اولیاء الله - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* ویژگی‌هاى اولیاءاللّه */

2026-04-11T09:28:37Z

‏ویژگی‌هاى اولیاءاللّه

Mohammadi در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۷

2026-04-11T09:27:34Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۲۹

2026-01-27T17:29:42Z

نمایش تغییرات

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-06-12T06:31:26Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۱۸

2024-07-06T07:18:06Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۱۷

2020-02-08T12:17:09Z

Aghajani در ‏۱۷ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۰۳

2019-08-17T08:03:42Z

Zamani در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۱۷، ساعت ۱۰:۰۲

2017-02-23T10:02:50Z

Saeed zamani: اصلاح عبارت نخستین متن

2013-01-02T05:56:29Z

اصلاح عبارت نخستین متن

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۳۲

2013-01-02T05:32:15Z

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 '''ایمان:'''
-یکى از ویژگی هاى اولیاءالله برخوردارى از [[ایمان]] است: {{متن قرآن|«{{آیه|10|62}} 💠<ref name=":۰" /> {{آیه|10|63}}<ref name=":1">[[آیه 63 سوره یونس|سوره یونس، آیه ۶۳.]]</ref>»}}؛ آیات۶۲و۶۳.]]</ref>. مقصود از ایمان اولیاء اللّه، مرتبه اولیه ایمان نیست، بلکه مراد، ایمان کامل و درجه عالى ایمان است، زیرا اولیاءاللّه پیش از برخوردارى از چنین ایمانى داراى [[تقوا|تقوایى]] مستمر بودند {{متن قرآن|«... وَكَانُوا يَتَّقُونَ»}}<ref>همان</ref>؛ افزون بر این، از آیه ۶۲ سوره یونس با توجه به نفى هر گونه ترس و اندوهى از اولیاءالله، استفاده مى‌شود که ایمان آنان آن مرتبه از ایمان است که آنها را به عبودیت و مملوکیت محض مى‌رساند، به گونه‌اى که درمى‌یابند مالکیت ویژه خداست و آنها نمى‌توانند مالک چیزى باشند تا براى آن ترسیده یا از فقدان آن اندوهگین شوند.<ref>المیزان، ج‌۱۰، ص‌۸۹ - ۹۰.</ref>
+یکى از ویژگی هاى اولیاءالله برخوردارى از [[ایمان]] است: {{متن قرآن|«{{آیه|10|62}} 💠<ref name=":۰" /> {{آیه|10|63}}<ref name=":1">[[آیه 63 سوره یونس|سوره یونس، آیه ۶۳.]]</ref>»}}؛ مقصود از ایمان اولیاء اللّه، مرتبه اولیه ایمان نیست، بلکه مراد، ایمان کامل و درجه عالى ایمان است، زیرا اولیاءاللّه پیش از برخوردارى از چنین ایمانى داراى [[تقوا|تقوایى]] مستمر بودند {{متن قرآن|«... وَكَانُوا يَتَّقُونَ»}}<ref>همان</ref>؛ افزون بر این، از آیه ۶۲ سوره یونس با توجه به نفى هر گونه ترس و اندوهى از اولیاءالله، استفاده مى‌شود که ایمان آنان آن مرتبه از ایمان است که آنها را به عبودیت و مملوکیت محض مى‌رساند، به گونه‌اى که درمى‌یابند مالکیت ویژه خداست و آنها نمى‌توانند مالک چیزى باشند تا براى آن ترسیده یا از فقدان آن اندوهگین شوند.<ref>المیزان، ج‌۱۰، ص‌۸۹ - ۹۰.</ref>
 '''تقوا:'''
@@ سطر ۵۶: / سطر ۵۶: @@
 [[امام على]] (علیه السلام) در ویژگی هاى اولیاءاللّه می فرماید: «{{متن حدیث|إِنَّ أَوْلِیاءَ اللَّهِ هُمُ الَّذِینَ نَظَرُوا إِلَى بَاطِنِ الدُّنْیا إِذَا نَظَرَ النَّاسُ إِلَى ظَاهِرِهَا، وَ اشْتَغَلُوا بِآجِلِهَا إِذَا اشْتَغَلَ النَّاسُ بِعَاجِلِهَا؛ فَأَمَاتُوا مِنْهَا مَا خَشُوا أَنْ یمِیتَهُمْ، وَ تَرَکوا مِنْهَا مَا عَلِمُوا أَنَّهُ سَیتْرُکهُمْ؛ وَ رَأَوُا اسْتِکثَارَ غَیرِهِمْ مِنْهَا اسْتِقْلَالًا، وَ دَرَکهُمْ لَهَا فَوْتاً؛ أَعْدَاءُ مَا سَالَمَ النَّاسُ، وَ سَلْمُ مَا عَادَى النَّاسُ؛ بِهِمْ عُلِمَ الْکتَابُ وَ بِهِ عَلِمُوا، وَ بِهِمْ قَامَ الْکتَابُ وَ بِهِ قَامُوا؛ لَا یرَوْنَ مَرْجُوّاً فَوْقَ مَا یرْجُونَ، وَ لَا مَخُوفاً فَوْقَ مَا یخَافُونَ}}<ref>[https://ahlolbait.com/content/19017/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-432-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D9%88%DB%8C%DA%98%DA%AF%DB%8C%D9%87%D8%A7%D9%89-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%A1-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87 نهج البلاغه، حکمت ۴۳۲.]</ref>؛ اولیاءالله کسانى هستند که به باطن دنیا مى نگرند آنگاه که مردم (دنیاپرست) به ظاهر آن نگاه مى کنند، آنها به آینده آن مشغول اند در حالى که دنیاپرستان به امروز آن سرگرم اند، و امورى را که بیم دارند سرانجام قاتلشان خواهد شد از میان مى برند، آنچه را که مى دانند سرانجام آنها را ترک مى گوید، رها مى سازند، و آنچه را دیگران از دنیا بسیار مى شمارند اولیاءالله کم مى شمرند و رسیدن به آن را از دست دادن آن محسوب مى کنند، آنان با آنچه دنیاپرستان با آن در صلح اند دشمن اند و با آنچه دنیاپرستان با آن دشمن اند در صلح اند، کتاب خدا به‏ وسیله آنها فهمیده مى ‏شود و آن‏ها نیز به ‏وسیله قرآن حقایق را درک مى ‏کنند، قرآن به ‏وسیله آن‏ها برپاست همانگونه که آن‏ها به‏ وسیله قرآن برپا هستند، برتر از آنچه به آن امید دارند و دل بسته ‏اند امیدوار کننده‏ اى‏ نمى بینند و برتر از آنچه از آن مى ترسند مایه ترس سراغ ندارند».
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۶۰: / سطر ۶۰: @@
 ==منابع==
 * [[دائرة المعارف قرآن کریم (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، "اولیاءالله"، سید محسن سادات‌فخر و احمد جمالى، ج۵، ص۷۲-۷۶.
 [[رده: واژگان قرآنی]][[رده: معارف قرآن]]

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 ===ايمان===
-يكى از ويژگي هاى اولياءالله برخوردارى از ايمان است: {{متن قرآن|«اَلا اِنَّ اَولِياءَاللّهِ... اَلَّذينَ ءامَنوا...»}}. ([[سوره يونس]]/10،63) مقصود از ايمان اولياء اللّه، مرتبه اوليه ايمان نيست بلكه مراد، ايمان كامل و درجه عالى ايمان است زيرا اولياءاللّه، پيش از برخوردارى از چنين ايمانى داراى تقوايى مستمر بودند «و كانوا يَتَّقون» ([[سوره يونس]]/10،63)؛ افزون بر اين از آيه 62 سوره يونس/10 با توجه به نفى هر گونه ترس و اندوهى از اولياءالله، استفاده مى‌شود كه ايمان آنان آن مرتبه از ايمان است كه آنها را به عبوديت و مملوكيت محض مى‌رساند به گونه‌اى كه درمى‌يابند مالكيت ويژه خداست و آنها نمى‌توانند مالك چيزى باشند تا براى آن ترسيده يا از فقدان آن اندوهگين شوند.<ref>الميزان، ج‌10، ص‌89 - 90.</ref>
+يكى از ويژگي هاى اولياءالله برخوردارى از ايمان است: {{متن قرآن|«أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ... الَّذِينَ آمَنُوا...»}}. ([[سوره يونس]]/10،63) مقصود از ايمان اولياء اللّه، مرتبه اوليه ايمان نيست بلكه مراد، ايمان كامل و درجه عالى ايمان است زيرا اولياءاللّه، پيش از برخوردارى از چنين ايمانى داراى تقوايى مستمر بودند {{متن قرآن|«وَكَانُوا يَتَّقُونَ»}} ([[سوره يونس]]/10،63)؛ افزون بر اين از آيه 62 سوره يونس/10 با توجه به نفى هر گونه ترس و اندوهى از اولياءالله، استفاده مى‌شود كه ايمان آنان آن مرتبه از ايمان است كه آنها را به عبوديت و مملوكيت محض مى‌رساند به گونه‌اى كه درمى‌يابند مالكيت ويژه خداست و آنها نمى‌توانند مالك چيزى باشند تا براى آن ترسيده يا از فقدان آن اندوهگين شوند.<ref>الميزان، ج‌10، ص‌89 - 90.</ref>
 ===تقوا===
-اولياءاللّه از تقواى مستمر برخوردارند: {{متن قرآن|«و كانوا يَتَّقون...»}}. ([[سوره يونس]]/10،63) برخى گفته‌اند: تقوا سه مرتبه دارد: دورى از شرك، اجتناب از هر گونه گناه و معصيتى، اعم از فعل‌ و‌ ترك و تبتّل و انقطاع كامل از غیرخدا و دورى‌از هر چيزى كه باطن انسان را از خدا بازدارد و مقصود از تقوا در آيه فوق مرتبه سوم است. البته اين مرتبه شامل دو مرتبه پيش از خود نيز مى‌شود.<ref>روح البيان، ج‌4، ص‌59.</ref>
+اولياءاللّه از تقواى مستمر برخوردارند: {{متن قرآن|«وَكَانُوا يَتَّقُونَ...»}}. ([[سوره يونس]]/10،63) برخى گفته‌اند: تقوا سه مرتبه دارد: دورى از شرك، اجتناب از هر گونه گناه و معصيتى، اعم از فعل‌ و‌ ترك و تبتّل و انقطاع كامل از غیرخدا و دورى‌از هر چيزى كه باطن انسان را از خدا بازدارد و مقصود از تقوا در آيه فوق مرتبه سوم است. البته اين مرتبه شامل دو مرتبه پيش از خود نيز مى‌شود.<ref>روح البيان، ج‌4، ص‌59.</ref>
 برخى مراد از ايمان در اين آيه را كمال حال قوه نظريه و مراد از تقوا را كمال حال قوه عمليه دانسته‌اند.<ref>التفسير الكبير، ج‌17، ص‌125.</ref>
@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۶: @@
 برخى نيز گفته‌اند: چون اولياءالله در ذات الهى فانى گشته‌اند، ديگر براى آنها غايتى بالاتر از آنچه بدان رسيده‌اند وجود ندارد تا بر اثر آن بترسند يا اندوهگين شوند.<ref>روح البيان، ج‌4، ص‌59 ـ 60.</ref>
-برخى از مفسران نبودن ترس و اندوه در اولياءالله را مربوط به آخرت دانسته‌اند؛<ref>مجمع البيان، ج‌5، ص‌181؛ روح البيان، ج‌4، ص‌58؛ روح‌المعانى، مج 7، ج‌11، ص‌215.</ref> ولى آيه 62 [[سوره يونس]]/10 مطلق است و دنيا را نيز شامل مى‌شود و مقيدكردن آن به آخرت هيچ دليلى ندارد.<ref>الميزان، ج 10، ص‌90.</ref> بر اساس آيات ديگرى، اولياءاللّه از پروردگار مى‌ترسند؛ مانند: {{متن قرآن|«اِنّا نَخافُ مِن رَبِّنا»}} ([[سوره انسان]]/ 76، 10) و {{متن قرآن|«اِنَّما يَخشَى اللّهَ مِن عِبادِهِ العُلَمؤُا»}} ([[سوره فاطر]]/ 35، 28) بنابراين نبودن ترس در ايشان نسبت به غيرخداست؛ اما ترس از خدا از صفات اولياءالله است چنان كه اندوه براى از دست دادن كرامت الهى نيز از ويژگي هاى آنان است.<ref>الميزان، ج 10، ص‌90.</ref> نبودن ترس و اندوه از غيرخداوند در اولياء‌الله باعث مى‌شود كه امنيت و آرامش واقعى بر وجود آنها حكمفرما شود.<ref>نمونه، ج‌8، ص‌334.</ref>
+برخى از مفسران نبودن ترس و اندوه در اولياءالله را مربوط به آخرت دانسته‌اند؛<ref>مجمع البيان، ج‌5، ص‌181؛ روح البيان، ج‌4، ص‌58؛ روح‌المعانى، مج 7، ج‌11، ص‌215.</ref> ولى آيه 62 [[سوره يونس]]/10 مطلق است و دنيا را نيز شامل مى‌شود و مقيدكردن آن به آخرت هيچ دليلى ندارد.<ref>الميزان، ج 10، ص‌90.</ref> بر اساس آيات ديگرى، اولياءاللّه از پروردگار مى‌ترسند؛ مانند: {{متن قرآن|«إِنَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا»}} ([[سوره انسان]]/ 76، 10) و {{متن قرآن|«إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ»}} ([[سوره فاطر]]/ 35، 28) بنابراين نبودن ترس در ايشان نسبت به غيرخداست؛ اما ترس از خدا از صفات اولياءالله است چنان كه اندوه براى از دست دادن كرامت الهى نيز از ويژگي هاى آنان است.<ref>الميزان، ج 10، ص‌90.</ref> نبودن ترس و اندوه از غيرخداوند در اولياء‌الله باعث مى‌شود كه امنيت و آرامش واقعى بر وجود آنها حكمفرما شود.<ref>نمونه، ج‌8، ص‌334.</ref>
 ===بشارت===
-به «اولياءالله» در زندگى دنيا و در آخرت بشارت داده مى‌شود: {{متن قرآن|«لَهُمُ البُشرى فِى‌الحَيوةِ الدُّنيا و فِى الأخِرَةِ»}}. ([[سوره يونس]]/10،64) در برخى روايات مراد از بشارت در دنيا، رؤياى نيكو دانسته شده است كه [[مؤمن]] براى خودش مى‌بيند يا ديگران براى او مى‌بينند و مراد از بشارت در آخرت، بشارت [[فرشتگان]] به مؤمن هنگام خروج وى از قبر و در قيامت دانسته شده كه پى در پى او را‌ به [[بهشت]] بشارت مى‌دهند.<ref>البرهان، ج‌3، ص‌38 ـ 41.</ref>
+به «اولياءالله» در زندگى دنيا و در آخرت بشارت داده مى‌شود: {{متن قرآن|«لَهُمُ الْبُشْرَىٰ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ»}}. ([[سوره يونس]]/10،64) در برخى روايات مراد از بشارت در دنيا، رؤياى نيكو دانسته شده است كه [[مؤمن]] براى خودش مى‌بيند يا ديگران براى او مى‌بينند و مراد از بشارت در آخرت، بشارت [[فرشتگان]] به مؤمن هنگام خروج وى از قبر و در قيامت دانسته شده كه پى در پى او را‌ به [[بهشت]] بشارت مى‌دهند.<ref>البرهان، ج‌3، ص‌38 ـ 41.</ref>
 بر اساس روايات ديگرى هنگام مرگ مؤمن، [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله و [[اميرالمؤمنین]] عليه السلام نزد وى حاضر شده، او را به همنشينى با خودشان و سكونت در بهشت، بشارت مى‌دهند.<ref>همان، ج‌4، ص‌38 ـ 39.</ref>
@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۶: @@
 ===فوز عظيم===
-«اولياءالله» به سعادت، كاميابى و پيروزى بزرگى مى‌رسند: {{متن قرآن|«ذلِكَ هُوَ الفَوزُ العَظيم»}}. ([[سوره يونس]]/10،64) آرامش كامل در دنيا، برخوردارى از بشارت هاى الهى در دنيا و آخرت، دوستى با خدا و در نهايت وارد شدن در بهشت و همنشينى با [[پیامبر اکرم]] صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام از مصاديق فوز عظيمى است كه اولياءاللّه از آن برخوردارند.
+«اولياءالله» به سعادت، كاميابى و پيروزى بزرگى مى‌رسند: {{متن قرآن|«ذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»}}. ([[سوره يونس]]/10،64) آرامش كامل در دنيا، برخوردارى از بشارت هاى الهى در دنيا و آخرت، دوستى با خدا و در نهايت وارد شدن در بهشت و همنشينى با [[پیامبر اکرم]] صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام از مصاديق فوز عظيمى است كه اولياءاللّه از آن برخوردارند.
 ===آرزوى مرگ===

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
   '''''كاملان در ايمان و عبوديت'''''
 __Toc__

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 در برخى از روايات عنوان اولياءاللّه بر [[اهل بيت]] عليهم السلام، پيروان ايشان<ref>تفسير عياشى، ج‌2، ص‌124؛ البرهان، ج‌3، ص‌39؛ نورالثقلين، ج‌2، ص‌309.</ref> و ابرار<ref>[[بحارالانوار]]، ج‌7، ص‌95.</ref> تطبيق شده است.
-==ويژگي هاى اولياءاللّه==
+==ويژگي هاى اولياءاللّه در قرآن==
 قرآن براى «اولياءاللّه»، ويژگي هاى گوناگونى برشمرده است. از ويژگي هايى كه ذكر مى‌شود دو مورد نخست، مقدمه قرار گرفتن در زمره اولياءاللّه و ساير موارد از آثار و نتايج مقام و مرتبه ايشان است؛ نيز مجموع اين ويژگي ها از مختصات اولياءاللّه است، بنابراين وجود برخى از آنها در غير ايشان نيز امكان‌پذير است.

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 '''کلیدواژه: ولیّ، اولیاءالله، ایمان، عبودیت، قرآن کریم'''
-==اولياء اللّه: كاملاً در ايمان و عبوديت==
+'''''كاملان در ايمان و عبوديت'''''
 «اولياء» جمع «وَلىّ» بر وزن فعيل و از ريشه «و ـ ل ـ ى» است. وَلْى در لغت به معناى قرب و نزديكى است.<ref>المصباح، ص‌672‌؛ القاموس المحيط، ج‌2، ص‌1760، «ولى».</ref> برخى آن را در اصل به معناى وقوع چيزى پس از چيزى، همراه با رابطه‌اى بين آن دو دانسته و استعمال آن را در معانى ديگرى مانند نزديكى، دوستى، يارى و پيروى از آثار آن اصل به حساب آورده‌اند.<ref>التحقيق، ج‌13، ص‌203، «ولى».</ref> براى ولىّ نيز معانى گوناگونى مانند دوستدار، رفيق و يارى كننده ذكر شده است<ref>تاج‌العروس، ج‌20، ص‌310، «ولى».</ref> كه در هر يك از آنها نوعى قرب و نزديكى وجود دارد.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
+==اولياء اللّه: كاملاً در ايمان و عبوديت==
 «اولياء» جمع «وَلىّ» بر وزن فعيل و از ريشه «و ـ ل ـ ى» است. وَلْى در لغت به معناى قرب و نزديكى است.<ref>المصباح، ص‌672‌؛ القاموس المحيط، ج‌2، ص‌1760، «ولى».</ref> برخى آن را در اصل به معناى وقوع چيزى پس از چيزى، همراه با رابطه‌اى بين آن دو دانسته و استعمال آن را در معانى ديگرى مانند نزديكى، دوستى، يارى و پيروى از آثار آن اصل به حساب آورده‌اند.<ref>التحقيق، ج‌13، ص‌203، «ولى».</ref> براى ولىّ نيز معانى گوناگونى مانند دوستدار، رفيق و يارى كننده ذكر شده است<ref>تاج‌العروس، ج‌20، ص‌310، «ولى».</ref> كه در هر يك از آنها نوعى قرب و نزديكى وجود دارد.
@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 قرآن براى «اولياءاللّه»، ويژگي هاى گوناگونى برشمرده است. از ويژگي هايى كه ذكر مى‌شود دو مورد نخست، مقدمه قرار گرفتن در زمره اولياءاللّه و ساير موارد از آثار و نتايج مقام و مرتبه ايشان است؛ نيز مجموع اين ويژگي ها از مختصات اولياءاللّه است، بنابراين وجود برخى از آنها در غير ايشان نيز امكان‌پذير است.
-'''[[ايمان]]:'''
+===ايمان===
-يكى از ويژگي هاى اولياءالله برخوردارى از ايمان است: «اَلا اِنَّ اَولِياءَاللّهِ... اَلَّذينَ ءامَنوا...». ([[سوره يونس]]/10،63) مقصود از ايمان اولياء اللّه، مرتبه اوليه ايمان نيست بلكه مراد، ايمان كامل و درجه عالى ايمان است زيرا اولياءاللّه، پيش از برخوردارى از چنين ايمانى داراى تقوايى مستمر بودند «و كانوا يَتَّقون» ([[سوره يونس]]/10،63)؛ افزون بر اين از آيه 62 سوره يونس/10 با توجه به نفى هر گونه ترس و اندوهى از اولياءالله، استفاده مى‌شود كه ايمان آنان آن مرتبه از ايمان است كه آنها را به عبوديت و مملوكيت محض مى‌رساند به گونه‌اى كه درمى‌يابند مالكيت ويژه خداست و آنها نمى‌توانند مالك چيزى باشند تا براى آن ترسيده يا از فقدان آن اندوهگين شوند.<ref>الميزان، ج‌10، ص‌89 - 90.</ref>
+يكى از ويژگي هاى اولياءالله برخوردارى از ايمان است: {{متن قرآن|«اَلا اِنَّ اَولِياءَاللّهِ... اَلَّذينَ ءامَنوا...»}}. ([[سوره يونس]]/10،63) مقصود از ايمان اولياء اللّه، مرتبه اوليه ايمان نيست بلكه مراد، ايمان كامل و درجه عالى ايمان است زيرا اولياءاللّه، پيش از برخوردارى از چنين ايمانى داراى تقوايى مستمر بودند «و كانوا يَتَّقون» ([[سوره يونس]]/10،63)؛ افزون بر اين از آيه 62 سوره يونس/10 با توجه به نفى هر گونه ترس و اندوهى از اولياءالله، استفاده مى‌شود كه ايمان آنان آن مرتبه از ايمان است كه آنها را به عبوديت و مملوكيت محض مى‌رساند به گونه‌اى كه درمى‌يابند مالكيت ويژه خداست و آنها نمى‌توانند مالك چيزى باشند تا براى آن ترسيده يا از فقدان آن اندوهگين شوند.<ref>الميزان، ج‌10، ص‌89 - 90.</ref>
-'''[[تقوا]]:'''
+===تقوا===
-اولياءاللّه از تقواى مستمر برخوردارند: «و كانوا يَتَّقون...». ([[سوره يونس]]/10،63) برخى گفته‌اند: تقوا سه مرتبه دارد: دورى از شرك، اجتناب از هر گونه گناه و معصيتى، اعم از فعل‌ و‌ ترك و تبتّل و انقطاع كامل از غیرخدا و دورى‌از هر چيزى كه باطن انسان را از خدا بازدارد و مقصود از تقوا در آيه فوق مرتبه سوم است. البته اين مرتبه شامل دو مرتبه پيش از خود نيز مى‌شود.<ref> روح البيان، ج‌4، ص‌59.</ref>
+اولياءاللّه از تقواى مستمر برخوردارند: {{متن قرآن|«و كانوا يَتَّقون...»}}. ([[سوره يونس]]/10،63) برخى گفته‌اند: تقوا سه مرتبه دارد: دورى از شرك، اجتناب از هر گونه گناه و معصيتى، اعم از فعل‌ و‌ ترك و تبتّل و انقطاع كامل از غیرخدا و دورى‌از هر چيزى كه باطن انسان را از خدا بازدارد و مقصود از تقوا در آيه فوق مرتبه سوم است. البته اين مرتبه شامل دو مرتبه پيش از خود نيز مى‌شود.<ref>روح البيان، ج‌4، ص‌59.</ref>
 برخى مراد از ايمان در اين آيه را كمال حال قوه نظريه و مراد از تقوا را كمال حال قوه عمليه دانسته‌اند.<ref>التفسير الكبير، ج‌17، ص‌125.</ref>
-'''''دورى از ترس و اندوه از غير خدا:'''''
+===دورى از ترس و اندوه از غير خدا===
-در دل اولياى الهى هيچ‌گونه خوف و حزنى از غيرخدا نيست: «اَلا اِنَّ اَولِياءَاللّهِ لاخَوفٌ عَلَيهِم و‌لا‌هُم‌ يَحزَنون». ([[سوره يونس]]/10،62) انسان از چيزى كه ممكن است به او آسيبى برساند، مى‌هراسد و براى از دست دادن چيزى كه آن را دوست دارد يا تحقّق چيزى كه آن را نمى‌پسندد، اندوهگين مى‌شود و اين در صورتى است كه براى خود نسبت به چيزى كه براى آن مى‌ترسد يا براى از دست دادن آن اندوهگين مى‌شود، مالكيت يا حقّى قائل باشد ليكن اولياءالله به سبب بهره‌مندى از [[توحيد]] كامل، خداوند را مالك مطلق همه چيز مى‌دانند، به گونه‌اى كه هيچ‌ كس در مالكيت چيزى شريك خداوند نيست.
+در دل اولياى الهى هيچ‌گونه خوف و حزنى از غيرخدا نيست: {{متن قرآن|«اَلا اِنَّ اَولِياءَاللّهِ لاخَوفٌ عَلَيهِم و‌لا‌هُم‌ يَحزَنون»}}. ([[سوره يونس]]/10،62) انسان از چيزى كه ممكن است به او آسيبى برساند، مى‌هراسد و براى از دست دادن چيزى كه آن را دوست دارد يا تحقّق چيزى كه آن را نمى‌پسندد، اندوهگين مى‌شود و اين در صورتى است كه براى خود نسبت به چيزى كه براى آن مى‌ترسد يا براى از دست دادن آن اندوهگين مى‌شود، مالكيت يا حقّى قائل باشد ليكن اولياءالله به سبب بهره‌مندى از [[توحيد]] كامل، خداوند را مالك مطلق همه چيز مى‌دانند، به گونه‌اى كه هيچ‌ كس در مالكيت چيزى شريك خداوند نيست.
 بنابراين، اولياى الهى براى خود نسبت به چيزى مالكيت يا حقّى قائل نيستند تا بر اثر آن بترسند يا اندوهگين شوند.<ref> الميزان، ج‌10، ص‌90 ـ 91.</ref> گفته شده: لازمه ترسيدن از چيزى يا اندوهگين شدن براى چيزى، تصور آن چيز است. در حالى كه اولياءالله به سبب استغراق در نور جلال الهى از غيرخدا غافل‌اند، بنابراين وجود ترس و اندوه در آنها غيرممكن است.<ref>التفسيرالكبير، ج17، ص126؛ نمونه، ج‌8، ص334.</ref>
 برخى نيز گفته‌اند: چون اولياءالله در ذات الهى فانى گشته‌اند، ديگر براى آنها غايتى بالاتر از آنچه بدان رسيده‌اند وجود ندارد تا بر اثر آن بترسند يا اندوهگين شوند.<ref>روح البيان، ج‌4، ص‌59 ـ 60.</ref>
-برخى از مفسران نبودن ترس و اندوه در اولياءالله را مربوط به آخرت دانسته‌اند؛<ref>مجمع البيان، ج‌5، ص‌181؛ روح البيان، ج‌4، ص‌58؛ روح‌المعانى، مج 7، ج‌11، ص‌215.</ref> ولى آيه 62 [[سوره يونس]]/10 مطلق است و دنيا را نيز شامل مى‌شود و مقيدكردن آن به آخرت هيچ دليلى ندارد.<ref>الميزان، ج 10، ص‌90.</ref> بر اساس آيات ديگرى، اولياءاللّه از پروردگار مى‌ترسند؛ مانند: «اِنّا نَخافُ مِن رَبِّنا» ([[سوره انسان]]/ 76، 10) و «اِنَّما يَخشَى اللّهَ مِن عِبادِهِ العُلَمؤُا» ([[سوره فاطر]]/ 35، 28) بنابراين نبودن ترس در ايشان نسبت به غيرخداست؛ اما ترس از خدا از صفات اولياءالله است چنان كه اندوه براى از دست دادن كرامت الهى نيز از ويژگي هاى آنان است.<ref>الميزان، ج 10، ص‌90.</ref> نبودن ترس و اندوه از غيرخداوند در اولياء‌الله باعث مى‌شود كه امنيت و آرامش واقعى بر وجود آنها حكمفرما شود.<ref>نمونه، ج‌8، ص‌334.</ref>
+برخى از مفسران نبودن ترس و اندوه در اولياءالله را مربوط به آخرت دانسته‌اند؛<ref>مجمع البيان، ج‌5، ص‌181؛ روح البيان، ج‌4، ص‌58؛ روح‌المعانى، مج 7، ج‌11، ص‌215.</ref> ولى آيه 62 [[سوره يونس]]/10 مطلق است و دنيا را نيز شامل مى‌شود و مقيدكردن آن به آخرت هيچ دليلى ندارد.<ref>الميزان، ج 10، ص‌90.</ref> بر اساس آيات ديگرى، اولياءاللّه از پروردگار مى‌ترسند؛ مانند: {{متن قرآن|«اِنّا نَخافُ مِن رَبِّنا»}} ([[سوره انسان]]/ 76، 10) و {{متن قرآن|«اِنَّما يَخشَى اللّهَ مِن عِبادِهِ العُلَمؤُا»}} ([[سوره فاطر]]/ 35، 28) بنابراين نبودن ترس در ايشان نسبت به غيرخداست؛ اما ترس از خدا از صفات اولياءالله است چنان كه اندوه براى از دست دادن كرامت الهى نيز از ويژگي هاى آنان است.<ref>الميزان، ج 10، ص‌90.</ref> نبودن ترس و اندوه از غيرخداوند در اولياء‌الله باعث مى‌شود كه امنيت و آرامش واقعى بر وجود آنها حكمفرما شود.<ref>نمونه، ج‌8، ص‌334.</ref>
-'''''بشارت:'''''
+===بشارت===
-به «اولياءالله» در زندگى دنيا و در آخرت بشارت داده مى‌شود: «لَهُمُ البُشرى فِى‌الحَيوةِ الدُّنيا و فِى الأخِرَةِ». ([[سوره يونس]]/10،64) در برخى روايات مراد از بشارت در دنيا، رؤياى نيكو دانسته شده است كه [[مؤمن]] براى خودش مى‌بيند يا ديگران براى او مى‌بينند و مراد از بشارت در آخرت، بشارت [[فرشتگان]] به مؤمن هنگام خروج وى از قبر و در قيامت دانسته شده كه پى در پى او را‌ به [[بهشت]] بشارت مى‌دهند.<ref>البرهان، ج‌3، ص‌38 ـ 41.</ref>
+به «اولياءالله» در زندگى دنيا و در آخرت بشارت داده مى‌شود: {{متن قرآن|«لَهُمُ البُشرى فِى‌الحَيوةِ الدُّنيا و فِى الأخِرَةِ»}}. ([[سوره يونس]]/10،64) در برخى روايات مراد از بشارت در دنيا، رؤياى نيكو دانسته شده است كه [[مؤمن]] براى خودش مى‌بيند يا ديگران براى او مى‌بينند و مراد از بشارت در آخرت، بشارت [[فرشتگان]] به مؤمن هنگام خروج وى از قبر و در قيامت دانسته شده كه پى در پى او را‌ به [[بهشت]] بشارت مى‌دهند.<ref>البرهان، ج‌3، ص‌38 ـ 41.</ref>
 بر اساس روايات ديگرى هنگام مرگ مؤمن، [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله و [[اميرالمؤمنین]] عليه السلام نزد وى حاضر شده، او را به همنشينى با خودشان و سكونت در بهشت، بشارت مى‌دهند.<ref>همان، ج‌4، ص‌38 ـ 39.</ref>
-'''''فوز عظيم:'''''
+===فوز عظيم===
-«اولياءالله» به سعادت، كاميابى و پيروزى بزرگى مى‌رسند: «ذلِكَ هُوَ الفَوزُ العَظيم». ([[سوره يونس]]/10،64) آرامش كامل در دنيا، برخوردارى از بشارت هاى الهى در دنيا و آخرت، دوستى با خدا و در نهايت وارد شدن در بهشت و همنشينى با [[پیامبر اکرم]] صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام از مصاديق فوز عظيمى است كه اولياءاللّه از آن برخوردارند.
+«اولياءالله» به سعادت، كاميابى و پيروزى بزرگى مى‌رسند: {{متن قرآن|«ذلِكَ هُوَ الفَوزُ العَظيم»}}. ([[سوره يونس]]/10،64) آرامش كامل در دنيا، برخوردارى از بشارت هاى الهى در دنيا و آخرت، دوستى با خدا و در نهايت وارد شدن در بهشت و همنشينى با [[پیامبر اکرم]] صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام از مصاديق فوز عظيمى است كه اولياءاللّه از آن برخوردارند.
-'''''آرزوى مرگ:'''''
+===آرزوى مرگ===
-قرآن خطاب به يهوديان مى‌گويد: اگر گمان مى‌كنيد تنها شما اولياى الهى هستيد پس آرزوى مرگ كنيد، اگر در اين ادعا صادقيد: «قُل ياَيُّهَا الَّذينَ هادوا اِن زَعَمتُم اَنَّكُم اَولِياءُلِلّهِ مِن دُونِ النّاسِ فَتَمَنَّوُا المَوتَ اِن كُنتُم صدِقين». ([[سوره جمعه]]/62،6) يهوديان ادعا داشتند كه فرزندان و دوستان خدا بود، ([[سوره مائده]]/5،18) جهان آخرت ويژه آنهاست ([[سوره بقره]]/2،94) و هيچ‌ كس وارد بهشت نمى‌شود، مگر آن كه يهودى باشد ([[سوره بقره]]/2،111) بنابراين اگر يهوديان در اين ادعاى خود راستگو بودند بايد آرزوى مرگ مى‌كردند زيرا انسان اگر ولىّ كسى باشد ملاقات با او را دوست دارد و كسى كه يقين دارد ولىّ خدا بوده، بهشت مخصوص اوست و بين او و رسيدن به لقاى الهى و بهشت كرامت چيزى جز مرگ فاصله نيست، آرزوى مرگ مى‌كند.<ref>الميزان، ج‌19، ص‌267.</ref>
+قرآن خطاب به يهوديان مى‌گويد: اگر گمان مى‌كنيد تنها شما اولياى الهى هستيد پس آرزوى مرگ كنيد، اگر در اين ادعا صادقيد: {{متن قرآن|«قُل ياَيُّهَا الَّذينَ هادوا اِن زَعَمتُم اَنَّكُم اَولِياءُلِلّهِ مِن دُونِ النّاسِ فَتَمَنَّوُا المَوتَ اِن كُنتُم صدِقين»}}. ([[سوره جمعه]]/62،6) يهوديان ادعا داشتند كه فرزندان و دوستان خدا بود، ([[سوره مائده]]/5،18) جهان آخرت ويژه آنهاست ([[سوره بقره]]/2،94) و هيچ‌ كس وارد بهشت نمى‌شود، مگر آن كه يهودى باشد ([[سوره بقره]]/2،111) بنابراين اگر يهوديان در اين ادعاى خود راستگو بودند بايد آرزوى مرگ مى‌كردند زيرا انسان اگر ولىّ كسى باشد ملاقات با او را دوست دارد و كسى كه يقين دارد ولىّ خدا بوده، بهشت مخصوص اوست و بين او و رسيدن به لقاى الهى و بهشت كرامت چيزى جز مرگ فاصله نيست، آرزوى مرگ مى‌كند.<ref>الميزان، ج‌19، ص‌267.</ref>
 اميرمؤمنان، على عليه السلام فرموده اند: به خدا سوگند اُنس [[على بن‌ ابی طالب]] به مرگ بيشتر از انس طفل به سينه مادر خويش است.<ref>نهج البلاغه، خطبه 5.</ref> در روايت ديگرى نيز آمده است كه اولياءاللّه آرزوى‌ مرگ‌ دارند.<ref>تفسير قمى، ج‌2، ص‌380؛ بحارالانوار، ج‌13، ص‌340.</ref>