امامت امام علی علیه السلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۱۶

2024-05-02T07:16:02Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۴

2022-09-21T12:34:16Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۳

2022-09-21T10:43:42Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۶

2022-09-21T08:26:16Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۱۵

2020-07-04T06:15:35Z

مهدی موسوی در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۱۰

2019-05-15T07:10:57Z

مهدی موسوی: ویرایش

2019-05-15T07:08:20Z

ویرایش

نمایش تغییرات

History of islam در ‏۱ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۲۲

2018-05-01T07:22:09Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۳۱

2018-02-14T12:31:10Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۲۹

2018-02-14T12:29:53Z

@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 یکى از دلایل شیعه بر [[امامت]] على (علیه السلام) این است که امام باید [[عصمت|معصوم]] باشد. کسانى که غیر از على (علیه السلام) ـ مدعى امامت بودند یا دیگران مدعى امامت آنان بودند ([[ابوبکر|ابوبکر]] و [[عباس بن عبدالمطلب|عباس]] و [[سعد بن عباده]]) معصوم نبودند زیرا قبل از اسلام، [[بت پرستی|بت پرست]] و مشرک بودند، و پس از اسلام آوردن نیز کسى مدعى این که از مقام عصمت علمى و عملى برخوردار باشند، نبوده است. بنابراین، در میان [[صحابی|اصحاب]] پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم)، غیر از على (علیه السلام) کسى از ویژگى عصمت برخوردار نبوده است. بر این اساس امامت او اثبات مى گردد.
-'''دلایل عصمت امام علی علیه اسلام:'''
+'''دلایل عصمت امام علی علیه السلام:'''
 [[عصمت]] آن حضرت یکى از این طریق اثبات مى شود که اگر او هم داراى مقام عصمت نباشد، هیچ کس در امت اسلامى شایستگى امامت را نخواهد داشت، با این که وجود امام واجب است، در این فرض لازم مى آید که این فریضه اسلامى هرگز تحقق نیابد و این، بر خلاف [[اجماع]] امت اسلامى است، زیرا حق از امت اسلامى بیرون نخواهد بود<ref>الذخیرة فى علم الکلام، ص۴۳۷؛ الاقتصاد فیما یتعلق بالإعتقاد، ص۳۱۷ـ ۳۱۸؛ المنقذ من التقلید، ج۲، ص۳۰۰؛ ارشاد الطالبین، ص۳۳۹؛ قواعد المرام/۱۸۶ـ ۱۸۷</ref>.

@@ سطر ۱۰۶: / سطر ۱۰۶: @@
 ۴. اگر امامت و خلافت على (علیه السلام) به صورت آشکار توسط پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) بیان شده بود، در زمره مسائل مسلم و مشهور میان مسلمانان قرار مى گرفت، همانند وجوب نمازهاى پنج گانه، [[روزه]] ماه رمضان، [[قبله]] بودن کعبه و مسائلى از این قبیل. (المغنى، ج۱، ص۱۱۴) پاسخ این است که نص بر امامت على (علیه السلام) با مسائل یاد شده قابل مقایسه نیست، زیرا در مورد آنها انگیزه اى براى کتمان و عدم نقل وجود نداشته است، ولى در مورد امامت، انگیزه عدم نقل و کتمان وجود داشته است، زیرا در آغاز گروهى از صحابه آن را نادیده گرفته و درباره جانشین پیامبر دست به انتخاب زدند و پس از آن با امتناع کنندگان از بیعت با خلیفه برگزیده شده با روش قهرآمیز برخورد کردند. این اقدام از یک سو، مسئله را بر عده اى مشتبه ساخت، و از سوى دیگر کسانى نیز مرعوب شرایط شده و دم فرو بستند. این وضعیت در دوران حکومت [[بنی امیه|امویان]] و [[حکومت بنی عباس|عباسیان]] تشدید شد و در نتیجه نص امامت على (علیه السلام) در میان هواداران مکتب خلفا به فراموشى سپرده شد، و عالمان آنان در دوره هاى بعد به توجیه و تصحیح رفتار خلفا اهتمام ورزیدند<ref>تلخیص الشافى، ج۲، ص۶۰ـ۶۱؛ المنقذ من التقلید، ج۲، ص۳۱۶ـ ۳۱۷</ref>.
-۵. مطابق این نظریه اکثر اصحاب پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) از روى علم و عمد با دستور او مخالفت کرده اند. این مطلب با سوابق تاریخى آنان در اطاعت از پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) سازگارى ندارد؛ چنان که احتمال این که آنان در زمانى کوتاه با قصد و عمد راه ضلالت را برگزیدند، مردود است<ref>شرح المواقف، ج۸، ص۳۵۹؛ المغنى، ج۱، ص۱۱۹ـ ۱۲۰</ref>. پاسخ این است که انگیزه و دلیل همه کسانى که به دستور پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) درباره امامت على (علیه السلام) عمل نکردند یکسان نبوده است. عده اى به خاطر مصلحت اندیشى چنین تصمیمى گرفتند، آنان گمان مى کردند فردى سالخورده تر از على (علیه السلام) براى مقام امامت در آن شرایط مناسب تر است، به ویژه این که على (علیه السلام) در دفاع از پیامبر و در جنگ ها افراد بسیارى از [[قریش|قریش]] را کشته بود، و کسانى از این بابت نسبت به او در دل کینه داشتند. عده اى نیز بر فضایل بى شمار و نیز موقعیت ممتازى که على (علیه السلام) نزد پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) داشت حسد مى ورزیدند، بدین جهت امامت او را برنمى تافتند، بسیارى از افرادى که از قدرت کافى در تحلیل مسائل برخوردار نبودند نیز به خاطر عمل عده اندکى از مشاهیر صحابه که در [[واقعه سقیفه بنی ساعده|سقیفه]] گرد آمده و درباره خلافت تصمیم گرفتند، دچار اشتباه شده و به این تصور که آن گروه بدون دلیل معتبر شرعى دست به آن اقدام نزده اند، نصوص امامت را رها کردند. با وجود چنین انگیزه ها نمى توان بى توجهى آنان به نصوص امامت را دلیل مخالفت عمدى همه آنها با پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) دانست، و سپس آن را پدیده اى باور نکردنى شمرد.<ref>الاقتصاد فیما یتعلق بالإعتقاد، ص۳۳۹ـ۳۷۸</ref> برخى از اصحاب نیز بر این باور بودند که مسئله امامت از مسائل تعبدى نیست که باید دستور پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) درباره آن بى چون و چرا اجرا شود، بلکه از امورى است که به مصلحت اندیشى مسلمانان مربوط است، و آنان حق دارند درباره آن به تبادل نظر و انتخاب بپردازند. آنان در زمان پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) نیز با برخى از دستورهاى او که مربوط به امور سیاسى و اجتماعى بود مخالفت ورزیده یا درباره آن به چون و چرا پرداختند. جریان [[صلح حدیبیه]]، القاى شبهه و تردید در عمل به دستور پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) در آوردن قلم و کاغذ در بستر بیمارى، تعلل ورزیدن در عمل به دستور پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) در پیوستن به سپاه [[اسامة بن ‌زید|اسامة بن زید]] و موارد دیگر، دلایل روشن بر این مدعاست<ref>المراجعات، ص۸۴، ۸۷ و ۹۱ ۹۲</ref>.
+۵. مطابق این نظریه اکثر اصحاب پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) از روى علم و عمد با دستور او مخالفت کرده اند. این مطلب با سوابق تاریخى آنان در اطاعت از پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) سازگارى ندارد؛ چنان که احتمال این که آنان در زمانى کوتاه با قصد و عمد راه ضلالت را برگزیدند، مردود است<ref>شرح المواقف، ج۸، ص۳۵۹؛ المغنى، ج۱، ص۱۱۹ـ ۱۲۰</ref>. پاسخ این است که انگیزه و دلیل همه کسانى که به دستور پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) درباره امامت على (علیه السلام) عمل نکردند یکسان نبوده است. عده اى به خاطر مصلحت اندیشى چنین تصمیمى گرفتند، آنان گمان مى کردند فردى سالخورده تر از على (علیه السلام) براى مقام امامت در آن شرایط مناسب تر است، به ویژه این که على (علیه السلام) در دفاع از پیامبر و در جنگ ها افراد بسیارى از [[قریش|قریش]] را کشته بود، و کسانى از این بابت نسبت به او در دل کینه داشتند. عده اى نیز بر فضایل بى شمار و نیز موقعیت ممتازى که على (علیه السلام) نزد پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) داشت حسد مى ورزیدند، بدین جهت امامت او را برنمى تافتند، بسیارى از افرادى که از قدرت کافى در تحلیل مسائل برخوردار نبودند نیز به خاطر عمل عده اندکى از مشاهیر صحابه که در [[واقعه سقیفه بنی ساعده|سقیفه]] گرد آمده و درباره خلافت تصمیم گرفتند، دچار اشتباه شده و به این تصور که آن گروه بدون دلیل معتبر شرعى دست به آن اقدام نزده اند، نصوص امامت را رها کردند. با وجود چنین انگیزه ها نمى توان بى توجهى آنان به نصوص امامت را دلیل مخالفت عمدى همه آنها با پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) دانست، و سپس آن را پدیده اى باور نکردنى شمرد.<ref>الاقتصاد فیما یتعلق بالإعتقاد، ص۳۳۹ـ۳۷۸</ref> برخى از اصحاب نیز بر این باور بودند که مسئله امامت از مسائل تعبدى نیست که باید دستور پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) درباره آن بى چون و چرا اجرا شود، بلکه از امورى است که به مصلحت اندیشى مسلمانان مربوط است، و آنان حق دارند درباره آن به تبادل نظر و انتخاب بپردازند. آنان در زمان پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) نیز با برخى از دستورهاى او که مربوط به امور سیاسى و اجتماعى بود مخالفت ورزیده یا درباره آن به چون و چرا پرداختند. جریان [[صلح حدیبیه]]، القاى شبهه و تردید در عمل به دستور پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) در آوردن قلم و کاغذ در بستر بیمارى، تعلل ورزیدن در عمل به دستور پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) در پیوستن به سپاه [[اسامة بن ‌زيد|اسامة بن زید]] و موارد دیگر، دلایل روشن بر این مدعاست<ref>المراجعات، ص۸۴، ۸۷ و ۹۱ ۹۲</ref>.
 ۶. برخى گفته اند نصوص امامت على (علیه السلام) تنها بر امامت او دلالت مى کنند و نافى امامت دیگران نیستند. بنابراین، دیدگاه اهل سنت که على (علیه السلام) را خلیفه و امام چهارم مى دانند با نصوص امامت ناسازگار نیست<ref>شرح المقاصد، ج۵، ص۲۷۷</ref>. در پاسخ باید گفت روشن است که پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) مطابق قواعد متعارف زبان با مردم سخن گفته است. فهم متعارف از سخن رهبران در مورد تعیین جانشین خود این است که جانشینى وامامت بلافصل مقصود مى باشد؛ چنان که معتقدان به خلافت [[عمر بن خطاب|عمر]]، خلافت او را به تعیین [[ابوبکر|ابوبکر]] مستند مى کنند و هرگز این احتمال را مطرح نکردند که با سخن ابوبکر درباره خلافت عمر، خلافت دیگران نیز قابل طرح است.
@@ سطر ۱۸۴: / سطر ۱۸۴: @@
 پیامبر گرامى (صلى الله علیه وآله وسلم) در موارد مختلف، که یکى از آنها در جریان سپردن امور مدینه به على (علیه السلام) در مدتى که رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم) سپاه اسلام را در [[غزوه تبوک|غزوه تبوک]] فرماندهى مى کرد، بود، نسبت على (علیه السلام) به خود را به نسبت [[حضرت هارون علیه السلام|هارون]] به [[حضرت موسی علیه السلام|موسى]] (علیهما السلام) تشبیه کرده است. با این تفاوت که هارون پیامبر بود، ولى چون پیامبرى با رسول خدا (صلى الله علیه وآله وسلم) پایان پذیرفته است على (علیه السلام) پیامبر نخواهد بود. أنت منّى بمنزلة هارون من موسى إلاّ أنّه لا نبىّ بعدى. [[حدیث منزلت|حدیث منزلت]] در منابع روایى شیعه به صورت متواتر نقل شده است<ref>اثبات الهداة، ج۳؛ غایة المرام، ج۲</ref>.
-نقل هاى حدیث در منابع اهل سنت نیز در حد تواتر است. مؤلفان صحاح و مسانید و عموم محدثان و مورخانى که غزوه تبوک را یادآور شده اند، حدیث منزلت را روایت کرده اند<ref>المراجعات، ص۲۸</ref>. نسائى در کتاب [[خصائص أمیرالمؤمنین علی بن أبی‌طالب رضی‌الله‌عنه (کتاب)|خصائص أمیرالمؤمنین]] (علیه السلام) (ص۸۰ـ۹۷) ۲۱ روایت را در این باره نقل کرده است. ابن عساکر در کتاب تاریخ دمشق در معرفى على بن ابی طالب (علیه السلام) بیش از یکصد و بیست حدیث را از طرق مختلف که اکثر آنها صحیح اند از ۲۱ صحابی روایت کرده است. ابن عبدالبرّ در [[الاستیعاب فی معرفة الأصحاب (کتاب)|الاستیعاب]] درباره احوال على (علیه السلام) پس از نقل حدیث منزلت گفته است: این حدیث از استوارترین و صحیح ترین آثار است. ابن حجر مکى<ref>الصواعق المحرقة، ص۶۱</ref> گفته است ائمه حدیث که در این فن به سخن آنان اعتماد مى شود این حدیث را صحیح دانسته اند، بسیارى از عالمان برجسته اهل سنت بر صحت و تواتر حدیث منزلت تصریح کرده اند<ref>نفحات الأزهار، ج۱۷، ص۱۴۹ـ ۱۶۲</ref>.
+نقل هاى حدیث در منابع اهل سنت نیز در حد تواتر است. مؤلفان صحاح و مسانید و عموم محدثان و مورخانى که غزوه تبوک را یادآور شده اند، حدیث منزلت را روایت کرده اند<ref>المراجعات، ص۲۸</ref>. نسائى در کتاب [[خصائص أميرالمؤمنين علي بن أبي‌طالب رضی‌الله‌عنه (کتاب)|خصائص أمیرالمؤمنین]] (علیه السلام) (ص۸۰ـ۹۷) ۲۱ روایت را در این باره نقل کرده است. ابن عساکر در کتاب تاریخ دمشق در معرفى على بن ابی طالب (علیه السلام) بیش از یکصد و بیست حدیث را از طرق مختلف که اکثر آنها صحیح اند از ۲۱ صحابی روایت کرده است. ابن عبدالبرّ در [[الاستيعاب في معرفة الأصحاب (کتاب)|الاستیعاب]] درباره احوال على (علیه السلام) پس از نقل حدیث منزلت گفته است: این حدیث از استوارترین و صحیح ترین آثار است. ابن حجر مکى<ref>الصواعق المحرقة، ص۶۱</ref> گفته است ائمه حدیث که در این فن به سخن آنان اعتماد مى شود این حدیث را صحیح دانسته اند، بسیارى از عالمان برجسته اهل سنت بر صحت و تواتر حدیث منزلت تصریح کرده اند<ref>نفحات الأزهار، ج۱۷، ص۱۴۹ـ ۱۶۲</ref>.
 در این حدیث، منزلت هایى که هارون (علیه السلام) نسبت به موسى (علیه السلام) داشت براى على (علیه السلام) نسبت به پیامبر گرامى (صلى الله علیه وآله وسلم ثابت شده است، از این منزلت ها نبوت استثنا شده است؛ چنان که اخوت نَسبَى نیز تخصّصاً خارج از مستثنا منه است. به جز دو منزلت یاد شده، منزلت هاى دیگر که خلافت هارون، وجوب اطاعت، وزارت و حمایت، محبوبیت و برترى بر دیگران از مهم ترین آنهاست. این منزلت ها در آیات قرآن بیان شده است<ref>طه:۲۹ـ ۳۲؛ اعراف:۱۴۲</ref>. عمومیت منزلت هاى هارون در حدیث منزلت دو دلیل دارد، یکى اضافه شدن کلمه منزلة که اسم جنس است به کلمه هارون که عَلَم است مى باشد، زیرا اضافه اسم جنس به علم از ادوات عموم است، و دیگر استثنا است، زیرا استثنا از فرد خاص معقول نیست.<ref>نفحات الأزهار، ج۱۷، ص۲۵۷ـ ۳۸۰.</ref>
@@ سطر ۱۹۶: / سطر ۱۹۶: @@
 '''۱۶. نصوص دیگر'''
-علاوه بر آیات و روایاتى که تا اینجا به عنوان نصوص امامت على (علیه السلام) بیان گردید، در کتاب هاى کلامى شیعه آیات و روایات دیگرى نیز در این باره آمده است، که به دلیل گسترده شدن دامنه بحث و محدودیت گنجایش مقاله دانشنامه اى، از نقل و تبیین آنها صرف نظر کرده و علاقمندان را به کتاب هاى: [[نهج الحق و کشف الصدق]]؛ [[منهاج الکرامة فى معرفة الامامة|منهاج الکرامة فى معرفة الإمامه]]؛ [[احقاق الحق]] و [[دلائل الصدق]] ارجاع مى دهیم.
+علاوه بر آیات و روایاتى که تا اینجا به عنوان نصوص امامت على (علیه السلام) بیان گردید، در کتاب هاى کلامى شیعه آیات و روایات دیگرى نیز در این باره آمده است، که به دلیل گسترده شدن دامنه بحث و محدودیت گنجایش مقاله دانشنامه اى، از نقل و تبیین آنها صرف نظر کرده و علاقمندان را به کتاب هاى: [[نهج الحق و كشف الصدق|نهج الحق و کشف الصدق]]؛ [[منهاج الكرامة فى معرفة الامامة|منهاج الکرامة فى معرفة الإمامه]]؛ [[احقاق الحق]] و [[دلائل الصدق]] ارجاع مى دهیم.
 '''۱۷. شواهد رفتارى و گفتارى پیامبر (صلى الله علیه وآله)'''
@@ سطر ۲۲۲: / سطر ۲۲۲: @@
 ابوسعید خدرى گفته است: با جمعى از اصحاب منتظر آمدن پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) بودیم، پیامبر در حالى که بند کفشش پاره شده بود بر ما وارد شد. آن گاه کفش خود را به على (علیه السلام) داد تا آن را اصلاح کند، سپس فرمود: برخى از شما بر [[تأویل|تأویل]] قرآن جنگ خواهد کرد؛ چنان که من بر تنزیل آن جنگ کردم. هر یک از ابوبکر و عمر گفتند: آیا من آن فرد هستم؟ پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) فرمود: نه، او صاحب نعل (على) است.
-مطالب یاد شده و نظایر آنها که بسیار است و علاوه بر منابع حدیثى و تاریخى شیعه در صحاح و مسانید و کتب تاریخ و سیره اهل سنت نقل شده است. به عنوان نمونه [[خصائص أمیرالمؤمنین علی بن أبی‌طالب رضی‌الله‌عنه (کتاب)|خصائص امیرالمؤمنین]] نوشته ابوعبدالرحمان نسائى؛ [[مستدرک حاکم نیشابوری|المستدرک على الصحیحین]]، ج۳؛ باب مناقب على بن ابوطالب (علیه السلام) گویاى این واقعیت است که رسول گرامى (صلى الله علیه وآله وسلم) نسبت به على (علیه السلام) عنایت ویژه اى داشته اند، و او نزد پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) از مقام و منزلت بى مانندى برخوردار بود. مجموعه این گفتارها و رفتارها از نظر عقلاى بشر به منزله نص و دلیل روشن بر امامت على (علیه السلام) به شمار مى رود<ref>تقریب المعارف، ص۱۲۶ـ۱۲۷</ref>.
+مطالب یاد شده و نظایر آنها که بسیار است و علاوه بر منابع حدیثى و تاریخى شیعه در صحاح و مسانید و کتب تاریخ و سیره اهل سنت نقل شده است. به عنوان نمونه [[خصائص أميرالمؤمنين علي بن أبي‌طالب رضی‌الله‌عنه (کتاب)|خصائص امیرالمؤمنین]] نوشته ابوعبدالرحمان نسائى؛ [[مستدرک حاکم نیشابوری|المستدرک على الصحیحین]]، ج۳؛ باب مناقب على بن ابوطالب (علیه السلام) گویاى این واقعیت است که رسول گرامى (صلى الله علیه وآله وسلم) نسبت به على (علیه السلام) عنایت ویژه اى داشته اند، و او نزد پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) از مقام و منزلت بى مانندى برخوردار بود. مجموعه این گفتارها و رفتارها از نظر عقلاى بشر به منزله نص و دلیل روشن بر امامت على (علیه السلام) به شمار مى رود<ref>تقریب المعارف، ص۱۲۶ـ۱۲۷</ref>.
 ==دوران امامت امام علی علیه السلام==

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 دليل عصمت به گونه اى ديگر نيز تقرير شده است و آن اين كه امت اسلامى درباره امام پس از پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) دو گروهند: گروهى گفته اند امام بايد معصوم باشد، و گروهى ديگر عصمت امام را لازم ندانسته اند گروه اول، على (عليه السلام) را امام دانسته اند، و گروه دوم نيز اگر عصمت را شرط امامت مى دانستند، امامت را مخصوص او مى دانستند. حاصل آن كه امت اجماع دارند كه اگر عصمت، شرط امامت باشد امامت مخصوص على (عليه السلام) است<ref>الذخيرة فى علم الكلام، ص437؛ كشف المراد، ص497؛ الاقتصاد فيما يتعلق بالاعتقاد، ص317؛ المنقذ من التقليد، ج2، ص300؛ ارشاد الطالبين، ص339</ref>.
-{{شناختنامه امام علی (ع)}}
 '''2. افضليت و امامت امام على (عليه السلام)'''
@@ سطر ۳۲۵: / سطر ۳۲۵: @@
 *على ربّانى گلپايگانى، دانشنامه کلام اسلامی، جلد1 ، صفحه77
 *[[امام علی علیه السلام]]، همین دانشنامه
 [[رده:امامت]]
 [[رده:امام علی علیه السلام]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{شناسنامه ائمه
 |عنوان امام=امام علی علیه السلام
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۸: @@
 |قاتل = ابن ملجم مرادی لعنة الله علیه
 |محل دفن = [[نجف اشرف]]}}
-{{خوب}}
-{{و}}
 امام على بن ابوطالب (عليه السلام) نخستين فرد از مردان بود كه به پیامبر اسلام ايمان آورد. سه سال از بعثت پیامبر گذشته بود که آیه «وَأَنذِرْ عَشِیرَتَکَ الْأَقْرَبِینَ» ([[سوره شعراء]]، آیه 214) نازل شد، پیامبر مهمانی ترتیب دادند و خویشان خود را دعوت به اسلام نمودند، از بین آن جمع کسی جز حضرت علی علیه السلام پاسخ نداد، این کار سه بار تکرار شد. رسول مکرم اسلام صلی الله علیه و آله فرمودند: بنشین که تو برادر و وصی و وزیر و وارث و جانشینم پس از من هستی. پس از آن نیز بارها پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله او را جانشین و امام پساز خود معرفی نمود.<ref> [[امام علی علیه السلام]]، همین دانشنامه </ref> پس از این واقعه بارها پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به شکلهای مختلف آن حضرت را به عنوان جانشین خود به مردم معرفی نمود. مهمترین و مشهورترین آنها مربوط به واقعه غدیر است که با نزول آیاتی از قرآن در این مورد همراه بود.

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 |قاتل = ابن ملجم مرادی لعنة الله علیه
 |محل دفن = [[نجف اشرف]]}}
 امام على بن ابوطالب (عليه السلام) نخستين فرد از مردان بود كه به پیامبر اسلام ايمان آورد. سه سال از بعثت پیامبر گذشته بود که آیه «وَأَنذِرْ عَشِیرَتَکَ الْأَقْرَبِینَ» ([[سوره شعراء]]، آیه 214) نازل شد، پیامبر مهمانی ترتیب دادند و خویشان خود را دعوت به اسلام نمودند، از بین آن جمع کسی جز حضرت علی علیه السلام پاسخ نداد، این کار سه بار تکرار شد. رسول مکرم اسلام صلی الله علیه و آله فرمودند: بنشین که تو برادر و وصی و وزیر و وارث و جانشینم پس از من هستی. پس از آن نیز بارها پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله او را جانشین و امام پساز خود معرفی نمود.<ref> [[امام علی علیه السلام]]، همین دانشنامه </ref> پس از این واقعه بارها پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به شکلهای مختلف آن حضرت را به عنوان جانشین خود به مردم معرفی نمود. مهمترین و مشهورترین آنها مربوط به واقعه غدیر است که با نزول آیاتی از قرآن در این مورد همراه بود.