اصحاب عقبه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۱۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۱۳

2026-06-11T15:13:14Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ اَصحاب عَقَبَه را به اصحاب عقبه منتقل کرد

2024-07-12T11:52:33Z

مهدی موسوی صفحهٔ اَصحاب عَقَبَه را به اصحاب عقبه منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۲

2024-07-12T11:52:15Z

نمایش تغییرات

مرضیه الله وکیل جزی: /* اصحاب عقبه در شأن نزول */

2013-02-19T06:36:07Z

‏اصحاب عقبه در شأن نزول

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۳۳

2013-01-15T11:33:12Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۴ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۳۰

2012-11-04T07:30:37Z

بهرامی در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۵۰

2012-07-24T05:50:15Z

بهرامی: ویرایش جزیی متن

2012-07-24T05:04:08Z

ویرایش جزیی متن

بهرامی: تعیین رده

2012-07-23T05:56:59Z

تعیین رده

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۴۰

2012-07-22T08:40:17Z

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 بر پایه خبری، رسول خدا در پاسخ [[اسید بن حضیر|اُسید بن حُضَیر اَوسی]] که در بامداد آن شب از ایشان سبب نکشتن آن‌ها را پرسید یا رخصت قتل آنان را خواست، فرمود: کشتن آن‌ها به مصلحت نیست و نمی‌پسندم که مردم بگویند محمد هنگامی که قدرت یافت، یاران خود را کشت.<ref>المغازی، ج۳، ص۱۰۴۰.</ref>
-پس از رحلت پیامبر اکرم(ص)، هنگامی که حذیفه در [[نماز جماعت|نماز جماعتی]] شرکت نمی‌کرد، گفته می‌شد [امام جماعت]] آن نماز، جزء منافقان است.<ref>محمد ابوزهره، خاتم پیامبران، ترجمه حسین صابری، ج۲، ص۴۳۶؛ عباس قمی، منتهی الآمال، قم، انتشارات هجرت، ۱۳۷۳، ج۱، ص۱۸۰.</ref>
+پس از رحلت پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله، هنگامی که حذیفه در [[نماز جماعت|نماز جماعتی]] شرکت نمی‌کرد، گفته می‌شد [امام جماعت]] آن نماز، جزء منافقان است.<ref>محمد ابوزهره، خاتم پیامبران، ترجمه حسین صابری، ج۲، ص۴۳۶؛ عباس قمی، منتهی الآمال، قم، انتشارات هجرت، ۱۳۷۳، ج۱، ص۱۸۰.</ref>
 بنا به نقل [[محمد بن عمر واقدی|واقدى]]، افزون بر حذیفه، پیامبر صلی الله علیه وآله [[عمار یاسر]] را نیز از نام آن‌ها آگاه ساخته ‌بود.<ref> المغازى، ج‌ ۳، ص‌ ۱۰۴۴؛ التبیان، ج‌ ۵، ص‌ ۲۶۱.</ref>
@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 ==اصحاب عقبه در شأن نزول==
-* ‌برخى از مفسران تنها جمله {{متن قرآن|«...‌وَهَمُّواْ بِمَا لَمْ ینَالُواْ...»}}.([[سوره توبه]]/۹، ۷۴) را درباره اقدام اصحاب عقبه ذکر کرده‌اند،<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ ۲، ص‌ ۳۸۳؛ الکشاف، ج‌ ۲، ص‌ ۲۹۱؛ مجمع البیان، ج‌ ۵، ص‌ ۷۹.</ref> هرچند قولى دیگر تمام این آیه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند که چون ایشان از آگاهى پیامبر صلی الله علیه وآله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند یاد کردند که چنین تصمیمى نداشته‌اند. در این ‌باره آیه {{متن قرآن|«یحْلِفُونَ بِاللّهِ مَا قَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ کلِمَةَ الْکفْرِ وَکفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ وَهَمُّواْ بِمَا لَمْ ینَالُواْ...»}}؛ (به خدا سوگند یاد مى‌کنند که (در غیاب پیامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى که قطعاً سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان کافر شدند و تصمیم به ‌کارى گرفتند که به آن نرسیدند) نازل شد و نیت آنان را آشکار کرد.<ref> روض الجنان، ج‌ ۹، ص‌ ۲۹۸؛ الدر المنثور، ج‌ ۴، ص‌ ۲۴۲‌ـ‌۲۴۳.</ref>
+* ‌برخى از مفسران تنها جمله {{متن قرآن|«...‌ وَهَمُّوا بِمَا لَمْ يَنَالُوا ...»}}<ref name=":۰">[[آیه 74 سوره توبه|سوره توبه، آیه ۷۴.]]</ref> را درباره اقدام اصحاب عقبه ذکر کرده‌اند،<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ ۲، ص‌ ۳۸۳؛ الکشاف، ج‌ ۲، ص‌ ۲۹۱؛ مجمع البیان، ج‌ ۵، ص‌ ۷۹.</ref> هرچند قولى دیگر تمام این آیه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند که چون ایشان از آگاهى پیامبر صلی الله علیه وآله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند یاد کردند که چنین تصمیمى نداشته‌اند. در این ‌باره آیه «{{متن قرآن|يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ مَا قَالُوا وَلَقَدْ قَالُوا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَكَفَرُوا بَعْدَ إِسْلَامِهِمْ وَهَمُّوا بِمَا لَمْ يَنَالُوا ...}}<ref name=":۰" />؛ به خدا سوگند یاد مى‌کنند که (در غیاب پیامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى که قطعاً سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان کافر شدند و تصمیم به ‌کارى گرفتند که به آن نرسیدند»، نازل شد و نیت آنان را آشکار کرد.<ref> روض الجنان، ج‌ ۹، ص‌ ۲۹۸؛ الدر المنثور، ج‌ ۴، ص‌ ۲۴۲‌ـ‌۲۴۳.</ref>
-* [[شیخ طبرسى]] ماجراى اصحاب عقبه را افزون بر آیه‌ ۷۴ سوره توبه، در ذیل آیات ۶۴‌ـ‌۶۵ سوره توبه نیز آورده و نزول این آیات را به نقلى در این ‌باره دانسته ‌است: {{متن قرآن|«یحْذَرُ الْمُنَافِقُونَ أَن تُنَزَّلَ عَلَیهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِمَا فِی قُلُوبِهِم...»}}؛ منافقان مى‌ترسند از این که سوره‌اى بر (علیه) آنان فرود آید که آن‌ها را به ‌آنچه در دل‌هایشان دارند آگاه سازد‌...<ref> مجمع البیان، ج‌ ۵، ص‌ ۷۰‌ـ‌۷۱.</ref>
+* [[شیخ طبرسى]] ماجراى اصحاب عقبه را افزون بر آیه‌ ۷۴ سوره توبه، در ذیل آیات «{{متن قرآن|{{آیه|9|64}} 💠<ref>[[آیه 64 سوره توبه|سوره توبه، آیه ۶۴‌.]]</ref> {{آیه|9|65}}<ref>[[آیه 65 سوره توبه|همان، آیه ۶۵.]]</ref>}}؛ منافقان مى‌ترسند از این که سوره‌اى بر (علیه) آنان فرود آید که آن‌ها را به ‌آنچه در دل‌هایشان دارند آگاه سازد‌ ...» نیز آورده و نزول این آیات را به نقلى در این ‌باره دانسته ‌است. <ref> مجمع البیان، ج‌ ۵، ص‌ ۷۰‌ـ‌۷۱.</ref>
-* از [[امام رضا]]‌ علیه‌السلام روایت شده که مراد از {{متن قرآن|«...‌إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّیطَانُ بِبَعْضِ مَا کسَبُواْ...»}}؛ ([[سوره آل ‌عمران]]/۳، ۱۵۵) (همانا [[شیطان]] آنان را به سبب برخى از آنچه کرده ‌بودند بلغزانید)، اصحاب عقبه هستند.<ref> تفسیر عیاشى، ج ۱، ص ۲۰۱؛ الصافى، ج ۱، ص‌ ۳۹۴.</ref>
+* از [[امام رضا]]‌ علیه‌السلام روایت شده که مراد از «{{متن قرآن|...‌ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُوا ...}}<ref>[[آیه 155 سوره آل عمران|سوره آل عمران، آیه ۱۵۵.]]</ref>؛ همانا [[شیطان]] آنان را به سبب برخى از آنچه کرده ‌بودند بلغزانید»، اصحاب عقبه هستند.<ref> تفسیر عیاشى، ج ۱، ص ۲۰۱؛ الصافى، ج ۱، ص‌ ۳۹۴.</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 ==اصحاب عقبه در شأن نزول==
-# ‌برخى از مفسران تنها جمله {{متن قرآن|«...‌و هَمّوا بِما‌لَم ‌یَنالوا‌...»}}.([[سوره توبه]]/9، 74) را درباره اقدام اصحاب عقبه ذكر كرده‌اند،<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ 2، ص‌ 383؛ الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> هر چند قولى دیگر تمام این آیه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند كه چون ایشان از آگاهى پیامبر صلی الله علیه و آله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند یاد كردند كه چنین تصمیمى نداشته‌اند.<p>در این ‌باره آیه {{متن قرآن|«یَحلِفونَ بِاللّهِ ما قالوا ولَقَد قالوا كَلِمَةَ الكُفرِ وكَفَروا بَعدَ اِسلمِهِم و هَمّوا بِمالَم یَنالوا...»}}؛ به خدا سوگند یاد مى‌كنند كه (در غیاب پیامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى كه قطعاً سخنان كفرآمیز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان كافر شدند و تصمیم به ‌كارى (خطرناك) گرفتند كه به آن نرسیدند. نازل شد و نیت آنان را آشكار كرد.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 298؛ الدر المنثور، ج‌ 4، ص‌ 242‌ـ‌243.</ref></p>
+# ‌برخى از مفسران تنها جمله {{متن قرآن|«...‌وَهَمُّواْ بِمَا لَمْ يَنَالُواْ...»}}.([[سوره توبه]]/9، 74) را درباره اقدام اصحاب عقبه ذكر كرده‌اند،<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ 2، ص‌ 383؛ الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> هر چند قولى دیگر تمام این آیه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند كه چون ایشان از آگاهى پیامبر صلی الله علیه و آله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند یاد كردند كه چنین تصمیمى نداشته‌اند.<p>در این ‌باره آیه {{متن قرآن|«يَحْلِفُونَ بِاللّهِ مَا قَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَكَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ وَهَمُّواْ بِمَا لَمْ يَنَالُواْ...»}}؛ به خدا سوگند یاد مى‌كنند كه (در غیاب پیامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى كه قطعاً سخنان كفرآمیز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان كافر شدند و تصمیم به ‌كارى (خطرناك) گرفتند كه به آن نرسیدند. نازل شد و نیت آنان را آشكار كرد.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 298؛ الدر المنثور، ج‌ 4، ص‌ 242‌ـ‌243.</ref></p>
-# طبرسى ماجراى اصحاب عقبه را افزون بر آیه‌ 74 سوره توبه/9 در ذیل آیات 64‌ـ‌65 سوره توبه/9 {{متن قرآن|«یَحذَرُ المُنفِقونَ اَن تُنَزَّلَ عَلَیهِم سورَةٌ تُنَبِّئُهُم بِما فى قُلوبِهِم...»}}؛ منافقان مى‌ترسند از این كه سوره‌اى بر <(علیه) آنان فرود آید كه آن‌ها را به ‌آنچه در دل‌هایشان دارند آگاه سازد‌... نیز آورده و نزول این آیات را به نقلى در این ‌باره دانسته ‌است.<ref> مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 70‌ـ‌71.</ref>
+# طبرسى ماجراى اصحاب عقبه را افزون بر آیه‌ 74 سوره توبه/9 در ذیل آیات 64‌ـ‌65 سوره توبه/9 {{متن قرآن|«يَحْذَرُ الْمُنَافِقُونَ أَن تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِمَا فِي قُلُوبِهِم...»}}؛ منافقان مى‌ترسند از این كه سوره‌اى بر <(علیه) آنان فرود آید كه آن‌ها را به ‌آنچه در دل‌هایشان دارند آگاه سازد‌... نیز آورده و نزول این آیات را به نقلى در این ‌باره دانسته ‌است.<ref> مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 70‌ـ‌71.</ref>
-# از [[امام رضا]]‌ علیه‌السلام روایت شده كه مراد از {{متن قرآن|«...‌اِنَّمَا ‌استَزَلَّهُمُ الشَّیطنُ بِبَعضِ ما كَسَبوا...»}}؛ همانا شیطان آنان را به سبب برخى از آنچه كرده ‌بودند، بلغزانید. ([[سوره آل ‌عمران]]/3، 155) اصحاب عقبه هستند.<ref> تفسیر عیاشى، ج 1، ص 201؛ الصافى، ج 1، ص‌ 394.</ref>
+# از [[امام رضا]]‌ علیه‌السلام روایت شده كه مراد از {{متن قرآن|«...‌إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُواْ...»}}؛ همانا شیطان آنان را به سبب برخى از آنچه كرده ‌بودند، بلغزانید. ([[سوره آل ‌عمران]]/3، 155) اصحاب عقبه هستند.<ref> تفسیر عیاشى، ج 1، ص 201؛ الصافى، ج 1، ص‌ 394.</ref>
 گزارش‌ها در تعداد اصحاب عقبه، همسانى ندارد. شمار آنان را از 12 تا 15 تن برشمرده‌اند.<ref> الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79؛ المغازى، ج‌ 3، ص‌ 1044.</ref> از [[امام باقر]] علیه‌السلام نقل شده كه شمار آنها 12 تن، 8‌ تن از قریش و 4 تن از سایر عرب<ref>التبیان، ج‌ 5، ص‌ 261؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> بوده ‌است.

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 ==اصحاب عقبه در شأن نزول==
-# ‌برخى از مفسران تنها جمله «...‌و هَمّوا بِما‌لَم ‌یَنالوا‌...».([[سوره توبه]]/9، 74) را درباره اقدام اصحاب عقبه ذكر كرده‌اند،<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ 2، ص‌ 383؛ الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> هر چند قولى دیگر تمام این آیه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند كه چون ایشان از آگاهى پیامبر صلی الله علیه و آله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند یاد كردند كه چنین تصمیمى نداشته‌اند.<p>در این ‌باره آیه «یَحلِفونَ بِاللّهِ ما قالوا ولَقَد قالوا كَلِمَةَ الكُفرِ وكَفَروا بَعدَ اِسلمِهِم و هَمّوا بِمالَم یَنالوا...؛ به خدا سوگند یاد مى‌كنند كه (در غیاب پیامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى كه قطعاً سخنان كفرآمیز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان كافر شدند و تصمیم به ‌كارى (خطرناك) گرفتند كه به آن نرسیدند» نازل شد و نیت آنان را آشكار كرد.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 298؛ الدر المنثور، ج‌ 4، ص‌ 242‌ـ‌243.</ref></p>
+# ‌برخى از مفسران تنها جمله {{متن قرآن|«...‌و هَمّوا بِما‌لَم ‌یَنالوا‌...»}}.([[سوره توبه]]/9، 74) را درباره اقدام اصحاب عقبه ذكر كرده‌اند،<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ 2، ص‌ 383؛ الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> هر چند قولى دیگر تمام این آیه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند كه چون ایشان از آگاهى پیامبر صلی الله علیه و آله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند یاد كردند كه چنین تصمیمى نداشته‌اند.<p>در این ‌باره آیه {{متن قرآن|«یَحلِفونَ بِاللّهِ ما قالوا ولَقَد قالوا كَلِمَةَ الكُفرِ وكَفَروا بَعدَ اِسلمِهِم و هَمّوا بِمالَم یَنالوا...»}}؛ به خدا سوگند یاد مى‌كنند كه (در غیاب پیامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى كه قطعاً سخنان كفرآمیز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان كافر شدند و تصمیم به ‌كارى (خطرناك) گرفتند كه به آن نرسیدند. نازل شد و نیت آنان را آشكار كرد.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 298؛ الدر المنثور، ج‌ 4، ص‌ 242‌ـ‌243.</ref></p>
-# طبرسى ماجراى اصحاب عقبه را افزون بر آیه‌ 74 سوره توبه/9 در ذیل آیات 64‌ـ‌65 سوره توبه/9 «یَحذَرُ المُنفِقونَ اَن تُنَزَّلَ عَلَیهِم سورَةٌ تُنَبِّئُهُم بِما فى قُلوبِهِم...؛ منافقان مى‌ترسند از این كه سوره‌اى بر <(علیه) آنان فرود آید كه آن‌ها را به ‌آنچه در دل‌هایشان دارند آگاه سازد‌...» نیز آورده و نزول این آیات را به نقلى در این ‌باره دانسته ‌است.<ref> مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 70‌ـ‌71.</ref>
+# طبرسى ماجراى اصحاب عقبه را افزون بر آیه‌ 74 سوره توبه/9 در ذیل آیات 64‌ـ‌65 سوره توبه/9 {{متن قرآن|«یَحذَرُ المُنفِقونَ اَن تُنَزَّلَ عَلَیهِم سورَةٌ تُنَبِّئُهُم بِما فى قُلوبِهِم...»}}؛ منافقان مى‌ترسند از این كه سوره‌اى بر <(علیه) آنان فرود آید كه آن‌ها را به ‌آنچه در دل‌هایشان دارند آگاه سازد‌... نیز آورده و نزول این آیات را به نقلى در این ‌باره دانسته ‌است.<ref> مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 70‌ـ‌71.</ref>
-# از [[امام رضا]]‌ علیه‌السلام روایت شده كه مراد از «...‌اِنَّمَا ‌استَزَلَّهُمُ الشَّیطنُ بِبَعضِ ما كَسَبوا...؛ همانا شیطان آنان را به سبب برخى از آنچه كرده ‌بودند، بلغزانید». ([[سوره آل ‌عمران]]/3، 155) اصحاب عقبه هستند.<ref> تفسیر عیاشى، ج 1، ص 201؛ الصافى، ج 1، ص‌ 394.</ref>
+# از [[امام رضا]]‌ علیه‌السلام روایت شده كه مراد از {{متن قرآن|«...‌اِنَّمَا ‌استَزَلَّهُمُ الشَّیطنُ بِبَعضِ ما كَسَبوا...»}}؛ همانا شیطان آنان را به سبب برخى از آنچه كرده ‌بودند، بلغزانید. ([[سوره آل ‌عمران]]/3، 155) اصحاب عقبه هستند.<ref> تفسیر عیاشى، ج 1، ص 201؛ الصافى، ج 1، ص‌ 394.</ref>
-گزارش‌ها در تعداد اصحاب عقبه، همسانى ندارد. شمار آنان را از 12 تا 15 تن برشمرده‌اند.<ref> الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79؛ المغازى، ج‌ 3، ص‌ 1044.</ref> از [[امام باقر]] علیه‌السلام نقل شده كه شمار آنها 12 تن، 8‌ تن از قریش و 4 تن از سایر عرب<ref> التبیان، ج‌ 5، ص‌ 261؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> بوده ‌است.
+گزارش‌ها در تعداد اصحاب عقبه، همسانى ندارد. شمار آنان را از 12 تا 15 تن برشمرده‌اند.<ref> الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79؛ المغازى، ج‌ 3، ص‌ 1044.</ref> از [[امام باقر]] علیه‌السلام نقل شده كه شمار آنها 12 تن، 8‌ تن از قریش و 4 تن از سایر عرب<ref>التبیان، ج‌ 5، ص‌ 261؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> بوده ‌است.
 [[شیخ صدوق]] بر اساس روایتى 12 تن از آنان را از بنى‌امیه و 5 تن را از سایر مردم دانسته است.<ref> الخصال، ج‌ 2، ص‌ 398.</ref> بیهقى و سیوطى، نام‌هاى ایشان را چنین آورده‌اند: عبدالله‌ بن‌ ابى ‌سعد، سعد ‌بن ‌ابى ‌سرح، ابوحاضر (حاصر) الأعرابى، عامر، ابوعامر، جُلاس ‌بن ‌سوید، مجمع ‌بن ‌حارثه، ملیحا تیمى، حصین ‌بن ‌نمیر، طعمة ‌بن ‌ابیرق، عبداللّه ‌بن ‌عیینه و مرة ‌بن ‌ربیع، گویا رئیس ایشان ابوعامر بوده ‌است.<ref> دلائل النبوه، ج‌ 5، ص‌ 259؛ الدرالمنثور، ج‌ 4، ص‌ 243.</ref>
-برخى منابع نام‌هاى دیگرى براى آن‌ها ذكر كرده و بیشتر این افراد را از صحابه سرشناس و نیز برخى از كسانى دانسته‌اند كه پس از [[رحلت پیامبر]] صلی الله علیه و آله عهده‌دار امور حكومت بوده‌اند.<ref> الخصال، ج‌ 2، ص‌ 499.</ref>
+برخى منابع نام‌هاى دیگرى براى آن‌ها ذكر كرده و بیشتر این افراد را از صحابه سرشناس و نیز برخى از كسانى دانسته‌اند كه پس از [[رحلت پیامبر]] صلی الله علیه و آله عهده‌دار امور حكومت بوده‌اند.<ref> الخصال، ج‌2، ص‌499.</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-== اَصحاب عَقَبَه ==
+{{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
 == زندگی نامه ==
 عقبه در لغت به معناى راه دشوار در كوه است<ref> مفردات، ص‌ 576، «عقب».</ref> كه در فارسى به گردنه و گریوه موسوم است.<ref> لغت‌نامه، ج‌ 10، ص‌ 14098، «عقبه»؛ فرهنگ فارسى، ج‌ 3، ص‌ 3297، «گریوه».</ref> این عنوان یادآور دو رخداد مهم در [[تاریخ اسلام]] است كه در دو مكان مشهور به عقبه به وقوع پیوست: یكى بیعت گروهى از اهل یثرب در سال‌هاى دوازدهم و سیزدهم<ref> المنتظم، ج‌ 2، ص‌ 154، 162، 166.</ref> بعثت با پیامبر صلی الله علیه و آله در عقبه منا (در راه منا به مكه) كه برخى منابع از ایشان با عنوان اصحاب عقبه یاد كرده‌اند<ref> الطبقات، ج‌ 1، ص‌ 170‌ـ‌172؛ ج‌ 3، ص‌ 321؛ تاریخ یعقوبى، ج‌ 2، ص‌ 38.</ref> و تعبیر از پیمان آنان به بیعت عقبه شهرت بیشترى دارد (‌=>‌ بیعت ‌عقبه) و دیگرى سوء قصد نافرجام به جان پیامبر صلی الله علیه و آله است كه در عقبه‌اى واقع در مسیر تبوك به [[مدینه]] صورت‌ گرفت.<ref> المغازى، ج‌ 3، ص‌ 1042؛ دلائل النبوه، ج‌ 5، ص‌ 256.</ref>
@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۶: @@
 عده‌اى سوء قصد به جان پیامبر صلی الله علیه و آله  را نه در عقبه مسیر تبوك بلكه در عقبه دیگرى دانسته‌اند.<ref> تفسیر قمى، ج‌ 1، ص‌ 300.</ref> چنین به نظر مى‌رسد كه گویا دو یا سه بار قتل [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله طراحى شده بود.
 ==اصحاب عقبه در شأن نزول==
 # ‌برخى از مفسران تنها جمله «...‌و هَمّوا بِما‌لَم ‌یَنالوا‌...».([[سوره توبه]]/9، 74) را درباره اقدام اصحاب عقبه ذكر كرده‌اند،<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ 2، ص‌ 383؛ الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> هر چند قولى دیگر تمام این آیه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند كه چون ایشان از آگاهى پیامبر صلی الله علیه و آله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند یاد كردند كه چنین تصمیمى نداشته‌اند.<p>در این ‌باره آیه «یَحلِفونَ بِاللّهِ ما قالوا ولَقَد قالوا كَلِمَةَ الكُفرِ وكَفَروا بَعدَ اِسلمِهِم و هَمّوا بِمالَم یَنالوا...؛ به خدا سوگند یاد مى‌كنند كه (در غیاب پیامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى كه قطعاً سخنان كفرآمیز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان كافر شدند و تصمیم به ‌كارى (خطرناك) گرفتند كه به آن نرسیدند» نازل شد و نیت آنان را آشكار كرد.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 298؛ الدر المنثور، ج‌ 4، ص‌ 242‌ـ‌243.</ref></p>
@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۸: @@
 برخى منابع نام‌هاى دیگرى براى آن‌ها ذكر كرده و بیشتر این افراد را از صحابه سرشناس و نیز برخى از كسانى دانسته‌اند كه پس از [[رحلت پیامبر]] صلی الله علیه و آله عهده‌دار امور حكومت بوده‌اند.<ref> الخصال، ج‌ 2، ص‌ 499.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
 ==منابع==
+سید محمود سامانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 3، صفحه 437-439.
 [[رده:شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۵۰
سطر ۱۳:		سطر ۱۳:


−	== ~~صحاب~~ عقبه در شأن نزول ==	+	==اصحاب عقبه در شأن نزول ==

	# ‌برخى از مفسران تنها جمله «...‌و هَمّوا بِما‌لَم ‌یَنالوا‌...».([[سوره توبه]]/9، 74) را درباره اقدام اصحاب عقبه ذكر كرده‌اند،<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ 2، ص‌ 383؛ الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> هر چند قولى دیگر تمام این آیه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند كه چون ایشان از آگاهى پیامبر صلی الله علیه و آله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند یاد كردند كه چنین تصمیمى نداشته‌اند.<p>در این ‌باره آیه «یَحلِفونَ بِاللّهِ ما قالوا ولَقَد قالوا كَلِمَةَ الكُفرِ وكَفَروا بَعدَ اِسلمِهِم و هَمّوا بِمالَم یَنالوا...؛ به خدا سوگند یاد مى‌كنند كه (در غیاب پیامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى كه قطعاً سخنان كفرآمیز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان كافر شدند و تصمیم به ‌كارى (خطرناك) گرفتند كه به آن نرسیدند» نازل شد و نیت آنان را آشكار كرد.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 298؛ الدر المنثور، ج‌ 4، ص‌ 242‌ـ‌243.</ref></p>		# ‌برخى از مفسران تنها جمله «...‌و هَمّوا بِما‌لَم ‌یَنالوا‌...».([[سوره توبه]]/9، 74) را درباره اقدام اصحاب عقبه ذكر كرده‌اند،<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ 2، ص‌ 383؛ الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> هر چند قولى دیگر تمام این آیه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند كه چون ایشان از آگاهى پیامبر صلی الله علیه و آله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند یاد كردند كه چنین تصمیمى نداشته‌اند.<p>در این ‌باره آیه «یَحلِفونَ بِاللّهِ ما قالوا ولَقَد قالوا كَلِمَةَ الكُفرِ وكَفَروا بَعدَ اِسلمِهِم و هَمّوا بِمالَم یَنالوا...؛ به خدا سوگند یاد مى‌كنند كه (در غیاب پیامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى كه قطعاً سخنان كفرآمیز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان كافر شدند و تصمیم به ‌كارى (خطرناك) گرفتند كه به آن نرسیدند» نازل شد و نیت آنان را آشكار كرد.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 298؛ الدر المنثور، ج‌ 4، ص‌ 242‌ـ‌243.</ref></p>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۲
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۵۶
سطر ۳۱:		سطر ۳۱:
	سید محمود سامانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 3، صفحه 437-439		سید محمود سامانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 3، صفحه 437-439

−	[[رده: ~~شخصیت‌ های~~ شان نزول آیات]]	+	[[رده:شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-منافقان سوء قصد كننده به جان پيامبر صلی الله علیه و آله.
+منافقان سوء قصد كننده به جان پیامبر صلی الله علیه و آله.
-عقبه در لغت به معناى راه دشوار در كوه است<ref> مفردات، ص‌ 576، «عقب».</ref> كه در فارسى به گردنه و گريوه موسوم است.<ref> لغت‌نامه، ج‌ 10، ص‌ 14098، «عقبه»؛ فرهنگ فارسى، ج‌ 3، ص‌ 3297، «گريوه».</ref> اين عنوان يادآور دو رخداد مهم در [[تاريخ اسلام]] است كه در دو مكان مشهور به عقبه به وقوع پيوست: يكى بيعت گروهى از اهل يثرب در سال‌هاى دوازدهم و سيزدهم<ref> المنتظم، ج‌ 2، ص‌ 154، 162، 166.</ref> بعثت با پيامبر صلی الله علیه و آله در عقبه منا (در راه منا به مكه) كه برخى منابع از ايشان با عنوان اصحاب عقبه ياد كرده‌اند<ref> الطبقات، ج‌ 1، ص‌ 170‌ـ‌172؛ ج‌ 3، ص‌ 321؛ تاريخ يعقوبى، ج‌ 2، ص‌ 38.</ref> و تعبير از پيمان آنان به بيعت عقبه شهرت بيشترى دارد (‌=>‌ بيعت ‌عقبه) و ديگرى سوء قصد نافرجام به جان پيامبر صلی الله علیه و آله است كه در عقبه‌اى واقع در مسير تبوك به [[مدينه]] صورت‌ گرفت.<ref> المغازى، ج‌ 3، ص‌ 1042؛ دلائل النبوه، ج‌ 5، ص‌ 256.</ref>
+عقبه در لغت به معناى راه دشوار در كوه است<ref> مفردات، ص‌ 576، «عقب».</ref> كه در فارسى به گردنه و گریوه موسوم است.<ref> لغت‌نامه، ج‌ 10، ص‌ 14098، «عقبه»؛ فرهنگ فارسى، ج‌ 3، ص‌ 3297، «گریوه».</ref> این عنوان یادآور دو رخداد مهم در [[تاریخ اسلام]] است كه در دو مكان مشهور به عقبه به وقوع پیوست: یكى بیعت گروهى از اهل یثرب در سال‌هاى دوازدهم و سیزدهم<ref> المنتظم، ج‌ 2، ص‌ 154، 162، 166.</ref> بعثت با پیامبر صلی الله علیه و آله در عقبه منا (در راه منا به مكه) كه برخى منابع از ایشان با عنوان اصحاب عقبه یاد كرده‌اند<ref> الطبقات، ج‌ 1، ص‌ 170‌ـ‌172؛ ج‌ 3، ص‌ 321؛ تاریخ یعقوبى، ج‌ 2، ص‌ 38.</ref> و تعبیر از پیمان آنان به بیعت عقبه شهرت بیشترى دارد (‌=>‌ بیعت ‌عقبه) و دیگرى سوء قصد نافرجام به جان پیامبر صلی الله علیه و آله است كه در عقبه‌اى واقع در مسیر تبوك به [[مدینه]] صورت‌ گرفت.<ref> المغازى، ج‌ 3، ص‌ 1042؛ دلائل النبوه، ج‌ 5، ص‌ 256.</ref>
-بنا به نوشته برخى از مورخان و مفسران، اصحاب عقبه كسانى بودند كه در بازگشت [[رسول ‌خدا]] صلی الله علیه و آله از غزوه تبوك در سال نهم هجرى، تصميم داشتند شب هنگام شتر آن حضرت را بِرَمانند و از گردنه‌اى خطرناك پرتاب كنند؛ اما قبل از عملى ساختن نقشه خود، پيامبر صلی الله علیه و آله از توطئه آن‌ها آگاه شد و به حذيفة ‌بن ‌يمان كه از پشت سر شتر آن حضرت را مى‌راند، فرمود: تا ايشان را دور كرده به آن‌ها بگويد كه اگر كنار نروند پيامبر صلی الله علیه و آله آنان را با ‌نام‌هاى پدران و قبيله‌هايشان صدا خواهد زد.
+بنا به نوشته برخى از مورخان و مفسران، اصحاب عقبه كسانى بودند كه در بازگشت [[رسول ‌خدا]] صلی الله علیه و آله از غزوه تبوك در سال نهم هجرى، تصمیم داشتند شب هنگام شتر آن حضرت را بِرَمانند و از گردنه‌اى خطرناك پرتاب كنند؛ اما قبل از عملى ساختن نقشه خود، پیامبر صلی الله علیه و آله از توطئه آن‌ها آگاه شد و به حذیفة ‌بن ‌یمان كه از پشت سر شتر آن حضرت را مى‌راند، فرمود: تا ایشان را دور كرده به آن‌ها بگوید كه اگر كنار نروند پیامبر صلی الله علیه و آله آنان را با ‌نام‌هاى پدران و قبیله‌هایشان صدا خواهد زد.
-منافقان كه از نقشه خود طرفى نبسته بودند با ‌اقدام حذيفه گريخته و خود را در ميان سپاه پنهان ساختند. روايت شده كه حذيفه گفته است: من نام ايشان و نام‌هاى پدران و قبيله‌هاى آنان را مى‌دانم.<ref> تاريخ يعقوبى، ج‌ 2، ص‌ 68؛ دلائل النبوه، ج‌ 5، ص‌ 256‌ـ‌258؛ مجمع البيان، ج‌ 5، ص‌ 70.</ref> بنا به گزارش واقدى افزون بر حذيفه، پيامبر صلی الله علیه و آله عمار را نيز از نام آن‌ها آگاه ساخته ‌بود.<ref> المغازى، ج‌ 3، ص‌ 1044؛ التبيان، ج‌ 5، ص‌ 261.</ref>
+منافقان كه از نقشه خود طرفى نبسته بودند با ‌اقدام حذیفه گریخته و خود را در میان سپاه پنهان ساختند. روایت شده كه حذیفه گفته است: من نام ایشان و نام‌هاى پدران و قبیله‌هاى آنان را مى‌دانم.<ref> تاریخ یعقوبى، ج‌ 2، ص‌ 68؛ دلائل النبوه، ج‌ 5، ص‌ 256‌ـ‌258؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 70.</ref> بنا به گزارش واقدى افزون بر حذیفه، پیامبر صلی الله علیه و آله عمار را نیز از نام آن‌ها آگاه ساخته ‌بود.<ref> المغازى، ج‌ 3، ص‌ 1044؛ التبیان، ج‌ 5، ص‌ 261.</ref>
-عده‌اى سوء قصد به جان پيامبر صلی الله علیه و آله  را نه در عقبه مسير تبوك بلكه در عقبه ديگرى دانسته‌اند.<ref> تفسير قمى، ج‌ 1، ص‌ 300.</ref> چنين به نظر مى‌رسد كه گويا دو يا سه بار قتل [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله طراحى شده بود.
+عده‌اى سوء قصد به جان پیامبر صلی الله علیه و آله  را نه در عقبه مسیر تبوك بلكه در عقبه دیگرى دانسته‌اند.<ref> تفسیر قمى، ج‌ 1، ص‌ 300.</ref> چنین به نظر مى‌رسد كه گویا دو یا سه بار قتل [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله طراحى شده بود.
 '''''اصحاب عقبه در شأن نزول:'''''
-# ‌برخى از مفسران تنها جمله «...‌و هَمّوا بِما‌لَم ‌يَنالوا‌...».([[سوره توبه]]/9، 74) را درباره اقدام اصحاب عقبه ذكر كرده‌اند،<ref> تفسير ماوردى، ج‌ 2، ص‌ 383؛ الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البيان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> هر چند قولى ديگر تمام اين آيه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند كه چون ايشان از آگاهى پيامبر صلی الله علیه و آله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند ياد كردند كه چنين تصميمى نداشته‌اند.
+# ‌برخى از مفسران تنها جمله «...‌و هَمّوا بِما‌لَم ‌یَنالوا‌...».([[سوره توبه]]/9، 74) را درباره اقدام اصحاب عقبه ذكر كرده‌اند،<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ 2، ص‌ 383؛ الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> هر چند قولى دیگر تمام این آیه را در شأن آن‌ها دانسته و آورده‌اند كه چون ایشان از آگاهى پیامبر صلی الله علیه و آله نسبت به سوء قصدشان باخبر شدند، سوگند یاد كردند كه چنین تصمیمى نداشته‌اند.
-در اين ‌باره آيه «يَحلِفونَ بِاللّهِ ما قالوا ولَقَد قالوا كَلِمَةَ الكُفرِ وكَفَروا بَعدَ اِسلمِهِم و هَمّوا بِمالَم يَنالوا...؛ به خدا سوگند ياد مى‌كنند كه (در غياب پيامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى كه قطعاً سخنان كفرآميز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان كافر شدند و تصميم به ‌كارى (خطرناك) گرفتند كه به آن نرسيدند» نازل شد و نيت آنان را آشكار كرد.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 298؛ الدر المنثور، ج‌ 4، ص‌ 242‌ـ‌243.</ref>
+در این ‌باره آیه «یَحلِفونَ بِاللّهِ ما قالوا ولَقَد قالوا كَلِمَةَ الكُفرِ وكَفَروا بَعدَ اِسلمِهِم و هَمّوا بِمالَم یَنالوا...؛ به خدا سوگند یاد مى‌كنند كه (در غیاب پیامبر، سخنان نادرست) نگفته‌اند، در ‌حالى كه قطعاً سخنان كفرآمیز گفته‌اند و پس از اسلام آوردنشان كافر شدند و تصمیم به ‌كارى (خطرناك) گرفتند كه به آن نرسیدند» نازل شد و نیت آنان را آشكار كرد.<ref> روض الجنان، ج‌ 9، ص‌ 298؛ الدر المنثور، ج‌ 4، ص‌ 242‌ـ‌243.</ref>
-# طبرسى ماجراى اصحاب عقبه را افزون بر آيه‌ 74 سوره توبه/9 در ذيل آيات 64‌ـ‌65 سوره توبه/9 «يَحذَرُ المُنفِقونَ اَن تُنَزَّلَ عَلَيهِم سورَةٌ تُنَبِّئُهُم بِما فى قُلوبِهِم...؛ منافقان مى‌ترسند از اين كه سوره‌اى بر <(عليه) آنان فرود آيد كه آن‌ها را به ‌آنچه در دل‌هايشان دارند آگاه سازد‌...» نيز آورده و نزول اين آيات را به نقلى در اين ‌باره دانسته ‌است.<ref> مجمع البيان، ج‌ 5، ص‌ 70‌ـ‌71.</ref>
+# طبرسى ماجراى اصحاب عقبه را افزون بر آیه‌ 74 سوره توبه/9 در ذیل آیات 64‌ـ‌65 سوره توبه/9 «یَحذَرُ المُنفِقونَ اَن تُنَزَّلَ عَلَیهِم سورَةٌ تُنَبِّئُهُم بِما فى قُلوبِهِم...؛ منافقان مى‌ترسند از این كه سوره‌اى بر <(علیه) آنان فرود آید كه آن‌ها را به ‌آنچه در دل‌هایشان دارند آگاه سازد‌...» نیز آورده و نزول این آیات را به نقلى در این ‌باره دانسته ‌است.<ref> مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 70‌ـ‌71.</ref>
-# از [[امام رضا]]‌ علیه‌السلام روايت شده كه مراد از «...‌اِنَّمَا ‌استَزَلَّهُمُ الشَّيطنُ بِبَعضِ ما كَسَبوا...؛ همانا شيطان آنان را به سبب برخى از آنچه كرده ‌بودند، بلغزانيد». ([[سوره آل ‌عمران]]/3، 155) اصحاب عقبه هستند.<ref> تفسير عياشى، ج 1، ص 201؛ الصافى، ج 1، ص‌ 394.</ref>
+# از [[امام رضا]]‌ علیه‌السلام روایت شده كه مراد از «...‌اِنَّمَا ‌استَزَلَّهُمُ الشَّیطنُ بِبَعضِ ما كَسَبوا...؛ همانا شیطان آنان را به سبب برخى از آنچه كرده ‌بودند، بلغزانید». ([[سوره آل ‌عمران]]/3، 155) اصحاب عقبه هستند.<ref> تفسیر عیاشى، ج 1، ص 201؛ الصافى، ج 1، ص‌ 394.</ref>
-گزارش‌ها در تعداد اصحاب عقبه، همسانى ندارد. شمار آنان را از 12 تا 15 تن برشمرده‌اند.<ref> الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البيان، ج‌ 5، ص‌ 79؛ المغازى، ج‌ 3، ص‌ 1044.</ref> از [[امام باقر]] علیه‌السلام نقل شده كه شمار آنها 12 تن، 8‌ تن از قريش و 4 تن از ساير عرب<ref> التبيان، ج‌ 5، ص‌ 261؛ مجمع البيان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> بوده ‌است.
+گزارش‌ها در تعداد اصحاب عقبه، همسانى ندارد. شمار آنان را از 12 تا 15 تن برشمرده‌اند.<ref> الكشاف، ج‌ 2، ص‌ 291؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79؛ المغازى، ج‌ 3، ص‌ 1044.</ref> از [[امام باقر]] علیه‌السلام نقل شده كه شمار آنها 12 تن، 8‌ تن از قریش و 4 تن از سایر عرب<ref> التبیان، ج‌ 5، ص‌ 261؛ مجمع البیان، ج‌ 5، ص‌ 79.</ref> بوده ‌است.
-[[شيخ صدوق]] بر اساس روايتى 12 تن از آنان را از بنى‌اميه و 5 تن را از ساير مردم دانسته است.<ref> الخصال، ج‌ 2، ص‌ 398.</ref> بيهقى و سيوطى، نام‌هاى ايشان را چنين آورده‌اند: عبدالله‌ بن‌ ابى ‌سعد، سعد ‌بن ‌ابى ‌سرح، ابوحاضر (حاصر) الأعرابى، عامر، ابوعامر، جُلاس ‌بن ‌سويد، مجمع ‌بن ‌حارثه، مليحا تيمى، حصين ‌بن ‌نمير، طعمة ‌بن ‌ابيرق، عبداللّه ‌بن ‌عيينه و مرة ‌بن ‌ربيع، گويا رئيس ايشان ابوعامر بوده ‌است.<ref> دلائل النبوه، ج‌ 5، ص‌ 259؛ الدرالمنثور، ج‌ 4، ص‌ 243.</ref>
+[[شیخ صدوق]] بر اساس روایتى 12 تن از آنان را از بنى‌امیه و 5 تن را از سایر مردم دانسته است.<ref> الخصال، ج‌ 2، ص‌ 398.</ref> بیهقى و سیوطى، نام‌هاى ایشان را چنین آورده‌اند: عبدالله‌ بن‌ ابى ‌سعد، سعد ‌بن ‌ابى ‌سرح، ابوحاضر (حاصر) الأعرابى، عامر، ابوعامر، جُلاس ‌بن ‌سوید، مجمع ‌بن ‌حارثه، ملیحا تیمى، حصین ‌بن ‌نمیر، طعمة ‌بن ‌ابیرق، عبداللّه ‌بن ‌عیینه و مرة ‌بن ‌ربیع، گویا رئیس ایشان ابوعامر بوده ‌است.<ref> دلائل النبوه، ج‌ 5، ص‌ 259؛ الدرالمنثور، ج‌ 4، ص‌ 243.</ref>
-برخى منابع نام‌هاى ديگرى براى آن‌ها ذكر كرده و بيشتر اين افراد را از صحابه سرشناس و نيز برخى از كسانى دانسته‌اند كه پس از [[رحلت پيامبر]] صلی الله علیه و آله عهده‌دار امور حكومت بوده‌اند.<ref> الخصال، ج‌ 2، ص‌ 499.</ref>
+برخى منابع نام‌هاى دیگرى براى آن‌ها ذكر كرده و بیشتر این افراد را از صحابه سرشناس و نیز برخى از كسانى دانسته‌اند كه پس از [[رحلت پیامبر]] صلی الله علیه و آله عهده‌دار امور حكومت بوده‌اند.<ref> الخصال، ج‌ 2، ص‌ 499.</ref>
 ==پانویس ==
@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 ===منابع===
-سيد محمود سامانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 3، صفحه 437-439
+سید محمود سامانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 3، صفحه 437-439
 [[رده: شخصیت‌ های شان نزول آیات]]