛ اوحدی بلیانی . </ref> ولی هیچ غزلی با این تخلّص از او دیده نشده و در دیوان اشعارش همه جا تخلص او «فغانی » است .
+نام او و نام پدرش در تذکره ها ذکر نشده است.تاریخ ولادتش نیز معلوم نیست ، ولی وفات او را در 925 نوشته اند. زادگاه او شیراز بوده و در آغاز عمر به کارگری اشتغال داشته ، و گفته اند که به همین مناسبت در آغاز شاعری تخلّص او «سکّاکی » بوده است <ref> رجوع کنید به سام میرزا صفوی ؛ امین احمد رازی ؛ اوحدی بلیانی . </ref> ولی هیچ غزلی با این تخلّص از او دیده نشده و در دیوان اشعارش همه جا تخلص او «فغانی » است .
 == کسب علم برای سرودن شعر در سفر ==