انس به خدا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۶ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۶

2024-06-16T11:46:00Z

مهدی موسوی در ‏۱۶ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۵

2024-06-16T11:45:31Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۹ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۳۰

2020-03-09T12:30:38Z

Aghajani در ‏۹ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۳۰

2020-03-09T12:30:15Z

سید مهدی خدایی در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۰۳

2016-01-23T10:03:17Z

بهرامی: تصحیح الگو

2012-11-07T10:53:07Z

تصحیح الگو

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۳۰

2012-10-27T07:30:19Z

نمایش تغییرات

بهرامی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:منبع الکترونیکی پایگاه معتبر|ماخذ=سایت}} {{نیازمند ویرایش فنی}} toc اُنس د...' ایجاد کرد

2012-10-24T12:09:13Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:منبع الکترونیکی پایگاه معتبر|ماخذ=سایت}} {{نیازمند ویرایش فنی}} __toc__ اُنس د...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{الگو:منبع الکترونیکی پایگاه معتبر|ماخذ=سایت}}
{{نیازمند ویرایش فنی}}

__toc__
اُنس در لغت به معنای آرام و قرار یافتن قلب بر اثر نزدیک شدن به چیزی است<ref> فیّومی، احمد؛ المصباح المنیر، قم، انتشارات هجرت، 1414ق، چ دوم، ص25 و مصطفوی، حسن؛ التحقیق فی كلمات القرآن الكریم‌، تهران، انتشارات وزارت ارشاد، 1416ق، چ اول، ج1، ص160.</ref> و در مقابلش کلمه ی وحشت قرار دارد.<ref> ابن اثیر، عزالدین علی؛ النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، قم، انتشارات اسماعیلیان، 1367ش، چ چهارم، ج1، ص75.</ref> اما در اصطلاح عرفان و اخلاق، مقصود از اُنس؛ شادی و سرور عاشق است از این که غرق تماشای یار گشته و محو تماشای اوست و در این حال، دل متوجه چیز دیگری نیست و آنچه می بیند جمال محبوب خویش است.<ref> نراقی، احمد؛ معراج السعاده، تهران، انتشارات دهقان، 1374ش، ص594.</ref>

== انس در احادیث ==

مقام اُنس موقعیت و جایگاه ویژه ای است که رسیدن به آن مقام در توانایی هر کسی نیست؛ چراکه مستلزم تلاش، مجاهدت و اخلاص است. هرکس خواهان اُنس با دیگری باشد، باید چنان عملکردی از خود نشان دهد که فرد مقابل به او اعتماد کامل نموده و رفتارهایش را مطابق میل خود یابد و این چیزی نیست که به آسانی قابل دست یابی باشد.
بسیار دیده شده است که دو نفر باهم دوست هستند، اما انسی با یکدیگر ندارند. از این رو هر دوستی نمی تواند لایق این مقام گردد.

امام علی(ع) می فرماید:
«خدا به حضرت موسى(ع) وحی کرد: هر کس، دوستى را دوست دارد به او اُنس می گیرد و هر کس به دوستى اُنس گرفت گفته‌ او را تصدیق می کند و به کردارش خوشنود مى‌شود [...] اى موسى(ع) من تنها به محبّانم اختصاص دارم.»<ref> دیلمی، حسن؛ ارشادالقلوب الی الصواب، قم، انتشارات شریف رضی، 1412ق، چ اول، ج1، ص100.</ref>
پاداش عظیم هم جواری با خداوند یگانه تنها برای کسانی است که او را از صمیم قلب دوست داشته باشند؛ به عبارت دیگر، دوستی آنها نه به خاطر ترس از عذاب خدا و نه به جهت رسیدن به پاداش است؛ بلکه تنها و تنها او را چون خداست دوست دارند. برای همین خداوند نیز پاداش چنین افرادی را اُنس با خود قرار می دهد.

هنگامی که رابطه اُنس میان دو دوست برقرار شد، چنان به یک دیگر دل می بندند که جدایی و فراق را بدترین عذاب برای خود می دانند و بسیار دیده می شود که عاشقی به جهت دوری از معشوق خویش دیگر زندگی را برای خود بیهوده می بیند.
امیرمومنان(ع) در فرازی زیبا از [[دعای کمیل]](ره)، به درگاه خداوند چنین عرض می دارد:
«آقا و سید و مولای من! گیرم که به عذابت صبر کردم، چگونه توانم بر فراقت شکیبایی ورزم؟»<ref> سید بن طاووس، علی؛ الإقبال بالأعمال الحسنة، تهران، دارالکتب الاسلامیه، 1367ش، چ دوم، ص708 «فرازی از دعای کمیل».</ref>

== راه رسیدن به مقام اُنس ==

کسی که طالب رسیدن به مقام اُنس است، می بایست که چند مرحله را پشت سر گزارد تا شایسته این مقام گردد.

‌أ) طلب و خواستن
نخستین گام در این مسیر اراده و خواستن اُنس با خداست. در دو جای دعای شریف جوشن کبیر که شب های قدر آن را زمزمه می‌کنیم، نکته‌ای ‌بسیار کلیدی به عنوان پیش شرط اُنس با خدا و استمرار آن آمده است. در یک فراز از دعا می فرماید: «ای آنکه تنها کسانی که خواستار اویند با او اُنس می‌گیرند»<ref> قمی، عباس؛ مفاتیح الجنان، قم، انتشارات اسوه، [بی تا]، ص92.</ref> و در فراز دیگری از دعا آمده «ای انیس و همدم مریدان»<ref> همان، ص93.</ref>؛ یعنی تا کسی خواستار ارتباط و هم نشینی با خدا نباشد نمی تواند به مقام اُنس دست یابد.

‌ب) محبت و دوستی
در گام بعد باید دانست که اُنس به خدا از آثار و ثمرات محبّت خداست و در حقیقت اُنس یکی از مقامات و جلوه های محبّت است.<ref> غزالی، محمد؛ احیاء العلوم، بیروت، انتشارات دارالکتب العربی، [بی تا]، ج 14، ص117.</ref> تنها راه تحصیل محبت خدا، معرفت و شناخت و تقویت آن است و تقویت معرفت در صورتی واقع می شود که دل از سرگرمی های دنیا و علاقه مندی و توجه به آن پاک گردد و دوستی غیرخدا را از دل بیرون کند؛ چه آن که خدا در اندرون هیچ کسی دو قلب قرار نداده است.<ref> احزاب/4.</ref> البته دوست داشتن دنیا و آنچه که در آن است، مذموم و ناپسند نیست؛ بلکه دلخوش و سرگرم بودن به این امور دنیوی و چیزی را ورای اینها ندیدن است که زشت و ناپسند است. در این صورت است که انسان فکر می کند، بجز آنچه که در دنیا است، چیزی ارزش دوست داشتن را ندارد.<ref> مطهری، مرتضی؛ مجموعه آثار، تهران، انتشارات صدرا، 1389ش، ج22، ص226.</ref>

‌ج) ذکر و یاد خدا

زمانی که در دل محبّت خدا جای گرفت، زبان و دل مشغول ذکر و یاد او می شود. ذکر و یاد محبوب از آثار و نتایج محبّت است و محبّ و عاشق همواره دوست دارد که از معشوق خود یاد کند. «و هر چه تذکر شدیدتر شود -خصوصاً در اوقات فراغت قلب- محبت افزون شود تا آن جا که حق تعالى‌ را از هر موجودى به خود رحیم‌تر و رئوف‌تر بیند، و حقیقت "أرْحَمُ الرّاحِمِینَ" را به نور بصیرت قلبى ببیند.»<ref> خمینی، روح الله(ره)؛ شرح حدیث جنود عقل و جهل، تهران، موسسه نشر آثار امام خمینی، 1377ش، ص204.</ref>

امیرمومنان علی (ع) می فرماید:
«هرگاه دیدی خدایت تو را با یادش مأنوس نموده، بدان که دوستت دارد.»<ref> آمدی، عبدالواحد؛ تصنیف غررالحکم و دررالکلم، قم، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، 1366، چ اول، ص188.</ref>

== راه های تقویت اُنس ==

کسی که به مقام اُنس رسیده خواهان خلوت گاهی است تا بتواند تنها و بی مزاحمت دیگران با معبود خویش راز و نیاز کند؛ اما نباید این خلوت گاه به گونه ای باشد که به کلّی ارتباط با دیگران قطع شود. ازاین رو دین اسلام برخی راه های صحیح خلوت و کناره گیری از دیگران را به مومنان آموخته که به پاره ای از این راه ها، اشاره می گردد:

‌أ) مناجات نیمه شب
بعضی از ساعت ها در شبانه روز، ساعت استراحت بسیاری از مردم است. برای همین می تواند خلوت گاه مناسبی برای دو دوست باشد. خداوند به حضرت موسی(ع) فرمود:
«دروغ می گوید هر که ادعاى دوستى با من کند و چون شب فرا رسد به خواب رود و از من روی گرداند (که یاد من ننماید و از عبادت من غافل شود).»<ref> دیلمی، حسن؛ ارشادالقلوب الی الصواب، ترجمه هدایت الله مسترحمی، تهران، انتشارات مصطفوی، 349ش، چ سوم، ج2، ص19.</ref>

بهترین ساعاتی که برای خلوت با خداوند وجود دارد، ساعات میانی شب است که همه در خوابند و هیچ مزاحمی در میان نیست تا گفت و شنودهای دو دوست را بشنود. حال کیست که خدا را با تمام وجود دوست داشته باشد و شب را در خواب غفلت به سر برد و برای مناجات با حضرت رب العالمین از جای برنخیزد؟
هرکه چنین ساعاتی را غنیمت شمرد و از آن برای یاد محبوب بهره جوید، تمام وجودش مملوّ از عشق او می شود.

‌ب) نماز:
نماز به عنوان مهم ترین عبادت در جهت یاد خداست و به عنوان خلوت گاه میان بنده و خالق یاد می شود. در آیه ای از قرآن دو ویژگی برجسته ی نماز این چنین بیان شده است:
«آنچه را از کتاب (آسمانى) به تو وحى شده تلاوت کن و نماز را برپا دار که نماز (انسان را) از زشتی ها و گناه بازمى‌دارد و یاد خدا بزرگتر است و خداوند مى‌داند شما چه کارهایى انجام مى‌دهید!»<ref> . عنکبوت/45.</ref>

«گویا فرموده است: نماز بگزار تا تو را از فحشاء و منکر باز بدارد، بلکه آنچه عاید تو مى‌کند بیش از این حرف ها است، چون مهم‌تر از نهى از فحشاء و منکر این است که تو را به یاد خدا مى‌اندازد و این مهم‌تر است، براى اینکه ذکر خدا بزرگترین خیرى است که ممکن است به یک انسان برسد، چون ذکر خدا کلید همه ی خیرات است و نهى از فحشاء و منکرات نسبت به آن فایده‌اى [کوچک] و جزئى است.»<ref> طباطبایی، محمدحسین؛ تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی همدانی، قم، انتشارات جامعه مدرسین، 1374، چ پنجم، ج16، ص203.</ref>

‌ج) اعتکاف:
یکی از زیباترین آموزه های دین اسلام جهت خلوت با خدا، مسئله ی اعتکاف است<ref> بقره/187</ref> که عبارت است از توقف در مساجد براى عبادت که حداقل آن سه روز است و شرط آن روزه داشتن و ترک بعضى دیگر از لذائذ است و سایر احکام آن در کتاب های فقهی ذکر شده است.<ref> مکارم شیرازی، ناصر؛ تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، 1374، چ اول، ج1، ص653.</ref>
اعتکاف، فرصت مناسبی است برای تصفیه ی روح و اُنس بیشتر با خالق یکتا. درحقیقت اعتکاف به معنای بریدن از دنیا و پناهنده شدن به خداست.
عبادات دیگری نیز در این میان وجود دارند که هریک به نوعی خلوت گاه مقصود است؛ عبادتی مثل دعا که یک پُل ارتباطی میان خالق و مخلوق است و جزء شیرین ترین و دل نشین ترین عبادات محسوب می شود؛ البته در این مجال کوتاه فرصت پرداختن و توضیح درباره یک یک آن عبادات نیست و به همین مقدار اکتفا می شود.

== موانع راه ==

بر سر راه اُنس با خدا دو مانع بزرگ وجود دارد که عبور از آن دو در ابتدای امر سخت و دشوار می نماید؛ اما با کمی تلاش و کوشش به راحتی می توان از آن سد عبور کرد. این دو مانع عبارتند از:
‌أ) دنیادوستی
بزرگ ترین مانع در این مسیر دنیادوستی و جاگرفتن محبّت دنیا در دل است. به هر اندازه که اُنس با دنیا قوّت یابد، از اُنس با خدا کاسته می شود. از فرمایشات امام کاظم (ع) است که هر عالم و دانشمندی که فریفته ی دنیا باشد، خداوند حلاوت و شرینی محبت و مناجاتش را از دل او بیرون کند.<ref> ابن شعبه حرانی، حسن؛ تحف العقول، قم، انتشارات جامعه مدرسین، 1404ق، چ دوم، ص397.</ref>
البته باید دانست در صورتی دل بستن به دنیا مانع رسیدن به اُنس با خداست که انسان تمام همّتش را مصروف رسیدن به امور دنیایی کند؛ اما هرگاه دنیا وسیله ای شود که با کمک آن بتوان به دستورات خدا عمل نمود، و رضای او را جلب کرد، تبدیل به بهترین وسیله برای ایجاد رابطه ای دوستانه با خدا می شود.<ref> مصطفوی، سیدجواد؛ ترجمه اصول کافی، تهران، انتشارات کتاب فروشی اسلامی، [بی تا]، ج4، ص2، شرح حدیث اول از باب دوستى دنيا و حرص بر آن.</ref>

‌ب) آلودگی به گناه
از دیگر موانعی که بر سر راه اُنس با خدا قرار دارد، آلوده بودن روح و نفس به پلیدی هاست. تا نفس از صفات نکوهیده پاک نگردد، لایق مقام اُنس نخواهد بود؛<ref> خمینی، روح الله (ره)؛ آداب الصلاة (آداب نماز)، انتشارات مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى(س)، 1370، چ اول، ص57.</ref> چراکه مداومت بر ذکر که به عنوان مقدمه ی رسیدن به مقام اُنس است حاصل نمی شود مگر با تخلیه نفس از صفات رذیله.<ref> امین، سیده نصرت؛ مخزن العرفان در تفسیر قرآن، تهران، انتشارات نهضت زنان مسلمان، 1361ش، ج10، ص349.</ref>
در فرازی از دعای ابوحمزه ی ثمالی که در اعمال سحرهای ماه رمضان وارد شده، برخی دیگر از موانع برشمرده شده است<ref> قمی، عباس؛ مفاتیح الجنان، قم، انتشارات نبوغ، 1384، چ18، ص334-335.</ref> که تنها به ذکر عناوین آنها بسنده می شود و توضیح هریک از آنها و چگونگی مانع شدنشان مجالی دیگر می طلبد که در گنجایش این مقاله نخواهد بود:
‌ج) کوتاهی در رعایت حقوق الهی
‌د) کفران نعمت
‌ه) دوری از هم نشینی با علما
‌و) غفلت از یاد خدا
‌ز) شرکت در مجالس لغو و بیهوده
‌ح) شرم نداشتن از خدا

== آثار و ثمرات انس ==

‌أ) دوری از مردم و نزدیک به خدا
انس به هم نشینی با محبوب کلّ هستی، موجب می شود که انسان تا مدّتی از هم صحبتی با دیگران در هراس و وحشت باشد. امام حسن عسکری (ع) می فرماید:
«هرکه با خدا اُنس گرفت، در وحشت از مردم است و علامت اُنس با خدا هراس از مردم است.»<ref> ابن فهدحلّی، احمد؛ عدة الداعی و نجاح الساعی، قم، انتشارات دارالکتاب الاسلامی، 1407ق، چ اول، ص208.</ref>

و شیخ اجل سعدی شیرازی چه زیبا این معنا را به تصویر کشیده است که:
از آنگه که یارم کس خویش خواند دگر با کـسم آشنـــایى نماند
به حقّش که تا حق جمـالـم نمود دگر هر چه دیدم خیالم نمود
به صــدقش چنان سر نهادم قدم که بینم جهان با وجودش عدم‌
دگر با کسـم بر نیــاید نفس که با او نماند دگر جاى کــــس‌

‌ب) آرامش و طمأنینه
نگرانی، اضطراب، ترس، فقر و کاستی ها از عوامل برهم زننده ی آرامش انسان ها می باشند و در این میان تنها وجود تکیه گاهی محکم و پابرجاست که مایه ی آرامش است. پشتیبانی که هم دانای به مسائل و مشکلات و راه کارها باشد و هم توانا بر رفع نیازها. چنین موجودی آیا جز خدای قادر، عالم و غنیّ می باشد؟
بنابراین تنها یاد او و تکیه بر اوست که روح و جان آدمی را به آرامش حقیقی می رساند.<ref> رعد/28.</ref> امام حسن مجتبی(ع) در مناجاتش با خدا چنین راز و نیاز می کند: «ای کسی که وحشت کنندگان به او اُنس می گیرند»<ref> ابن طاوس، علی؛ مهج الدعوات و منهج العبادات، قم، انتشارات دارالذخائر، 1411ق، چ اول، ص143.</ref>

‌ج) انبساط در نیایش
از دیگر آثار اُنس که در اثر دوام و غلبه این حالت پدید می آید، -در صورتی که نگرانى شوق و بیم دورى و حجاب، آن را بر هم نزند- نوعی انبساط خاطر و نشاط در گفتار و کردار و نیایش با خداوند است. در چنین حالی گاهی اوقات ممکن است که جملاتی بی پرده و بی پروا بر زبان بنده ی عاشق جاری شود که در نظر دیگران زشت بنماید. اما باید دانست که این حالت تنها اختصاص به مقام مونسین دارد و کسى که به این مقام راه نیافته اگر بخواهد در گفتار و کردار، خود را به آنها شبیه سازد، بى شک هلاک شده و در آستانه ی کفر قرار خواهد گرفت.<ref> ر.ک: فیض کاشانی، محسن؛ راه روشن(ترجمه المحجة البیضاء)، ترجمه سیدمحمدصادق عارف، انتشارات آستان قدس، چ اول، 1372ش، ج8، ص102.</ref>

== درجات انس ==

‌أ) انس قبل از فناء

نخستین مرتبه اُنس با خدا این است که سالک در مقام کشف، شاهد صفات خداوندی شده و غرق مطالعه صفات جمال و جلال حق می شود و محبّت خالق در قلب عاشق جای می گیرد و این محبّت آتشی در دل عاشق روشن می کند که هرچه غیرمحبوب است را می سوزاند و محبّت دیگران را از میان می برد و باطن او را پاک و مطهّر می سازد.<ref> غزالی، محمد؛ مجموعة رسائل الامام الغزالى، بیروت، انتشارات دارالفکر، 1416ق، ص122.</ref>

‌ب) انس بعداز فناء

این مقام مخصوص فانیان در ذات حقّ –جلّ و اعلی- می باشد. این مقام را نه می توان توصیف نمود و نه می توان حدّی برایش تعریف کرد و نه می توان به کنهش دست یافت؛ چراکه ذات حق را حدّی نیست؛ پس فانی در او نیز به بی نهایت می رسد.<ref> انصاری، عبدالله؛ منازل السائرین، تصحیح محمد خواجوی، تهران، انتشارات دارالعلم، 1417، ص86.</ref>
== پانویس ==

<references/>

== منابع ==
[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=44508 انس با خدا، محمد سودی، سایت پژوهشکده باقر العلوم(ع) ( بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی)]، تاریخ بازیابی : 12 اردیبهشت 1391.
[[رده:اخلاق الهی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
 «اُنس» در مقابل «وحشت»، در لغت به معنای آرام و قرار یافتن قلب بر اثر نزدیک شدن به چیزی است.<ref> فیّومی، المصباح المنیر، ص۲۵؛ مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم‌، ج۱، ص۱۶۰؛ ابن اثیر، النهایة فی غریب الحدیث والأثر، ج ۱، ص ۷۵.</ref> و در اصطلاح [[عرفان]] و [[اخلاق]]، مقصود از اُنس، شادی و سرور عاشق خداست از این که غرق تماشای یار گشته و محو تماشای اوست و در این حال، دل متوجه چیز دیگری نیست و آنچه می‌بیند جمال محبوب خویش است.<ref> نراقی، احمد؛ معراج السعاده، تهران، انتشارات دهقان، ۱۳۷۴ش، ص۵۹۴.</ref>
 ==راه رسیدن به مقام اُنس==

@@ سطر ۱۲۱: / سطر ۱۲۱: @@
 ==منابع==
-محمد سودی، انس با خدا،[http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 12 اردیبهشت 1391.
+محمد سودی، انس با خدا، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 12 اردیبهشت 1391.
 [[رده:اخلاق الهی]]

@@ سطر ۱۲۱: / سطر ۱۲۱: @@
 ==منابع==
-[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=44508 انس با خدا، محمد سودی، سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام (بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی)]، تاریخ بازیابی: 12 اردیبهشت 1391.
+محمد سودی، انس با خدا،[http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 12 اردیبهشت 1391.
 [[رده:اخلاق الهی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۰۳
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر\|ماخذ=پایگاه}}		{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر\|ماخذ=پایگاه}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۵۳
سطر ۱:		سطر ۱:
−	{{الگو:منبع الکترونیکی ~~پایگاه~~ معتبر\|ماخذ=~~سایت~~}}	+	{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر\|ماخذ=پایگاه}}

انس به خدا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۶ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۶

مهدی موسوی در ‏۱۶ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۵

Aghajani در ‏۹ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۳۰

Aghajani در ‏۹ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۳۰

سید مهدی خدایی در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۰۳

بهرامی: تصحیح الگو

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۳۰

بهرامی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:منبع الکترونیکی پایگاه معتبر|ماخذ=سایت}} {{نیازمند ویرایش فنی}} __toc__ اُنس د...' ایجاد کرد

بهرامی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:منبع الکترونیکی پایگاه معتبر|ماخذ=سایت}} {{نیازمند ویرایش فنی}} toc اُنس د...' ایجاد کرد