اصحاب شمال - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۳

2025-11-24T11:13:28Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۶

2025-11-24T09:46:21Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-06-12T06:48:11Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ اصحاب شِمال را به اصحاب شمال منتقل کرد

2023-11-29T15:41:52Z

مهدی موسوی صفحهٔ اصحاب شِمال را به اصحاب شمال منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۲۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۱

2023-11-29T15:41:24Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ اَصحاب شِمال را به اصحاب شِمال منتقل کرد

2022-04-25T05:53:46Z

مهدی موسوی صفحهٔ اَصحاب شِمال را به اصحاب شِمال منتقل کرد

Aghajani در ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۳۴

2019-09-18T09:34:04Z

Aghajani در ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۴۶

2019-09-18T05:46:30Z

Aghajani در ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۴۱

2019-09-18T05:41:59Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۴۰

2013-02-16T06:40:45Z

نمایش تغییرات

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 واژه «اصحاب الشمال» دو بار در آیه ۴۰ [[سوره واقعه]]/۵۶ و «اصحاب المشئمه» که تعبیرى دیگر از اصحاب شمال در [[قرآن]] است نیز سه بار در آیات‌ ۹ سوره واقعه/۵۶ و ۱۹ [[سوره بلد]]/۹۰ بکار رفته است.
-در قرآن از اصحاب شمال با عناوین دیگرى نیز یاد ‌شده است؛ مانند: «مکذّبین»؛ «ضالّین» (سوره واقعه/‌۵۶،۹۳)، «کافر» (سوره بلد/ ۹۰، ۱۹)، «أعمى» ([[سوره اِسراء|سوره اسراء]]/۱۷،۷۲)، {{متن قرآن|«مَن اوتِىَ کتبَهُ وراءَ ظَهرِه»}} ([[سوره انشقاق]]/۸۴،۱۰)، {{متن قرآن|«مَن اوتِىَ کتبَهُ بِشِمالِهِ»}} ([[سوره الحاقه|سوره حاقّه]]/۶۹،۲۵).
+در قرآن از اصحاب شمال با عناوین دیگرى نیز یاد ‌شده است؛ مانند: «مکذّبین»؛ «ضالّین» (سوره واقعه/‌۵۶،۹۳)، «کافر» (سوره بلد/ ۹۰، ۱۹)، «أعمى» ([[سوره اسراء|سوره اسراء]]/۱۷،۷۲)، {{متن قرآن|«{{آیه|84|10}}»}}<ref>[[آیه 10 سوره انشقاق|سوره انشقاق، آیه ۱۰.]]</ref>، {{متن قرآن|«وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ ...»}}<ref name=":۰">[[آیه 25 سوره حاقه|سوره حاقه، آیه ۲۵.]]</ref>.
 در ۳۵‌ آیه از سوره واقعه، ۱۲ آیه از ‌سوره حاقه، ۶ ‌آیه از سوره انشقاق، ۱۴ آیه از [[سوره مدثر]]، یک آیه از سوره اسراء و دو آیه از سوره بلد، درباره این گروه سخن به ‌میان آمده ‌است.
-در رابطه با دلیل نامگذارى اصحاب شمال می توان گفت: نامه عمل آنان در قیامت بدست چپشان داده ‌مى‌شود: {{متن قرآن|«و اَمّا مَن اوتِىَ کتبَهُ بِشِمالِهِ»}} ([[سوره حاقه]]/ ۶۹، ۲۵) و آن نوعى بیم دادن به آن‌هاست؛ زیرا عرب تحویل نامه به دست راست را نشانه پذیرش و تکریم، و به دست چپ را علامت رد و اهانت مى‌داند.<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ ۶، ص‌ ۸۴.</ref> همچنین، عالم هستى داراى دو جانب راست و چپ است؛ جانب راست آن ملکوت اعلا و جانب چپ آن ملکوت اسفل و جایگاه ارواح اشقیا و [[فرشتگان]] عذاب و نویسنده بدی‌ها و دوزخ بدکاران است:<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ ۶، ص‌ ۲۸۰؛ تفسیر صدرالمتالهین، ج‌ ۷، ص‌ ۲۲‌ـ‌۲۳.</ref> {{متن قرآن|«کلَّا إِنَّ کتَابَ الفُجَّارِ لَفِی سِجِّینٍ»}} ([[سوره مطففین]]/‌۸۳، ۷).
+در رابطه با دلیل نامگذارى اصحاب شمال می توان گفت: نامه عمل آنان در قیامت بدست چپشان داده ‌مى‌شود: {{متن قرآن|«وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِشِمَالِهِ ...»}}<ref name=":۰" /> و آن نوعى بیم دادن به آن‌هاست؛ زیرا عرب تحویل نامه به دست راست را نشانه پذیرش و تکریم، و به دست چپ را علامت رد و اهانت مى‌داند.<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ ۶، ص‌ ۸۴.</ref> همچنین، عالم هستى داراى دو جانب راست و چپ است؛ جانب راست آن ملکوت اعلا و جانب چپ آن ملکوت اسفل و جایگاه ارواح اشقیا و [[فرشتگان]] عذاب و نویسنده بدی‌ها و دوزخ بدکاران است:<ref> تفسیر ماوردى، ج‌ ۶، ص‌ ۲۸۰؛ تفسیر صدرالمتالهین، ج‌ ۷، ص‌ ۲۲‌ـ‌۲۳.</ref> {{متن قرآن|«{{آیه|83|7}}»}}<ref>[[آیه 7 سوره مطففین|سوره مطففین، آیه ۷.]]</ref>.
 == عوامل سقوط اصحاب شمال ==
@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 '''''۱. کوردلى:'''''
-در آیات ۸‌ـ‌۹ [[سوره واقعه]]/۵۶ اصحاب شمال در برابر [[اصحاب یمین]] قرار گرفته و در آیه ۷۲ [[سوره اسراء]]/ ۱۷ گروه مقابل اصحاب یمین در دنیا نابینا معرفى شده‌اند، بنابراین مى‌توان چنین نتیجه گرفت که اصحاب شمال کوردلان‌اند و کوردلى آنان در دنیا باعث نابینایى آنان در آخرت خواهد بود: {{متن قرآن|«مَن کانَ فِی هَـذِهِ أَعْمَى فَهُوَ فِی الآخِرَةِ أَعْمَى»}}. (سوره اسراء‌/‌۱۷،‌ ۷۲)
+در آیات ۸‌ـ‌۹ [[سوره واقعه]]/۵۶ اصحاب شمال در برابر [[اصحاب یمین]] قرار گرفته و در آیه ۷۲ [[سوره اسراء]]/ ۱۷ گروه مقابل اصحاب یمین در دنیا نابینا معرفى شده‌اند، بنابراین مى‌توان چنین نتیجه گرفت که اصحاب شمال کوردلان‌اند و کوردلى آنان در دنیا باعث نابینایى آنان در آخرت خواهد بود: {{متن قرآن|«{{آیه|17|72}}»}}<ref>[[آیه 72 سوره اسراء|سوره اسراء، آیه ۷۲.]]</ref>.
 '''''۲. برخوردارى از نعمت فراوان:'''''
-اصحاب ‌شمال در دنیا غرق در نعمت‌اند:<ref> نثر طوبى، ص‌ ۱۰۶.</ref> {{متن قرآن|«إِنَّهُمْ کانُوا قَبْلَ ذَلِک مُتْرَفِینَ»}} ([[سوره واقعه]]/‌۵۶،‌ ۴۵) و همین امر آنان را از [[عبرت|عبرت‌گیرى]] غافل کرده و براى راحتى تن وظایف [[واجب]] خود را ترک مى‌کنند.<ref> مجمع‌البیان، ج‌ ۹، ص‌ ۳۳۳.</ref> برخى گفته‌اند: «مُتْرَف» به معناى رها شده‌اى است که هر کارى بخواهد، انجام مى‌دهد.<ref> المیزان، ج‌ ۱۳، ص‌ ۵۹.</ref>
+اصحاب ‌شمال در دنیا غرق در نعمت‌اند:<ref> نثر طوبى، ص‌ ۱۰۶.</ref> {{متن قرآن|«{{آیه|56|45}}»}}<ref>[[آیه 45 سوره واقعه|سوره واقعه، آیه ۴۵.]]</ref>. و همین امر آنان را از [[عبرت|عبرت‌گیرى]] غافل کرده و براى راحتى تن وظایف [[واجب]] خود را ترک مى‌کنند.<ref> مجمع‌البیان، ج‌ ۹، ص‌ ۳۳۳.</ref> برخى گفته‌اند: «مُتْرَف» به معناى رها شده‌اى است که هر کارى بخواهد، انجام مى‌دهد.<ref> المیزان، ج‌ ۱۳، ص‌ ۵۹.</ref>
 خداوند قوه شهویه را براى رشد و تعالى انسان در وجود وى نهاده است؛ لیکن زیاده‌روى مترفان در خوردن و آشامیدن و پیامدهاى آن دو و خوشگذرانى، زمینه [[غفلت]] و ترک وظیفه را براى آنان فراهم آورده است، از این‌رو آنان قوه شهویه را که مى‌تواند وسیله رشد و کمال باشد در جهت سقوط خویش بکار گرفته‌اند.<ref> تفسیر صدرالمتالهین، ج‌ ۷، ص‌ ۶۴.</ref>
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 '''''۳. اصرار بر گناهان کبیره:'''''
-اصحاب شمال بر ارتکاب [[گناهان]] بزرگ اصرار مى‌ورزند: {{متن قرآن|«وَکانُوا یصِرُّونَ عَلَى الْحِنثِ الْعَظِیمِ»}}.(سوره واقعه/۵۶، ۴۶) تعبیر {{متن قرآن|«وَکانُوا یصِرُّونَ»}} که ماضى استمرارى است و نیز استفاده از ماده «اصرار» بیانگر اراده و تصمیم جدى این گروه بر ارتکاب گناهان بزرگ است.<ref> جامع‌البیان، مج‌ ۱۳، ج‌ ۲۷، ص‌ ۲۵۱؛ التبیان، ج‌ ۹، ص‌ ۵۰۰.</ref>
+اصحاب شمال بر ارتکاب [[گناهان]] بزرگ اصرار مى‌ورزند: {{متن قرآن|«{{آیه|56|46}}»}}<ref>[[آیه 46 سوره واقعه|سوره واقعه، آیه ۴۶.]]</ref>. تعبیر {{متن قرآن|«وَكَانُواْ يُصِرُّونَ»}} که ماضى استمرارى است و نیز استفاده از ماده «اصرار» بیانگر اراده و تصمیم جدى این گروه بر ارتکاب گناهان بزرگ است.<ref> جامع‌البیان، مج‌ ۱۳، ج‌ ۲۷، ص‌ ۲۵۱؛ التبیان، ج‌ ۹، ص‌ ۵۰۰.</ref>
 «حنث عظیم» عبارت است از: گناه بزرگ،<ref> جامع‌البیان، مج‌ ۱۳، ج‌ ۲۷، ص‌ ۲۵۲.</ref> گناهى‌ که پس از آن [[توبه]] نشود،<ref> التبیان، ج ۹، ص‌ ۵۰۰؛ مجمع‌البیان، ج‌ ۹، ص‌ ۳۳۴.</ref> [[شرک]]،<ref> جامع‌البیان، مج‌ ۱۳، ج‌ ۲۷، ص‌ ۲۵۲.</ref> سوگند ‌[[دروغ]] بر این که خداوند مرده‌ها را زنده ‌نمى‌کند،<ref> التبیان، ج‌ ۹، ص‌ ۵۰۰.</ref> ([[سوره نحل]]/ ۱۶، ۳۸) گسستن عهد و پیمان مؤکد<ref> همان؛ مجمع‌البیان، ج‌ ۹، ص‌ ۳۳۳.</ref> و استکبار و رویگردانى از [[عبادت]] پروردگار؛<ref> المیزان، ج‌ ۱۹، ص‌ ۱۲۵.</ref> و چون لفظ آیه اطلاق دارد با همه این معانى سازگار است.<ref> همان؛ نمونه، ج‌ ۲۳، ص‌ ۲۳۱.</ref>
@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۸: @@
 '''''۴. انکار معاد:'''''
-خداوند نیروى ادراک مفاهیم را به همه انسان‌ها عطا فرموده تا قدرت تشخیص معارف حقیقى را داشته باشند؛ اما اصحاب شمال از این نیرو درست استفاده نکرده، به بى‌اعتقادى به [[معاد]] و انکار آن گرفتار مى‌شوند<ref> تفسیر صدرالمتالهین، ج‌ ۷، ص‌ ۶۴‌ـ‌۶۵.</ref> و مى‌گویند: آیا وقتى که مُردیم و خاک و استخوان شدیم، برانگیخته خواهیم شد؟ یا نیاکان ما برانگیخته مى‌شوند: {{متن قرآن|«وَکانُوا یقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَکنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ * أَوَ آبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ»}}.([[سوره واقعه]]/ ۵۶، ۴۷‌ـ‌۴۸)
+خداوند نیروى ادراک مفاهیم را به همه انسان‌ها عطا فرموده تا قدرت تشخیص معارف حقیقى را داشته باشند؛ اما اصحاب شمال از این نیرو درست استفاده نکرده، به بى‌اعتقادى به [[معاد]] و انکار آن گرفتار مى‌شوند<ref> تفسیر صدرالمتالهین، ج‌ ۷، ص‌ ۶۴‌ـ‌۶۵.</ref> و مى‌گویند: آیا وقتى که مُردیم و خاک و استخوان شدیم، برانگیخته خواهیم شد؟ یا نیاکان ما برانگیخته مى‌شوند: {{متن قرآن|«{{آیه|56|47}} 💠<ref>[[آیه 47 سوره واقعه|سوره واقعه، آیه ۴۷‌.]]</ref> {{آیه|56|48}}<ref>[[آیه 48 سوره واقعه|همان، آیه ۴۸.]]</ref>»}}.
-خداوند به رسول گرامى خویش فرمان مى‌دهد از انکار آنان نسبت به معاد پاسخ داده و آن را ثابت کند و به ایشان خبر دهد که روز [[قیامت]] با خوردن «زقوم» و نوشیدن «حمیم» چه زندگى دردناکى خواهند داشت و آنان را توبیخ کند به این که خبر [[بعث]] و جزا از سوى خداست؛ کسى که آفریدگار و تدبیر کننده امور ایشان است: {{متن قرآن|«نَحْنُ خَلَقْنَاکمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ * أَفَرَأَیتُم مَّا تُمْنُونَ * أَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ»}}. (سوره واقعه/ ۵۶، ۵۷‌ـ‌۵۹) همو که [[مرگ]] و حیات پس از مرگ آن‌ها بدست اوست: {{متن قرآن|«نَحْنُ قَدَّرْنَا بَینَکمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِینَ * عَلَى أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَالَکمْ وَنُنشِئَکمْ فِی مَا لَا تَعْلَمُونَ»}} (سوره واقعه/ ۵۶، ۶۰‌ـ‌۶۱)؛ خداوندى که مهم‌ترین نیازمندیهاى آنان مانند قوت {{متن قرآن|«أَفَرَأَیتُم مَّا تَحْرُثُونَ...»}} (سوره واقعه/ ۵۶، ۶۳‌ـ‌۶۷) و آب: {{متن قرآن|«أَفَرَأَیتُمُ الْمَاء الَّذِی تَشْرَبُونَ...»}} (سوره واقعه/ ۵۶، ۶۸‌ـ‌۷۰) و آتش: {{متن قرآن|«أَفَرَأَیتُمُ النَّارَ الَّتِی تُورُونَ...»}} (سوره واقعه/ ۵۶، ۷۱‌ـ‌۷۳) را فراهم مى‌کند.<ref> المیزان، ج‌ ۱۹، ص‌ ۱۳۱‌ـ‌۱۳۵.</ref>
+خداوند به رسول گرامى خویش فرمان مى‌دهد از انکار آنان نسبت به معاد پاسخ داده و آن را ثابت کند و به ایشان خبر دهد که روز [[قیامت]] با خوردن «زقوم» و نوشیدن «حمیم» چه زندگى دردناکى خواهند داشت و آنان را توبیخ کند به این که خبر [[بعث]] و جزا از سوى خداست؛ کسى که آفریدگار و تدبیر کننده امور ایشان است: {{متن قرآن|«{{آیه|56|57}} 💠<ref>[[آیه 57 سوره واقعه|همان، آیه ۵۷‌.]]</ref> {{آیه|56|58}} 💠<ref>[[آیه 58 سوره واقعه|همان، آیه ۵۸.]]</ref> {{آیه|56|59}}<ref>[[آیه 59 سوره واقعه|همان، آیه ۵۹.]]</ref>»}}؛ همو که [[مرگ]] و حیات پس از مرگ آن‌ها بدست اوست: {{متن قرآن|«{{آیه|56|60}} 💠<ref>[[آیه 60 سوره واقعه|همان، آیه ۶۰‌.]]</ref> {{آیه|56|61}}<ref>[[آیه 61 سوره واقعه|همان، آیه ۶۱‌.]]</ref>»}}؛ خداوندى که مهم‌ترین نیازمندیهاى آنان مانند قوت {{متن قرآن|«{{آیه|56|63}} 💠<ref>[[آیه 63 سوره واقعه|همان، آیه ۶۳‌.]]</ref> {{آیه|56|64}} 💠<ref>[[آیه 64 سوره واقعه|همان، آیه ۶۴.]]</ref> {{آیه|56|65}} 💠<ref>[[آیه 65 سوره واقعه|همان، آیه ۶۵.]]</ref> {{آیه|56|66}} 💠<ref>[[آیه 66 سوره واقعه|همان، آیه ۶۶.]]</ref> {{آیه|56|67}}<ref>[[آیه 67 سوره واقعه|همان، آیه ۶۷.]]</ref>»}} و آب: {{متن قرآن|«{{آیه|56|71}} 💠<ref>[[آیه 71 سوره واقعه|همان، آیه ۷۱‌.]]</ref> {{آیه|56|72}} 💠<ref>[[آیه 72 سوره واقعه|همان، آیه ۷۲.]]</ref> {{آیه|56|73}}<ref>[[آیه 73 سوره واقعه|همان، آیه ۷۳‌.]]</ref>»}} را فراهم مى‌کند.<ref> المیزان، ج‌ ۱۹، ص‌ ۱۳۱‌ـ‌۱۳۵.</ref>
-[[قرآن کریم]] در دو آیه دیگر نیز به تأثیر انکار [[معاد]] در سقوط و عذاب اصحاب شمال اشاره دارد: یکى در [[سوره مدثر]] که پاسخ اصحاب شمال را به پرسشى درباره راز جهنمى شدنشان نقل مى‌کند و در آن تکذیب معاد را یکى از عوامل مى‌شمرد: {{متن قرآن|«وَکنَّا نُکذِّبُ بِیوْمِ الدِّینِ»}} (سوره مدثر/ ۷۴، ۴۶) و دیگرى در [[سوره انشقاق]] که گمان ایشان به زنده نشدن پس از مرگ را گزارش مى‌کند: {{متن قرآن|«إِنَّهُ ظَنَّ أَن لَّن یحُورَ»}}.(سوره انشقاق/۸۴، ۱۴)
+[[قرآن کریم]] در دو آیه دیگر نیز به تأثیر انکار [[معاد]] در سقوط و عذاب اصحاب شمال اشاره دارد: یکى در [[سوره مدثر]] که پاسخ اصحاب شمال را به پرسشى درباره راز جهنمى شدنشان نقل مى‌کند و در آن تکذیب معاد را یکى از عوامل مى‌شمرد: {{متن قرآن|«{{آیه|74|46}}»}}<ref>[[آیه 46 سوره مدثر|سوره مدثر، آیه ۴۶.]]</ref> و دیگرى در [[سوره انشقاق]] که گمان ایشان به زنده نشدن پس از مرگ را گزارش مى‌کند: {{متن قرآن|«{{آیه|84|14}}»}}<ref>[[آیه 14 سوره انشقاق|سوره انشقاق، آیه ۱۴.]]</ref>.
 '''''۵. گمراهى و تکذیب:'''''

@@ سطر ۱۰۰: / سطر ۱۰۰: @@
 ==منابع==
 * [[دائرة المعارف قرآن کریم]]، یحیى پیرعباسى، ج ۳، ص ۴۱۳-۴۱۹.
 [[رده: واژگان قرآنی]]
 [[رده: شخصیت‌های منفی در قرآن]]

@@ سطر ۸۹: / سطر ۸۹: @@
 شخصیت ذاتى اصحاب شمال در دنیا از آتش طبیعت و شرورشان از شرر آن شكل گرفته و به ناچار در [[آخرت]] به اصل خویش بازمى‌گردند. باطن آنان در دنیا نیز از آتش اخروى شعله‌ور است؛ اما آنان بر اثر حجاب‌هاى ستبر آن را ادراك ‌نمى‌كنند تا این كه با فرارسیدن [[مرگ]] و برطرف‌ شدن حجاب به آن پى ‌مى‌برند.<ref> تفسیر صدرالمتالهین، ج ‌7، ص‌ 129‌ـ‌130.</ref>
-بنابر روایتى از [[امام صادق]] علیه‌السلام {{متن قرآن|«...نُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ»}}درباره عذاب قبر اصحاب شمال و{{متن قرآن|«...تَصلِیَةُ جَحِیم»}} به عذاب آخرت آنان مربوط است. امیرالمؤمنین علیه‌السلام مى‌فرماید: بزرگ‌ترین بلاها در قبر نزول حمیم و شراره‌هاى آتش و زوزه‌هاى آن است كه راه فرارى از آن وجود ندارد و هیچ مانعى جلودار آن نیست.<ref> [[نهج ‌البلاغه]]، خطبه‌ 83؛ نورالثقلین، ج‌ 5، ص‌ 230.</ref>
+بنابر روایتى از [[امام صادق]] علیه‌السلام {{متن قرآن|«نُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ»}}درباره عذاب قبر اصحاب شمال و{{متن قرآن|«تَصلِیَةُ جَحِیم»}} به عذاب آخرت آنان مربوط است. امیرالمؤمنین علیه‌السلام مى‌فرماید: بزرگ‌ترین بلاها در قبر نزول حمیم و شراره‌هاى آتش و زوزه‌هاى آن است كه راه فرارى از آن وجود ندارد و هیچ مانعى جلودار آن نیست.<ref> [[نهج ‌البلاغه]]، خطبه‌ 83؛ نورالثقلین، ج‌ 5، ص‌ 230.</ref>
 '''اصحاب شمال در آخرت:'''

@@ سطر ۸۹: / سطر ۸۹: @@
 شخصیت ذاتى اصحاب شمال در دنیا از آتش طبیعت و شرورشان از شرر آن شكل گرفته و به ناچار در [[آخرت]] به اصل خویش بازمى‌گردند. باطن آنان در دنیا نیز از آتش اخروى شعله‌ور است؛ اما آنان بر اثر حجاب‌هاى ستبر آن را ادراك ‌نمى‌كنند تا این كه با فرارسیدن [[مرگ]] و برطرف‌ شدن حجاب به آن پى ‌مى‌برند.<ref> تفسیر صدرالمتالهین، ج ‌7، ص‌ 129‌ـ‌130.</ref>
-بنابر روایتى از [[امام صادق]] علیه‌السلام «نُزُلٌ مِن حَمیم» درباره عذاب قبر اصحاب شمال و «تَصلِیَةُ جَحِیم» به عذاب آخرت آنان مربوط است. امیرالمؤمنین علیه‌السلام مى‌فرماید: بزرگ‌ترین بلاها در قبر نزول حمیم و شراره‌هاى آتش و زوزه‌هاى آن است كه راه فرارى از آن وجود ندارد و هیچ مانعى جلودار آن نیست.<ref> [[نهج ‌البلاغه]]، خطبه‌ 83؛ نورالثقلین، ج‌ 5، ص‌ 230.</ref>
+بنابر روایتى از [[امام صادق]] علیه‌السلام {{متن قرآن|«...نُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ»}}درباره عذاب قبر اصحاب شمال و{{متن قرآن|«...تَصلِیَةُ جَحِیم»}} به عذاب آخرت آنان مربوط است. امیرالمؤمنین علیه‌السلام مى‌فرماید: بزرگ‌ترین بلاها در قبر نزول حمیم و شراره‌هاى آتش و زوزه‌هاى آن است كه راه فرارى از آن وجود ندارد و هیچ مانعى جلودار آن نیست.<ref> [[نهج ‌البلاغه]]، خطبه‌ 83؛ نورالثقلین، ج‌ 5، ص‌ 230.</ref>
 '''اصحاب شمال در آخرت:'''

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 واژه «اصحاب الشمال» دو بار در آیه 40 [[سوره واقعه]]/56 و «اصحاب المشئمه» كه تعبیرى دیگر از اصحاب شمال در [[قرآن]] است نیز سه بار در آیات‌ 9 سوره واقعه/ 56 و 19 [[سوره بلد]]/ 90 بكار رفته است.
-در قرآن از اصحاب شمال با عناوین دیگرى نیز یاد ‌شده است؛ مانند: «مكذّبین»؛ «ضالّین» (سوره واقعه/‌56،93)، «كافر» (سوره بلد/ 90، 19)، «أعمى» (سوره اسراء/17،72)، «مَن اوتِىَ كِتبَهُ وراءَ ظَهرِه» (انشقاق/84،10)، {{متن قرآن|«مَن اوتِىَ كِتبَهُ بِشِمالِهِ»}} (حاقّه/69،25).
+در قرآن از اصحاب شمال با عناوین دیگرى نیز یاد ‌شده است؛ مانند: «مكذّبین»؛ «ضالّین» (سوره واقعه/‌56،93)، «كافر» (سوره بلد/ 90، 19)، «أعمى» (سوره اسراء/17،72)، {{متن قرآن|«مَن اوتِىَ كِتبَهُ وراءَ ظَهرِه»}} (انشقاق/84،10)، {{متن قرآن|«مَن اوتِىَ كِتبَهُ بِشِمالِهِ»}} (حاقّه/69،25).
 در 35‌ آیه از سوره واقعه، 12 آیه از ‌[[سوره حاقه]]، 6 ‌آیه از [[سوره انشقاق]]، 14 آیه از [[سوره مدثر]]، یك آیه از اسراء و دو آیه از بلد درباره این گروه سخن به ‌میان آمده ‌است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۱
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۵ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۳
(بدون تفاوت)