اَشراط الساعه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* نشانه‌هاى ظهور قیامت */

2026-04-11T07:49:47Z

‏نشانه‌هاى ظهور قیامت

Mohammadi در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۷

2026-04-11T07:47:24Z

Mohammadi در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۶

2026-04-11T07:46:41Z

Mohammadi در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۴

2026-04-11T07:44:55Z

Mohammadi در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۲

2026-04-11T07:42:57Z

Mohammadi در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۰

2026-04-11T07:40:43Z

Mohammadi در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۳۶

2026-04-11T07:36:59Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۸

2026-02-14T11:48:58Z

نمایش تغییرات

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-05-07T12:07:18Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۳۵

2024-07-10T04:35:24Z

نمایش تغییرات

@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 '''''۱. طلوع خورشید از مغرب:'''''
-بیشتر مفسران ظهور نشانه مورد اشاره در آیه: {{متن قرآن|«... يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ ...»}}<ref name=":1">[[آیه 158 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۱۵۸.]]</ref>. را به استناد روایاتى که در ذیل آن رسیده<ref>بحارالانوار، ج‌۶، ص‌۳۱۳؛ المعجم الصغیر، ج‌۱، ص‌۶۴.</ref> طلوع خورشید از مغرب دانسته‌اند.<ref>جامع‌البیان، مج‌۵، ج‌۸، ص‌۱۲۶؛ تفسیر قرطبى، ج‌۷، ص‌۹۴؛ کشف‌الاسرار، ج‌۳، ص‌۵۲۹.</ref> برخى جمع شدن خورشید و ماه در آیه {{متن قرآن|«وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ»}}<ref>[[آیه 9 سوره قیامه|سوره قیامت، آیه ۹.]]</ref> را نیز ناظر به این پدیده دانسته‌اند.<ref>مجمع‌البیان، ج‌۱۰، ص‌۱۹۴.</ref> در گذشته طلوع خورشید از مغرب از نگاه دانشمندان [[علم هیئت|هیئت]] و نجوم امرى محال تلقى مى‌شد، ولى مفسران گفته‌اند: چنین رویدادى محال عادى است اما عقلا محال نیست، از این‌رو مى‌تواند متعلق [[قدرت الهى]] قرار گیرد.<ref>روح‌المعانى، مج‌۵، ج‌۸، ص‌۹۴.</ref>
+بیشتر مفسران ظهور نشانه مورد اشاره در آیه: {{متن قرآن|«... يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ ...»}}<ref name=":1">[[آیه 158 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۱۵۸.]]</ref>. را به استناد روایاتى که در ذیل آن رسیده<ref>بحارالانوار، ج‌۶، ص‌۳۱۳؛ المعجم الصغیر، ج‌۱، ص‌۶۴.</ref> طلوع خورشید از مغرب دانسته‌اند.<ref>جامع‌البیان، مج‌۵، ج‌۸، ص‌۱۲۶؛ تفسیر قرطبى، ج‌۷، ص‌۹۴؛ کشف‌الاسرار، ج‌۳، ص‌۵۲۹.</ref> برخى جمع شدن خورشید و ماه در آیه {{متن قرآن|«وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ»}}<ref name=":10">[[آیه 9 سوره قیامه|سوره قیامت، آیه ۹.]]</ref> را نیز ناظر به این پدیده دانسته‌اند.<ref>مجمع‌البیان، ج‌۱۰، ص‌۱۹۴.</ref> در گذشته طلوع خورشید از مغرب از نگاه دانشمندان [[علم هیئت|هیئت]] و نجوم امرى محال تلقى مى‌شد، ولى مفسران گفته‌اند: چنین رویدادى محال عادى است اما عقلا محال نیست، از این‌رو مى‌تواند متعلق [[قدرت الهى]] قرار گیرد.<ref>روح‌المعانى، مج‌۵، ج‌۸، ص‌۹۴.</ref>
 امروزه نظرات علمى تبدیل حرکت زمین به حرکتى مخالف حرکت کنونى یا عوض شدن جاى قطب شمال و قطب جنوب را ممکن مى‌داند؛ خواه به‌ صورت تدریجى باشد، چنانکه بررسی هاى فلکى نشان مى‌دهد، یا به‌ صورت ناگهانى که وقوع حادثه‌اى جوّى موجب آن گردد. البته همه این مباحث در صورتى است که تعبیر طلوع خورشید از مغرب رمز و اشاره به سرّى از اسرار حقایق نباشد.<ref>المیزان، ج‌۷، ص‌۳۹۱.</ref>
@@ سطر ۶۰: / سطر ۶۰: @@
 '''''۴. تاریک شدن خورشید، ماه و ستارگان:'''''
-[[قرآن]] از تاریک‌ شدن خورشید به «تکویر» (جمع‌ شدن و پیچیده شدن) یاد کرده است:<ref>مجمع البیان، ج‌۱۰، ص‌۶۷۳.</ref> {{متن قرآن|«إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ»}}<ref>[[آیه 1 سوره تکویر|سوره تکویر، آیه ۱.]]</ref>. در آیه‌اى دیگر به جمع‌شدن خورشید و ماه و به هم پیوستن آن دو که به گفته برخى به معناى تاریک شدن آنهاست اشاره شده است: <ref>تفسیر غریب القرآن، ص‌۳۶۰.</ref> {{متن قرآن|«وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ»}}؛ همچنین از تاریک شدن ستارگان با واژه‌هایى همچون «انکدار» (تاریکى): {{متن قرآن|«وَإِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ»}}<ref>[[آیه 2 سوره تکویر|سوره تکویر، آیه ۲.]]</ref>. «طمس» (ناپدیدشدن): {{متن قرآن|«فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ»}}<ref>[[آیه 8 سوره مرسلات|سوره مرسلات، آیه ۸.]]</ref>. و «انتثار» (پراکنده شدن و فرو‌ریختن): {{متن قرآن|«وَإِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْ»}}<ref>[[آیه 2 سوره انفطار|سوره انفطار، آیه ۲.]]</ref> سخن به میان آورده است.
+[[قرآن]] از تاریک‌ شدن خورشید به «تکویر» (جمع‌ شدن و پیچیده شدن) یاد کرده است:<ref>مجمع البیان، ج‌۱۰، ص‌۶۷۳.</ref> {{متن قرآن|«إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ»}}<ref>[[آیه 1 سوره تکویر|سوره تکویر، آیه ۱.]]</ref>. در آیه‌اى دیگر به جمع‌شدن خورشید و ماه و به هم پیوستن آن دو که به گفته برخى به معناى تاریک شدن آنهاست اشاره شده است: <ref>تفسیر غریب القرآن، ص‌۳۶۰.</ref> {{متن قرآن|«وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ»}}<ref name=":10" />؛ همچنین از تاریک شدن ستارگان با واژه‌هایى همچون «انکدار» (تاریکى): {{متن قرآن|«وَإِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ»}}<ref>[[آیه 2 سوره تکویر|سوره تکویر، آیه ۲.]]</ref>. «طمس» (ناپدیدشدن): {{متن قرآن|«فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ»}}<ref>[[آیه 8 سوره مرسلات|سوره مرسلات، آیه ۸.]]</ref>. و «انتثار» (پراکنده شدن و فرو‌ریختن): {{متن قرآن|«وَإِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْ»}}<ref>[[آیه 2 سوره انفطار|سوره انفطار، آیه ۲.]]</ref> سخن به میان آورده است.
 دستاوردهاى دانش بشرى از تعیین زمان تاریک‌ شدن ستارگان ناتوان است؛ اما تأیید مى‌کند که با گذشت زمان و در هر لحظه، از انرژى آنها کاسته شده و سرانجام به خاموشى خواهد گرایید.<ref>از کهکشان تا انسان، ص‌۳۴۸، ۳۵۰؛ پیام قرآن، ج‌۶، ص‌۳۴.</ref> پس از آن که خورشید و ماه و ستارگان تاریک گشتند، زمین با نور پروردگار روشن‌ مى‌شود: {{متن قرآن|«وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا ...»}}<ref>[[آیه 69 سوره زمر|سوره زمر، آیه ۶۹.]]</ref>. برخى گفته‌اند: بعید نیست مراد از روشن شدن زمین به نور پروردگار، کنار رفتن پرده و حجاب و ظهور حقیقت اشیا و آشکارشدن کارهاى خیر و شرّ براى ناظران باشد.<ref>المیزان، ج‌۱۷، ص‌۲۹۵.</ref>
@@ سطر ۱۱۱: / سطر ۱۱۱: @@
 برخى مفسران برافروختن و سوختن آب دریاها را به سبب تجزیه شدن دو عنصر آب، یعنى اکسیژن و هیدروژن و سوختن آنها دانسته<ref>فى ظلال القرآن، ج‌۶‌، ص‌۳۸۴۶.</ref> و با این دیدگاه به دنبال ارائه [[تفسیر علمی - تجربی|تفسیرى علمى]] از این رخداد برآمده‌اند.
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۹۱: / سطر ۹۱: @@
 الف. کوهها به لرزه درمى‌آید: {{متن قرآن|«يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ ...»}}<ref name=":3" />.
-ب. از جا برکنده مى‌شود: {{متن قرآن|«وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ ...»}}<ref name=":0" />. برخى مراد از حمل زمین و کوه ها را احاطه قدرت بر آنها دانسته‌اند<ref>المیزان، ج‌۱۹، ص‌۳۹۷.</ref> که در قیامت ظهور مى‌یابد.
+ب. از جا برکنده مى‌شود: {{متن قرآن|«وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ ...»}}<ref name=":۰" />. برخى مراد از حمل زمین و کوه ها را احاطه قدرت بر آنها دانسته‌اند<ref>المیزان، ج‌۱۹، ص‌۳۹۷.</ref> که در قیامت ظهور مى‌یابد.
 ج. به حرکت درمى‌آید: {{متن قرآن|«وَتَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْرًا»}}<ref>[[آیه 10 سوره طور|سوره طور، آیه ۱۰.]]</ref>.  چنان‌ که برخى از مفسران «بسّ» در آیه {{متن قرآن|«وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا»}}<ref name=":5">[[آیه 5 سوره واقعه|سوره واقعه، آیه ۵.]]</ref>. را نیز به معناى به حرکت درآمدن آنها دانسته‌اند.<ref>المیزان، ج‌۱۹، ص‌۱۱۶.</ref>
-د. درهم کوبیده مى‌شود: {{متن قرآن|«... فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً»}}<ref name=":0" />.
+د. درهم کوبیده مى‌شود: {{متن قرآن|«... فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً»}}<ref name=":۰" />.
 هـ‌. به‌ صورت توده‌اى از شن هاى متراکم در‌مى‌آید: {{متن قرآن|«... وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيبًا مَهِيلًا»}}<ref name=":3" />.

@@ سطر ۶۰: / سطر ۶۰: @@
 '''''۴. تاریک شدن خورشید، ماه و ستارگان:'''''
-[[قرآن]] از تاریک‌ شدن خورشید به «تکویر» (جمع‌ شدن و پیچیده شدن) یاد کرده است:<ref>مجمع البیان، ج‌۱۰، ص‌۶۷۳.</ref> {{متن قرآن|«إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ»}}<ref>[[آیه 1 سوره تکویر|سوره تکویر، آیه ۱.]]</ref>. در آیه‌اى دیگر به جمع‌شدن خورشید و ماه و به هم پیوستن آن دو که به گفته برخى به معناى تاریک شدن آنهاست اشاره شده است: <ref>تفسیر غریب القرآن، ص‌۳۶۰.</ref> {{متن قرآن|«وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ»}}<ref name=":۰" />؛ همچنین از تاریک شدن ستارگان با واژه‌هایى همچون «انکدار» (تاریکى): {{متن قرآن|«وَإِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ»}}<ref>[[آیه 2 سوره تکویر|سوره تکویر، آیه ۲.]]</ref>. «طمس» (ناپدیدشدن): {{متن قرآن|«فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ»}}<ref>[[آیه 8 سوره مرسلات|سوره مرسلات، آیه ۸.]]</ref>. و «انتثار» (پراکنده شدن و فرو‌ریختن): {{متن قرآن|«وَإِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْ»}}<ref>[[آیه 2 سوره انفطار|سوره انفطار، آیه ۲.]]</ref> سخن به میان آورده است.
+[[قرآن]] از تاریک‌ شدن خورشید به «تکویر» (جمع‌ شدن و پیچیده شدن) یاد کرده است:<ref>مجمع البیان، ج‌۱۰، ص‌۶۷۳.</ref> {{متن قرآن|«إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ»}}<ref>[[آیه 1 سوره تکویر|سوره تکویر، آیه ۱.]]</ref>. در آیه‌اى دیگر به جمع‌شدن خورشید و ماه و به هم پیوستن آن دو که به گفته برخى به معناى تاریک شدن آنهاست اشاره شده است: <ref>تفسیر غریب القرآن، ص‌۳۶۰.</ref> {{متن قرآن|«وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ»}}؛ همچنین از تاریک شدن ستارگان با واژه‌هایى همچون «انکدار» (تاریکى): {{متن قرآن|«وَإِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ»}}<ref>[[آیه 2 سوره تکویر|سوره تکویر، آیه ۲.]]</ref>. «طمس» (ناپدیدشدن): {{متن قرآن|«فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ»}}<ref>[[آیه 8 سوره مرسلات|سوره مرسلات، آیه ۸.]]</ref>. و «انتثار» (پراکنده شدن و فرو‌ریختن): {{متن قرآن|«وَإِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْ»}}<ref>[[آیه 2 سوره انفطار|سوره انفطار، آیه ۲.]]</ref> سخن به میان آورده است.
 دستاوردهاى دانش بشرى از تعیین زمان تاریک‌ شدن ستارگان ناتوان است؛ اما تأیید مى‌کند که با گذشت زمان و در هر لحظه، از انرژى آنها کاسته شده و سرانجام به خاموشى خواهد گرایید.<ref>از کهکشان تا انسان، ص‌۳۴۸، ۳۵۰؛ پیام قرآن، ج‌۶، ص‌۳۴.</ref> پس از آن که خورشید و ماه و ستارگان تاریک گشتند، زمین با نور پروردگار روشن‌ مى‌شود: {{متن قرآن|«وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا ...»}}<ref>[[آیه 69 سوره زمر|سوره زمر، آیه ۶۹.]]</ref>. برخى گفته‌اند: بعید نیست مراد از روشن شدن زمین به نور پروردگار، کنار رفتن پرده و حجاب و ظهور حقیقت اشیا و آشکارشدن کارهاى خیر و شرّ براى ناظران باشد.<ref>المیزان، ج‌۱۷، ص‌۲۹۵.</ref>

@@ سطر ۹۱: / سطر ۹۱: @@
 الف. کوهها به لرزه درمى‌آید: {{متن قرآن|«يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ ...»}}<ref name=":3" />.
-ب. از جا برکنده مى‌شود: {{متن قرآن|«وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ ...»}}<ref name=":4" />. برخى مراد از حمل زمین و کوه ها را احاطه قدرت بر آنها دانسته‌اند<ref>المیزان، ج‌۱۹، ص‌۳۹۷.</ref> که در قیامت ظهور مى‌یابد.
+ب. از جا برکنده مى‌شود: {{متن قرآن|«وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ ...»}}<ref name=":0" />. برخى مراد از حمل زمین و کوه ها را احاطه قدرت بر آنها دانسته‌اند<ref>المیزان، ج‌۱۹، ص‌۳۹۷.</ref> که در قیامت ظهور مى‌یابد.
 ج. به حرکت درمى‌آید: {{متن قرآن|«وَتَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْرًا»}}<ref>[[آیه 10 سوره طور|سوره طور، آیه ۱۰.]]</ref>.  چنان‌ که برخى از مفسران «بسّ» در آیه {{متن قرآن|«وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا»}}<ref name=":5">[[آیه 5 سوره واقعه|سوره واقعه، آیه ۵.]]</ref>. را نیز به معناى به حرکت درآمدن آنها دانسته‌اند.<ref>المیزان، ج‌۱۹، ص‌۱۱۶.</ref>
-د. درهم کوبیده مى‌شود: {{متن قرآن|«... فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً»}}<ref name=":4" />.
+د. درهم کوبیده مى‌شود: {{متن قرآن|«... فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً»}}<ref name=":0" />.
 هـ‌. به‌ صورت توده‌اى از شن هاى متراکم در‌مى‌آید: {{متن قرآن|«... وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيبًا مَهِيلًا»}}<ref name=":3" />.

@@ سطر ۵۶: / سطر ۵۶: @@
 '''''۳. دمیده شدن در صور:'''''
-یکى از اشراط الساعه، نفخه [[مرگ]] است که با وقوع آن جانداران آسمان ها و زمین مى‌میرند: {{متن قرآن|«وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ ...»}}<ref>[[آیه 68 سوره زمر|سوره زمر، آیه ۶۸.]]</ref>. از ظاهر آیات {{متن قرآن|«{{آیه|69|13}} 💠 <ref>[[آیه 13 سوره حاقه|سوره حاقه، آیه ۱۳‌.]]</ref> {{آیه|69|14}}» <ref name=":۰">}} چنین برمى‌آید که دمیده شدن در صور پیش از درهم کوبیده شدن زمین و کوههاست. برخى آیه {{متن قرآن|«وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ ...»}}<ref>[[آیه 87 سوره نمل|سوره نمل، آیه ۸۷.]]</ref> را نیز در مورد نفخه مرگ<ref>تفسیر نمونه، ج‌۱۵، ص‌۵۶۶.</ref> یا اعم از آن و زنده ساختن<ref>المیزان، ج‌۱۵، ص‌۴۰۰.</ref> دانسته‌اند.
+یکى از اشراط الساعه، نفخه [[مرگ]] است که با وقوع آن جانداران آسمان ها و زمین مى‌میرند: {{متن قرآن|«وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ ...»}}<ref>[[آیه 68 سوره زمر|سوره زمر، آیه ۶۸.]]</ref>. از ظاهر آیات {{متن قرآن|«{{آیه|69|13}} 💠 <ref>[[آیه 13 سوره حاقه|سوره حاقه، آیه ۱۳‌.]]</ref> {{آیه|69|14}}» <ref name=":۰">[[آیه 14 سوره حاقه|سوره حاقه، آیه ۱۴.]]</ref>»}} چنین برمى‌آید که دمیده شدن در صور پیش از درهم کوبیده شدن زمین و کوههاست. برخى آیه {{متن قرآن|«وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ ...»}}<ref>[[آیه 87 سوره نمل|سوره نمل، آیه ۸۷.]]</ref> را نیز در مورد نفخه مرگ<ref>تفسیر نمونه، ج‌۱۵، ص‌۵۶۶.</ref> یا اعم از آن و زنده ساختن<ref>المیزان، ج‌۱۵، ص‌۴۰۰.</ref> دانسته‌اند.
 '''''۴. تاریک شدن خورشید، ماه و ستارگان:'''''

@@ سطر ۱۱۵: / سطر ۱۱۵: @@
 ==منابع==
 * "اشراط الساعة"، [[دائرة المعارف قرآن کریم]]، على نصیرى، ج۳، ص۳۴۵-۳۵۴.
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:معاد]][[رده:قیامت]]