اهل ذمه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* گواهى دادن اهل ذمّه */

2026-04-14T08:18:28Z

‏گواهى دادن اهل ذمّه

Mohammadi در ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۶

2026-04-14T08:16:41Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۸

2026-04-13T11:38:33Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۵

2024-06-29T15:15:58Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۲

2024-06-29T11:42:46Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۰۷

2019-09-26T06:07:26Z

Sedaghat در ‏۱۸ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۱۱

2013-10-18T07:11:07Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۲:۱۳

2013-02-12T12:13:53Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۴۷

2013-01-01T10:47:43Z

نمایش تغییرات

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|دائرة المعارف قرآن کریم}} toc غيرمسلمانان مقيم در سرزم...' ایجاد کرد

2012-11-12T06:32:26Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|دائرة المعارف قرآن کریم}} __toc__ غيرمسلمانان مقيم در سرزم...' ایجاد کرد

نمایش تغییرات

@@ سطر ۷۶: / سطر ۷۶: @@
 برخى از فقیهان با استناد به جمله «اِن اَنتُم ضَرَبتُم فِى الاَرض» گفته‌اند: شهادت اهل ذمه تنها در سفر پذیرفته است؛<ref>مختلف‌الشیعه، ج۸‌، ص۵۱۷‌ـ۵۲۱‌؛ جامع‌المدارک، ج‌۶‌، ص‌۱۰۲؛ المبسوط، سرخسى، ج‌۸‌، ص‌۱۸۷.</ref> ولى بسیارى از فقیهان حکم مزبور را منوط به تحقق این شرط ندانسته‌اند.<ref>تحریر الاحکام، ج‌۳، ص‌۳۸۴؛ مسالک الافهام، ج‌۶‌، ص‌۲۰۳‌ـ‌۲۰۴.</ref>
-در ادامه آیه خطاب به مسلمانان آمده که اگر در شهادت اهل ذمّه تردید دارید آنان را پس از [[نماز]] چنین [[سوگند]] دهید که حاضر نیستند شهادت خود را با مال دنیا معاوضه کرده یا کتمان کنند: {{متن قرآن|«... تَحْبِسُونَهُمَا مِنْ بَعْدِ الصَّلَاةِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَنًا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَىٰ ۙ وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذًا لَمِنَ الْآثِمِينَ»}}<ref name=":3" />. مقصود از نماز در آیه، نماز عصر یا نماز ظهر و عصر مسلمانان است. برخى نیز گفته‌اند: مقصود نماز و [[عبادت]] اهل ذمّه است.<ref>مجمع‌البیان، ج‌۳، ص‌۳۹۷؛ تفسیر قرطبى، ج‌۶‌، ص‌۲۲۸.</ref> اما در مقابل، شهادت مسلمانان بر‌ ضد اهل ذمه پذیرفته است، به دلیل روایاتى که از پیامبر صلى الله علیه وآله و [[اهل‌ بیت]] علیهم السلام نقل شده، چنان‌که آیه {{متن قرآن|«وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ ...»}}<ref>[[آیه 143 سوره بقره|سوره بقره، آیه 143.]]</ref> نیز به این مطلب اشعار دارد.<ref>جواهرالکلام، ج‌۴۱، ص‌۲۲.</ref>
+در ادامه آیه خطاب به مسلمانان آمده که اگر در شهادت اهل ذمّه تردید دارید آنان را پس از [[نماز]] چنین [[سوگند]] دهید که حاضر نیستند شهادت خود را با مال دنیا معاوضه کرده یا کتمان کنند: {{متن قرآن|«... تَحْبِسُونَهُمَا مِنْ بَعْدِ الصَّلَاةِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَنًا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَىٰ ۙ وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذًا لَمِنَ الْآثِمِينَ»}}<ref name=":3" />. مقصود از نماز در آیه، نماز عصر یا نماز ظهر و عصر مسلمانان است. برخى نیز گفته‌اند: مقصود نماز و [[عبادت]] اهل ذمّه است.<ref>مجمع‌البیان، ج‌۳، ص‌۳۹۷؛ تفسیر قرطبى، ج‌۶‌، ص‌۲۲۸.</ref> اما در مقابل، شهادت مسلمانان بر‌ ضد اهل ذمه پذیرفته است، به دلیل روایاتى که از پیامبر صلى الله علیه وآله و [[اهل‌ بیت]] علیهم السلام نقل شده، چنان‌که آیه {{متن قرآن|«وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ ...»}}<ref>[[آیه 143 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۴۳.]]</ref> نیز به این مطلب اشعار دارد.<ref>جواهرالکلام، ج‌۴۱، ص‌۲۲.</ref>
 ===احکام جزایى اهل ذمّه===

@@ سطر ۷۶: / سطر ۷۶: @@
 ===گواهى دادن اهل ذمّه===
-در صورت امكان و اختيار، شاهدان بايد مسلمان و عادل باشند؛<ref>جواهرالكلام، ج‌28، ص‌346؛ فقه القرآن، ج‌1، ص‌417.</ref> اما در فرض وجود ضرورت و دسترسى نداشتن به مسلمان عادل، شهادت اهل ذمّه عادل در دين خودشان بر اموال قابل پذيرش دانسته شده است:<ref> جواهرالكلام، ج‌28، ص‌347؛ تحريرالوسيله، ج‌2، ص‌398.</ref> {{متن قرآن|«ياَيُّهَا الَّذينَ ءامَنوا شَهدَةُ بَينِكُم اِذا حَضَرَ اَحَدَكُمُ المَوتُ حينَ الوَصِيَّةِ اثنانِ ذَوا عَدل مِنكُم اَو ءاخَرانِ مِن غَيرِكُم اِن اَنتُم ضَرَبتُم فِى‌الاَرضِ فَاَصبَتكُم مُصيبَةُ المَوت»}}. ([[سوره مائده]]/5‌،106) مقصود از «ذَوا عَدل مِنكُم» مسلمانان عادل هستند كه در مرتبه اول قرار داشته<ref>مجمع‌البيان، ج‌3، ص‌396؛ فقه القرآن، ج‌1، ص‌417.</ref> و مقصود از «ءاخَرانِ مِن غَيرِكُم» به نظر بيشتر مفسران اهل ذمّه‌اند<ref>جامع‌البيان، مج‌5‌، ج‌7، ص‌140‌ـ‌141؛ مجمع‌البيان، ج‌3، ص‌396‌ـ‌397؛ جواهرالكلام، ج‌28، ص‌349.</ref> كه در صورت دسترسى نداشتن به شاهدان عادل و مسلمان مى‌توانند به نفع يا ضرر مسلمانان در وصيت شهادت دهند.<ref> الخلاف، ج‌6‌، ص‌272؛ ايضاح الفوائد، ج‌2، ص‌634‌؛ الحاوى الكبير، ج‌13، ص‌5‌.</ref>
+در صورت امكان و اختيار، شاهدان بايد مسلمان و عادل باشند؛<ref>جواهرالكلام، ج‌28، ص‌346؛ فقه القرآن، ج‌1، ص‌417.</ref> اما در فرض وجود ضرورت و دسترسى نداشتن به مسلمان عادل، شهادت اهل ذمّه عادل در دين خودشان بر اموال قابل پذيرش دانسته شده است:<ref> جواهرالكلام، ج‌28، ص‌347؛ تحريرالوسيله، ج‌2، ص‌398.</ref> {{متن قرآن|«ياَيُّهَا الَّذينَ ءامَنوا شَهدَةُ بَينِكُم اِذا حَضَرَ اَحَدَكُمُ المَوتُ حينَ الوَصِيَّةِ اثنانِ ذَوا عَدل مِنكُم اَو ءاخَرانِ مِن غَيرِكُم اِن اَنتُم ضَرَبتُم فِى‌الاَرضِ فَاَصبَتكُم مُصيبَةُ المَوت»}}. ([[سوره مائده]]/5‌،106) مقصود از {{متن قرآن|«ذَوا عَدل مِنكُم»}} مسلمانان عادل هستند كه در مرتبه اول قرار داشته<ref>مجمع‌البيان، ج‌3، ص‌396؛ فقه القرآن، ج‌1، ص‌417.</ref> و مقصود از {{متن قرآن|«ءاخَرانِ مِن غَيرِكُم»}} به نظر بيشتر مفسران اهل ذمّه‌اند<ref>جامع‌البيان، مج‌5‌، ج‌7، ص‌140‌ـ‌141؛ مجمع‌البيان، ج‌3، ص‌396‌ـ‌397؛ جواهرالكلام، ج‌28، ص‌349.</ref> كه در صورت دسترسى نداشتن به شاهدان عادل و مسلمان مى‌توانند به نفع يا ضرر مسلمانان در وصيت شهادت دهند.<ref> الخلاف، ج‌6‌، ص‌272؛ ايضاح الفوائد، ج‌2، ص‌634‌؛ الحاوى الكبير، ج‌13، ص‌5‌.</ref>
 برخى از فقيهان با استناد به جمله «اِن اَنتُم ضَرَبتُم فِى الاَرض» گفته‌اند: شهادت اهل ذمه تنها در سفر پذيرفته است؛<ref>مختلف‌الشيعه، ج8‌، ص517‌ـ521‌؛ جامع‌المدارك، ج‌6‌، ص‌102؛ المبسوط، سرخسى، ج‌8‌، ص‌187.</ref> ولى بسيارى از فقيهان حكم مزبور را منوط به تحقق اين شرط ندانسته‌اند.<ref>تحرير الاحكام، ج‌3، ص‌384؛ مسالك الافهام، ج‌6‌، ص‌203‌ـ‌204.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
-__toc__
+==ریشه لغوی==
-غيرمسلمانان مقيم در سرزمين اسلامى، به موجب قرارداد ذمّه.
+اهل در لغت به معناى خانواده، شايسته و سزاوار، ساكن، پيرو كيش يا نظر يا طريقه‌اى خاص و نيز معانى ديگر<ref>ترتيب‌العين، ص‌289؛ التحقيق، ج‌3، ص‌308، «ذمّ».</ref> و ذمّه از ريشه «ذ‌ـ‌م‌ـ‌م» به معناى سرزنش كردن آمده است.<ref>مجمع‌البحرين، ج‌1، ص‌128؛ لغت‌نامه، ج‌3، ص‌3148‌ـ‌3150.</ref> به نوشته ابن‌فارس عهد و پيمان را از آن رو ذمام گفته‌اند كه انسان با زير پا گذاشتن آن سرزنش مى‌شود.<ref>مقاييس اللغه، ج‌2، ص‌346، «ذمّ».</ref>
-اهل در لغت به معناى خانواده، شايسته و سزاوار، ساكن، پيرو كيش يا نظر يا طريقه‌اى خاص و نيز معانى ديگر<ref>ترتيب‌العين، ص‌289؛ التحقيق، ج‌3، ص‌308، «ذمّ».</ref> و ذمّه از ريشه «ذ‌ـ‌م‌ـ‌م» به معناى سرزنش كردن آمده است.<ref>مجمع‌البحرين، ج‌1، ص‌128؛ لغت‌نامه، ج‌3، ص‌3148‌ـ‌3150.</ref> به نوشته ابن‌فارس عهد و پيمان را از آن رو ذمام گفته‌اند كه انسان با زير پا گذاشتن آن سرزنش مى‌شود.<ref>مقاييس اللغه، ج‌2، ص‌346، «ذمّ».</ref>
+==اهل ذمه در اصطلاح فقهی==
-ابوعبيد ذمّه را به معناى امان دانسته<ref>مقاييس اللغه، ج‌2، ص‌345‌ـ‌346؛ مجمع‌البحرين، ج‌2، ص‌103، «ذمّ».</ref> و برخى ديگر آن را به معناى عهد و ضمان مى‌دانند<ref>مجمع‌البحرين، ج‌2، ص‌103؛ مصطلحات‌الفقه، ص‌264.</ref> و در اصطلاح [[فقه]] عقد و قراردادى است كه ميان مسلمانان و برخى از غيرمسلمانان منعقد مى‌گردد<ref>مصطلحات الفقه، ص‌264.</ref> و به موجب آن، اين افراد ملزم به پرداخت جزيه و رعايت شرايطى ديگر شده و در برابر، حكومت اسلامى موظف است از مال، جان و ديگر حقوق آنان حراست كند.<ref>الفقه الاسلامى، ج‌8‌، ص‌5879‌.</ref>
+ذمه در اصطلاح [[فقه]] عقد و قراردادى است كه ميان مسلمانان و برخى از غيرمسلمانان منعقد مى‌گردد<ref>مصطلحات الفقه، ص‌264.</ref> و به موجب آن، اين افراد ملزم به پرداخت جزيه و رعايت شرايطى ديگر شده و در برابر، حكومت اسلامى موظف است از مال، جان و ديگر حقوق آنان حراست كند.<ref>الفقه الاسلامى، ج‌8‌، ص‌5879‌.</ref>
 به كسانى كه اين قرارداد با آنان منعقد مى‌گردد «اهل ذمّه» مى‌گويند. سبب نامگذارى اهل ذمّه به اين نام آن است كه با دادن جزيه، مال و جانشان در امنيت قرار مى‌گيرد<ref>مقاييس اللغه، ج‌2، ص‌346.</ref> يا آن كه با بستن قرارداد ذمّه در پيمان و ضمان مسلمانان داخل مى‌شوند.<ref>مجمع البحرين، ج‌2، ص‌103؛ مصطلحات الفقه، ص‌264.</ref>

@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 در دوران زندگى پيامبر در [[مكه]] ملاقات ها و گفتگوهايى با اهل كتاب گزارش شده؛<ref>السيرة‌النبويه، ج‌2، ص‌391 - 392.</ref> ولى چون [[اسلام]] نوپا بوده و حكومتى تشكيل نگرديده بود اين ملاقات ها به قراردادى با اهل كتاب نينجاميد؛ اما پس از هجرت آن حضرت به [[مدينه]] و تشكيل حكومت اسلامى و همجوارى با برخى اهل كتاب، از جمله يهوديان بنى‌قريظه و بنى‌نضير و بنى قينقاع، پيامبر با آنان عهدنامه‌هايى امضا كرد كه نخستين منشور زندگى مسالمت‌آميز ميان پيروان اديان الهى به شمار مى‌رود.
-برخى بندهاى اين پيمان‌نامه‌ها بدين قرار است: يهوديان و مسلمانان امت واحدى را تشكيل مى‌دهند و هر يك از آنان در دين و عقايد خود آزاد هستند. يهوديان حق ندارند دشمنان مسلمانان را با زبان يا دست يا دادن سلاح آشكارا يا مخفيانه يارى كنند و در غير اين صورت جان و مال آنان حرمت ندارد و مسلمانان مى‌توانند زنان و فرزندان آنان را به اسارت بگيرند. تا زمانى كه مسلمانان در حال جنگ باشند يهوديان در هزينه اين جنگ ها شريك‌اند؛<ref>بحارالانوار، ج19، ص110‌ـ‌111؛ مكاتيب‌الرسول، ج‌3، ص‌54 - 55‌.</ref> اما پس از مدتى آنان پيمان خود را شكسته، حتى برخى از آنان ضمن همكارى كردن با مشركان، تصميم گرفتند پيامبر اسلام را به شهادت رسانند<ref>مجمع‌البيان، ج‌9، ص‌386؛ التفسيرالكبير، ج‌29، ص‌278.</ref> كه در پى نقض عهد از سوى يهوديان بنى‌نضير قبل از واقعه اُحُد پيامبر قلعه آنان را محاصره كرد و با قطع كردن نخلهايشان آنها را به ترك سرزمين خود و خروج از [[مدينه]] و جزيرة‌العرب وادار كرد. برخى آيات [[سوره حشر]]/59 در اين باره نازل گرديد؛ از جمله آيات {{متن قرآن|«هُوَ‌الَّذى اَخرَجَ الَّذينَ كَفَروا مِن اَهلِ الكِتبِ مِن ديرِهِم لاَِوَّلِ الحَشرِ ما ظَنَنتُم اَن يَخرُجوا وظَنّوا اَنَّهُم مانِعَتُهُم حُصونُهُم مِنَ اللّهِ... لَولا اَن كَتَبَ اللّهُ عَلَيهِمُ الجَلاءَ لَعَذَّبَهُم فِى الدُّنيا... ذلِكَ بِاَنَّهُم شاقُّوا اللّهَ و رَسولَهُ و مَن يُشاقِّ اللّهَ فَاِنَّ‌اللّهَ شَديدُ العِقاب»}}. ([[سوره حشر]]/59‌، 2 ـ 4) به نظر برخى مفسران بيرون راندن بنى‌نضير نخستين اخراج دسته جمعى اهل ذمّه از جزيرة‌العرب به شمار مى‌رود.<ref>مجمع البيان، ج‌9، ص‌387، فتح القدير، ج‌5‌، ص‌195؛ الصحيح من سيره، ج‌8‌، ص‌164.</ref> البته برخى محققان در اهل ذمّه بودن اينان ترديد كرده‌اند.<ref>احكام الذميين والمستأمنين، ص‌22؛ مكاتيب الرسول، ج‌3، ص‌52‌ـ‌53‌.</ref>
+برخى بندهاى اين پيمان‌نامه‌ها بدين قرار است: يهوديان و مسلمانان امت واحدى را تشكيل مى‌دهند و هر يك از آنان در دين و عقايد خود آزاد هستند. يهوديان حق ندارند دشمنان مسلمانان را با زبان يا دست يا دادن سلاح آشكارا يا مخفيانه يارى كنند و در غير اين صورت جان و مال آنان حرمت ندارد و مسلمانان مى‌توانند زنان و فرزندان آنان را به اسارت بگيرند. تا زمانى كه مسلمانان در حال جنگ باشند يهوديان در هزينه اين جنگ ها شريك‌اند؛<ref>بحارالانوار، ج19، ص110‌ـ‌111؛ مكاتيب‌الرسول، ج‌3، ص‌54 - 55‌.</ref> اما پس از مدتى آنان پيمان خود را شكسته، حتى برخى از آنان ضمن همكارى كردن با مشركان، تصميم گرفتند پيامبر اسلام را به شهادت رسانند<ref>مجمع‌البيان، ج‌9، ص‌386؛ التفسيرالكبير، ج‌29، ص‌278.</ref> كه در پى نقض عهد از سوى يهوديان بنى‌نضير قبل از واقعه اُحُد پيامبر قلعه آنان را محاصره كرد و با قطع كردن نخلهايشان آنها را به ترك سرزمين خود و خروج از [[مدينه]] و جزيرة‌العرب وادار كرد. برخى آيات [[سوره حشر]]/59 در اين باره نازل گرديد؛ از جمله آيات {{متن قرآن|«هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِن دِيَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنتُمْ أَن يَخْرُجُوا وَظَنُّوا أَنَّهُم مَّانِعَتُهُمْ حُصُونُهُم مِّنَ اللَّهِ... وَلَوْلَا أَن كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْجَلَاء لَعَذَّبَهُمْ فِي الدُّنْيَا... ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَمَن يُشَاقِّ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ»}}. ([[سوره حشر]]/59‌، 2 ـ 4) به نظر برخى مفسران بيرون راندن بنى‌نضير نخستين اخراج دسته جمعى اهل ذمّه از جزيرة‌العرب به شمار مى‌رود.<ref>مجمع البيان، ج‌9، ص‌387، فتح القدير، ج‌5‌، ص‌195؛ الصحيح من سيره، ج‌8‌، ص‌164.</ref> البته برخى محققان در اهل ذمّه بودن اينان ترديد كرده‌اند.<ref>احكام الذميين والمستأمنين، ص‌22؛ مكاتيب الرسول، ج‌3، ص‌52‌ـ‌53‌.</ref>
 بنى‌قريظه گروه ديگر يهود نيز در سال پنجم هجرت پيمان خود را شكستند.<ref>السيرة‌النبويه، ج‌3، ص‌50‌ـ‌53‌، 62‌ـ‌63‌؛ تاريخ طبرى، ج‌2، ص‌98.</ref> در پى اين نقض عهد پيامبر پس از محاصره 25 روزه سرزمين آنان مردانشان را كشت و زنانشان را اسير و اموال و سرزمين آنان را تصرف كرد:<ref>مجمع البيان، ج‌8‌، ص‌552‌؛ زادالمسير، ج‌6‌، ص‌196.</ref> {{متن قرآن|«و اَنزَلَ الَّذينَ ظهَروهُم مِن اَهلِ الكِتبِ مِن صَياصيهِم وقَذَفَ فى قُلوبِهِمُ الرُّعبَ فَريقـًا تَقتُلونَ و تَأسِرونَ فَريقا × واَورَثَكُم اَرضَهُم و ديرَهُم و اَمولَهُم واَرضـًا لَم تَطَوها و كانَ اللّهُ عَلى كُلِّ شَىء قَديرا»}}. ([[سوره احزاب]]/33، 26 ـ 27)
@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 به نظر برخى آيات 55 ـ 56 [[سوره انفال]]/8 نيز درباره نقض عهد بنى‌قريظه نازل گرديد؛<ref>مجمع‌البيان، ج‌4، ص‌849‌؛ تفسير قرطبى، ج‌8‌، ص‌21.</ref> همچنين قرآن در آيه 58 [[سوره انفال]]/8 به [[پيامبر اسلام]] اجازه داده كه عهد خود را با عهدشكنان نقض كند: {{متن قرآن|«و اِمّا تَخافَنَّ مِن قَوم خِيانَةً فَانبِذ اِلَيهِم عَلى سَواء اِنَّ اللّهَ لايُحِبُّ الخائِنين»}}. طبق رواياتِ شأن نزول، آيه فوق در مورد نقض عهد يهود بنى‌قينقاع نازل شد<ref>مجمع‌البيان، ج‌4، ص‌850‌؛ الطبقات، ج‌2، ص‌21‌ـ‌22.</ref> كه در پى آن [[پيامبر‌ اسلام]] صلى الله عليه و آله آنان را محاصره و پس از گرفتن اموالشان آنان را از‌ [[مدينه]] بيرون راند.<ref>الطبقات، ج‌2، ص‌21‌ـ‌22؛ عيون الاثر، ج‌1، ص‌343‌ـ‌344.</ref>
-در سال نهم هجرى و با نزول آيه‌ 29 [[سوره توبه]]/9 پيامبر مأمور گشت تا به آن دسته از اهل كتاب كه به دين حق نگرويده بودند اعلام جنگ كند، مگر اين كه جزيه بپردازند و از عناد و دشمنى با مسلمانان دست كشند: {{متن قران|«قتِلُوا‌الَّذينَ لايُؤمِنونَ بِاللّهِ ولابِاليَومِ الأخِرِ ولا يُحَرِّمونَ ما حَرَّمَ اللّهُ ورَسولُهُ ولايَدينونَ دينَ الحَقِّ مِنَ الَّذينَ اوتواالكِتبَ حَتّى يُعطوا الجِزيَةَ عَن يَد وهُم صغِرون»}}. به نظر برخى مؤلفان با نزول آيه فوق حكم گرفتن جزيه از اهل ذمّه تشريع گرديد.<ref>احكام الذميين والمستأمنين، ص‌22؛ تفسير قرطبى، ج‌8‌، ص‌70.</ref>
+در سال نهم هجرى و با نزول آيه‌ 29 [[سوره توبه]]/9 پيامبر مأمور گشت تا به آن دسته از اهل كتاب كه به دين حق نگرويده بودند اعلام جنگ كند، مگر اين كه جزيه بپردازند و از عناد و دشمنى با مسلمانان دست كشند: {{متن قرآن|«قتِلُوا‌الَّذينَ لايُؤمِنونَ بِاللّهِ ولابِاليَومِ الأخِرِ ولا يُحَرِّمونَ ما حَرَّمَ اللّهُ ورَسولُهُ ولايَدينونَ دينَ الحَقِّ مِنَ الَّذينَ اوتواالكِتبَ حَتّى يُعطوا الجِزيَةَ عَن يَد وهُم صغِرون»}}. به نظر برخى مؤلفان با نزول آيه فوق حكم گرفتن جزيه از اهل ذمّه تشريع گرديد.<ref>احكام الذميين والمستأمنين، ص‌22؛ تفسير قرطبى، ج‌8‌، ص‌70.</ref>
 پس از نزول اين آيه، پيامبر نامه‌اى به مسيحيان نجران مبنى بر پذيرش اسلام يا پرداخت جزيه به حكومت اسلامى نوشت.<ref>بحارالانوار، ج‌21، ص‌285، مكاتيب الرسول، ج‌2، ص‌489، الميزان، ج‌3، ص‌233.</ref> مسيحيان نجران پس از دريافت نامه به [[مدينه]] آمدند و پس از انجام مذاكراتى از پذيرش [[اسلام]] و مباهله امتناع ورزيده، حاضر شدند به مسلمانان جزيه بپردازند.<ref>مجمع‌البيان، ج‌2، ص‌762؛ تفسير قرطبى، ج‌4، ص‌66‌ـ‌67‌.</ref>

اهل ذمه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* گواهى دادن اهل ذمّه */

Mohammadi در ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۶

Mohammadi در ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۸

مهدی موسوی در ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۵

مهدی موسوی در ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۲

Aghajani در ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۰۷

Sedaghat در ‏۱۸ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۱۱

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۲:۱۳

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۴۷

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|دائرة المعارف قرآن کریم}} __toc__ غيرمسلمانان مقيم در سرزم...' ایجاد کرد

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|دائرة المعارف قرآن کریم}} toc غيرمسلمانان مقيم در سرزم...' ایجاد کرد