اصحاب القریه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-17T07:18:28Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۹

2023-11-29T08:19:58Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ اَصحاب القَرْيَه را به اصحاب القریه منتقل کرد

2021-11-08T09:27:31Z

مهدی موسوی صفحهٔ اَصحاب القَرْيَه را به اصحاب القریه منتقل کرد

Aghajani در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۵۵

2020-02-09T05:55:13Z

Aghajani در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۴۲

2020-02-09T05:42:48Z

Akbari در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۳

2019-09-24T10:33:43Z

Akbari در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۸

2019-09-24T10:18:16Z

Akbari در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۶

2019-09-24T10:16:23Z

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی: 6پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-09-23T11:34:18Z

6پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

بهرامی در ‏۲۸ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۴۳

2013-12-28T09:43:25Z

@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 |رده= دارد
 }}
 [[رده: واژگان قرآنی]][[رده:قصه‌های قرآنی]]
 [[رده: مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 ==اَصحاب القَرْیَه==
-سرگذشت مردم این شهر تنها در [[سوره یس]] گزارش شده است، از این‌رو به ایشان «اصحاب ‌یس»<ref> البدایة والنهایه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۶.</ref> نیز مى‌گویند. خداوند به [[پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله|پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله]] فرمان داد تا زندگى مردم این شهر را براى مردم بازگو کند: {{متن قرآن|«واضرِب لَهُم مَثَلاً اَصحبَ القَریَةِ اِذ جاءَهَا المُرسَلون»}} (سوره یس/۳۶،‌۱۳) و در پى آن فرمود: هنگامى که ما آن دو رسول را براى هدایت آنها فرستادیم پس آنان را تکذیب کرده ما رسول سوم را براى آن‌ها فرستادیم.
+سرگذشت مردم این شهر تنها در [[سوره یس]] گزارش شده است، از این‌رو به ایشان «اصحاب ‌یس»<ref> البدایة والنهایه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۶.</ref> نیز مى‌گویند. خداوند به [[پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله|پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله]] فرمان داد تا زندگى مردم این شهر را براى مردم بازگو کند: {{متن قرآن|«وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا أَصْحَابَ الْقَرْيَةِ إِذْ جَاءَهَا الْمُرْسَلُونَ»}} (سوره یس/۳۶،‌۱۳) و در پى آن فرمود: هنگامى که ما آن دو رسول را براى هدایت آنها فرستادیم پس آنان را تکذیب کرده ما رسول سوم را براى آن‌ها فرستادیم.
-فرستادگان همگى گفتند: ما فرستادگان خدا به سوى شما هستیم: {{متن قرآن|«اِذ اَرسَلنا اِلَیهِمُ اثنَینِ فَکذَّبوهُما فَعَزَّزنا بِثالِث فَقالوا اِنّا اِلَیکم مُرسَلون»}}(یس/۳۶، ۱۴)؛ اما مردم این شهر از بندگى خداوند سر باز زده، آن‌ها را دروغگو خطاب کردند با این استدلال که شما مانند ما انسان هستید و نمى‌توانید فرستاده خدا باشید: {{متن قرآن|«قالوا ما اَنتُم اِلاّ بَشَرٌ مِثلُنا و ما‌اَنزَلَ الرَّحمنُ مِن شَىء اِن اَنتُم اِلاّ تَکذِبون»}}. (سوره یس/۳۶، ۱۵)
+فرستادگان همگى گفتند: ما فرستادگان خدا به سوى شما هستیم: {{متن قرآن|«إِذْ أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوا إِنَّا إِلَيْكُمْ مُرْسَلُونَ»}}(یس/۳۶، ۱۴)؛ اما مردم این شهر از بندگى خداوند سر باز زده، آن‌ها را دروغگو خطاب کردند با این استدلال که شما مانند ما انسان هستید و نمى‌توانید فرستاده خدا باشید: {{متن قرآن|«قَالُوا مَا أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَمَا أَنْزَلَ الرَّحْمَٰنُ مِنْ شَيْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَكْذِبُونَ»}}. (سوره یس/۳۶، ۱۵)
-در ادامه آیات به مناظره این فرستادگان با مردم مى‌پردازد و این که مردم آنان را به فال بد گرفته، وجود آن‌ها را در میان خود شوم دانستند و آنان را به سنگسارشدن و شکنجه تهدید کردند: {{متن قرآن|«قالوا اِنّا تَطَیَّرنا بِکم لئِن لَم‌تَنتَهوا لَنَرجُمَنَّکم ولَیَمَسَّنَّکم مِنّا عَذابٌ اَلیم»}}. (یس/۳۶، ۱۸)
+در ادامه آیات به مناظره این فرستادگان با مردم مى‌پردازد و این که مردم آنان را به فال بد گرفته، وجود آن‌ها را در میان خود شوم دانستند و آنان را به سنگسارشدن و شکنجه تهدید کردند: {{متن قرآن|«قَالُوا إِنَّا تَطَيَّرْنَا بِكُمْ ۖ لَئِنْ لَمْ تَنْتَهُوا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَيَمَسَّنَّكُمْ مِنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ»}}. (یس/۳۶، ۱۸)
-فرستادگان خودِ آنان را مایه شومى و مردمى اسرافکار خطاب کردند: {{متن قرآن|«قالوا طئِرُکم مَعَکم اَئِن ذُکرتُم بَل اَنتُم قَومٌ مُسرِفون»}}. (یس/۳۶، ۱۹) در اینجا آیات به آمدنِ با شتاب شخصى از دورترین نقطه شهر اشاره دارد که به فرستادگان ایمان آورده و مردم را به پیروى از رسولان فرا مى‌خواند: {{متن قرآن|«و جاءَ مِن اَقصَا المَدینَةِ رَجُلٌ یَسعى قالَ یقَومِ اتَّبِعوا المُرسَلین»}}.([[سوره یس]]/۳۶، ۲۰)
+فرستادگان خودِ آنان را مایه شومى و مردمى اسرافکار خطاب کردند: {{متن قرآن|«قَالُوا طَائِرُكُمْ مَعَكُمْ ۚ أَئِنْ ذُكِّرْتُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ»}}. (یس/۳۶، ۱۹) در اینجا آیات به آمدنِ با شتاب شخصى از دورترین نقطه شهر اشاره دارد که به فرستادگان ایمان آورده و مردم را به پیروى از رسولان فرا مى‌خواند: {{متن قرآن|«وَجَاءَ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَىٰ قَالَ يَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ »}}.([[سوره یس]]/۳۶، ۲۰)
-این شخص که آیات به نام و شیوه ایمان آوردن او اشاره نمى‌کند در ادامه با دلایلى مردم را به [[ایمان]] آوردن فرامى‌خواند: {{متن قرآن|«اِتَّبِعوا مَن لایَسلُکم اَجرًا و هُم مُهتَدون»}}. (یس/۳۶، ۲۱) سپس بدون واهمه به ایمان آوردن خویش اعتراف مى‌کند: {{متن قرآن|«و ما لِىَ لا‌اَعبُدُ الَّذى فَطَرَنى و اِلَیهِ تُرجَعون... اِنّى ءامَنتُ بِرَبِّکم فَاسمَعون»}}. (یس/۳۶، ۲۲‌ـ‌۲۵) از لحن ادامه آیات برمى‌آید که او به دست مردم کشته و به او وعده [[بهشت]] داده شد: {{متن قرآن|«قیلَ ادخُلِ الجَنَّةَ قالَ یلَیتَ قَومى یَعلَمون»}}.(یس/۳۶،۲۶) خداوند پس از کشته شدن وى مردم را با صیحه‌اى آسمانى نابود کرد: {{متن قرآن|«اِن کانَت اِلاّ صَیحَةً واحِدَةً فَاِذا هُم خمِدون»}}. (یس/۳۶،‌۲۹)
+این شخص که آیات به نام و شیوه ایمان آوردن او اشاره نمى‌کند در ادامه با دلایلى مردم را به [[ایمان]] آوردن فرامى‌خواند: {{متن قرآن|«اتَّبِعُوا مَنْ لَا يَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُمْ مُهْتَدُونَ»}}. (یس/۳۶، ۲۱) سپس بدون واهمه به ایمان آوردن خویش اعتراف مى‌کند: {{متن قرآن|«وَمَا لِيَ لَا أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ... إِنِّي آمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ»}}. (یس/۳۶، ۲۲‌ـ‌۲۵) از لحن ادامه آیات برمى‌آید که او به دست مردم کشته و به او وعده [[بهشت]] داده شد: {{متن قرآن|«قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ ۖ قَالَ يَا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ »}}.(یس/۳۶،۲۶) خداوند پس از کشته شدن وى مردم را با صیحه‌اى آسمانى نابود کرد: {{متن قرآن|«إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ »}}. (یس/۳۶،‌۲۹)
 ==اصحاب القریه در منابع تفسیرى و تاریخى==
-بیشتر مورخان و مفسران بر آن‌اند که مراد از قریه در آیه، انطاکیه از شهرهاى روم است.<ref> تاریخ طبرى، ج‌ ۱، ص‌ ۳۷۹؛ تاریخ یعقوبى، ج‌ ۱، ص‌ ۸۰؛ جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۲، ص‌ ۱۸۶؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref> اندکى نیز مکانى دیگر را ذکر کرده‌اند؛<ref> تفسیر ابن ‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۷؛ البدایة والنهایه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۷.</ref> اما در این که فرستادگان چه کسانى بوده‌اند، اختلاف است؛ برخى آنان را فرستادگان خداوند مى‌دانند<ref> تفسیر قمى، ج‌ ۲، ص‌ ۲۱۴؛ اعلام قرآن، ص‌ ۱۶۳؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۷.</ref> که ظاهر آیات قرآن نیز به آن اشاره دارد: {{متن قرآن|«اِذ اَرسَلنا اِلَیهِمُ اثنَینِ... فَعَزَّزنا بِثالِث...»}} (سوره یس/۳۶، ۱۴) و برخى نیز رسولان را فرستادگان [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام مى‌دانند.<ref> جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۲، ص‌ ۱۸۶؛ مجمع‌البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref>
+بیشتر مورخان و مفسران بر آن‌اند که مراد از قریه در آیه، انطاکیه از شهرهاى روم است.<ref> تاریخ طبرى، ج‌ ۱، ص‌ ۳۷۹؛ تاریخ یعقوبى، ج‌ ۱، ص‌ ۸۰؛ جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۲، ص‌ ۱۸۶؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref> اندکى نیز مکانى دیگر را ذکر کرده‌اند؛<ref> تفسیر ابن ‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۷؛ البدایة والنهایه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۷.</ref> اما در این که فرستادگان چه کسانى بوده‌اند، اختلاف است؛ برخى آنان را فرستادگان خداوند مى‌دانند<ref> تفسیر قمى، ج‌ ۲، ص‌ ۲۱۴؛ اعلام قرآن، ص‌ ۱۶۳؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۷.</ref> که ظاهر آیات قرآن نیز به آن اشاره دارد: {{متن قرآن|«إِذْ أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ... فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ...»}} (سوره یس/۳۶، ۱۴) و برخى نیز رسولان را فرستادگان [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام مى‌دانند.<ref> جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۲، ص‌ ۱۸۶؛ مجمع‌البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref>
 جمع بین این دو قول چنین است که چون حضرت عیسى علیه‌السلام پیامبر خدا بوده است، فرستاده وى را نیز مى‌توان فرستاده خدا دانست.<ref> مجمع البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref> خداوند دو رسول براى هدایت مردم این شهر فرستاد. آنان پیش از ورود به شهر به شخصى که خانه‌اش در انتهاى شهر بود، برخوردند و او را به پرستش خداوند فراخواندند. وى از ایشان معجزه‌اى خواست و ایشان فرزند او را که بیمار بود شفا دادند. او به خداوند یکتا ایمان آورد. مفسران نام آن مرد را [[حبیب نجار]] ذکر کرده<ref> مجمع‌البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۲؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۵.</ref> و برخى وى را «صاحب یس» یا «مؤمن آل‌یاسین» نامیده‌اند. این دو فرستاده پس از ورود به شهر مردم را به عبادت خداوند و ترک عبادت بت‌ها فراخواندند؛<ref> مجمع‌البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۲؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۵.</ref> اما پادشاه شهر آن‌ها را در محل نگهدارى بت‌ها زندانى کرد.<ref> تفسیر قمى، ج‌ ۲، ص‌ ۱۸۷.</ref>
@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 برخى مفسران ایمان آورندگان به فرستادگان را تنها یک تن (حبیب نجار) دانسته‌اند. برخى افزون بر وى پادشاه و گروهى از مردم این شهر را از [[ایمان]] آورندگان مى‌دانند. شاید بتوان بین تفاسیر چنین جمع کرد که در ابتدا فقط حبیب‌ نجار به آنان ایمان آورد ولى پس از آمدن رسول سوم و مناظره بین پادشاه و رسولان، پادشاه و گروهى از مردم به آنان ایمان آوردند. پس از برخورد مردم با رسولان و کشته شدن حبیب به دست مردمِ شهر خداوند عذاب خویش را بر مردم این شهر فرو فرستاد. خداوند یادآور مى‌شود که براى نابودى آنان هیچ نیازى به فرستادن لشکریان الهى (فرشتگان) از آسمان نبود، چنان‌ که براى هلاکت امت‌هاى پیشین نیز چنین نبود بلکه تنها با فرود آوردن صیحه‌اى آسمانى آنان را نابود کردیم.<ref> تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۴؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۶؛ تنویر المقباس، ص‌ ۳۷۰.</ref>
-درباره چگونگى عذابشان نقل شده که جبرئیل با صیحه‌اى همه را نابود کرد.<ref> تفسیر ابن ‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۶.</ref> [[قرآن]] پس از گزارش سرگذشت آنان، بندگان سرکش را از آن رو که [[پیامبران]] الهى را به تمسخر گرفته، انکار کردند سزاوار تأسف و حسرت مى‌داند: {{متن قرآن|«یحَسرَةً عَلَى العِبادِ ما یَأتیهِم مِن رَسول اِلاّ کانوا بِهِ یَستَهزِءون»}}.([[سوره یس]]/۳۶، ۳۰)
+درباره چگونگى عذابشان نقل شده که جبرئیل با صیحه‌اى همه را نابود کرد.<ref> تفسیر ابن ‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۶.</ref> [[قرآن]] پس از گزارش سرگذشت آنان، بندگان سرکش را از آن رو که [[پیامبران]] الهى را به تمسخر گرفته، انکار کردند سزاوار تأسف و حسرت مى‌داند: {{متن قرآن|«يَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ»}}.([[سوره یس]]/۳۶، ۳۰)
 ==پانویس ==

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 ==اَصحاب القَرْیَه==
-سرگذشت مردم این شهر تنها در [[سوره یس]] گزارش شده است، از این‌رو به ایشان «اصحاب ‌یس»<ref> البدایة والنهایه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۶.</ref> نیز مى‌گویند. خداوند به [[پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله|پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله]] فرمان داد تا زندگى مردم این شهر را براى مردم بازگو کند: «واضرِب لَهُم مَثَلاً اَصحبَ القَریَةِ اِذ جاءَهَا المُرسَلون» (سوره یس/۳۶،‌۱۳) و در پى آن فرمود: هنگامى که ما آن دو رسول را براى هدایت آنها فرستادیم پس آنان را تکذیب کرده ما رسول سوم را براى آن‌ها فرستادیم.
+سرگذشت مردم این شهر تنها در [[سوره یس]] گزارش شده است، از این‌رو به ایشان «اصحاب ‌یس»<ref> البدایة والنهایه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۶.</ref> نیز مى‌گویند. خداوند به [[پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله|پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله]] فرمان داد تا زندگى مردم این شهر را براى مردم بازگو کند: {{متن قرآن|«واضرِب لَهُم مَثَلاً اَصحبَ القَریَةِ اِذ جاءَهَا المُرسَلون»}} (سوره یس/۳۶،‌۱۳) و در پى آن فرمود: هنگامى که ما آن دو رسول را براى هدایت آنها فرستادیم پس آنان را تکذیب کرده ما رسول سوم را براى آن‌ها فرستادیم.
-فرستادگان همگى گفتند: ما فرستادگان خدا به سوى شما هستیم: «اِذ اَرسَلنا اِلَیهِمُ اثنَینِ فَکذَّبوهُما فَعَزَّزنا بِثالِث فَقالوا اِنّا اِلَیکم مُرسَلون»(یس/۳۶، ۱۴)؛ اما مردم این شهر از بندگى خداوند سر باز زده، آن‌ها را دروغگو خطاب کردند با این استدلال که شما مانند ما انسان هستید و نمى‌توانید فرستاده خدا باشید: «قالوا ما اَنتُم اِلاّ بَشَرٌ مِثلُنا و ما‌اَنزَلَ الرَّحمنُ مِن شَىء اِن اَنتُم اِلاّ تَکذِبون». (سوره یس/۳۶، ۱۵)
+فرستادگان همگى گفتند: ما فرستادگان خدا به سوى شما هستیم: {{متن قرآن|«اِذ اَرسَلنا اِلَیهِمُ اثنَینِ فَکذَّبوهُما فَعَزَّزنا بِثالِث فَقالوا اِنّا اِلَیکم مُرسَلون»}}(یس/۳۶، ۱۴)؛ اما مردم این شهر از بندگى خداوند سر باز زده، آن‌ها را دروغگو خطاب کردند با این استدلال که شما مانند ما انسان هستید و نمى‌توانید فرستاده خدا باشید: {{متن قرآن|«قالوا ما اَنتُم اِلاّ بَشَرٌ مِثلُنا و ما‌اَنزَلَ الرَّحمنُ مِن شَىء اِن اَنتُم اِلاّ تَکذِبون»}}. (سوره یس/۳۶، ۱۵)
-در ادامه آیات به مناظره این فرستادگان با مردم مى‌پردازد و این که مردم آنان را به فال بد گرفته، وجود آن‌ها را در میان خود شوم دانستند و آنان را به سنگسارشدن و شکنجه تهدید کردند: «قالوا اِنّا تَطَیَّرنا بِکم لئِن لَم‌تَنتَهوا لَنَرجُمَنَّکم ولَیَمَسَّنَّکم مِنّا عَذابٌ اَلیم». (یس/۳۶، ۱۸)
+در ادامه آیات به مناظره این فرستادگان با مردم مى‌پردازد و این که مردم آنان را به فال بد گرفته، وجود آن‌ها را در میان خود شوم دانستند و آنان را به سنگسارشدن و شکنجه تهدید کردند: {{متن قرآن|«قالوا اِنّا تَطَیَّرنا بِکم لئِن لَم‌تَنتَهوا لَنَرجُمَنَّکم ولَیَمَسَّنَّکم مِنّا عَذابٌ اَلیم»}}. (یس/۳۶، ۱۸)
-فرستادگان خودِ آنان را مایه شومى و مردمى اسرافکار خطاب کردند: «قالوا طئِرُکم مَعَکم اَئِن ذُکرتُم بَل اَنتُم قَومٌ مُسرِفون». (یس/۳۶، ۱۹) در اینجا آیات به آمدنِ با شتاب شخصى از دورترین نقطه شهر اشاره دارد که به فرستادگان ایمان آورده و مردم را به پیروى از رسولان فرا مى‌خواند: «و جاءَ مِن اَقصَا المَدینَةِ رَجُلٌ یَسعى قالَ یقَومِ اتَّبِعوا المُرسَلین».([[سوره یس]]/۳۶، ۲۰)
+فرستادگان خودِ آنان را مایه شومى و مردمى اسرافکار خطاب کردند: {{متن قرآن|«قالوا طئِرُکم مَعَکم اَئِن ذُکرتُم بَل اَنتُم قَومٌ مُسرِفون»}}. (یس/۳۶، ۱۹) در اینجا آیات به آمدنِ با شتاب شخصى از دورترین نقطه شهر اشاره دارد که به فرستادگان ایمان آورده و مردم را به پیروى از رسولان فرا مى‌خواند: {{متن قرآن|«و جاءَ مِن اَقصَا المَدینَةِ رَجُلٌ یَسعى قالَ یقَومِ اتَّبِعوا المُرسَلین»}}.([[سوره یس]]/۳۶، ۲۰)
-این شخص که آیات به نام و شیوه ایمان آوردن او اشاره نمى‌کند در ادامه با دلایلى مردم را به [[ایمان]] آوردن فرامى‌خواند: «اِتَّبِعوا مَن لایَسلُکم اَجرًا و هُم مُهتَدون». (یس/۳۶، ۲۱) سپس بدون واهمه به ایمان آوردن خویش اعتراف مى‌کند: «و ما لِىَ لا‌اَعبُدُ الَّذى فَطَرَنى و اِلَیهِ تُرجَعون... اِنّى ءامَنتُ بِرَبِّکم فَاسمَعون». (یس/۳۶، ۲۲‌ـ‌۲۵) از لحن ادامه آیات برمى‌آید که او به دست مردم کشته و به او وعده [[بهشت]] داده شد: «قیلَ ادخُلِ الجَنَّةَ قالَ یلَیتَ قَومى یَعلَمون».(یس/۳۶،۲۶) خداوند پس از کشته شدن وى مردم را با صیحه‌اى آسمانى نابود کرد: «اِن کانَت اِلاّ صَیحَةً واحِدَةً فَاِذا هُم خمِدون». (یس/۳۶،‌۲۹)
+این شخص که آیات به نام و شیوه ایمان آوردن او اشاره نمى‌کند در ادامه با دلایلى مردم را به [[ایمان]] آوردن فرامى‌خواند: {{متن قرآن|«اِتَّبِعوا مَن لایَسلُکم اَجرًا و هُم مُهتَدون»}}. (یس/۳۶، ۲۱) سپس بدون واهمه به ایمان آوردن خویش اعتراف مى‌کند: {{متن قرآن|«و ما لِىَ لا‌اَعبُدُ الَّذى فَطَرَنى و اِلَیهِ تُرجَعون... اِنّى ءامَنتُ بِرَبِّکم فَاسمَعون»}}. (یس/۳۶، ۲۲‌ـ‌۲۵) از لحن ادامه آیات برمى‌آید که او به دست مردم کشته و به او وعده [[بهشت]] داده شد: {{متن قرآن|«قیلَ ادخُلِ الجَنَّةَ قالَ یلَیتَ قَومى یَعلَمون»}}.(یس/۳۶،۲۶) خداوند پس از کشته شدن وى مردم را با صیحه‌اى آسمانى نابود کرد: {{متن قرآن|«اِن کانَت اِلاّ صَیحَةً واحِدَةً فَاِذا هُم خمِدون»}}. (یس/۳۶،‌۲۹)
 ==اصحاب القریه در منابع تفسیرى و تاریخى==
-بیشتر مورخان و مفسران بر آن‌اند که مراد از قریه در آیه، انطاکیه از شهرهاى روم است.<ref> تاریخ طبرى، ج‌ ۱، ص‌ ۳۷۹؛ تاریخ یعقوبى، ج‌ ۱، ص‌ ۸۰؛ جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۲، ص‌ ۱۸۶؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref> اندکى نیز مکانى دیگر را ذکر کرده‌اند؛<ref> تفسیر ابن ‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۷؛ البدایة والنهایه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۷.</ref> اما در این که فرستادگان چه کسانى بوده‌اند، اختلاف است؛ برخى آنان را فرستادگان خداوند مى‌دانند<ref> تفسیر قمى، ج‌ ۲، ص‌ ۲۱۴؛ اعلام قرآن، ص‌ ۱۶۳؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۷.</ref> که ظاهر آیات قرآن نیز به آن اشاره دارد: «اِذ اَرسَلنا اِلَیهِمُ اثنَینِ... فَعَزَّزنا بِثالِث...» (سوره یس/۳۶، ۱۴) و برخى نیز رسولان را فرستادگان [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام مى‌دانند.<ref> جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۲، ص‌ ۱۸۶؛ مجمع‌البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref>
+بیشتر مورخان و مفسران بر آن‌اند که مراد از قریه در آیه، انطاکیه از شهرهاى روم است.<ref> تاریخ طبرى، ج‌ ۱، ص‌ ۳۷۹؛ تاریخ یعقوبى، ج‌ ۱، ص‌ ۸۰؛ جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۲، ص‌ ۱۸۶؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref> اندکى نیز مکانى دیگر را ذکر کرده‌اند؛<ref> تفسیر ابن ‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۷؛ البدایة والنهایه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۷.</ref> اما در این که فرستادگان چه کسانى بوده‌اند، اختلاف است؛ برخى آنان را فرستادگان خداوند مى‌دانند<ref> تفسیر قمى، ج‌ ۲، ص‌ ۲۱۴؛ اعلام قرآن، ص‌ ۱۶۳؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۷.</ref> که ظاهر آیات قرآن نیز به آن اشاره دارد: {{متن قرآن|«اِذ اَرسَلنا اِلَیهِمُ اثنَینِ... فَعَزَّزنا بِثالِث...»}} (سوره یس/۳۶، ۱۴) و برخى نیز رسولان را فرستادگان [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام مى‌دانند.<ref> جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۲، ص‌ ۱۸۶؛ مجمع‌البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref>
 جمع بین این دو قول چنین است که چون حضرت عیسى علیه‌السلام پیامبر خدا بوده است، فرستاده وى را نیز مى‌توان فرستاده خدا دانست.<ref> مجمع البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref> خداوند دو رسول براى هدایت مردم این شهر فرستاد. آنان پیش از ورود به شهر به شخصى که خانه‌اش در انتهاى شهر بود، برخوردند و او را به پرستش خداوند فراخواندند. وى از ایشان معجزه‌اى خواست و ایشان فرزند او را که بیمار بود شفا دادند. او به خداوند یکتا ایمان آورد. مفسران نام آن مرد را [[حبیب نجار]] ذکر کرده<ref> مجمع‌البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۲؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۵.</ref> و برخى وى را «صاحب یس» یا «مؤمن آل‌یاسین» نامیده‌اند. این دو فرستاده پس از ورود به شهر مردم را به عبادت خداوند و ترک عبادت بت‌ها فراخواندند؛<ref> مجمع‌البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۲؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۵.</ref> اما پادشاه شهر آن‌ها را در محل نگهدارى بت‌ها زندانى کرد.<ref> تفسیر قمى، ج‌ ۲، ص‌ ۱۸۷.</ref>
@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 برخى مفسران ایمان آورندگان به فرستادگان را تنها یک تن (حبیب نجار) دانسته‌اند. برخى افزون بر وى پادشاه و گروهى از مردم این شهر را از [[ایمان]] آورندگان مى‌دانند. شاید بتوان بین تفاسیر چنین جمع کرد که در ابتدا فقط حبیب‌ نجار به آنان ایمان آورد ولى پس از آمدن رسول سوم و مناظره بین پادشاه و رسولان، پادشاه و گروهى از مردم به آنان ایمان آوردند. پس از برخورد مردم با رسولان و کشته شدن حبیب به دست مردمِ شهر خداوند عذاب خویش را بر مردم این شهر فرو فرستاد. خداوند یادآور مى‌شود که براى نابودى آنان هیچ نیازى به فرستادن لشکریان الهى (فرشتگان) از آسمان نبود، چنان‌ که براى هلاکت امت‌هاى پیشین نیز چنین نبود بلکه تنها با فرود آوردن صیحه‌اى آسمانى آنان را نابود کردیم.<ref> تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۴؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۶؛ تنویر المقباس، ص‌ ۳۷۰.</ref>
-درباره چگونگى عذابشان نقل شده که جبرئیل با صیحه‌اى همه را نابود کرد.<ref> تفسیر ابن ‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۶.</ref> [[قرآن]] پس از گزارش سرگذشت آنان، بندگان سرکش را از آن رو که [[پیامبران]] الهى را به تمسخر گرفته، انکار کردند سزاوار تأسف و حسرت مى‌داند: «یحَسرَةً عَلَى العِبادِ ما یَأتیهِم مِن رَسول اِلاّ کانوا بِهِ یَستَهزِءون».([[سوره یس]]/۳۶، ۳۰)
+درباره چگونگى عذابشان نقل شده که جبرئیل با صیحه‌اى همه را نابود کرد.<ref> تفسیر ابن ‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۶.</ref> [[قرآن]] پس از گزارش سرگذشت آنان، بندگان سرکش را از آن رو که [[پیامبران]] الهى را به تمسخر گرفته، انکار کردند سزاوار تأسف و حسرت مى‌داند: {{متن قرآن|«یحَسرَةً عَلَى العِبادِ ما یَأتیهِم مِن رَسول اِلاّ کانوا بِهِ یَستَهزِءون»}}.([[سوره یس]]/۳۶، ۳۰)
 ==پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۳
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~{{و}}~~
	{{خوب}}		{{خوب}}

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ساکنان شهرى عذاب شده در پى مخالفت با فرستادگان الهى یا [[حضرت ‌عیسى]] علیه‌السلام.
-===اَصحاب القَرْیَه===
 سرگذشت مردم این شهر تنها در [[سوره یس]] گزارش شده است، از این‌رو به ایشان «اصحاب ‌یس»<ref> البدایة والنهایه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۶.</ref> نیز مى‌گویند. خداوند به [[پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله|پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله]] فرمان داد تا زندگى مردم این شهر را براى مردم بازگو کند: «واضرِب لَهُم مَثَلاً اَصحبَ القَریَةِ اِذ جاءَهَا المُرسَلون» (سوره یس/۳۶،‌۱۳) و در پى آن فرمود: هنگامى که ما آن دو رسول را براى هدایت آنها فرستادیم پس آنان را تکذیب کرده ما رسول سوم را براى آن‌ها فرستادیم.
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۷: @@
 این شخص که آیات به نام و شیوه ایمان آوردن او اشاره نمى‌کند در ادامه با دلایلى مردم را به [[ایمان]] آوردن فرامى‌خواند: «اِتَّبِعوا مَن لایَسلُکم اَجرًا و هُم مُهتَدون». (یس/۳۶، ۲۱) سپس بدون واهمه به ایمان آوردن خویش اعتراف مى‌کند: «و ما لِىَ لا‌اَعبُدُ الَّذى فَطَرَنى و اِلَیهِ تُرجَعون... اِنّى ءامَنتُ بِرَبِّکم فَاسمَعون». (یس/۳۶، ۲۲‌ـ‌۲۵) از لحن ادامه آیات برمى‌آید که او به دست مردم کشته و به او وعده [[بهشت]] داده شد: «قیلَ ادخُلِ الجَنَّةَ قالَ یلَیتَ قَومى یَعلَمون».(یس/۳۶،۲۶) خداوند پس از کشته شدن وى مردم را با صیحه‌اى آسمانى نابود کرد: «اِن کانَت اِلاّ صَیحَةً واحِدَةً فَاِذا هُم خمِدون». (یس/۳۶،‌۲۹)
-'''اصحاب القریه در منابع تفسیرى و تاریخى:'''
+==اصحاب القریه در منابع تفسیرى و تاریخى==
 بیشتر مورخان و مفسران بر آن‌اند که مراد از قریه در آیه، انطاکیه از شهرهاى روم است.<ref> تاریخ طبرى، ج‌ ۱، ص‌ ۳۷۹؛ تاریخ یعقوبى، ج‌ ۱، ص‌ ۸۰؛ جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۲، ص‌ ۱۸۶؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref> اندکى نیز مکانى دیگر را ذکر کرده‌اند؛<ref> تفسیر ابن ‌کثیر، ج‌ ۳، ص‌ ۵۷۷؛ البدایة والنهایه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۷.</ref> اما در این که فرستادگان چه کسانى بوده‌اند، اختلاف است؛ برخى آنان را فرستادگان خداوند مى‌دانند<ref> تفسیر قمى، ج‌ ۲، ص‌ ۲۱۴؛ اعلام قرآن، ص‌ ۱۶۳؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۷.</ref> که ظاهر آیات قرآن نیز به آن اشاره دارد: «اِذ اَرسَلنا اِلَیهِمُ اثنَینِ... فَعَزَّزنا بِثالِث...» (سوره یس/۳۶، ۱۴) و برخى نیز رسولان را فرستادگان [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام مى‌دانند.<ref> جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۲، ص‌ ۱۸۶؛ مجمع‌البیان، ج‌ ۸، ص‌ ۶۵۴؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۱۵، ص‌ ۱۱.</ref>
@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۵: @@
 ==پانویس ==
 <references />
-===منابع===
+==منابع==
 مرتضى اورعى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد ۳، صفحه ۴۴۲-۴۴۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۲۷
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-===اَصحاب القَرْیَه===
+{{و}}
 ساكنان شهرى عذاب شده در پى مخالفت با فرستادگان الهى یا [[حضرت ‌عیسى]] علیه‌السلام.
 سرگذشت مردم این شهر تنها در [[سوره یس]] گزارش شده است، از این‌رو به ایشان «اصحاب ‌یس»<ref> البدایة والنهایه، ج‌ 1، ص‌ 206.</ref> نیز مى‌گویند. خداوند به پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله فرمان داد تا زندگى مردم این شهر را براى مردم بازگو كند: «واضرِب لَهُم مَثَلاً اَصحبَ القَریَةِ اِذ جاءَهَا المُرسَلون» (سوره یس/36،‌13) و در پى آن فرمود: هنگامى كه ما آن دو رسول را براى هدایت آنها فرستادیم پس آنان را تكذیب كرده ما رسول سوم را براى آن‌ها فرستادیم.
@@ سطر ۳۴: / سطر ۳۶: @@
 مرتضى اورعى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 3، صفحه 442-445
 [[رده: واژگان قرآنی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
+===اَصحاب القَرْیَه===
-ساكنان شهرى عذاب شده در پى مخالفت با فرستادگان الهى یا [[حضرت ‌عیسی]] علیه‌السلام.
+ساكنان شهرى عذاب شده در پى مخالفت با فرستادگان الهى یا [[حضرت ‌عیسى]] علیه‌السلام.
-سرگذشت مردم این شهر تنها در [[سوره یس]] گزارش شده است، از این‌رو به ایشان «اصحاب ‌یس»<ref> البدایة والنهایه، ج‌ 1، ص‌ 206.</ref> نیز مى‌گویند. خداوند به پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله فرمان داد تا زندگى مردم این شهر را براى مردم بازگو كند: {{متن قرآن|«وَاضْرِبْ لَهُم مَّثَلاً أَصْحَابَ الْقَرْيَةِ إِذْ جَاءهَا الْمُرْسَلُونَ»}} (سوره یس/36،‌ 13) و در پى آن فرمود: هنگامى كه ما آن دو رسول را براى هدایت آنها فرستادیم پس آنان را تكذیب كرده ما رسول سوم را براى آن‌ها فرستادیم.
+سرگذشت مردم این شهر تنها در [[سوره یس]] گزارش شده است، از این‌رو به ایشان «اصحاب ‌یس»<ref> البدایة والنهایه، ج‌ 1، ص‌ 206.</ref> نیز مى‌گویند. خداوند به پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله فرمان داد تا زندگى مردم این شهر را براى مردم بازگو كند: «واضرِب لَهُم مَثَلاً اَصحبَ القَریَةِ اِذ جاءَهَا المُرسَلون» (سوره یس/36،‌13) و در پى آن فرمود: هنگامى كه ما آن دو رسول را براى هدایت آنها فرستادیم پس آنان را تكذیب كرده ما رسول سوم را براى آن‌ها فرستادیم.
-فرستادگان همگى گفتند: ما فرستادگان خدا به سوى شما هستیم: {{متن قرآن|«إِذْ أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوا إِنَّا إِلَيْكُم مُّرْسَلُونَ»}}(یس/36، 14)؛ اما مردم این شهر از بندگى خداوند سر باز زده، آن‌ها را دروغگو خطاب كردند با این استدلال كه شما مانند ما انسان هستید و نمى‌توانید فرستاده خدا باشید: {{متن قرآن|«قَالُوا مَا أَنتُمْ إِلاَّ بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَمَا أَنزَلَ الرَّحْمن مِن شَيْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلاَّ تَكْذِبُونَ»}}. (سوره یس/36، 15)
+فرستادگان همگى گفتند: ما فرستادگان خدا به سوى شما هستیم: «اِذ اَرسَلنا اِلَیهِمُ اثنَینِ فَكَذَّبوهُما فَعَزَّزنا بِثالِث فَقالوا اِنّا اِلَیكُم مُرسَلون»(یس/36، 14)؛ اما مردم این شهر از بندگى خداوند سر باز زده، آن‌ها را دروغگو خطاب كردند با این استدلال كه شما مانند ما انسان هستید و نمى‌توانید فرستاده خدا باشید: «قالوا ما اَنتُم اِلاّ بَشَرٌ مِثلُنا و ما‌اَنزَلَ الرَّحمنُ مِن شَىء اِن اَنتُم اِلاّ تَكذِبون». (سوره یس/36، 15)
-در ادامه آیات به مناظره این فرستادگان با مردم مى‌پردازد و این كه مردم آنان را به فال بد گرفته، وجود آن‌ها را در میان خود شوم دانستند و آنان را به سنگسارشدن و شكنجه تهدید كردند: {{متن قرآن|«قَالُوا إِنَّا تَطَيَّرْنَا بِكُمْ لَئِن لَّمْ تَنتَهُوا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَيَمَسَّنَّكُم مِّنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ»}}. (یس/36، 18)
+در ادامه آیات به مناظره این فرستادگان با مردم مى‌پردازد و این كه مردم آنان را به فال بد گرفته، وجود آن‌ها را در میان خود شوم دانستند و آنان را به سنگسارشدن و شكنجه تهدید كردند: «قالوا اِنّا تَطَیَّرنا بِكُم لئِن لَم‌تَنتَهوا لَنَرجُمَنَّكُم ولَیَمَسَّنَّكُم مِنّا عَذابٌ اَلیم». (یس/36، 18)
-فرستادگان خودِ آنان را مایه شومى و مردمى اسرافكار خطاب كردند: {{متن قرآن|«قَالُوا طَائِرُكُمْ مَعَكُمْ أَئِن ذُكِّرْتُم بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ»}}. (یس/36، 19) در اینجا آیات به آمدنِ با شتاب شخصى از دورترین نقطه شهر اشاره دارد كه به فرستادگان ایمان آورده و مردم را به پیروى از رسولان فرا مى‌خواند: {{متن قرآن|«وَجَاء مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَى قَالَ يَا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ»}}.([[سوره یس]]/36، 20)
+فرستادگان خودِ آنان را مایه شومى و مردمى اسرافكار خطاب كردند: «قالوا طئِرُكُم مَعَكُم اَئِن ذُكِّرتُم بَل اَنتُم قَومٌ مُسرِفون». (یس/36، 19) در اینجا آیات به آمدنِ با شتاب شخصى از دورترین نقطه شهر اشاره دارد كه به فرستادگان ایمان آورده و مردم را به پیروى از رسولان فرا مى‌خواند: «و جاءَ مِن اَقصَا المَدینَةِ رَجُلٌ یَسعى قالَ یقَومِ اتَّبِعوا المُرسَلین».([[سوره یس]]/36، 20)
-این شخص كه آیات به نام و شیوه ایمان آوردن او اشاره نمى‌كند در ادامه با دلایلى مردم را به [[ایمان]] آوردن فرامى‌خواند: {{متن قرآن|«اتَّبِعُوا مَن لاَّ يَسْأَلُكُمْ أَجْرًا وَهُم مُّهْتَدُونَ»}}. (یس/36، 21) سپس بدون واهمه به ایمان آوردن خویش اعتراف مى‌كند: {{متن قرآن|«وَمَا لِي لاَ أَعْبُدُ الَّذِي فَطَرَنِي وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ... إِنِّي آمَنتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ»}}. (یس/36، 22‌ـ‌25) از لحن ادامه آیات برمى‌آید كه او به دست مردم كشته و به او وعده [[بهشت]] داده شد: {{متن قرآن|«قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قَالَ يَا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ»}}.(یس/36، 26) خداوند پس از كشته شدن وى مردم را با صیحه‌اى آسمانى نابود كرد: {{متن قرآن|«إِن كَانَتْ إِلاَّ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ»}}. (یس/36،‌ 29)
+این شخص كه آیات به نام و شیوه ایمان آوردن او اشاره نمى‌كند در ادامه با دلایلى مردم را به [[ایمان]] آوردن فرامى‌خواند: «اِتَّبِعوا مَن لایَسلُكُم اَجرًا و هُم مُهتَدون». (یس/36، 21) سپس بدون واهمه به ایمان آوردن خویش اعتراف مى‌كند: «و ما لِىَ لا‌اَعبُدُ الَّذى فَطَرَنى و اِلَیهِ تُرجَعون... اِنّى ءامَنتُ بِرَبِّكُم فَاسمَعون». (یس/36، 22‌ـ‌25) از لحن ادامه آیات برمى‌آید كه او به دست مردم كشته و به او وعده [[بهشت]] داده شد: «قیلَ ادخُلِ الجَنَّةَ قالَ یلَیتَ قَومى یَعلَمون».(یس/36،26) خداوند پس از كشته شدن وى مردم را با صیحه‌اى آسمانى نابود كرد: «اِن كانَت اِلاّ صَیحَةً واحِدَةً فَاِذا هُم خمِدون». (یس/36،‌29)
 '''اصحاب القریه در منابع تفسیرى و تاریخى:'''
-بیشتر مورخان و مفسران بر آن‌اند كه مراد از قریه در آیه، انطاكیه از شهرهاى روم است.<ref> تاریخ طبرى، ج‌ 1، ص‌ 379؛ تاریخ یعقوبى، ج‌ 1، ص‌ 80؛ جامع‌البیان، مج‌ 12، ج‌ 22، ص‌ 186؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 11.</ref> اندكى نیز مكانى دیگر را ذكر كرده‌اند؛<ref> تفسیر ابن ‌كثیر، ج‌ 3، ص‌ 577؛ البدایة والنهایه، ج‌ 1، ص‌ 207.</ref> اما در این كه فرستادگان چه كسانى بوده‌اند، اختلاف است؛ برخى آنان را فرستادگان خداوند مى‌دانند<ref> تفسیر قمى، ج‌ 2، ص‌ 214؛ اعلام قرآن، ص‌ 163؛ تفسیر ابن‌كثیر، ج‌ 1، ص‌ 207.</ref> كه ظاهر آیات قرآن نیز به آن اشاره دارد: {{متن قرآن|«إِذْ أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ... فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ...»}} (سوره یس/36، 14) و برخى نیز رسولان را فرستادگان [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام مى‌دانند.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 12، ج‌ 22، ص‌ 186؛ مجمع‌البیان، ج‌ 8، ص‌ 654؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 11.</ref>
+بیشتر مورخان و مفسران بر آن‌اند كه مراد از قریه در آیه، انطاكیه از شهرهاى روم است.<ref> تاریخ طبرى، ج‌ 1، ص‌ 379؛ تاریخ یعقوبى، ج‌ 1، ص‌ 80؛ جامع‌البیان، مج‌ 12، ج‌ 22، ص‌ 186؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 11.</ref> اندكى نیز مكانى دیگر را ذكر كرده‌اند؛<ref> تفسیر ابن ‌كثیر، ج‌ 3، ص‌ 577؛ البدایة والنهایه، ج‌ 1، ص‌ 207.</ref> اما در این كه فرستادگان چه كسانى بوده‌اند، اختلاف است؛ برخى آنان را فرستادگان خداوند مى‌دانند<ref> تفسیر قمى، ج‌ 2، ص‌ 214؛ اعلام قرآن، ص‌ 163؛ تفسیر ابن‌كثیر، ج‌ 1، ص‌ 207.</ref> كه ظاهر آیات قرآن نیز به آن اشاره دارد: «اِذ اَرسَلنا اِلَیهِمُ اثنَینِ... فَعَزَّزنا بِثالِث...» (سوره یس/36، 14) و برخى نیز رسولان را فرستادگان [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام مى‌دانند.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 12، ج‌ 22، ص‌ 186؛ مجمع‌البیان، ج‌ 8، ص‌ 654؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 11.</ref>
-جمع بین این دو قول چنین است كه چون حضرت عیسى علیه‌السلام پیامبر خدا بوده است، فرستاده وى را نیز مى‌توان فرستاده خدا دانست.<ref> مجمع البیان، ج‌ 8، ص‌ 654؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 11.</ref> خداوند دو رسول براى هدایت مردم این شهر فرستاد. آنان پیش از ورود به شهر به شخصى كه خانه‌اش در انتهاى شهر بود، برخوردند و او را به پرستش خداوند فراخواندند. وى از ایشان معجزه‌اى خواست و ایشان فرزند او را كه بیمار بود شفا دادند. او به خداوند یكتا ایمان آورد. مفسران نام آن مرد را حبیب نجّار ذكر كرده<ref> مجمع‌البیان، ج‌ 8، ص‌ 654؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 12؛ تفسیر ابن‌كثیر، ج‌ 3، ص‌ 575.</ref> و برخى وى را «صاحب یس» یا «مؤمن آل‌یاسین» نامیده‌اند. این دو فرستاده پس از ورود به شهر مردم را به عبادت خداوند و ترك عبادت بت‌ها فراخواندند؛<ref> مجمع‌البیان، ج‌ 8، ص‌ 654؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 12؛ تفسیر ابن‌كثیر، ج‌ 3، ص‌ 575.</ref> اما پادشاه شهر آن‌ها را در محل نگهدارى بت‌ها زندانى كرد.<ref> تفسیر قمى، ج‌ 2، ص‌ 187.</ref>
+جمع بین این دو قول چنین است كه چون حضرت عیسى علیه‌السلام پیامبر خدا بوده است، فرستاده وى را نیز مى‌توان فرستاده خدا دانست.<ref> مجمع البیان، ج‌ 8، ص‌ 654؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 11.</ref> خداوند دو رسول براى هدایت مردم این شهر فرستاد. آنان پیش از ورود به شهر به شخصى كه خانه‌اش در انتهاى شهر بود، برخوردند و او را به پرستش خداوند فراخواندند. وى از ایشان معجزه‌اى خواست و ایشان فرزند او را كه بیمار بود شفا دادند. او به خداوند یكتا ایمان آورد. مفسران نام آن مرد را [[حبیب نجار]] ذكر كرده<ref> مجمع‌البیان، ج‌ 8، ص‌ 654؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 12؛ تفسیر ابن‌كثیر، ج‌ 3، ص‌ 575.</ref> و برخى وى را «صاحب یس» یا «مؤمن آل‌یاسین» نامیده‌اند. این دو فرستاده پس از ورود به شهر مردم را به عبادت خداوند و ترك عبادت بت‌ها فراخواندند؛<ref> مجمع‌البیان، ج‌ 8، ص‌ 654؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 12؛ تفسیر ابن‌كثیر، ج‌ 3، ص‌ 575.</ref> اما پادشاه شهر آن‌ها را در محل نگهدارى بت‌ها زندانى كرد.<ref> تفسیر قمى، ج‌ 2، ص‌ 187.</ref>
 نام این دو فرستاده را صادق و صدوق یا پولس و یوحنا گفته‌اند. نام‌هاى دیگرى هم براى آنان ذكر شده است.<ref> مجمع‌البیان، ج‌ 8‌، ص‌ 655؛ تفسیرقرطبى، ج‌ 15، ص‌ 11؛ تفسیر ابن‌كثیر، ج‌ 3، ص‌ 574.</ref> خداوند سومین رسول را براى هدایت مردم و نجات آن دو فرستاد. نام این شخص را برخى شمعون دانسته‌اند. نام‌هایى دیگر نیز براى وى ذكر شده است.<ref> تفسیر قمى، ج‌ 2، ص‌ 187؛ مجمع‌البیان، ج‌ 8، ص‌ 655؛ تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 12.</ref> شمعون در ابتدا كوشید تا خود را به پادشاه نزدیك كند و از نزدیكان وى گردد. پس از مدتى از پادشاه درباره آن دو زندانى سؤال كرد و پادشاه را به مناظره با آنان دعوت كرد.
@@ سطر ۲۷: / سطر ۲۷: @@
 برخى مفسران ایمان آورندگان به فرستادگان را تنها یك تن (حبیب نجار) دانسته‌اند. برخى افزون بر وى پادشاه و گروهى از مردم این شهر را از [[ایمان]] آورندگان مى‌دانند. شاید بتوان بین تفاسیر چنین جمع كرد كه در ابتدا فقط حبیب‌ نجار به آنان ایمان آورد ولى پس از آمدن رسول سوم و مناظره بین پادشاه و رسولان، پادشاه و گروهى از مردم به آنان ایمان آوردند. پس از برخورد مردم با رسولان و كشته شدن حبیب به دست مردمِ شهر خداوند عذاب خویش را بر مردم این شهر فرو فرستاد. خداوند یادآور مى‌شود كه براى نابودى آنان هیچ نیازى به فرستادن لشكریان الهى (فرشتگان) از آسمان نبود، چنان‌ كه براى هلاكت امت‌هاى پیشین نیز چنین نبود بلكه تنها با فرود آوردن صیحه‌اى آسمانى آنان را نابود كردیم.<ref> تفسیر قرطبى، ج‌ 15، ص‌ 14؛ تفسیر ابن‌كثیر، ج‌ 3، ص‌ 576؛ تنویر المقباس، ص‌ 370.</ref>
-درباره چگونگى عذابشان نقل شده كه جبرئیل با صیحه‌اى همه را نابود كرد.<ref> تفسیر ابن ‌كثیر، ج‌ 3، ص‌ 576.</ref> [[قرآن]] پس از گزارش سرگذشت آنان، بندگان سركش را از آن رو كه [[پیامبران]] الهى را به تمسخر گرفته، انكار كردند سزاوار تأسف و حسرت مى‌داند: {{متن قرآن|«يَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا يَأْتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُون»}}.([[سوره یس]]/36، 30)
+درباره چگونگى عذابشان نقل شده كه جبرئیل با صیحه‌اى همه را نابود كرد.<ref> تفسیر ابن ‌كثیر، ج‌ 3، ص‌ 576.</ref> [[قرآن]] پس از گزارش سرگذشت آنان، بندگان سركش را از آن رو كه [[پیامبران]] الهى را به تمسخر گرفته، انكار كردند سزاوار تأسف و حسرت مى‌داند: «یحَسرَةً عَلَى العِبادِ ما یَأتیهِم مِن رَسول اِلاّ كانوا بِهِ یَستَهزِءون».([[سوره یس]]/36، 30)
-==پانویس==
+==پانویس ==
-<references/>
+<references />
-==منابع==
+مرتضى اورعى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 3، صفحه 442-445
 [[رده: واژگان قرآنی]]