اولوا العزم - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani: تغییرمسیر به پیامبران اولوالعزم

2014-09-23T12:01:47Z

تغییرمسیر به پیامبران اولوالعزم

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۱۷

2013-01-02T05:17:06Z

Saeed zamani: تعیین رده

2012-12-06T06:38:46Z

تعیین رده

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۳۳

2012-11-12T07:33:34Z

مهدی موسوی: ایجاد صفحه

2012-10-10T12:05:22Z

ایجاد صفحه

صفحهٔ تازه

{{بخشی از یک کتاب}}

== معنای واژه «اولواالعزم» ==

كلمه «اولوا» به معناى صاحبان و دارندگان<ref> لسان العرب، ج‌1، ص‌187، «الل». </ref> و «عزم» به معناى آهنگ و اراده كارى كردن<ref>لسان‌العرب، ج‌9، ص‌193؛ القاموس المحيط، ج‌2، ص‌1497، «عزم». </ref>، تصميم گرفتن قطعى و به دور از شك و ترديد بر انجام كارى، قاطعيت و جديت داشتن و صبر و استوارى داشتن در قصد انجام كار<ref> التحقيق، ج‌8‌، ص‌121؛ اقرب الموارد، ج‌3، ص‌542‌، «عزم». </ref> آمده است، بنابراين، «اولوا العزم» كسانى هستند كه در تصميم خويش قاطع و در اراده خود استوارند.

== «اولواالعزم» در قرآن ==

واژه تركيبى '''اولواالعزم''' تنها يك بار در [[قرآن كريم]] و در [[آيه]] 35 [[سوره احقاف]] به كار رفته است. در اين آيه خطاب به [[پیامبر|رسول اكرم]](صلى الله عليه وآله) آمده است: «فَاصبِر كَما صَبَرَ اولوا العَزمِ مِنَ الرُّسُلِ ...»(پس شكيبايى كن، همچنان‌كه [[پيامبران]] اولوا العزم شكيبايى كرده‌اند ...).

در ذيل آيات ديگرى سخن از «اولوا العزم» به ميان آمده؛ مانند آياتى كه در آنها اين مباحث مطرح شده است:

*صاحب [[شريعت]] بودن برخى پيامبران ([[سوره شورى]]/13)،

*گرفتن پيمان شديد خداوند از بعضى پيامبران ( [[سوره احزاب]]/7)،

*وجود برخى حقايق قرآنى در صحف حضرت ابراهیم و حضرت موسی(عليهما السلام) ([[سوره اعلی]]/19)،

*نازل كردن خدا، تورات، انجيل و كتاب (قرآن) را بر موسى و عيسى و [[پیامبر خاتم]](صلى الله عليه وآله)و دادن شريعت به ايشان ([[سوره مائده]]/44ـ48) و... .

== «اولواالعزم» چه کسانی اند؟ ==

مراد از «اولواالعزم» برترين پيامبران الهى يعنى [[حضرت نوح]]، [[حضرت ابراهيم]]، [[حضرت موسى]]، [[حضرت عيسى]] و [[پیامبر اعظم]](عليهم السلام)اند؛ آنان كه سرور ديگر پيامبران و داراى نقش محورى هستند<ref>تفسیر نورالثقلين، ج‌5‌، ص‌23. </ref> و از احاطه تام به همه مظاهر برخوردارند، زيرا از ديدگاه [[عرفان|عرفانى]]، پيامبران به اذن خدا مربى موجودات و مظاهرند و همه آنها در دعوت و هدايت و تصرف در خلق و ساير لوازم نبوت مشترك بوده، امتياز مرتبه ايشان از يكديگر به واسطه احاطه و عدم احاطه بر همه مظاهر است و آنان كه از احاطه به همه مظاهر برخوردارند اولوا‌العزم ناميده مى‌شوند.<ref> شرح فصوص‌الحكم، ص‌146. </ref>

عزم پيامبران مذكور استوارى آنها در عمل به پيمان شديدى است كه خداوند در عهد نخست از آنان گرفته و از آن با نام «ميثاق غليظ» ياد كرده است: «و اِذ اَخَذنا مِنَ النَّبيّينَ مِيثـقَهُم و مِنكَ و مِن نُوح و اِبرهيمَ و موسى و عيسَى ابنِ مَريَمَ واَخَذنا مِنهُم ميثـقـًا غَليظـا» . ([[سوره احزاب]]/ 7)

اختلاف در كلمه «مِنْ» در تركيب «مِنَ الرُسُلِ» (احقاف/ 35) موجب شده تا برخى با «بيانيه» گرفتن آن، همه پيامبران الهى را اولوا‌العزم بدانند، در حالى كه بيشتر مفسران «مِنْ» را ظاهر در «تبعيض»و بيانيه بودن آن را خلاف تحقيق مى‌دانند.<ref> اضواء البيان، ج‌7، ص‌266. </ref>

آنان تنها برخى از پيامبران را اولوا‌العزم دانسته، براى اثبات نظر خويش به آياتى استشهاد كرده‌اند؛ از جمله آيه 115 [[سوره طه]]، كه خداوند درباره حضرت آدم فرمود: ما در او عزمى نيافتيم: «ولَقَد عَهِدنا اِلى ءادَمَ مِن قَبلُ فَنَسِىَ ولَم نَجِد لَهُ‌عَزمـا‌» و نيز آيه 48 [[سوره قلم]]، كه در آن رسول خويش را به صبر و شكيبايى فرمان داده و او را از شتاب در درخواست كيفر قوم خود نهى كرده است: «و لا تَكُن كَصاحِبِ الحوت».

==ویژگی پیامبران «اولواالعزم»==

اين پيامبران داراى دو ويژگى‌اند:

* آوردن شريعت جديد: «شَرَعَ لَكُم مِنَ الدّينِ ما وصّى بِهِ نوحـًا والَّذى اَوحَينا اِلَيكَ و ما وصَّينا بِهِ اِبرهيمَ و‌موسى و عيسى اَن اَقيموا الدّينَ ولا تَتَفَرَّقوا ... » (شورى/13)

* آوردن كتاب آسمانى مشتمل بر [[احكام]] و قوانين الهى كه برخى آيات به اين مطلب اشاره دارد؛ مانند آيه 19 سوره اعلى، كه از كتاب ابراهيم و موسى(عليهما السلام)با نام «صُحُف» ياد مى‌كند: «صُحُفِ اِبرهيمَ و موسى» و آيات 44 و 48 سوره مائده، كه به ذكر كتابهاى آسمانى [[تورات]] موسى و [[انجيل]] عيسى و كتاب (قرآن) رسول گرامى اسلام پرداخته است.

==پانویس==
<references/>

'''منبع:''' [http://www.maarefquran.com/Files/viewdmaarefBooks.php?bookId=5 دائرة المعارف قرآن كريم (جلد پنجم)]

'''نویسنده:''' محمد هادى ذبيح زاده روشن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۲:۰۱
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~{{مدخل دائرة المعارف\|~~[[~~دائرة المعارف قرآن کریم]]}}~~	+	#REDIRECT [[پیامبران اولوالعزم]]
−
−
−	'''کلیدواژه: اولواالعزم، پیامبران، شریعت، حضرت نوح علیه السلام، حضرت ابراهیم علیه السلام، حضرت موسی علیه السلام، حضرت عیسی علیه السلام، پیامبر خاتم'''
−
−	~~==معنای واژه «اولواالعزم»==~~
−
−	كلمه «اولوا» به معناى صاحبان و دارندگان<ref>لسان العرب، ج‌1، ص‌187، «الل».</ref> و «عزم» به معناى آهنگ و اراده كارى كردن <ref>لسان‌العرب، ج‌9، ص‌193؛ القاموس المحيط، ج‌2، ص‌1497، «عزم».</ref>، تصميم گرفتن قطعى و به دور از شك و ترديد بر انجام كارى، قاطعيت و جديت داشتن و صبر و استوارى داشتن در قصد انجام كار<ref>التحقيق، ج‌8‌، ص‌121؛ اقرب الموارد، ج‌3، ص‌542‌، «عزم».</ref> آمده است، بنابراين «اولواالعزم» كسانى هستند كه در تصميم خويش قاطع و در اراده خود استوارند.
−
−	~~==«اولواالعزم» در قرآن==~~
−
−	واژه تركيبى '''اولواالعزم''' تنها يك بار در [[قرآن كريم]] و در [[آيه]] 35 [[سوره احقاف]] بكار رفته است. در اين آيه خطاب به [[پیامبر\|رسول اكرم]] صلى الله عليه و آله آمده است: {{متن قرآن\|«فَاصبِر كَما صَبَرَ اولواالعَزمِ مِنَ الرُّسُلِ...»}} (پس شكيبايى كن، همچنان‌ كه [[پيامبران]] اولواالعزم شكيبايى كرده‌اند...)
−
−	~~در ذيل آيات ديگرى سخن از «اولواالعزم» به ميان آمده؛ مانند آياتى كه در آنها اين مباحث مطرح شده است:~~
−
−	* صاحب [[شريعت]] بودن برخى پيامبران ([[سوره شورى]]/13)
−	* گرفتن پيمان شديد خداوند از بعضى پيامبران ([[سوره احزاب]]/7)
−	* وجود برخى حقايق قرآنى در صحف حضرت ابراهیم و حضرت موسی عليهماالسلام ([[سوره اعلی]]/19)
−	* نازل كردن خدا، تورات، انجيل و كتاب (قرآن) را بر موسى و عيسى و [[پیامبر خاتم]] صلى الله عليه و آله و دادن شريعت به ايشان ([[سوره مائده]]/44ـ48) و...
−
−	~~==«اولواالعزم» چه کسانی اند؟==~~
−
−	مراد از «اولواالعزم» برترين پيامبران الهى يعنى [[حضرت نوح]]، [[حضرت ابراهيم]]، [[حضرت موسى]]، [[حضرت عيسى]] و [[پیامبر اعظم]] عليهم السلام اند؛ آنان كه سرور ديگر پيامبران و داراى نقش محورى هستند<ref>تفسیر نورالثقلين، ج‌5‌، ص‌23.</ref> و از احاطه تام به همه مظاهر برخوردارند زيرا از ديدگاه [[عرفان\|عرفانى]]، پيامبران به اذن خدا مربى موجودات و مظاهرند و همه آنها در دعوت و هدايت و تصرف در خلق و ساير لوازم نبوت مشترك بوده، امتياز مرتبه ايشان از يكديگر به واسطه احاطه و عدم احاطه بر همه مظاهر است و آنان كه از احاطه به همه مظاهر برخوردارند اولوا‌العزم ناميده مى‌شوند.<ref>شرح فصوص‌الحكم، ص‌146.</ref>
−
−	عزم پيامبران مذكور استوارى آنها در عمل به پيمان شديدى است كه خداوند در عهد نخست از آنان گرفته و از آن با نام «ميثاق غليظ» ياد كرده است: {{متن قرآن\|«و اِذ اَخَذنا مِنَ النَّبيّينَ مِيثقَهُم و مِنكَ و مِن نُوح و اِبرهيمَ و موسى و عيسَى ابنِ مَريَمَ واَخَذنا مِنهُم ميثقـًا غَليظا»}}. ([[سوره احزاب]]/ 7)
−
−	اختلاف در كلمه «مِنْ» در تركيب «مِنَ الرُسُلِ» ([[سوره احقاف]]/ 35) موجب شده تا برخى با «بيانيه» گرفتن آن، همه پيامبران الهى را اولوا‌العزم بدانند، در حالى كه بيشتر مفسران «مِنْ» را ظاهر در «تبعيض» و بيانيه بودن آن را خلاف تحقيق مى‌دانند.<ref>اضواء البيان، ج‌7، ص‌266.</ref>
−
−	آنان تنها برخى از پيامبران را اولوا‌العزم دانسته، براى اثبات نظر خويش به آياتى استشهاد كرده‌اند؛ از جمله آيه 115 [[سوره طه]] كه خداوند درباره حضرت آدم فرمود: ما در او عزمى نيافتيم: {{متن قرآن\|«ولَقَد عَهِدنا اِلى ءادَمَ مِن قَبلُ فَنَسِىَ ولَم نَجِد لَهُ‌عَزما‌»}} و نيز آيه 48 [[سوره قلم]] كه در آن رسول خويش را به صبر و شكيبايى فرمان داده و او را از شتاب در درخواست كيفر قوم خود نهى كرده است: {{متن قرآن\|«و لاتَكُن كَصاحِبِ الحوت»}}.
−
−	~~==ویژگی پیامبران «اولواالعزم»==~~
−
−	~~اين پيامبران داراى دو ويژگى‌اند:~~
−
−	* آوردن شريعت جديد: {{متن قرآن\|«شَرَعَ لَكُم مِنَ الدّينِ ما وصّى بِهِ نوحـًا والَّذى اَوحَينا اِلَيكَ و ما وصَّينا بِهِ اِبرهيمَ و‌ موسى و عيسى اَن اَقيموا الدّينَ ولا تَتَفَرَّقوا...»}}.([[سوره شورى]]/13)
−	* آوردن كتاب آسمانى مشتمل بر [[احكام]] و قوانين الهى كه برخى آيات به اين مطلب اشاره دارد؛ مانند آيه 19 [[سوره الاعلى]]، كه از كتاب ابراهيم و موسى عليهماالسلام با نام «صُحُف» ياد مى‌كند: «صُحُفِ اِبرهيمَ و موسى» و آيات 44 و 48 [[سوره مائده]] كه به ذكر كتاب هاى آسمانى [[تورات]] موسى و [[انجيل]] عيسى و كتاب (قرآن) رسول گرامى اسلام پرداخته است.
−
−	~~==پانویس==~~
−	~~<references/>~~
−
−	~~==منابع==~~
−	~~محمدهادى ذبيح زاده روشن، [http://www.maarefquran.com/Files/viewdmaarefBooks.php?bookId=5 دائرة المعارف قرآن كريم (جلد پنجم)].~~
−
−	~~[[رده:واژگان قرآنی]]~~
−	~~[[رده:~~پیامبران]]

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 ==«اولواالعزم» در قرآن==
-واژه تركيبى '''اولواالعزم''' تنها يك بار در [[قرآن كريم]] و در [[آيه]] 35 [[سوره احقاف]] بكار رفته است. در اين آيه خطاب به [[پیامبر|رسول اكرم]] صلى الله عليه و آله آمده است: «فَاصبِر كَما صَبَرَ اولواالعَزمِ مِنَ الرُّسُلِ...» (پس شكيبايى كن، همچنان‌ كه [[پيامبران]] اولواالعزم شكيبايى كرده‌اند...)
+واژه تركيبى '''اولواالعزم''' تنها يك بار در [[قرآن كريم]] و در [[آيه]] 35 [[سوره احقاف]] بكار رفته است. در اين آيه خطاب به [[پیامبر|رسول اكرم]] صلى الله عليه و آله آمده است: {{متن قرآن|«فَاصبِر كَما صَبَرَ اولواالعَزمِ مِنَ الرُّسُلِ...»}} (پس شكيبايى كن، همچنان‌ كه [[پيامبران]] اولواالعزم شكيبايى كرده‌اند...)
 در ذيل آيات ديگرى سخن از «اولواالعزم» به ميان آمده؛ مانند آياتى كه در آنها اين مباحث مطرح شده است:
@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۳: @@
 مراد از «اولواالعزم» برترين پيامبران الهى يعنى [[حضرت نوح]]، [[حضرت ابراهيم]]، [[حضرت موسى]]، [[حضرت عيسى]] و [[پیامبر اعظم]] عليهم السلام اند؛ آنان كه سرور ديگر پيامبران و داراى نقش محورى هستند<ref>تفسیر نورالثقلين، ج‌5‌، ص‌23.</ref> و از احاطه تام به همه مظاهر برخوردارند زيرا از ديدگاه [[عرفان|عرفانى]]، پيامبران به اذن خدا مربى موجودات و مظاهرند و همه آنها در دعوت و هدايت و تصرف در خلق و ساير لوازم نبوت مشترك بوده، امتياز مرتبه ايشان از يكديگر به واسطه احاطه و عدم احاطه بر همه مظاهر است و آنان كه از احاطه به همه مظاهر برخوردارند اولوا‌العزم ناميده مى‌شوند.<ref>شرح فصوص‌الحكم، ص‌146.</ref>
-عزم پيامبران مذكور استوارى آنها در عمل به پيمان شديدى است كه خداوند در عهد نخست از آنان گرفته و از آن با نام «ميثاق غليظ» ياد كرده است: «و اِذ اَخَذنا مِنَ النَّبيّينَ مِيثقَهُم و مِنكَ و مِن نُوح و اِبرهيمَ و موسى و عيسَى ابنِ مَريَمَ واَخَذنا مِنهُم ميثقـًا غَليظا». ([[سوره احزاب]]/ 7)
+عزم پيامبران مذكور استوارى آنها در عمل به پيمان شديدى است كه خداوند در عهد نخست از آنان گرفته و از آن با نام «ميثاق غليظ» ياد كرده است: {{متن قرآن|«و اِذ اَخَذنا مِنَ النَّبيّينَ مِيثقَهُم و مِنكَ و مِن نُوح و اِبرهيمَ و موسى و عيسَى ابنِ مَريَمَ واَخَذنا مِنهُم ميثقـًا غَليظا»}}. ([[سوره احزاب]]/ 7)
 اختلاف در كلمه «مِنْ» در تركيب «مِنَ الرُسُلِ» ([[سوره احقاف]]/ 35) موجب شده تا برخى با «بيانيه» گرفتن آن، همه پيامبران الهى را اولوا‌العزم بدانند، در حالى كه بيشتر مفسران «مِنْ» را ظاهر در «تبعيض» و بيانيه بودن آن را خلاف تحقيق مى‌دانند.<ref>اضواء البيان، ج‌7، ص‌266.</ref>
-آنان تنها برخى از پيامبران را اولوا‌العزم دانسته، براى اثبات نظر خويش به آياتى استشهاد كرده‌اند؛ از جمله آيه 115 [[سوره طه]] كه خداوند درباره حضرت آدم فرمود: ما در او عزمى نيافتيم: «ولَقَد عَهِدنا اِلى ءادَمَ مِن قَبلُ فَنَسِىَ ولَم نَجِد لَهُ‌عَزما‌» و نيز آيه 48 [[سوره قلم]] كه در آن رسول خويش را به صبر و شكيبايى فرمان داده و او را از شتاب در درخواست كيفر قوم خود نهى كرده است: «و لاتَكُن كَصاحِبِ الحوت».
+آنان تنها برخى از پيامبران را اولوا‌العزم دانسته، براى اثبات نظر خويش به آياتى استشهاد كرده‌اند؛ از جمله آيه 115 [[سوره طه]] كه خداوند درباره حضرت آدم فرمود: ما در او عزمى نيافتيم: {{متن قرآن|«ولَقَد عَهِدنا اِلى ءادَمَ مِن قَبلُ فَنَسِىَ ولَم نَجِد لَهُ‌عَزما‌»}} و نيز آيه 48 [[سوره قلم]] كه در آن رسول خويش را به صبر و شكيبايى فرمان داده و او را از شتاب در درخواست كيفر قوم خود نهى كرده است: {{متن قرآن|«و لاتَكُن كَصاحِبِ الحوت»}}.
 ==ویژگی پیامبران «اولواالعزم»==
@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 اين پيامبران داراى دو ويژگى‌اند:
-* آوردن شريعت جديد: «شَرَعَ لَكُم مِنَ الدّينِ ما وصّى بِهِ نوحـًا والَّذى اَوحَينا اِلَيكَ و ما وصَّينا بِهِ اِبرهيمَ و‌ موسى و عيسى اَن اَقيموا الدّينَ ولا تَتَفَرَّقوا...».([[سوره شورى]]/13)
+* آوردن شريعت جديد: {{متن قرآن|«شَرَعَ لَكُم مِنَ الدّينِ ما وصّى بِهِ نوحـًا والَّذى اَوحَينا اِلَيكَ و ما وصَّينا بِهِ اِبرهيمَ و‌ موسى و عيسى اَن اَقيموا الدّينَ ولا تَتَفَرَّقوا...»}}.([[سوره شورى]]/13)
 * آوردن كتاب آسمانى مشتمل بر [[احكام]] و قوانين الهى كه برخى آيات به اين مطلب اشاره دارد؛ مانند آيه 19 [[سوره الاعلى]]، كه از كتاب ابراهيم و موسى عليهماالسلام با نام «صُحُف» ياد مى‌كند: «صُحُفِ اِبرهيمَ و موسى» و آيات 44 و 48 [[سوره مائده]] كه به ذكر كتاب هاى آسمانى [[تورات]] موسى و [[انجيل]] عيسى و كتاب (قرآن) رسول گرامى اسلام پرداخته است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ دسامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۶:۳۸
سطر ۴۱:		سطر ۴۱:
	==منابع==		==منابع==
	محمدهادى ذبيح زاده روشن، [http://www.maarefquran.com/Files/viewdmaarefBooks.php?bookId=5 دائرة المعارف قرآن كريم (جلد پنجم)].		محمدهادى ذبيح زاده روشن، [http://www.maarefquran.com/Files/viewdmaarefBooks.php?bookId=5 دائرة المعارف قرآن كريم (جلد پنجم)].
		+
		+	[[رده:واژگان قرآنی]]
		+	[[رده:پیامبران]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{بخشی از یک کتاب}}
+{{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
 ==معنای واژه «اولواالعزم»==
-كلمه «اولوا» به معناى صاحبان و دارندگان<ref> لسان العرب، ج‌1، ص‌187، «الل». </ref> و «عزم» به معناى آهنگ و اراده كارى كردن<ref>لسان‌العرب، ج‌9، ص‌193؛ القاموس المحيط، ج‌2، ص‌1497، «عزم». </ref>، تصميم گرفتن قطعى و به دور از شك و ترديد بر انجام كارى، قاطعيت و جديت داشتن و صبر و استوارى داشتن در قصد انجام كار<ref>  التحقيق، ج‌8‌، ص‌121؛ اقرب الموارد، ج‌3، ص‌542‌، «عزم». </ref> آمده است، بنابراين، «اولوا العزم» كسانى هستند كه در تصميم خويش قاطع و در اراده خود استوارند.
+كلمه «اولوا» به معناى صاحبان و دارندگان<ref>لسان العرب، ج‌1، ص‌187، «الل».</ref> و «عزم» به معناى آهنگ و اراده كارى كردن <ref>لسان‌العرب، ج‌9، ص‌193؛ القاموس المحيط، ج‌2، ص‌1497، «عزم».</ref>، تصميم گرفتن قطعى و به دور از شك و ترديد بر انجام كارى، قاطعيت و جديت داشتن و صبر و استوارى داشتن در قصد انجام كار<ref>التحقيق، ج‌8‌، ص‌121؛ اقرب الموارد، ج‌3، ص‌542‌، «عزم».</ref> آمده است، بنابراين «اولواالعزم» كسانى هستند كه در تصميم خويش قاطع و در اراده خود استوارند.
-== «اولواالعزم» چه کسانی اند؟ ==
+واژه تركيبى '''اولواالعزم''' تنها يك بار در [[قرآن كريم]] و در [[آيه]] 35 [[سوره احقاف]] بكار رفته است. در اين آيه خطاب به [[پیامبر|رسول اكرم]] صلى الله عليه و آله آمده است: «فَاصبِر كَما صَبَرَ اولواالعَزمِ مِنَ الرُّسُلِ...» (پس شكيبايى كن، همچنان‌ كه [[پيامبران]] اولواالعزم شكيبايى كرده‌اند...)
-مراد از «اولواالعزم» برترين پيامبران الهى يعنى [[حضرت نوح]]، [[حضرت ابراهيم]]، [[حضرت موسى]]، [[حضرت عيسى]] و [[پیامبر اعظم]](عليهم السلام)اند؛ آنان كه سرور ديگر پيامبران و داراى نقش محورى هستند<ref>تفسیر نورالثقلين، ج‌5‌، ص‌23. </ref> و از احاطه تام به همه مظاهر برخوردارند، زيرا از ديدگاه [[عرفان|عرفانى]]، پيامبران به اذن خدا مربى موجودات و مظاهرند و همه آنها در دعوت و هدايت و تصرف در خلق و ساير لوازم نبوت مشترك بوده، امتياز مرتبه ايشان از يكديگر به واسطه احاطه و عدم احاطه بر همه مظاهر است و آنان كه از احاطه به همه مظاهر برخوردارند اولوا‌العزم ناميده مى‌شوند.<ref> شرح فصوص‌الحكم، ص‌146. </ref>
+در ذيل آيات ديگرى سخن از «اولواالعزم» به ميان آمده؛ مانند آياتى كه در آنها اين مباحث مطرح شده است:
-عزم پيامبران مذكور استوارى آنها در عمل به پيمان شديدى است كه خداوند در عهد نخست از آنان گرفته و از آن با نام «ميثاق غليظ» ياد كرده است: «و اِذ اَخَذنا مِنَ النَّبيّينَ مِيثـقَهُم و مِنكَ و مِن نُوح و اِبرهيمَ و موسى و عيسَى ابنِ مَريَمَ واَخَذنا مِنهُم ميثـقـًا غَليظـا» . ([[سوره احزاب]]/ 7)
+==«اولواالعزم» چه کسانی اند؟==
-اختلاف در كلمه «مِنْ» در تركيب «مِنَ الرُسُلِ» (احقاف/ 35) موجب شده تا برخى با «بيانيه» گرفتن آن، همه پيامبران الهى را اولوا‌العزم بدانند، در حالى كه بيشتر مفسران «مِنْ» را ظاهر در «تبعيض»و بيانيه بودن آن را خلاف تحقيق مى‌دانند.<ref> اضواء البيان، ج‌7، ص‌266. </ref>
+عزم پيامبران مذكور استوارى آنها در عمل به پيمان شديدى است كه خداوند در عهد نخست از آنان گرفته و از آن با نام «ميثاق غليظ» ياد كرده است: «و اِذ اَخَذنا مِنَ النَّبيّينَ مِيثقَهُم و مِنكَ و مِن نُوح و اِبرهيمَ و موسى و عيسَى ابنِ مَريَمَ واَخَذنا مِنهُم ميثقـًا غَليظا». ([[سوره احزاب]]/ 7)
-آنان تنها برخى از پيامبران را اولوا‌العزم دانسته، براى اثبات نظر خويش به آياتى استشهاد كرده‌اند؛ از جمله آيه 115 [[سوره طه]]، كه خداوند درباره حضرت آدم فرمود: ما در او عزمى نيافتيم: «ولَقَد عَهِدنا اِلى ءادَمَ مِن قَبلُ فَنَسِىَ ولَم نَجِد لَهُ‌عَزمـا‌» و نيز آيه 48 [[سوره قلم]]، كه در آن رسول خويش را به صبر و شكيبايى فرمان داده و او را از شتاب در درخواست كيفر قوم خود نهى كرده است: «و لا تَكُن كَصاحِبِ الحوت».
+اختلاف در كلمه «مِنْ» در تركيب «مِنَ الرُسُلِ» ([[سوره احقاف]]/ 35) موجب شده تا برخى با «بيانيه» گرفتن آن، همه پيامبران الهى را اولوا‌العزم بدانند، در حالى كه بيشتر مفسران «مِنْ» را ظاهر در «تبعيض» و بيانيه بودن آن را خلاف تحقيق مى‌دانند.<ref>اضواء البيان، ج‌7، ص‌266.</ref>
 ==ویژگی پیامبران «اولواالعزم»==
@@ سطر ۴۳: / سطر ۳۳: @@
 اين پيامبران داراى دو ويژگى‌اند:
-* آوردن شريعت جديد: «شَرَعَ لَكُم مِنَ الدّينِ ما وصّى بِهِ نوحـًا والَّذى اَوحَينا اِلَيكَ و ما وصَّينا بِهِ اِبرهيمَ و‌موسى و عيسى اَن اَقيموا الدّينَ ولا تَتَفَرَّقوا ... » (شورى/13)
+* آوردن شريعت جديد: «شَرَعَ لَكُم مِنَ الدّينِ ما وصّى بِهِ نوحـًا والَّذى اَوحَينا اِلَيكَ و ما وصَّينا بِهِ اِبرهيمَ و‌ موسى و عيسى اَن اَقيموا الدّينَ ولا تَتَفَرَّقوا...».([[سوره شورى]]/13)
+* آوردن كتاب آسمانى مشتمل بر [[احكام]] و قوانين الهى كه برخى آيات به اين مطلب اشاره دارد؛ مانند آيه 19 [[سوره الاعلى]]، كه از كتاب ابراهيم و موسى عليهماالسلام با نام «صُحُف» ياد مى‌كند: «صُحُفِ اِبرهيمَ و موسى» و آيات 44 و 48 [[سوره مائده]] كه به ذكر كتاب هاى آسمانى [[تورات]] موسى و [[انجيل]] عيسى و كتاب (قرآن) رسول گرامى اسلام پرداخته است.
 ==پانویس==
 <references/>
+==منابع==
-'''منبع:''' [http://www.maarefquran.com/Files/viewdmaarefBooks.php?bookId=5 دائرة المعارف قرآن كريم (جلد پنجم)]
+محمدهادى ذبيح زاده روشن، [http://www.maarefquran.com/Files/viewdmaarefBooks.php?bookId=5 دائرة المعارف قرآن كريم (جلد پنجم)].