اقرار - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۵

2026-04-18T08:15:44Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۸

2026-02-26T12:18:47Z

Mohammadi در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۵۳

2026-02-24T17:53:48Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۰۹

2026-02-24T13:09:55Z

نمایش تغییرات

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-18T13:13:21Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۶

2024-01-06T12:46:37Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۶

2024-01-06T12:36:27Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۱۲

2020-02-04T06:12:28Z

Aghajani در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۰۷

2020-02-04T06:07:53Z

Aghajani در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۰۷

2020-02-04T06:07:26Z

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 ==اقرار در قرآن==
-مفهوم «اقرار» در [[قرآن|قرآن کریم]] با واژه‌ها و تعبیرات گوناگونی ذکر شده؛ از جمله: ۱. «اقرار» و مشتقات آن؛ مانند: {{متن قرآن|«... أَأَقْرَرْتُمْ ... قَالُوا أَقْرَرْنَا...»}}<ref>[[آیه 81 سوره آل عمران|سوره آل عمران،آیه ۸۱.]]</ref>. [[سوره بقره]]/۲،۸۴.) ۲. «اعتراف» و مشتقات آن؛ مانند: {{متن قرآن|«...اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ...»}}<ref>[[آیه 102 سوره توبه|سوره توبه،آیه ۱۰۲.]]</ref>. و نیز [[سوره غافر]]/۴۰،۱۱؛ [[سوره ملک]]/۶۷،۱۱). ۳. شهادت دادن به زیان خود؛ مانند:{{متن قرآن|«... شُهَدَاءَ... عَلَىٰ أَنْفُسِكُمْ...»}}<ref>[[آیه 135 سوره نساء|سوره نساء،آیه ۱۳۵.]]</ref>. [[سوره انعام]]/۶،۱۳۰). ۴. کلمه «بَلی» در پاسخ استفهام تقریری؛ مانند: {{متن قرآن|«... أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ...»}}<ref>[[آیه 172 سوره اعراف|سوره اعراف،آیه ۱۷۲.]]</ref>. [[سوره ملک]]/۶۷، ۸-۹) ۵. کلمه «عَلَیَّ» در برخی آیات؛ مانند:{{متن قرآن|«وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ ...»}}<ref>[[آیه 14 سوره شعراء|سوره شعراء،آیه ۱۴.]]</ref>.
+مفهوم «اقرار» در [[قرآن|قرآن کریم]] با واژه‌ها و تعبیرات گوناگونی ذکر شده؛ از جمله: ۱. «اقرار» و مشتقات آن؛ مانند: {{متن قرآن|«... أَأَقْرَرْتُمْ ... قَالُوا أَقْرَرْنَا...»}}<ref>[[آیه 81 سوره آل عمران|سوره آل عمران،آیه ۸۱.]]</ref> و نیز [[سوره بقره]]/۲،۸۴. ۲. «اعتراف» و مشتقات آن؛ مانند: {{متن قرآن|«...اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ...»}}<ref>[[آیه 102 سوره توبه|سوره توبه،آیه ۱۰۲.]]</ref>. و نیز [[سوره غافر]]/۴۰،۱۱؛ [[سوره ملک]]/۶۷،۱۱). ۳. شهادت دادن به زیان خود؛ مانند:{{متن قرآن|«... شُهَدَاءَ... عَلَىٰ أَنْفُسِكُمْ...»}}<ref>[[آیه 135 سوره نساء|سوره نساء،آیه ۱۳۵.]]</ref>. [[سوره انعام]]/۶،۱۳۰). ۴. کلمه «بَلی» در پاسخ استفهام تقریری؛ مانند: {{متن قرآن|«... أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ...»}}<ref>[[آیه 172 سوره اعراف|سوره اعراف،آیه ۱۷۲.]]</ref>. [[سوره ملک]]/۶۷، ۸-۹) ۵. کلمه «عَلَیَّ» در برخی آیات؛ مانند:{{متن قرآن|«وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ ...»}}<ref>[[آیه 14 سوره شعراء|سوره شعراء،آیه ۱۴.]]</ref>.
 قرآن کریم در آیاتی متعدد به برخی از موارد اقرار گرفتن از انسانها یا اقرار و اعتراف کردن آنان در اعصار پیشین و نیز در [[قیامت]] اشاره کرده است؛ از جمله:

@@ سطر ۸۳: / سطر ۸۳: @@
 ==منابع==
 *[[دائرة المعارف قرآن کریم|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴، مدخل "اقرار" از حمیده عبداللهی و بخش فقه و حقوق.
+{{قرآن}}
 [[رده:واژگان قرآنی]][[رده:اصطلاحات فقهی]]
 [[رده:حقوق]]

@@ سطر ۵۷: / سطر ۵۷: @@
 '''د. آنچه اقرار با آن تحقق پیدا می‌کند؛'''
-اقرارْ لفظ یا عبارت خاصی نداشته و به هر لفظی که بر آن دلالت کند صحیح است<ref>. [[تبصرة المتعلمین]]، ص 156؛ الموسوعة الفقهیه، ج 4، ص 374.</ref>؛ همچنین اقرار به نوشتن نیز معتبر است.<ref>. فقه السنه، ج 2، ص 39؛ عوائد الایام، ص 488.</ref> برخی اقرار را به اشاره‌ای که مقصود را بفهماند نیز جایز دانسته‌اند.<ref>. تبصرة المتعلمین، ص 156؛ فقه‌الصادق(علیه السلام)، ج 20، ص 207.</ref> قرآن به برخی از الفاظ و روشهای اقرار اشاره کرده است؛ از جمله واژه اقرار:{{متن قرآن|«قَالُوا أَقْرَرْنَا»}} (آل‌عمران/3، 81)، کلمه «بَلی»:{{متن قرآن|«قالوا بَلی»}}(اعراف/7،172) و شهادت دادن به زیان خود:{{متن قرآن|«قَالُوا شَهِدْنَا عَلَىٰ أَنْفُسِنَا»}} (انعام/6،130) و املای حق دیگران:{{متن قرآن|«الذی علیه الحقّ... فلیملل»}} (بقره/2، 282)<ref>. فقه القرآن، ج 1، ص 321  322؛ [[کنزالعرفان]]، ج 2، ص 87.</ref>
+اقرارْ لفظ یا عبارت خاصی نداشته و به هر لفظی که بر آن دلالت کند صحیح است<ref>. [[تبصرة المتعلمین]]، ص 156؛ الموسوعة الفقهیه، ج 4، ص 374.</ref>؛ همچنین اقرار به نوشتن نیز معتبر است.<ref>. فقه السنه، ج 2، ص 39؛ عوائد الایام، ص 488.</ref> برخی اقرار را به اشاره‌ای که مقصود را بفهماند نیز جایز دانسته‌اند.<ref>. تبصرة المتعلمین، ص 156؛ فقه‌الصادق(علیه السلام)، ج 20، ص 207.</ref> قرآن به برخی از الفاظ و روشهای اقرار اشاره کرده است؛ از جمله واژه اقرار:{{متن قرآن|«قَالُوا أَقْرَرْنَا»}} (آل‌عمران/3، 81)، کلمه «بَلی»:{{متن قرآن|«قَالُوا بَلَىٰ »}}(اعراف/7،172) و شهادت دادن به زیان خود:{{متن قرآن|«قَالُوا شَهِدْنَا عَلَىٰ أَنْفُسِنَا»}} (انعام/6،130) و املای حق دیگران:{{متن قرآن|«الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ... فَلْيُمْلِلْ»}} (بقره/2، 282)<ref>. فقه القرآن، ج 1، ص 321  322؛ [[کنزالعرفان]]، ج 2، ص 87.</ref>
 ==2. احکام اقرار:==

@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 '''4. اقرار به بی‌گناهی یوسف(علیه السلام):'''
-برادران یوسف، در مواردی به آن حضرت ستم روا داشته و حق او را تضییع کردند؛ اما پس از مدتی نزد پدر به گناه و خطای خویش اعتراف و از آن حضرت برای خود درخواست استغفار کردند:{{متن قرآن|«قَالُوا يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ»}} (یوسف/12،97)؛ همچنین هنگامی که پس از سالها دوری از حضرت یوسف وی را یافتند نزد او نیز به خطای خویش اعتراف کردند:{{متن قرآن|«قَالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ آثَرَكَ اللَّهُ عَلَيْنَا وَإِنْ كُنَّا لَخَاطِئِينَ»}} ([[سوره یوسف]]/12،91) زلیخا نیز پس از افترا زدن به یوسف و به زندان افکندن او به گناه خود اعتراف کرد و یوسف را بی‌گناه شمرد:{{متن قرآن|«قَالَتِ امْرَأَتُ الْعَزِيزِ الْآنَ حَصْحَصَ الْحَقُّ أَنَا رَاوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ وَإِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ *ذَٰلِكَ لِيَعْلَمَ أَنِّي لَمْ أَخُنْهُ بِالْغَيْبِ... * وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي ۚ إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ»}} (یوسف/12، 51، 53 و نیز 32)، چنان‌که زنان دربار نیز پس از سوءظن به وی به پاکی آن حضرت اعتراف کردند:{{متن قرآن|«قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ إِذْ رَاوَدْتُنَّ يُوسُفَ عَنْ نَفْسِهِ قُلْنَ حَاشَ لِلَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ»}}(یوسف/12،51)
+برادران یوسف، در مواردی به آن حضرت ستم روا داشته و حق او را تضییع کردند؛ اما پس از مدتی نزد پدر به گناه و خطای خویش اعتراف و از آن حضرت برای خود درخواست استغفار کردند:{{متن قرآن|«قَالُوا يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ»}} (یوسف/12،97)؛ همچنین هنگامی که پس از سالها دوری از حضرت یوسف وی را یافتند نزد او نیز به خطای خویش اعتراف کردند:{{متن قرآن|«قَالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ آثَرَكَ اللَّهُ عَلَيْنَا وَإِنْ كُنَّا لَخَاطِئِينَ»}} ([[سوره یوسف]]/12،91) زلیخا نیز پس از افترا زدن به یوسف و به زندان افکندن او به گناه خود اعتراف کرد و یوسف را بی‌گناه شمرد:{{متن قرآن|«قَالَتِ امْرَأَتُ الْعَزِيزِ الْآنَ حَصْحَصَ الْحَقُّ أَنَا رَاوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ وَإِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ *ذَٰلِكَ لِيَعْلَمَ أَنِّي لَمْ أَخُنْهُ بِالْغَيْبِ... * وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ»}} (یوسف/12، 51، 53 و نیز 32)، چنان‌که زنان دربار نیز پس از سوءظن به وی به پاکی آن حضرت اعتراف کردند:{{متن قرآن|«قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ إِذْ رَاوَدْتُنَّ يُوسُفَ عَنْ نَفْسِهِ قُلْنَ حَاشَ لِلَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ»}}(یوسف/12،51)
 '''5. اقرار مشرکان به توحید و ربوبیت خداوند:'''

@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 '''4. اقرار به بی‌گناهی یوسف(علیه السلام):'''
-برادران یوسف، در مواردی به آن حضرت ستم روا داشته و حق او را تضییع کردند؛ اما پس از مدتی نزد پدر به گناه و خطای خویش اعتراف و از آن حضرت برای خود درخواست استغفار کردند:{{متن قرآن|«قَالُوا يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ»}} (یوسف/12،97)؛ همچنین هنگامی که پس از سالها دوری از حضرت یوسف وی را یافتند نزد او نیز به خطای خویش اعتراف کردند:{{متن قرآن|«قَالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ آثَرَكَ اللَّهُ عَلَيْنَا وَإِنْ كُنَّا لَخَاطِئِينَ»}} ([[سوره یوسف]]/12،91) زلیخا نیز پس از افترا زدن به یوسف و به زندان افکندن او به گناه خود اعتراف کرد و یوسف را بی‌گناه شمرد:{{متن قرآن|«قَالَتِ امْرَأَتُ الْعَزِيزِ الْآنَ حَصْحَصَ الْحَقُّ أَنَا رَاوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ وَإِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ *ذَٰلِكَ لِيَعْلَمَ أَنِّي لَمْ أَخُنْهُ بِالْغَيْبِ... * وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي ۚ إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ»}} (یوسف/12، 51، 53 و نیز 32)، چنان‌که زنان دربار نیز پس از سوءظن به وی به پاکی آن حضرت اعتراف کردند:{{متن قرآن|«قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ إِذْ رَاوَدْتُنَّ يُوسُفَ عَنْ نَفْسِهِ ۚ قُلْنَ حَاشَ لِلَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ»}}(یوسف/12،51)
+برادران یوسف، در مواردی به آن حضرت ستم روا داشته و حق او را تضییع کردند؛ اما پس از مدتی نزد پدر به گناه و خطای خویش اعتراف و از آن حضرت برای خود درخواست استغفار کردند:{{متن قرآن|«قَالُوا يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ»}} (یوسف/12،97)؛ همچنین هنگامی که پس از سالها دوری از حضرت یوسف وی را یافتند نزد او نیز به خطای خویش اعتراف کردند:{{متن قرآن|«قَالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ آثَرَكَ اللَّهُ عَلَيْنَا وَإِنْ كُنَّا لَخَاطِئِينَ»}} ([[سوره یوسف]]/12،91) زلیخا نیز پس از افترا زدن به یوسف و به زندان افکندن او به گناه خود اعتراف کرد و یوسف را بی‌گناه شمرد:{{متن قرآن|«قَالَتِ امْرَأَتُ الْعَزِيزِ الْآنَ حَصْحَصَ الْحَقُّ أَنَا رَاوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ وَإِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ *ذَٰلِكَ لِيَعْلَمَ أَنِّي لَمْ أَخُنْهُ بِالْغَيْبِ... * وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي ۚ إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ»}} (یوسف/12، 51، 53 و نیز 32)، چنان‌که زنان دربار نیز پس از سوءظن به وی به پاکی آن حضرت اعتراف کردند:{{متن قرآن|«قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ إِذْ رَاوَدْتُنَّ يُوسُفَ عَنْ نَفْسِهِ قُلْنَ حَاشَ لِلَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ»}}(یوسف/12،51)
 '''5. اقرار مشرکان به توحید و ربوبیت خداوند:'''