امام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۰۲

2026-04-16T14:02:53Z

Mohammadi در ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۰۰

2026-04-16T14:00:11Z

Mohammadi در ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۰۳

2026-02-27T14:03:52Z

نمایش تغییرات

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-21T11:26:49Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۴

2024-04-23T11:14:30Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۵۷

2019-09-24T05:57:26Z

Aghajani در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۴۵

2019-09-24T05:45:56Z

Aghajani در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۴۴

2019-09-24T05:44:23Z

Aghajani در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۴۲

2019-09-24T05:42:37Z

Zamani در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۵۴

2019-02-05T05:54:35Z

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 *۳. کتاب آسمانی (۲ بار)؛ {{متن قرآن|«وَمِنْ قَبْلِهِ كِتَابُ مُوسَىٰ إِمَامًا وَرَحْمَةً ...»}}<ref>[[آیه 12 سوره احقاف|سوره احقاف، آیه ۱۲.]]</ref>. {{متن قرآن|«... وَمِنْ قَبْلِهِ كِتَابُ مُوسَىٰ إِمَامًا وَرَحْمَةً ...»}}<ref>[[آیه 17 سوره هود|سوره هود، آیه ۱۷.]]</ref>؛ ... پیش از وی (نیز) کتاب موسی راهبر و مایه رحمت بوده است ...».
-*۴. پیشوایان الهی و صالح (۵ بار)؛ «{{متن قرآن|... قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ...}}<ref name=":۰" />؛ ... فرمود من تو را پیشوای مردم قرار دادم ...». {{متن قرآن|«وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا...»}}<ref name=":1">[[آیه 73 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۷۳.]]</ref>،[[سوره فرقان]]/۷۴، [[سوره سجده]]/۲۴) و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‎کردند.
+*۴. پیشوایان الهی و صالح (۵ بار)؛ «{{متن قرآن|... قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ...}}<ref name=":۰">[[آیه 124 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۲۴.]]</ref>؛ ... فرمود من تو را پیشوای مردم قرار دادم ...». {{متن قرآن|«وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا...»}}<ref name=":1">[[آیه 73 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۷۳.]]</ref>،[[سوره فرقان]]/۷۴، [[سوره سجده]]/۲۴) و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‎کردند.
 *۵. پیشوایان کفر و ضلالت (۲ بار)؛ «{{متن قرآن|... فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ ...}}<ref>[[آیه 12 سوره توبه|سوره توبه، آیه ۱۲.]]</ref>؛ ... پس با پیشوایان کفر بجنگید...». و([[سوره قصص]]/۴۱)

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 *۳. کتاب آسمانی (۲ بار)؛ {{متن قرآن|«وَمِنْ قَبْلِهِ كِتَابُ مُوسَىٰ إِمَامًا وَرَحْمَةً ...»}}<ref>[[آیه 12 سوره احقاف|سوره احقاف، آیه ۱۲.]]</ref>. {{متن قرآن|«... وَمِنْ قَبْلِهِ كِتَابُ مُوسَىٰ إِمَامًا وَرَحْمَةً ...»}}<ref>[[آیه 17 سوره هود|سوره هود، آیه ۱۷.]]</ref>؛ ... پیش از وی (نیز) کتاب موسی راهبر و مایه رحمت بوده است ...».
-*۴. پیشوایان الهی و صالح (۵ بار)؛ «{{متن قرآن|... قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا...}}<ref>[[آیه 124 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۲۴.]]</ref>؛ ... فرمود من تو را پیشوای مردم قرار دادم...». {{متن قرآن|«وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا...»}}<ref>[[آیه 73 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۷۳.]]</ref>،[[سوره فرقان]]/۷۴، [[سوره سجده]]/۲۴) و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‎کردند.
+*۴. پیشوایان الهی و صالح (۵ بار)؛ «{{متن قرآن|... قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ...}}<ref name=":۰" />؛ ... فرمود من تو را پیشوای مردم قرار دادم ...». {{متن قرآن|«وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا...»}}<ref name=":1">[[آیه 73 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۷۳.]]</ref>،[[سوره فرقان]]/۷۴، [[سوره سجده]]/۲۴) و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‎کردند.
 *۵. پیشوایان کفر و ضلالت (۲ بار)؛ «{{متن قرآن|... فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ ...}}<ref>[[آیه 12 سوره توبه|سوره توبه، آیه ۱۲.]]</ref>؛ ... پس با پیشوایان کفر بجنگید...». و([[سوره قصص]]/۴۱)
@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 ==امام در اصطلاح شیعه==
-«امام» در اصطلاح [[شیعه]] [[امامیه|امامیه]]، به معنای پیشواى [[معصوم]] و منصوب از جانب [[خدا]] و مقام ریاست عامّه است، که برگرفته از آیات [[قرآن کریم]] از جمله: {{متن قرآن|«وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا...»}}<ref>[[آیه 73 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۷۳.]]</ref>. و{{متن قرآن|«... قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا...»}}<ref>[[آیه 124 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۲۴.]]</ref> مى باشد.
+«امام» در اصطلاح [[شیعه]] [[امامیه|امامیه]]، به معنای پیشواى [[معصوم]] و منصوب از جانب [[خدا]] و مقام ریاست عامّه است، که برگرفته از آیات [[قرآن کریم]] از جمله: {{متن قرآن|«وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا...»}}<ref name=":1" />. و{{متن قرآن|«... قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ...»}}<ref name=":۰" /> مى باشد.
 علمای شیعه، دوازده نفر را «امام» مفترض الطاعه پس از [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله مى شناسند که آنها عبارتند از [[على بن ابی طالب|على بن ابی‌طالب]] علیه السلام و یازده نفر از نسل ایشان، که آخرین آنها [[امام مهدى]] عجل الله تعالی فرجه مى باشد.
@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 *[[امام رضا]] علیه السلام فرمودند: امامت زمام دین و نظام مسلمین است، چه این که منصب امامت پایه و اساس رشد یاب اسلام و شاخه سر به فلک کشیده آن است و امام ماه منیر و چراغ نورافشان و نور تابان است، امام آب گواراى تشنگان و راهنماى هدایت جویان و نجات بخش از پرتگاهها است، امام آتش افروخته بر سر کوهها است (که راه جویان بدان راه یابند) و سرمازدگان از گرمى آن بهره مند شوند، امام ابر باران و باران ریزان و خورشید فروزان و آسمان سایه انداز است، امام امینى همدم و برادرى مهربان است.<ref>سفینة البحار.</ref>
-*[[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: خداوند [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام را در آغاز به بندگى خویش پذیرفت و سپس او را [[نبوت]] داد و پس از آن او را رسول خود ساخت و پس از رسالت وى را مقام خُلّت (دوستى خاص) داد و پس از این که این مراحل عالیه (بندگى، نبوت، رسالت، خلت) را در او گرد آورد، فرمود: {{متن قرآن|«...إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا...»}}<ref>[[آیه 124 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۲۴.]]</ref>  (تو را مقام امامت و پیشوائى مردم عطا کردم) و چون این مقام در نظر ابراهیم بس بزرگ و ارجمند آمد گفت: «و من ذریتى» (در نسلم نیز این منصب قرار ده)؛ خداوند فرمود: {{متن قرآن|«... لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»}}<ref>[[آیه 124 سوره بقره|همان.]]</ref> و مراد از این جمله اینکه سفیه (و ناپرهیزکار) پیشواى پرهیزکار نخواهد شد.
+*[[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: خداوند [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام را در آغاز به بندگى خویش پذیرفت و سپس او را [[نبوت]] داد و پس از آن او را رسول خود ساخت و پس از رسالت وى را مقام خُلّت (دوستى خاص) داد و پس از این که این مراحل عالیه (بندگى، نبوت، رسالت، خلت) را در او گرد آورد، فرمود: {{متن قرآن|«... إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ...»}}<ref name=":۰" />  (تو را مقام امامت و پیشوائى مردم عطا کردم) و چون این مقام در نظر ابراهیم بس بزرگ و ارجمند آمد گفت: «و من ذریتى» (در نسلم نیز این منصب قرار ده)؛ خداوند فرمود: {{متن قرآن|«... لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»}}<ref name=":۰" /> و مراد از این جمله اینکه سفیه (و ناپرهیزکار) پیشواى پرهیزکار نخواهد شد.
-*و از آن حضرت نقل است که ذیل آیه {{متن قرآن|«...إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا...»}}<ref>[[آیه 124 سوره بقره|همان.]]</ref>  فرمود: اگر خداوند بهتر از «امام» نامى را مى دانست همان را بر ما مى نهاد.<ref>بحارالانوار، ۲۵/۱۰۴.</ref> [[علامه طبرسى]] ذیل این آیه مى گوید: همکیشان ما (شیعه) به این آیه استدلال کنند که امام بایستى از هر ناشایست [[معصوم]] باشد، زیرا خداوند ـ در این آیه فرموده: ستمگر به عهد من (امامت) نائل نمى گردد و کسى که معصوم نباشد خواه ناخواه یا به خود یا به دیگرى ستم مى کند. حال اگر کسى بگوید: آنچه خداوند نفى نموده آن است که ستمگر در حال ارتکاب ستم به امامت نائل نمى گردد و اگر وى بعداً توبه کند، مشمول آیه نخواهد بود. پاسخ آنکه: آیه در همان حالِ ارتکاب ظلم وى را براى همیشه از دستیابى به مقام امامت محروم ساخت، زیرا کلمه «لاینال» مطلق است و اختصاصى به زمان وقوع ظلم ندارد، پس بموجب اطلاق زمان بایستى همه زمانها را مراد از آن دانست.<ref>مجمع البیان.</ref>
+*و از آن حضرت نقل است که ذیل آیه {{متن قرآن|«... إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ...»}}<ref name=":۰" />  فرمود: اگر خداوند بهتر از «امام» نامى را مى دانست همان را بر ما مى نهاد.<ref>بحارالانوار، ۲۵/۱۰۴.</ref> [[علامه طبرسى]] ذیل این آیه مى گوید: همکیشان ما (شیعه) به این آیه استدلال کنند که امام بایستى از هر ناشایست [[معصوم]] باشد، زیرا خداوند ـ در این آیه فرموده: ستمگر به عهد من (امامت) نائل نمى گردد و کسى که معصوم نباشد خواه ناخواه یا به خود یا به دیگرى ستم مى کند. حال اگر کسى بگوید: آنچه خداوند نفى نموده آن است که ستمگر در حال ارتکاب ستم به امامت نائل نمى گردد و اگر وى بعداً توبه کند، مشمول آیه نخواهد بود. پاسخ آنکه: آیه در همان حالِ ارتکاب ظلم وى را براى همیشه از دستیابى به مقام امامت محروم ساخت، زیرا کلمه «لاینال» مطلق است و اختصاصى به زمان وقوع ظلم ندارد، پس بموجب اطلاق زمان بایستى همه زمانها را مراد از آن دانست.<ref>مجمع البیان.</ref>
 *[[محمد بن مسلم ثقفی کوفی|محمد بن مسلم]] گوید: به [[امام باقر]] علیه السلام عرض کردم: اگر کسى یکى از شما [[ائمه اطهار|امامان]] (معصوم) را منکر شود چه موضعى دارد؟ فرمود: هر کس امامى را که امامتش از جانب خدا باشد منکر شود و از او و دینش تبرى جوید، کافر و [[ارتداد|مرتد]] است، زیرا امام از جانب خدا (تعیین شده) و دین او دین خدا است و هر که از دین خدا بیزارى جوید خونش مباح است مگر اینکه توبه کند.

@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 * [[ائمه اطهار]]
 * [[امامت]]
 [[رده:ائمه اطهار]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:اعتقادات]]

@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 «اعتقاد شیعیان بر این است كه اينها همان «[[اولواالامر]]» (فرمانروايان) مى باشند كه خداوند امر فرموده از آنها اطاعت شود و همين ها هستند كه از سوى خداوند گواه و ناظر بر مردماند و اينانند درهاى ورود بر خدا و راههاى قاصدان وصول به لقاءالله و راهنمايان به معرفت پروردگار، بيانگران وحى و اركان توحيد حضرت حقند، از هر لغزش و خطا پاك و از هر گناه و بزه معصومند و همين هايند كه خداوند از هر پليدى پاكشان داشته و از هر آلايشى منزهشان ساخته است.
-چنانكه فرمود: «انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيراً)، داراى معجزه و برهانند، سبب ايمنى اهل زمين اند، چنانكه ستارگان، اهل آسمان را امانند به كشتى نوح مى مانند كه تنها پيروان آنها اهل نجاتند و بندگان گرامى خدا هستند».
+چنانكه فرمود:{{متن قرآن|«إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا»}} (سوره احزاب/آیه 33)، داراى معجزه و برهانند، سبب ايمنى اهل زمين اند، چنانكه ستارگان، اهل آسمان را امانند به كشتى نوح مى مانند كه تنها پيروان آنها اهل نجاتند و بندگان گرامى خدا هستند».
 «نيز درباره آنها معتقديم كه دوستيشان ايمان و دشمنيشان كفر، امرشان امر خدا، نهيشان نهى خدا، اطاعت از آنها اطاعت از خداوند و سرپيچى از فرمانشان سرپيچى از فرمان حضرت پروردگار است، دوست آنها دوست خدا و دشمنشان دشمن خدا است و بر اين باوريم كه زمين هرگز خالى از حجت خدا نگردد (تا پيوسته خداوند در مقام بازخواست داراى دليل و برهان بوده و بندگان محكوم حضرتش باشند) هر چند آن حجت (بر اثر ناشايستگى بندگان) از ديد عموم پنهان باشد».<ref>اعتقادات صدوق. </ref>

@@ سطر ۵۶: / سطر ۵۶: @@
 *حضرت [[ثامن الحجج]] على بن موسى الرضا علیه السلام فرمودند: امامت زمام دين و نظام مسلمين است، چه اين كه منصب امامت پايه و اساس رشد ياب اسلام و شاخه سر به فلك كشيده آن است و امام ماه منير و چراغ نورافشان و نور تابان است، امام آب گواراى تشنگان و راهنماى هدايت جويان و نجات بخش از پرتگاهها است، امام آتش افروخته بر سر كوهها است (كه راه جويان بدان راه يابند) و سرمازدگان از گرمى آن بهرهمند شوند، امام ابر باران و باران ريزان و خورشيد فروزان و آسمان سايه انداز است، امام امينى همدم و برادرى مهربان است.<ref>سفينة البحار.</ref>
-*[[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: خداوند [[حضرت ابراهيم]] علیه السلام را در آغاز به بندگى خويش پذيرفت و سپس او را [[نبوت]] داد و پس از آن او را رسول خود ساخت و پس از رسالت وى را مقام خلّت (دوستى خاص) داد و پس از اين كه اين مراحل عاليه (بندگى، نبوت، رسالت، خلت) را در او گرد آورد. فرمود: {{متن قرآن|«إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا»}} (تو را مقام امامت و پيشوائى مردم عطا كردم) و چون اين مقام در نظر ابراهيم بس بزرگ و ارجمند آمد گفت: «و من ذريتى» (در نسلم نيز اين منصب قرار ده) خداوند فرمود: «لاينال عهدى الظالمين» و مراد از اين جمله اينكه سفيه (و ناپرهيزكار) پيشواى پرهيزكار نخواهد شد.
+*[[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: خداوند [[حضرت ابراهيم]] علیه السلام را در آغاز به بندگى خويش پذيرفت و سپس او را [[نبوت]] داد و پس از آن او را رسول خود ساخت و پس از رسالت وى را مقام خلّت (دوستى خاص) داد و پس از اين كه اين مراحل عاليه (بندگى، نبوت، رسالت، خلت) را در او گرد آورد. فرمود: {{متن قرآن|«إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا»}} (تو را مقام امامت و پيشوائى مردم عطا كردم) و چون اين مقام در نظر ابراهيم بس بزرگ و ارجمند آمد گفت: «و من ذريتى» (در نسلم نيز اين منصب قرار ده) خداوند فرمود: {{متن قرآن|«لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»}} و مراد از اين جمله اينكه سفيه (و ناپرهيزكار) پيشواى پرهيزكار نخواهد شد.
 *و از آن حضرت است كه ذيل آيه {{متن قرآن|«إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا»}} فرمود: اگر خداوند بهتر از «امام» نامى را مى دانست همان را بر ما مى نهاد. (بحار: 25/104)

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ==واژه «امام» در لغت==
-«اِمام» به معنی پيشوا و مقتدا است و جمع آن «ائمّة» می باشد. از باب تطبيق كلى بر مصداق بارز خود به: راه روشن {{متن قرآن|«و انهما لَبإمام مبين»}}. ([[سوره حجر]]/79) و كتاب آسمانى {{متن قرآن|«و من قبله كتاب موسى اماماً و رحمة»}}. ([[سوره احقاف]]/12) و لوح محفوظ {{متن قرآن|«و كل شىء احصيناه فى امام مبين»}}. ([[سوره یس]]/12) نيز اطلاق مى شود.
+«اِمام» به معنی پيشوا و مقتدا است و جمع آن «ائمّة» می باشد. از باب تطبيق كلى بر مصداق بارز خود به: راه روشن {{متن قرآن|«وإِنَّهُمَا لَبِإِمَامٍ مُبِينٍ»}}. ([[سوره حجر]]/79) و كتاب آسمانى {{متن قرآن|«وَمِن قَبْلِهِ كِتَابُ مُوسَى إِمَامًا وَرَحْمَةً»}}. ([[سوره احقاف]]/12) و لوح محفوظ {{متن قرآن|«وَكُلَّ شَيْءٍ أحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ»}}. ([[سوره یس]]/12) نيز اطلاق مى شود.
 راغب اصفهانی در «مفردات» گويد: «امام» آن است كه از وى پيروى و به وى اقتدا شود، خواه انسان باشد يا كتاب يا جز آن.
@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 ==واژه «امام» در اصطلاح==
-امام در اصطلاح [[شيعه]] اماميه، پيشواى [[معصوم]] و منصوب از جانب [[خدا]]، مقام رياست عامّه، متخذ از آيات [[قرآن کریم]]: {{متن قرآن|«و جعلناهم ائمة يهدون بأمرنا»}} ([[سوره انبیاء]]/73)و {{متن قرآن|«قال انّى جاعلك للناس اماماً»}} ([[سوره بقره]]/124) مى باشد.
+امام در اصطلاح [[شيعه]] اماميه، پيشواى [[معصوم]] و منصوب از جانب [[خدا]]، مقام رياست عامّه، متخذ از آيات [[قرآن کریم]]: {{متن قرآن|«وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا»}} ([[سوره انبیاء]]/73)و {{متن قرآن|«قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا»}} ([[سوره بقره]]/124) مى باشد.
 شيعه، دوازده تن را «امام» مفترض الطاعه پس از [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله مى شناسند كه آنها عبارتند از [[على بن ابی طالب]] و يازده نفر از نسل على و [[حضرت فاطمه|فاطمه]] علیهما السلام و آخرين آنها [[امام مهدى]] منتظر عجل الله تعالی فرجه مى باشد.

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 مرحوم [[شيخ صدوق]] در كتاب اعتقادات خود كه مبيّن عقايد شيعه است، در اين باره چنين مى گويد: «اعتقاد ما بر اين است كه حجت هاى خداوند بر مخلوقاتش پس از رحلت رسول اكرم صلی الله علیه و آله عبارتند از دوازده تن كه يكى پس از ديگرى سمت [[ولایت]] و سرورى بر خلق خداى را دارند و نامهاى مقدسشان بترتيب از اين قرار است:
-# [[اميرالمؤمنين]] على بن ابى طالب
+#[[اميرالمؤمنين]] على بن ابى طالب
-# [[امام حسن|حسن بن على]]
+#[[امام حسن|حسن بن على]]
-# [[امام حسین|حسين بن على]]
+#[[امام حسین|حسين بن على]]
-# [[على بن الحسين]]
+#[[على بن الحسين]]
-# [[امام باقر|محمد بن على]]
+#[[امام باقر|محمد بن على]]
-# [[امام صادق|جعفر بن محمد]]
+#[[امام صادق|جعفر بن محمد]]
-# [[امام کاظم|موسى بن جعفر]]
+#[[امام کاظم|موسى بن جعفر]]
-# [[امام رضا|على بن موسى]]
+#[[امام رضا|على بن موسى]]
-# [[امام جواد|محمد بن على]]
+#[[امام جواد|محمد بن على]]
-# [[امام هادی|على بن محمد]]
+#[[امام هادی|على بن محمد]]
-# [[امام عسکری|حسن بن على]]
+#[[امام عسکری|حسن بن على]]
-# و دوازدهمين آنها [[امام زمان|محمد بن حسن]] است كه حجت قائم به امر الله، امام زمان حاضر و خليفة الله فى الارضين مى باشد، در بلاد و امصار حضور دارد ولى از ديدگان پنهان است، درود خداوند بر همه آنها باد».
+#و دوازدهمين آنها [[امام زمان|محمد بن حسن]] است كه حجت قائم به امر الله، امام زمان حاضر و خليفة الله فى الارضين مى باشد، در بلاد و امصار حضور دارد ولى از ديدگان پنهان است، درود خداوند بر همه آنها باد».
 «اعتقاد شیعیان بر این است كه اينها همان «[[اولواالامر]]» (فرمانروايان) مى باشند كه خداوند امر فرموده از آنها اطاعت شود و همين ها هستند كه از سوى خداوند گواه و ناظر بر مردماند و اينانند درهاى ورود بر خدا و راههاى قاصدان وصول به لقاءالله و راهنمايان به معرفت پروردگار، بيانگران وحى و اركان توحيد حضرت حقند، از هر لغزش و خطا پاك و از هر گناه و بزه معصومند و همين هايند كه خداوند از هر پليدى پاكشان داشته و از هر آلايشى منزهشان ساخته است.
@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۸: @@
 كلمه «امام» و جمع آن «ائمّه» مجموعاً دوازده بار در قرآن بكار رفته كه هفت بار آن به صورت مفرد آمده و پنج بار به شكل جمع؛ بهر جهت اين واژه در قرآن در معاني زير بكار رفته است:
-* 1. لوح محفوظ (1 بار)؛ {{متن قرآن|«وَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ»}}؛ ([[سوره يس]]/12) و هر چيزي را در كارنامه‎اي روشن برشمرديم.
+*1. لوح محفوظ (1 بار)؛ {{متن قرآن|«وَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ»}}؛ ([[سوره يس]]/12) و هر چيزي را در كارنامه‎اي روشن برشمرديم.
-* 2. جاده و راه (1 بار)؛ {{متن قرآن|«وَ إِنَّهُما لَبِإِمامٍ مُبِينٍ»}}؛ ([[سوره حجر]]/79) و آن دو (شهر، اكنون) بر سر راهي آشكار است.
+*2. جاده و راه (1 بار)؛ {{متن قرآن|«وَ إِنَّهُما لَبِإِمامٍ مُبِينٍ»}}؛ ([[سوره حجر]]/79) و آن دو (شهر، اكنون) بر سر راهي آشكار است.
-* 3. تورات يا كتاب و پيشوا (2 بار)؛ {{متن قرآن|«وَ مِنْ قَبْلِهِ كِتابُ مُوسي إِماماً وَ رَحْمَةً»}}؛ ([[سوره احقاف]]/12، [[سوره هود]]/17) پيش از وي (نيز) كتاب موسي راهبر و مايه رحمت بوده است.
+*3. تورات يا كتاب و پيشوا (2 بار)؛ {{متن قرآن|«وَ مِنْ قَبْلِهِ كِتابُ مُوسي إِماماً وَ رَحْمَةً»}}؛ ([[سوره احقاف]]/12، [[سوره هود]]/17) پيش از وي (نيز) كتاب موسي راهبر و مايه رحمت بوده است.
-* 4. پيشوايان الهي و صالح (5 بار)؛ {{متن قرآن|«قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً»}}؛ ([[سوره بقره]]/124) فرمود: من تو را پيشواي مردم قرار دادم.
+*4. پيشوايان الهي و صالح (5 بار)؛ {{متن قرآن|«قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً»}}؛ ([[سوره بقره]]/124) فرمود: من تو را پيشواي مردم قرار دادم.
-{{متن قرآن|«وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا»}}؛([[سوره انبياء]]/73، [[سوره فرقان]]/74، [[سوره قصص]]/50، [[سوره سجده]]/24) و آنان را پيشواياني قرار داديم كه به فرمان ما هدايت مي‎كردند.
+{{متن قرآن|«وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا»}}؛([[سوره انبياء]]/73، [[سوره فرقان]]/74، [[سوره سجده]]/24) و آنان را پيشواياني قرار داديم كه به فرمان ما هدايت مي‎كردند.
-* 5. پيشوايان كفر و ضلالت (2 بار)؛ {{متن قرآن|«فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ»}}؛ ([[سوره توبه]]/12 و [[سوره قصص]]/41) پس با پيشوايان كفر بجنگيد.
+*5. پيشوايان كفر و ضلالت (2 بار)؛ {{متن قرآن|«فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ»}}؛ ([[سوره توبه]]/12 و [[سوره قصص]]/41) پس با پيشوايان كفر بجنگيد.
-* 6. مفهوم جامعي كه پيشوايان هدايت و ضلالت را هر دو شامل مي‎شود (1 مورد)؛ {{متن قرآن|«يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ»}}؛ ([[سوره اسراء]]/71) ياد كن روزي را كه هر گروهي را با پيشوايان فرامي‎خوانيم.
+*6. مفهوم جامعي كه پيشوايان هدايت و ضلالت را هر دو شامل مي‎شود (1 مورد)؛ {{متن قرآن|«يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ»}}؛ ([[سوره اسراء]]/71) ياد كن روزي را كه هر گروهي را با پيشوايان فرامي‎خوانيم.
 ==رواياتی درباره مقام «امام»==
-* حضرت [[ثامن الحجج]] على بن موسى الرضا علیه السلام فرمودند: امامت زمام دين و نظام مسلمين است، چه اين كه منصب امامت پايه و اساس رشد ياب اسلام و شاخه سر به فلك كشيده آن است و امام ماه منير و چراغ نورافشان و نور تابان است، امام آب گواراى تشنگان و راهنماى هدايت جويان و نجات بخش از پرتگاهها است، امام آتش افروخته بر سر كوهها است (كه راه جويان بدان راه يابند) و سرمازدگان از گرمى آن بهرهمند شوند، امام ابر باران و باران ريزان و خورشيد فروزان و آسمان سايه انداز است، امام امينى همدم و برادرى مهربان است.<ref>سفينة البحار.</ref>
+*حضرت [[ثامن الحجج]] على بن موسى الرضا علیه السلام فرمودند: امامت زمام دين و نظام مسلمين است، چه اين كه منصب امامت پايه و اساس رشد ياب اسلام و شاخه سر به فلك كشيده آن است و امام ماه منير و چراغ نورافشان و نور تابان است، امام آب گواراى تشنگان و راهنماى هدايت جويان و نجات بخش از پرتگاهها است، امام آتش افروخته بر سر كوهها است (كه راه جويان بدان راه يابند) و سرمازدگان از گرمى آن بهرهمند شوند، امام ابر باران و باران ريزان و خورشيد فروزان و آسمان سايه انداز است، امام امينى همدم و برادرى مهربان است.<ref>سفينة البحار.</ref>
-* [[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: خداوند [[حضرت ابراهيم]] علیه السلام را در آغاز به بندگى خويش پذيرفت و سپس او را [[نبوت]] داد و پس از آن او را رسول خود ساخت و پس از رسالت وى را مقام خلّت (دوستى خاص) داد و پس از اين كه اين مراحل عاليه (بندگى، نبوت، رسالت، خلت) را در او گرد آورد. فرمود: «انى جاعلك للناس اماماً» (تو را مقام امامت و پيشوائى مردم عطا كردم) و چون اين مقام در نظر ابراهيم بس بزرگ و ارجمند آمد گفت: «و من ذريتى» (در نسلم نيز اين منصب قرار ده) خداوند فرمود: «لاينال عهدى الظالمين» و مراد از اين جمله اينكه سفيه (و ناپرهيزكار) پيشواى پرهيزكار نخواهد شد.
+*[[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: خداوند [[حضرت ابراهيم]] علیه السلام را در آغاز به بندگى خويش پذيرفت و سپس او را [[نبوت]] داد و پس از آن او را رسول خود ساخت و پس از رسالت وى را مقام خلّت (دوستى خاص) داد و پس از اين كه اين مراحل عاليه (بندگى، نبوت، رسالت، خلت) را در او گرد آورد. فرمود: «انى جاعلك للناس اماماً» (تو را مقام امامت و پيشوائى مردم عطا كردم) و چون اين مقام در نظر ابراهيم بس بزرگ و ارجمند آمد گفت: «و من ذريتى» (در نسلم نيز اين منصب قرار ده) خداوند فرمود: «لاينال عهدى الظالمين» و مراد از اين جمله اينكه سفيه (و ناپرهيزكار) پيشواى پرهيزكار نخواهد شد.
-* و از آن حضرت است كه ذيل آيه {{متن قرآن|«انى جاعلك للناس اماما»}} فرمود: اگر خداوند بهتر از «امام» نامى را مى دانست همان را بر ما مى نهاد. (بحار: 25/104)
+*و از آن حضرت است كه ذيل آيه {{متن قرآن|«انى جاعلك للناس اماما»}} فرمود: اگر خداوند بهتر از «امام» نامى را مى دانست همان را بر ما مى نهاد. (بحار: 25/104)
 [[علامه طبرسى]] ذيل اين آيه مى گويد: همكيشان ما (شيعه) به اين آيه استدلال كنند كه امام بايستى از هر ناشايست معصوم باشد، زيرا خداوند ـ در اين آيه فرموده: ستمگر به عهد من (كه مراد امامت است) نائل نمى گردد و كسى كه معصوم نباشد خواه ناخواه يا به خود يا به ديگرى ستم مى كند، اگر كسى بگويد: آنچه خداوند نفى نموده آن است كه ستمگر در حال ارتكاب ستم به امامت نائل نمى گردد، پس اگر وى بعداً توبه كند، مشمول آيه نخواهد بود. پاسخ آنكه: آيه در همان حالِ ارتكاب ظلم وى را براى هميشه از دستيابى به مقام امامت محروم ساخت، زيرا كلمه «لاينال» (كه زمان مستقبل را مى رساند) مطلق است و اختصاصى به زمان وقوع ظلم ندارد، پس بموجب اطلاق زمان بايستى همه ازمنه را مراد از آن دانست.<ref>مجمع البیان.</ref>
-* محمد بن مسلم گويد: به [[امام باقر]] علیه السلام عرض كردم: اگر كسى يكى از شما امامان (معصوم) را منكر شود چه موضعى دارد؟ فرمود: هر كس امامى را كه امامتش از جانب خدا باشد منكر شود و از او و دينش تبرى جويد كافر و مرتد است، زيرا امام از جانب خدا (تعيين شده) و دين او دين خدا است و هر كه از دين خدا بيزارى جويد خونش مباح است مگر اينكه توبه كند.
+*محمد بن مسلم گويد: به [[امام باقر]] علیه السلام عرض كردم: اگر كسى يكى از شما امامان (معصوم) را منكر شود چه موضعى دارد؟ فرمود: هر كس امامى را كه امامتش از جانب خدا باشد منكر شود و از او و دينش تبرى جويد كافر و مرتد است، زيرا امام از جانب خدا (تعيين شده) و دين او دين خدا است و هر كه از دين خدا بيزارى جويد خونش مباح است مگر اينكه توبه كند.
-* [[امام رضا]] علیه السلام از پيغمبر اكرم صلی الله علیه و آله روايت كند كه فرمود: اى على! تو و امامان از نسل تو پس از من حجت هاى خدائيد بر خلق خدا و نشانه هاى او هستند در آفريده هايش، پس هر كس يكى از شما را منكر شود مرا انكار نموده است.
+*[[امام رضا]] علیه السلام از پيغمبر اكرم صلی الله علیه و آله روايت كند كه فرمود: اى على! تو و امامان از نسل تو پس از من حجت هاى خدائيد بر خلق خدا و نشانه هاى او هستند در آفريده هايش، پس هر كس يكى از شما را منكر شود مرا انكار نموده است.
-* از امام صادق علیه السلام روايت است كه فرمود: زمين استوار نگردد جز به امام و هر كه بميرد و امام خويش را نشناسد به مرگ جاهليت مرده و بيش از هر وقتى هنگام مرگ به شناخت امام نياز داريد كه بگوئيد: من در اين خط بودم.<ref>بحارالانوار.</ref>
+*از امام صادق علیه السلام روايت است كه فرمود: زمين استوار نگردد جز به امام و هر كه بميرد و امام خويش را نشناسد به مرگ جاهليت مرده و بيش از هر وقتى هنگام مرگ به شناخت امام نياز داريد كه بگوئيد: من در اين خط بودم.<ref>بحارالانوار.</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
 * سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ «معارف و معاریف».
-* مفهوم کلمه امام در قرآن، [http://www.tahoorkotob.com/page.php?pid=9068 کتابخانه طهور]، بازیابی: 6 اردیبهشت 1393.
+*سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ «معارف و معاریف».
-* عبدالحميد صفائي، واژه امام در قرآن، [http://www.andisheqom.com/Files/quranshenasi.php?idVeiw=3888&level=4&subid=3888 اندیشه قم]، بازیابی: 6 اردیبهشت 1393.
+*مفهوم کلمه امام در قرآن، [http://www.tahoorkotob.com/page.php?pid=9068 کتابخانه طهور]، بازیابی: 6 اردیبهشت 1393.
 [[رده:ائمه اطهار]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]