انذار - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* وسایل و ملزومات انذار */

2026-04-16T06:20:11Z

‏وسایل و ملزومات انذار

Mohammadi در ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۱۶

2026-04-16T06:16:51Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۲۳

2026-04-15T13:23:31Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۵۵

2026-04-15T12:55:18Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۴۸

2026-01-28T17:48:31Z

Mohammadi در ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۱۵

2026-01-28T16:15:29Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-18T13:08:10Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۱۵ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۵

2024-06-15T08:05:24Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۵۲

2020-02-08T07:52:07Z

Aghajani در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۰۱

2020-02-08T07:01:04Z

@@ سطر ۹۲: / سطر ۹۲: @@
 '''۳. اخبار حکمت‌آمیز و رسا:'''
-{{متن قرآن|«{{آیه|54|4}} 💠<ref>[[آیه 4 سوره قمر|سوره قمر، آیه ۴.]]</ref> {{آیه|54|5}}<ref>[[آیه 5 سوره قمر|همان، آیه ۵.]]</ref>»}}؛ برخی مفسّران مقصود از آیات کریمه {{متن قرآن|«{{آیه|36|45}} 💠<ref>[[آیه 45 سوره احزاب|سوره احزاب، آیه 45.]]</ref> {{آیه|36|46}}<ref>[[آیه 46 سوره احزاب|همان، آیه ۴۶.]]</ref>»}} را بیان مطالب براساس برهان و دلایل واضح دانسته‌اند.<ref>. التفسیر الکبیر، ج ۲۵، ص ۲۱۷.</ref>در برخی از آیات نیز به مقارنات و ملزومات انذار اشاره شده است:
+{{متن قرآن|«{{آیه|54|4}} 💠<ref>[[آیه 4 سوره قمر|سوره قمر، آیه ۴.]]</ref> {{آیه|54|5}}<ref>[[آیه 5 سوره قمر|همان، آیه ۵.]]</ref>»}}؛ برخی مفسّران مقصود از آیات کریمه {{متن قرآن|«{{آیه|36|45}} 💠<ref>[[آیه 45 سوره احزاب|سوره احزاب، آیه ۴۵.]]</ref> {{آیه|36|46}}<ref>[[آیه 46 سوره احزاب|همان، آیه ۴۶.]]</ref>»}} را بیان مطالب براساس برهان و دلایل واضح دانسته‌اند.<ref>. التفسیر الکبیر، ج ۲۵، ص ۲۱۷.</ref>در برخی از آیات نیز به مقارنات و ملزومات انذار اشاره شده است:
 '''۱. حفظ طهارت و آراستگی ظاهر:'''
@@ سطر ۱۱۳: / سطر ۱۱۳: @@
 {{متن قرآن|«... مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا»}}<ref>[[آیه 105 سوره اسراء|سوره اسراء، آیه ۱۰۵.]]</ref>، {{متن قرآن|«مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ»}}؛ ([[سوره بقره|بقره]]/۲، ۲۱۳) برخی از مفسران مقرون بودن انذار و تبشیر را در اتمام دعوت همانند متلازمین معرفی کرده‌اند.<ref>. المیزان، ج ۲۰، ص ۸۰.</ref> همراهی بشارت و انذار در بسیاری از آیات توجّه بسیاری را به‌کار کردهای آن دو معطوف ساخته است؛ برخی نقش تبشیر را نقش «قائد» یعنی دعوت، تشویق، تحریک و ایجاد رغبت از پیش رو و کارکرد انذار را کارکرد «سائق» یعنی راندن از پشت سر دانسته‌اند.<ref>. مجموعه آثار، ج ۱۶، ص ۱۵۴، «سیره نبوی».</ref> برخی با اشاره به اینکه انگیزه‌های انسانی معمولاً براساس جلب منافع و دفع ضررها تنظیم می‌شود، نقش بشارت و انذار را بر انگیختن و دامن زدن به آن دو انگیزه و تشویق را عامل حرکت و انذار را عامل باز دارنده معرفی کرده‌اند.<ref>. پیام قرآن، ج ۷، ص ۲۹.</ref> از گفته صاحب «[[التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (کتاب)|التحقیق]]» استفاده می‌شود که کارکرد بشارت، ایجاد مقتضی و نقش انذار رفع موانع و دفع انحراف و گمراهی است.<ref>. التحقیق، ج ۱۲، ص ۷۵-۷۶، «بشر».</ref> برخی با تکیه بر آنکه انسان تا احساس خطر مهمی نکند از جا حرکت نمی‌کند، نقش انذار پیامبران را اعلام خطرهایی دانسته‌اند که به صورت تازیانه بر ارواح بی‌درد گمراهان چنان فرود می‌آید که هر قابلی را به حرکت درمی‌آورد.<ref>. تفسیر نمونه، ج ۹، ص ۶۹.</ref> به گفته صاحب «[[المیزان فی تفسیر القرآن (کتاب)|المیزان]]» تبشیر و انذار برای متوسطان صورت می‌پذیرد، زیرا برخی از صالحان هیچ‌گونه تعلّقی به غیر خدا، مانند [[ثواب]] و عقاب ندارند.<ref>. المیزان، ج ۳، ص ۱۵۷.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}

@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 '''۳. تقوا و دوری از گناه:'''
-پیشه ساختن [[تقوا]] و نگاهداشتن نفس در برابر [[گناه]]، از اهداف مهم انذار بیان شده است: {{متن قرآن|«إِنِّی لَکمْ نَذِیرٌ... وَاتَّقُوهُ »}}؛ ([[سوره نوح|نوح]]/ ۷۱، ۲-۳)، {{متن قرآن|«وَأَنْذِرْ بِهِ الَّذِینَ... لَعَلَّهُمْ یتَّقُونَ»}}؛ ([[سوره انعام|انعام]]/۶، ۵۱). قرآن کریم با تکیه بر مسئولیت جامعه اسلامی در انذار، هدف از آن را دوری گزیدن مردم از مخالفت با آیات الهی بر شمرده است<ref>. مجمع‌البیان، ج ۵، ص ۱۲۶.</ref>: {{متن قرآن|«فَلَوْلَا نَفَرَ... لِینْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَیهِمْ لَعَلَّهُمْ یحْذَرُونَ»}}؛ ([[سوره توبه|توبه]]/۹،۱۲۲).
+پیشه ساختن [[تقوا]] و نگاهداشتن نفس در برابر [[گناه]]، از اهداف مهم انذار بیان شده است: {{متن قرآن|«...إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ*... وَاتَّقُوهُ...»}}<ref>[[آیه 2 سوره نوح|سوره نوح،آیات ۲و۳.]]</ref>.{{متن قرآن|«وَأَنْذِرْ بِهِ الَّذِينَ ... لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ»}}<ref>[[آیه 51 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۵۱.]]</ref>. قرآن کریم با تکیه بر مسئولیت جامعه اسلامی در انذار، هدف از آن را دوری گزیدن مردم از مخالفت با آیات الهی بر شمرده است<ref>. مجمع‌البیان، ج ۵، ص ۱۲۶.</ref>: {{متن قرآن|«...فَلَوْلَا نَفَرَ...لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ»}}<ref>[[آیه 122  سوره توبه| سوره توبه،آیه ۱۲۲.]]</ref>.
 '''۴. نیل به رحمت الهی:'''
-انذار زمینه‌ساز تقوا و تقوا مایه نیل به رحمت خاص الهی است: {{متن قرآن|«لِینْذِرَکمْ وَلِتَتَّقُوا وَلَعَلَّکمْ تُرْحَمُونَ»}}؛ ([[سوره اعراف|اعراف]]/ ۷،۶۳).
+انذار زمینه‌ساز تقوا و تقوا مایه نیل به رحمت خاص الهی است:{{متن قرآن|«...لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ»}}<ref>[[آیه 63 سوره اعراف|سوره اعراف،آیه ۶۳.]]</ref>.
 '''۵. نگاهداشت حریم الهی:'''
-دستور به حفاظت حریم الهی از اعتقادات شرک‌آمیز، متفرّع بر فرمان انذار به پیامبران در مورد نفی معبودی به جز حق ذکر شده است: {{متن قرآن|«أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا أَنَا فَاتَّقُونِ»}}؛ ([[سوره نحل|نحل]]/۱۶، ۲).
+دستور به حفاظت حریم الهی از اعتقادات شرک‌آمیز، متفرّع بر فرمان انذار به پیامبران در مورد نفی معبودی به جز حق ذکر شده است: {{متن قرآن|«...أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا أَنَا فَاتَّقُونِ»}}<ref>[[آیه 2 سوره نحل|سوره نحل،آیه ۲.]]</ref>.
 '''۶. اتمام حجت:'''
-هدف اساسی دیگر از انذار آن است که مردم حجّتی بر خداوند نداشته باشند، بلکه حجّت خداوند، بر آنان تمام گردد: {{متن قرآن|«رُسُلًا مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ لِئَلَّا یکونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَکانَ اللَّهُ عَزِیزًا حَکیمًا»}}؛ ([[سوره نساء|نساء]]/۴، ۱۶۵) و جای این سخن در پیشگاه خدا نماند که چرا در میان ما پیامبری نفرستادی تا از آیات تو پیروی کنیم و از مؤمنان باشیم: {{متن قرآن|«لِتُنْذِرَ...  فَیقُولُوا رَبَّنَا لَوْلَا أَرْسَلْتَ إِلَینَا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آیاتِک وَنَکونَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ»}}؛ ([[سوره قصص|قصص]]/۲۸، ۴۷). همچنین پیروان کتب آسمانی پیشین نگویند برای ما بشارت و بیم دهنده‌ای برانگیخته نگردید: {{متن قرآن|«یا أَهْلَ الْکتَابِ... أَنْ تَقُولُوا مَا جَاءَنَا مِنْ بَشِیرٍ وَلَا نَذِیرٍ فَقَدْ جَاءَکمْ بَشِیرٌ وَنَذِیرٌ»}}؛ ([[سوره مائده|مائده]]/۵،۱۹)، بر این اساس خداوند هرگز بدون ارائه آگاهی و هشدار لازم بر بندگان خویش [[عذاب]] نازل نمی‌کند: {{متن قرآن|«وَمَا أَهْلَکنَا مِنْ قَرْیةٍ إِلَّا لَهَا مُنْذِرُونَ *ذِکرَىٰ»}}؛ ([[سوره شعراء|شعراء]]/۲۶، ۲۰۸) و در روز [[قیامت]] برای تقریر و اعتراف گرفتن از [[جنّ]] و [[انسان|انس]] پرسیده می‌شود: آیا فرستادگان الهی درباره چنین روزی هشدارتان نداده بودند: {{متن قرآن|«یا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ أَلَمْ یأْتِکمْ رُسُلٌ مِنْکمْ... وَینْذِرُونَکمْ لِقَاءَ یوْمِکمْ هَٰذَا»}}؛ ([[سوره انعام|انعام]]/۶،۱۳۰) و خزانه‌داران [[جهنّم]] نیز از دوزخیان همان سؤال را که نشان اتمام حجت است باز می‌پرسند: {{متن قرآن|« کلَّمَا أُلْقِی فِیهَا فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ یأْتِکمْ نَذِیرٌ *قَالُوا بَلَىٰ»}}؛ ([[سوره ملک|ملک]]/۶۷، ۸-۹) و به جهنمیانی که نجات و بازگشت به دنیا را برای انجام دادن کارهای نیک می‌خواهند پاسخ داده می‌شود: آیا در طول عمر شما عوامل آگاهی بخش تحقق نیافت و بیم دهندگان نزد شما نیامدند: {{متن قرآن|«أَوَلَمْ نُعَمِّرْکمْ مَا یتَذَکرُ فِیهِ مَنْ تَذَکرَ وَجَاءَکمُ النَّذِیرُ»}}؛ ([[سوره فاطر|فاطر]]/۳۵، ۳۷).
+هدف اساسی دیگر از انذار آن است که مردم حجّتی بر خداوند نداشته باشند، بلکه حجّت خداوند، بر آنان تمام گردد: {{متن قرآن|«رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ ۚ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا»}}<ref>[[آیه 165 سوره نساء|سوره نساء،آیه ۱۶۵.]]</ref>. و جای این سخن در پیشگاه خدا نماند که چرا در میان ما پیامبری نفرستادی تا از آیات تو پیروی کنیم و از مؤمنان باشیم: {{متن قرآن|«لِتُنْذِرَ...  فَيَقُولُوا رَبَّنَا لَوْلَا أَرْسَلْتَ إِلَيْنَا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آيَاتِكَ وَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»}}<ref>[[آیه 47 سوره قصص|سوره قصص،آیه ۴۷.]]</ref>. همچنین پیروان کتب آسمانی پیشین نگویند برای ما بشارت و بیم دهنده‌ای برانگیخته نگردید: {{متن قرآن|«يَا أَهْلَ الْكِتَابِ ...أَنْ تَقُولُوا مَا جَاءَنَا مِنْ بَشِيرٍ وَلَا نَذِيرٍ ۖ فَقَدْ جَاءَكُمْ بَشِيرٌ وَنَذِيرٌ...»}}<ref>[[آیه 19 سوره مائده|سوره مائده،آیه ۱۹.]]</ref>. بر این اساس خداوند هرگز بدون ارائه آگاهی و هشدار لازم بر بندگان خویش [[عذاب]] نازل نمی‌کند: {{متن قرآن|«وَمَا أَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنْذِرُونَ * ذِكْرَىٰ...»}}<ref>[[آیه 208 سوره شعراء|سوره شعراء،آیات ۲۰۸و۲۰۹.]]</ref>. و در روز [[قیامت]] برای تقریر و اعتراف گرفتن از [[جنّ]] و [[انسان|انس]] پرسیده می‌شود: آیا فرستادگان الهی درباره چنین روزی هشدارتان نداده بودند: {{متن قرآن|«يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ...وَيُنْذِرُونَكُمْ لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هَٰذَا...»}}<ref>[[آیه 130 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۱۳۰.]]</ref>. و خزانه‌داران [[جهنّم]] نیز از دوزخیان همان سؤال را که نشان اتمام حجت است باز می‌پرسند: {{متن قرآن|«...كُلَّمَا أُلْقِيَ فِيهَا فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌ * قَالُوا بَلَىٰ...»}}<ref>[[آیه 8 سوره ملک|سوره ملک،آیات ۸و۹.]]</ref>. و به جهنمیانی که نجات و بازگشت به دنیا را برای انجام دادن کارهای نیک می‌خواهند پاسخ داده می‌شود: آیا در طول عمر شما عوامل آگاهی بخش تحقق نیافت و بیم دهندگان نزد شما نیامدند: {{متن قرآن|«أَوَلَمْ نُعَمِّرْكُمْ مَا يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَنْ تَذَكَّرَ وَجَاءَكُمُ النَّذِيرُ»}}<ref>[[آیه 37 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۳۷.]]</ref>.
 ==گستره انذار==
-براساس آیات بسیاری در [[قرآن]]، انذار، همه امّتها و همه افراد را در بر می‌گیرد: {{متن قرآن|«وَإِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِیهَا نَذِیرٌ»}}؛ ([[سوره فاطر|فاطر]]/۳۵، ۲۴)، {{متن قرآن|«أَنْ أَنْذِرِ النَّاسَ »}}؛ ([[سوره یونس|یونس]]/۱۰، ۲) به گفته مفسران، مفاد [[آیه]] فوق آن است که برای هر امتی فرستاده‌ای<ref>. جامع‌البیان، مج ۱۲، ج ۲۲، ص ۱۵۶.</ref> و برای هر زمانی پیشوایی خواهد بود.<ref>. تفسیر قمی، ج ۲، ص ۲۴.</ref> عمومیت انذار به آدمیان اختصاص ندارد، بلکه [[جن|جنیان]] را نیز شامل می‌شود: {{متن قرآن|«یا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ أَلَمْ یأْتِکمْ رُسُلٌ مِنْکمْ... وَینْذِرُونَکمْ»}}؛ ([[سوره انعام|انعام]]/۶، ۱۳۰)، {{متن قرآن|«وَإِذْ صَرَفْنَا إِلَیک نَفَرًا مِنَ الْجِنِّ...وَلَّوْا إِلَىٰ قَوْمِهِمْ مُنْذِرِینَ»}}؛ ([[سوره احقاف|احقاف]]/۴۶، ۲۹). به گفته برخی مفسران کلمه {{متن قرآن|«مِنْکمْ»}} در آیه ۱۳۰ انعام، به معنای «من جنسکم» بوده و این آیه نشان مبعوث شدن فرستادگان الهی در میان انس و جن از جنس خود آنان است.<ref>. کشف الاسرار، ج ۳، ص ۴۹۳.</ref> برخی به استناد آیات فوق فرستادگان الهی در میان آدمیان را «رسول» و برانگیختگان میان جنیان را با عنوان «منذر» معرفی کرده‌اند.<ref>. کشف الاسرار، ج ۳، ص ۴۹۳.</ref>
+براساس آیات بسیاری در [[قرآن]]، انذار، همه امّتها و همه افراد را در بر می‌گیرد: {{متن قرآن|«...وَإِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ»}}<ref>[[آیه 24 سوره فاطر|همان،آیه ۲۴.]]</ref>، {{متن قرآن|«أَنْ أَنْذِرِ النَّاسَ »}}؛ ([[سوره یونس|یونس]]/۱۰، ۲) به گفته مفسران، مفاد [[آیه]] فوق آن است که برای هر امتی فرستاده‌ای<ref>. جامع‌البیان، مج ۱۲، ج ۲۲، ص ۱۵۶.</ref> و برای هر زمانی پیشوایی خواهد بود.<ref>. تفسیر قمی، ج ۲، ص ۲۴.</ref> عمومیت انذار به آدمیان اختصاص ندارد، بلکه [[جن|جنیان]] را نیز شامل می‌شود: {{متن قرآن|«یا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ أَلَمْ یأْتِکمْ رُسُلٌ مِنْکمْ... وَینْذِرُونَکمْ»}}؛ ([[سوره انعام|انعام]]/۶، ۱۳۰)، {{متن قرآن|«وَإِذْ صَرَفْنَا إِلَیک نَفَرًا مِنَ الْجِنِّ...وَلَّوْا إِلَىٰ قَوْمِهِمْ مُنْذِرِینَ»}}؛ ([[سوره احقاف|احقاف]]/۴۶، ۲۹). به گفته برخی مفسران کلمه {{متن قرآن|«مِنْکمْ»}} در آیه ۱۳۰ انعام، به معنای «من جنسکم» بوده و این آیه نشان مبعوث شدن فرستادگان الهی در میان انس و جن از جنس خود آنان است.<ref>. کشف الاسرار، ج ۳، ص ۴۹۳.</ref> برخی به استناد آیات فوق فرستادگان الهی در میان آدمیان را «رسول» و برانگیختگان میان جنیان را با عنوان «منذر» معرفی کرده‌اند.<ref>. کشف الاسرار، ج ۳، ص ۴۹۳.</ref>
 به گفته صاحب [[المیزان فی تفسیر القرآن (کتاب)|المیزان]]، عمومیت انذار به این معناست که در میان همه امّتها انذارگر برانگیخته می‌شود و هیچ امّتی بدون منذر نمی‌ماند (فاطر/۳۵، ۲۴) و این عمومیت در حدّ اقتضاست؛ یعنی فعلیت آن در مورد همگان و رسیدن آن به یکایک افراد منوط به این است که در مسیر آن مانعی پدید نیاید، زیرا با توجّه به اینکه جهان ماده محل برخورد و تزاحم علل و اسباب با یکدیگر است، ممکن است پیام انذار به برخی انسانها نرسد و حجّت الهی بر آنان تمام نگردد. از این افراد در قرآن با عنوان «مستضعف» یاد شده و امر ایشان به خداوند واگذار شده است. بر این اساس، انذار گرچه عام است، ولی مستلزم دریافتن یکایک افراد یک امّت نیست.<ref>. المیزان، ج ۱۷، ص ۳۸.</ref>

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ==انذار دهندگان ==
-مبدأ اصلی انذار، ذات اقدس الهی است و انذار بالاصاله به او منتسب است<ref>. المیزان، ج۲۰، ص۳۰۵؛ کشف‌الاسرار، ج۱، ص۶۲؛ التبیان، ج ۱، ص ۶۲.</ref>: {{متن قرآن|«إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِی لَیلَةٍ مُبَارَکةٍ إِنَّا کنَّا مُنْذِرِینَ»}}؛ ([[سوره دخان|دخان]]/۴۴،۳)، {{متن قرآن|«إِنَّا أَنْذَرْنَاکمْ»}}؛ ([[سوره نباء|نبأ]]/۷۸،۴۰)، {{متن قرآن|«فَأَنْذَرْتُکمْ نَارًا تَلَظَّىٰ»}}؛ ([[سوره لیل|لیل]]/۹۲، ۱۴).
+مبدأ اصلی انذار، ذات اقدس الهی است و انذار بالاصاله به او منتسب است<ref>. المیزان، ج۲۰، ص۳۰۵؛ کشف‌الاسرار، ج۱، ص۶۲؛ التبیان، ج ۱، ص ۶۲.</ref>: {{متن قرآن|«إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ ۚ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ»}}<ref>[[آیه 3 سوره دخان|سوره دخان،آیه ۳.]]</ref>.{{متن قرآن|«إِنَّا أَنْذَرْنَاكُمْ...»}}<ref>[[آیه 40 سوره نبأ|سوره نبأ،آیه ۴۰.]]</ref>. {{متن قرآن|«فَأَنْذَرْتُكُمْ نَارًا تَلَظَّىٰ»}}<ref>[[آیه 14 سوره لیل|سوره لیل،آیه ۱۴.]]</ref>.
-انذار در [[قرآن]] گاهی به پیامبران از جمله [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]](صلی الله علیه وآله) به عنوان واسطه الهی ([[سوره انعام|انعام]]/۶،۱۹، ۴۸) و گاهی به [[جنّ]] به عنوان واسطه میان پیامبر و قوم خود ([[سوره احقاف|احقاف]]/۴۶،۲۹) اسناد داده شده است. البته براساس قول خداوند در آیه ۱۲۲ [[سوره توبه]]، لازم است از هر فرقه، طایفه‌ای برای تفقه در دین کوچ کنند تا در بازگشت، قوم خویش را انذار کنند: {{متن قرآن|« فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ کلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِیتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ وَلِینْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَیهِمْ»}}.
+انذار در [[قرآن]] گاهی به پیامبران از جمله [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]](صلی الله علیه وآله) به عنوان واسطه الهی ([[سوره انعام|انعام]]/۶،۱۹، ۴۸) و گاهی به [[جنّ]] به عنوان واسطه میان پیامبر و قوم خود ([[سوره احقاف|احقاف]]/۴۶،۲۹) اسناد داده شده است. البته براساس قول خداوند در آیه ۱۲۲ [[سوره توبه]]، لازم است از هر فرقه، طایفه‌ای برای تفقه در دین کوچ کنند تا در بازگشت، قوم خویش را انذار کنند: {{متن قرآن|«...فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ...»}}<ref>[[آیه 122 سوره توبه|سوره توبه،آیه ۱۲۲.]]</ref>.
 گفتنی است که به [[آیه|آیات]] وعید قرآن ازاین‌رو که وسیله‌ای برای انذار است «نُذُر» گفته شده است ([[سوره قمر|قمر]]/۵۴،۵).<ref>. مجمع‌البیان، ج ۹، ص ۲۸۳.</ref> در برخی آیات نیز از عذاب الهی به «نذیر» یاد شده است ([[سوره ملک|ملک]]/۶۷، ۱۷)، زیرا عذاب نیز انذار با زبان حال است.
-اگرچه براساس آیات یاد شده، انذار افزون بر پیامبران، به گروهها و امور دیگری نیز نسبت داده شده است؛ امّا پیامبران و به ویژه پیامبر خاتم(صلی الله علیه وآله) در این مهم از جایگاه خاصّی برخوردارند، زیرا در برخی آیات هدف از برانگیختن پیامبران، نزول [[وحی]] و فرو فرستادن قرآن، بشارت و بیم دادن مردم معرفی شده است: {{متن قرآن|«وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِینَ إِلَّا مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ»}}؛ ([[سوره انعام|انعام]]/۶، ۴۸)، {{متن قرآن|«یلْقِی الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ... لِینْذِرَ»}}؛ ([[سوره غافر|غافر]]/ ۴۰، ۱۵)، {{متن قرآن|«وَأُوحِی إِلَی هَٰذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَکمْ بِهِ»}}؛ (انعام/۶، ۱۹)<ref>. همان، ج۶، ص۵۳۷؛ المیزان، ج۱۲، ص۹۰.</ref> و در برخی از آیات هدف بعثت و مسئولیت پیامبران به انذار منحصر شده و در برخی دیگر تنها به ذکر انذار اکتفا شده است: {{متن قرآن|«إِنَّمَا أَنْتَ نَذِیرٌ»}}؛ ([[سوره هود|هود]]/۱۱،۱۲)، {{متن قرآن|«إِنَّمَا أَنَا لَکمْ نَذِیرٌ مُبِینٌ»}}؛([[سوره حج|حجّ]]/۲۲،۴۹) {{متن قرآن|«إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِیرٌ لَکمْ»}}؛ ([[سوره سبأ|سبأ]]/۳۴،۴۶).
+اگرچه براساس آیات یاد شده، انذار افزون بر پیامبران، به گروهها و امور دیگری نیز نسبت داده شده است؛ امّا پیامبران و به ویژه پیامبر خاتم(صلی الله علیه وآله) در این مهم از جایگاه خاصّی برخوردارند، زیرا در برخی آیات هدف از برانگیختن پیامبران، نزول [[وحی]] و فرو فرستادن قرآن، بشارت و بیم دادن مردم معرفی شده است: {{متن قرآن|«وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ...»}}<ref>[[آیه 48 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۴۸.]]</ref>. {{متن قرآن|«يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ... لِيُنْذِرَ...»}}<ref>[[آیه 15 سوره غافر|سوره غافر،آیه ۱۵.]]</ref>. {{متن قرآن|«...وَأُوحِيَ إِلَيَّ هَٰذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ...»}}<ref>[[آیه 19 سوره انعام|سوره انعام،آیه ۱۹.]]</ref>. همان، ج۶، ص۵۳۷؛ المیزان، ج۱۲، ص۹۰.</ref> و در برخی از آیات هدف بعثت و مسئولیت پیامبران به انذار منحصر شده و در برخی دیگر تنها به ذکر انذار اکتفا شده است: {{متن قرآن|«...إِنَّمَا أَنْتَ نَذِيرٌ...»}}<ref>[[آیه 12 سوره هود|سوره هود،آیه ۱۲.]]</ref>.{{متن قرآن|«...إِنَّمَا أَنَا لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ»}}<ref>[[آیه 49 سوره حج|سوره حج،آیه ۴۹.]]</ref>. {{متن قرآن|«...إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَكُمْ...»}}<ref>[[آیه 46 سوره سبأ|سوره سبأ،آیه ۴۶.]]</ref>.
-بدون تردید حصر یاد شده اضافی است و با شأن بشارت پیامبران تنافی ندارد، زیرا مراد از حصر در آیات مزبور، ذکر انذار نسبت به هدایت یافتن است نه بشارت دادن؛<ref>. المیزان، ج ۷، ص ۳۹.</ref> و در حقیقت پیام آیات یادشده این است که پیامبران فقط انذار می‌کنند؛ ولی هدایت یافتن یا گمراه شدن مردم به عوامل دیگری وابسته است که در جای خود بیان شده است. گفتنی است که ذکر انذار و عدم ذکر بشارت برای آن است که مقام، مقام انذار است، یا به این سبب است که دین امری [[فطرت|فطری]] است، جز آنکه با حجابهای [[شرک]] و [[معصیت]] پوشانده می‌شود و موجبات غلبه شقاوت و نزول سخط الهی فراهم می‌آید، ازاین‌رو نزدیک‌ترین راه مناسب با حکمت و حزم آن است که ابتدا مشرکان و معصیت کاران با انذار بیدار و به سوی حق هدایت شوند.<ref>. المیزان، ج ۷، ص ۳۹.</ref> برخی از مفسران علّت این انحصار را آن دانسته‌اند که در بعثت انذار، مقصود مهم‌تر محسوب می‌گردد، وانگهی در آیات دیگری مقرون به بشارت ذکر شده است<ref>. منهج الصادقین، ج ۷، ص ۴۴۲-۴۴۳.</ref>: {{متن قرآن|«إِنَّا أَرْسَلْنَاک بِالْحَقِّ بَشِیرًا وَنَذِیرًا»}}؛ ([[سوره فاطر|فاطر]]/۳۵، ۲۴).
+بدون تردید حصر یاد شده اضافی است و با شأن بشارت پیامبران تنافی ندارد، زیرا مراد از حصر در آیات مزبور، ذکر انذار نسبت به هدایت یافتن است نه بشارت دادن؛<ref>. المیزان، ج ۷، ص ۳۹.</ref> و در حقیقت پیام آیات یادشده این است که پیامبران فقط انذار می‌کنند؛ ولی هدایت یافتن یا گمراه شدن مردم به عوامل دیگری وابسته است که در جای خود بیان شده است. گفتنی است که ذکر انذار و عدم ذکر بشارت برای آن است که مقام، مقام انذار است، یا به این سبب است که دین امری [[فطرت|فطری]] است، جز آنکه با حجابهای [[شرک]] و [[معصیت]] پوشانده می‌شود و موجبات غلبه شقاوت و نزول سخط الهی فراهم می‌آید، ازاین‌رو نزدیک‌ترین راه مناسب با حکمت و حزم آن است که ابتدا مشرکان و معصیت کاران با انذار بیدار و به سوی حق هدایت شوند.<ref>. المیزان، ج ۷، ص ۳۹.</ref> برخی از مفسران علّت این انحصار را آن دانسته‌اند که در بعثت انذار، مقصود مهم‌تر محسوب می‌گردد، وانگهی در آیات دیگری مقرون به بشارت ذکر شده است<ref>. منهج الصادقین، ج ۷، ص ۴۴۲-۴۴۳.</ref>: {{متن قرآن|«إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا...»}}<ref>[[آیه 24 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۲۴.]]</ref>.
 ==اهداف انذار==
@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 '''۱. راهیابی به حقیقت:'''
-راهیابی گروهی که پیش از [[پیامبر اسلام]] (صلی الله علیه وآله) از برنامه سعادتبخش و هدایت آفرین الهی آگاه نبوده‌اند، از اهداف انذار معرفی شده است: {{متن قرآن|«لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِیرٍ مِنْ قَبْلِک لَعَلَّهُمْ یهْتَدُونَ»}}؛ ([[سوره سجده|سجده]]/ ۳۲، ۳).
+راهیابی گروهی که پیش از [[پیامبر اسلام]] (صلی الله علیه وآله) از برنامه سعادتبخش و هدایت آفرین الهی آگاه نبوده‌اند، از اهداف انذار معرفی شده است: {{متن قرآن|«...لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ»}}<ref>[[آیه 3 سوره سجدة|سوره سجدة،آیه ۳.]]</ref>.
 '''۲. یادآوری حقایق از یاد رفته:'''
-هدف دیگر انذار، بیدار ساختن مردمان از خواب [[غفلت]]، ایجاد زمینه [[عبرت]] آموزی و متذکر ساختن افراد به حقایق فراموش شده است:{{متن قرآن|«لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِیرٍ مِنْ قَبْلِک لَعَلَّهُمْ یتَذَکرُونَ»}}؛ ([[سوره قصص|قصص]]/۲۸، ۴۶) انذار با هدف متذکر شدن خرد ورزان به وسیله [[قرآن]] صورت می‌گیرد: {{متن قرآن|«وَلِینْذَرُوا بِهِ...  وَلِیذَّکرَ أُولُو الْأَلْبَابِ»}}؛ ([[سوره ابراهیم|ابراهیم]]/۱۴، ۵۲) و سرانجام تذکر، رستگاری است: {{متن قرآن|«...وَاذْکرُوا...لَعَلَّکمْ تُفْلِحُونَ»}}؛ ([[سوره اعراف|اعراف]]/۷، ۶۹).
+هدف دیگر انذار، بیدار ساختن مردمان از خواب [[غفلت]]، ایجاد زمینه [[عبرت]] آموزی و متذکر ساختن افراد به حقایق فراموش شده است:{{متن قرآن|«...لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَا أَتَاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ»}}<ref>[[آیه 46 سوره قصص|سوره قصص،آیه ۴۶.]]</ref>.انذار با هدف متذکر شدن خرد ورزان به وسیله [[قرآن]] صورت می‌گیرد: {{متن قرآن|«...وَلِيُنْذَرُوا بِهِ...وَلِيَذَّكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ»}}<ref>[[آیه 52 سوره ابراهیم|سوره ابراهیم،آیه ۵۲.]]</ref>. و سرانجام تذکر، رستگاری است: {{متن قرآن|«...وَاذْكُرُوا...لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»}}<ref>[[آیه 69 سوره اعراف|سوره اعراف،آیه ۶۹.]]</ref>.
 '''۳. تقوا و دوری از گناه:'''

@@ سطر ۱۱۵: / سطر ۱۱۵: @@
 ==منابع==
 * [http://maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/dmaarefbooks/Books/4/46.htm دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۴، مدخل "انذار"].
 [[رده:واژگان قرآنی]][[رده:معارف قرآن]]

@@ سطر ۷۲: / سطر ۷۲: @@
 . زبان روشن:
-{{متن قرآن|«لِتَکونَ مِنَ المُنذِرین * بِلِسان عَرَبیّ مُبین»}}، (شعراء/26، 194  195 و نیز احقاف/46، 12)<ref>. الکشاف، ج 3، ص 335.</ref>
+{{متن قرآن|« لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ *بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ»}}، (شعراء/26، 194  195 و نیز احقاف/46، 12)<ref>. الکشاف، ج 3، ص 335.</ref>
 . قرآن:
-در بسیاری از آیات، قرآن انذارگر یا وسیله انذار معرفی شده است:{{متن قرآن|«واوحِیَ اِلَیَّ هذا القُرءانُ لاُِنذِرَکُم بِهِ...»}}؛ (انعام/6،19 و نیز اعراف/7،2؛ مریم/19،97؛ فرقان/25، 1؛ انعام/6، 92) براساس روایتی از پیامبر قرآن 4 بخش دارد و یک بخش آن فضایل و انذار است.<ref>. بحار الانوار، ج35، ص 356.</ref>
+در بسیاری از آیات، قرآن انذارگر یا وسیله انذار معرفی شده است:{{متن قرآن|«وَأُوحِيَ إِلَيَّ هَٰذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ...»}}؛ (انعام/6،19 و نیز اعراف/7،2؛ مریم/19،97؛ فرقان/25، 1؛ انعام/6، 92) براساس روایتی از پیامبر قرآن 4 بخش دارد و یک بخش آن فضایل و انذار است.<ref>. بحار الانوار، ج35، ص 356.</ref>
 . اخبار حکمت‌آمیز و رسا:
-{{متن قرآن|«ولَقَد جاءَهُم مِنَ الاَنباءِ ما فیهِ مُزدَجَر * حِکمَةٌ بلِغَةٌ فَما تُغنِ النُّذُر»}}؛ (قمر/54، 4  5) برخی مفسّران مقصود از آیات کریمه {{متن قرآن|«مُبَشِّرًا و نَذیرا... و سِراجًا مُنیرا»}}؛ (احزاب/33، 45  46) را بیان مطالب براساس برهان و دلایل واضح دانسته‌اند.<ref>. التفسیر الکبیر، ج 25، ص 217.</ref>
+{{متن قرآن|«وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنَ الْأَنْبَاءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ * حِكْمَةٌ بَالِغَةٌ فَمَا تُغْنِ النُّذُرُ»}}؛ (قمر/54، 4  5) برخی مفسّران مقصود از آیات کریمه {{متن قرآن|«مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا... وَ سِرَاجًا مُنِيرًا»}}؛ (احزاب/33، 45  46) را بیان مطالب براساس برهان و دلایل واضح دانسته‌اند.<ref>. التفسیر الکبیر، ج 25، ص 217.</ref>
 در برخی از آیات نیز به مقارنات انذار اشاره شده است:
@@ سطر ۸۶: / سطر ۸۶: @@
 . حفظ طهارت و آراستگی ظاهر:
-{{متن قرآن|«قُم فَاَنذِر... و ثیابَکَ فَطَهِّر»}}؛ (مدثّر/74، 2، 4)
+{{متن قرآن|«قُمْ فَأَنْذِرْ... وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ»}}؛ (مدثّر/74، 2، 4)
 . فروتنی در برابر پیروان:
-{{متن قرآن|«واَنذِر... واخفِض جَناحَکَ لِمَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ المُؤمِنین»}}؛ (شعراء/26، 214  215)
+{{متن قرآن|«وَأَنْذِرْ ... وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»}}؛ (شعراء/26، 214  215)
 . عدم طرد پابرهنگان:
-{{متن قرآن|«واَنذِر... ولا تَطرُدِ الَّذینَ یَدعونَ رَبَّهُم...»}}؛ (انعام/6، 51  52)<ref>. فی ظلال القرآن، ج 2، ص 1099.</ref>، بر همین اساس پیامبر می‌فرماید:{{متن قرآن|«و ما اَنَا بِطارِدِ المُؤمِنین * اِن اَنَا اِلاّ نَذیرٌ مُبین»}}؛ (شعراء/26، 114  115)
+{{متن قرآن|«وَأَنْذِرْ ... وَلَا تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ...»}}؛ (انعام/6، 51  52)<ref>. فی ظلال القرآن، ج 2، ص 1099.</ref>، بر همین اساس پیامبر می‌فرماید:{{متن قرآن|«وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ *إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ»}}؛ (شعراء/26، 114  115)
 . عدم مداهنه نسبت به خویشاوندان:
-{{متن قرآن|«واَنذِر عَشیرَتَکَ... فَاِن عَصَوکَ فَقُل اِنّی بَریءٌ مِمّا تَعمَلون»}}؛ (شعراء/26، 214  216)<ref>. [[مجمع‌البیان]]، ج 7، ص 322.</ref>
+{{متن قرآن|«وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ...فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ»}}؛ (شعراء/26، 214  216)<ref>. [[مجمع‌البیان]]، ج 7، ص 322.</ref>
 . همراهی انذار با تبشیر:
-{{متن قرآن|«مُبَشِّرًا ونَذیرا»}}؛ (اسراء/17، 105؛ فرقان/25،56؛ احزاب/33،45؛ فتح/48،8)، {{متن قرآن|«مبشّرین ومنذرین»}}؛ (بقره/2، 213؛ نساء/4، 165؛ انعام/6، 48؛ کهف/18، 56) برخی از مفسران مقرون بودن انذار و تبشیر را در اتمام دعوت همانند متلازمین معرفی کرده‌اند.<ref>. المیزان، ج 20، ص 80.</ref> همراهی بشارت و انذار در بسیاری از آیات توجّه بسیاری را به‌کار کردهای آن دو معطوف ساخته است؛ برخی نقش تبشیر را نقش قائد یعنی دعوت، تشویق، تحریک و ایجاد رغبت از پیش رو و کارکرد انذار را کارکرد سائق یعنی راندن از پشت سر دانسته‌اند.<ref>. مجموعه آثار، ج 16، ص 154، «سیره نبوی».</ref> برخی با اشاره به اینکه انگیزه‌های انسانی معمولاً براساس جلب منافع و دفع ضررها تنظیم می‌شود نقش بشارت و انذار را بر انگیختن و دامن زدن به آن دو انگیزه و تشویق را عامل حرکت و انذار را عامل باز دارنده معرفی کرده‌اند.<ref>. پیام قرآن، ج 7، ص 29.</ref> از گفته التحقیق استفاده می‌شود که کارکرد بشارت ایجاد مقتضی و نقش انذار رفع موانع و دفع انحراف و گمراهی است.<ref>. التحقیق، ج 12، ص 75  76، «بشر».</ref> برخی با تکیه بر آنکه انسان تا احساس خطر مهمی نکند از جا حرکت نمی‌کند نقش انذار پیامبران را اعلام خطرهایی دانسته‌اند که به صورت تازیانه بر ارواح بی‌درد گمراهان چنان فرود می‌آید که هر قابلی را به حرکت درمی‌آورد.<ref>. نمونه، ج 9، ص 69.</ref> به گفته المیزان تبشیر و انذار برای متوسطان صورت می‌پذیرد، زیرا برخی از صالحان هیچ‌گونه تعلّقی به غیر خدا، مانند ثواب و عقاب ندارند.<ref>. المیزان، ج 3، ص 157.</ref>
+{{متن قرآن|«مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا»}}؛ (اسراء/17، 105؛ فرقان/25،56؛ احزاب/33،45؛ فتح/48،8)، {{متن قرآن|«مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ»}}؛ (بقره/2، 213؛ نساء/4، 165؛ انعام/6، 48؛ کهف/18، 56) برخی از مفسران مقرون بودن انذار و تبشیر را در اتمام دعوت همانند متلازمین معرفی کرده‌اند.<ref>. المیزان، ج 20، ص 80.</ref> همراهی بشارت و انذار در بسیاری از آیات توجّه بسیاری را به‌کار کردهای آن دو معطوف ساخته است؛ برخی نقش تبشیر را نقش قائد یعنی دعوت، تشویق، تحریک و ایجاد رغبت از پیش رو و کارکرد انذار را کارکرد سائق یعنی راندن از پشت سر دانسته‌اند.<ref>. مجموعه آثار، ج 16، ص 154، «سیره نبوی».</ref> برخی با اشاره به اینکه انگیزه‌های انسانی معمولاً براساس جلب منافع و دفع ضررها تنظیم می‌شود نقش بشارت و انذار را بر انگیختن و دامن زدن به آن دو انگیزه و تشویق را عامل حرکت و انذار را عامل باز دارنده معرفی کرده‌اند.<ref>. پیام قرآن، ج 7، ص 29.</ref> از گفته التحقیق استفاده می‌شود که کارکرد بشارت ایجاد مقتضی و نقش انذار رفع موانع و دفع انحراف و گمراهی است.<ref>. التحقیق، ج 12، ص 75  76، «بشر».</ref> برخی با تکیه بر آنکه انسان تا احساس خطر مهمی نکند از جا حرکت نمی‌کند نقش انذار پیامبران را اعلام خطرهایی دانسته‌اند که به صورت تازیانه بر ارواح بی‌درد گمراهان چنان فرود می‌آید که هر قابلی را به حرکت درمی‌آورد.<ref>. نمونه، ج 9، ص 69.</ref> به گفته المیزان تبشیر و انذار برای متوسطان صورت می‌پذیرد، زیرا برخی از صالحان هیچ‌گونه تعلّقی به غیر خدا، مانند ثواب و عقاب ندارند.<ref>. المیزان، ج 3، ص 157.</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۶۴: / سطر ۶۴: @@
 . عذاب دنیوی:
-{{متن قرآن|«اَنذَرتُکُم صعِقَةً مِثلَ صعِقَةِ عاد و ثَمود»}}؛ (فصّلت/41، 12)، {{متن قرآن|«اَم اَمِنتُم مَن فِی السَّماءِ اَن یُرسِلَ عَلَیکُم حاصِبًا فَسَتَعلَمونَ کَیفَ نَذیر»}}؛ (ملک/67، 17)، {{متن قرآن|«ولَقَد اَنذَرَهُم بَطشَتَنا»}}، (قمر/54،36)
+{{متن قرآن|«أَنْذَرْتُكُمْ صَاعِقَةً مِثْلَ صَاعِقَةِ عَادٍ وَثَمُودَ»}}؛ (فصّلت/41، 13)، {{متن قرآن|«أَمْ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّمَاءِ أَنْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ»}}؛ (ملک/67، 17)، {{متن قرآن|«وَلَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنَا»}}، (قمر/54،36)
 ==وسایل و مقارنات انذار:==