اشاعه فحشاء‌‌‌ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* علت تحریم اشاعه فحشا */

2025-04-04T17:12:01Z

‏علت تحریم اشاعه فحشا

Mohammadi: /* علت تحریم اشاعه فحشا */

2025-04-04T17:09:35Z

‏علت تحریم اشاعه فحشا

Mohammadi: /* مفهوم و مصادیق اشاعه فحشا */

2025-04-04T17:05:58Z

‏مفهوم و مصادیق اشاعه فحشا

مهدی موسوی در ‏۲۷ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۳۲

2023-11-27T07:32:35Z

Zamani در ‏۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۳۰

2019-05-04T08:30:38Z

Zamani در ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۴۳

2018-01-29T08:43:00Z

سید مهدی خدایی در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۵۰

2016-01-19T10:50:43Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۹:۵۰

2012-10-31T09:50:28Z

Saeed zamani: اضافه کردن رده احکام روابط اجتماعی

2012-08-16T05:36:33Z

اضافه کردن رده احکام روابط اجتماعی

Saeed zamani: تعیین رده

2012-08-16T05:35:25Z

تعیین رده

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 در حدیثى از [[پیامبر اسلام]] (صلى الله علیه وآله) آمده است: {{متن حدیث|«مَنْ أَذَاعَ فَاحِشَةً کَانَ کَمُبْتَدِئِهَا»}}؛ (کسى که کار زشتى را نشر دهد، همانند کسى است که آن را در آغاز انجام داده).<ref>اصول کافى، جلد ۲، صفحه ۳۵۶، باب التغییر.</ref>
-در حدیث دیگرى از [[امام موسی کاظم علیه السلام|امام کاظم]] (علیه السلام) مى خوانیم: مردى خدمتش آمده، عرض کرد: از یکى از برادران دینى کارى نقل کردند که من آن را ناخوش داشتم، از خودش پرسیدم انکار کرد، در حالى که جمعى از افراد موثق این مطلب را از او نقل کرده اند، امام فرمود: {{متن حدیث|«کَذِّبْ سَمْعَکَ وَ بَصَرَکَ عَنْ أَخِیْکَ وَ اِنْ شَهِدَ عِنْدَکَ خَمْسُونَ قُسامَةً وَ قالَ لَکَ قَوْلٌ فَصَدِّقْهُ وَ کَذِّبْهُمْ وَ لا تُذِیْعَنَّ عَلَیْهِ شَیْئاً تَشِیْنُهُ بِهِ وَ تَهْدِمُ بِهِ مُرُوَّتَهُ، فَتَکُونُ مِنَ الَّذِیْنَ قالَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ: {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِینَ یُحِبُّونَ أَنْ تَشِیعَ الْفاحِشَةُ فِی الَّذِینَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ فِی الدُّنْیا وَ الآخِرَةِ»}}»}}<ref>سوره نور، آیه ۱۹.</ref>؛ (گوش و چشم خود را در مقابل برادر مسلمانت تکذیب کن، حتى اگر پنجاه نفر سوگند خورند که او کارى کرده و او بگوید: نکرده ام از او بپذیر و از آنها نپذیر، هرگز چیزى که مایه عیب و ننگ او است و شخصیتش را از میان مى برد در جامعه پخش مکن، که از آنها خواهى بود که: خداوند درباره آنها فرموده: کسانى که دوست مى دارند زشتى ها در میان مؤمنان پخش شود عذاب دردناکى در دنیا و آخرت دارند).<ref>ثواب الاعمال، صفحه ۲۴۷؛ تفسیر نور الثقلین، جلد ۲، صفحه ۵۸۲.</ref>
+در حدیث دیگرى از [[امام موسی کاظم علیه السلام|امام کاظم]] (علیه السلام) مى خوانیم: مردى خدمتش آمده، عرض کرد: از یکى از برادران دینى کارى نقل کردند که من آن را ناخوش داشتم، از خودش پرسیدم انکار کرد، در حالى که جمعى از افراد موثق این مطلب را از او نقل کرده اند، امام فرمود: {{متن حدیث|«کَذِّبْ سَمْعَکَ وَ بَصَرَکَ عَنْ أَخِیْکَ وَ اِنْ شَهِدَ عِنْدَکَ خَمْسُونَ قُسامَةً وَ قالَ لَکَ قَوْلٌ فَصَدِّقْهُ وَ کَذِّبْهُمْ وَ لا تُذِیْعَنَّ عَلَیْهِ شَیْئاً تَشِیْنُهُ بِهِ وَ تَهْدِمُ بِهِ مُرُوَّتَهُ، فَتَکُونُ مِنَ الَّذِیْنَ قالَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ: {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ ...»}}»}}<ref>سوره نور، آیه ۱۹.</ref>؛ (گوش و چشم خود را در مقابل برادر مسلمانت تکذیب کن، حتى اگر پنجاه نفر سوگند خورند که او کارى کرده و او بگوید: نکرده ام از او بپذیر و از آنها نپذیر، هرگز چیزى که مایه عیب و ننگ او است و شخصیتش را از میان مى برد در جامعه پخش مکن، که از آنها خواهى بود که: خداوند درباره آنها فرموده: کسانى که دوست مى دارند زشتى ها در میان مؤمنان پخش شود عذاب دردناکى در دنیا و آخرت دارند).<ref>ثواب الاعمال، صفحه ۲۴۷؛ تفسیر نور الثقلین، جلد ۲، صفحه ۵۸۲.</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 در [[اسلام]] با هر کارى که جوّ جامعه را مسموم یا آلوده کند، شدیداً مبارزه شده است. اگر مى بینیم در اسلام، با [[غیبت (گناه)|غیبت]]، مبارزه شده، یا دستور عیب پوشى داده شده، یک دلیلش همین است که [[گناه]] جنبه عمومى و همگانى پیدا نکند.
-همچنین گناه آشکار اهمیتش بیش از گناه پنهان است، تا آنجا که در روایتى از [[امام رضا]] (علیه السلام) مى خوانیم: «الْمُذِیعُ بِالسَّیِّئَةِ مَخْذُولٌ وَ الْمُسْتَتِرُ بِالسَّیِّئَةِ مَغْفُورٌ لَهُ»؛ (آن کس که گناه را نشر دهد مخذول و مطرود است و آن کس که گناه را پنهان مى دارد مشمول آمرزش الهى است).<ref>اصول کافى، جلد ۲، باب ستر الذنوب.</ref>
+همچنین گناه آشکار اهمیتش بیش از گناه پنهان است، تا آنجا که در روایتى از [[امام رضا]] (علیه السلام) مى خوانیم: {{متن حدیث|«الْمُذِیعُ بِالسَّیِّئَةِ مَخْذُولٌ وَ الْمُسْتَتِرُ بِالسَّیِّئَةِ مَغْفُورٌ لَهُ»}}؛ (آن کس که گناه را نشر دهد مخذول و مطرود است و آن کس که گناه را پنهان مى دارد مشمول آمرزش الهى است).<ref>اصول کافى، جلد ۲، باب ستر الذنوب.</ref>
 اصولاً گناه، همانند آتش است، هنگامى که در نقطه اى از جامعه این آتش روشن شد، باید تلاش کرد که آتش خاموش شود، اما اگر به آتش دامن زنیم و آن را از نقطه اى به نقطه دیگر ببریم، حریق، همه جا را فرا خواهد گرفت و کسى قادر بر کنترل آن نخواهد بود.
@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 از این گذشته، عظمت گناه در نظر عامه مردم و حفظ ظاهر جامعه، از آلودگى ها خود سد بزرگى در برابر [[فساد]] است، اشاعه فحشاء، نشر گناه و تجاهر به [[فسق]] این سد را مى شکند، گناه را کوچک مى کند و آلودگى به آن را ساده مى نماید.
-در حدیثى از [[پیامبر اسلام]] (صلى الله علیه وآله) آمده است: «مَنْ أَذَاعَ فَاحِشَةً کَانَ کَمُبْتَدِئِهَا»؛ (کسى که کار زشتى را نشر دهد، همانند کسى است که آن را در آغاز انجام داده).<ref>اصول کافى، جلد ۲، صفحه ۳۵۶، باب التغییر.</ref>
+در حدیثى از [[پیامبر اسلام]] (صلى الله علیه وآله) آمده است: {{متن حدیث|«مَنْ أَذَاعَ فَاحِشَةً کَانَ کَمُبْتَدِئِهَا»}}؛ (کسى که کار زشتى را نشر دهد، همانند کسى است که آن را در آغاز انجام داده).<ref>اصول کافى، جلد ۲، صفحه ۳۵۶، باب التغییر.</ref>
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 «اِشاعه» در لغت به معنای فاش کردن، رواج دادن، گسترش دادن و تقویت نمودن است.<ref>راغب اصفهانی، ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن، ۱۳۸۳، ج‏۲ ص۳۶۲.</ref> و منظور از «فَحشاء»، افعال یا گفتارى است که قباحت و زشتى آنها بزرگ و آشکار است.<ref>همان.</ref> اشاعۀ فحشاء در نگاه اندیشمندان اسلامی به هر کار یا فعلی اطلاق می‌شود که [[گناه]] و معصیتی را در جامعه و در میان آحاد مردم ترویج دهند و ناگفته معلوم است که چنین افرادی غالباً در پی کشاندن اجتماع از مسیر بندگی و پاکی بسوی زشتی و نادرستی هستند.
-در [[قرآن کریم]]، دوستداران اشاعه فحشا در میان مؤمنان، به [[عذاب]] دردناک الهى تهدید شده‌اند:<ref> العروة الوثقى، ۱/۶۵۵-۶۵۶.</ref> {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِینَ یحِبُّونَ أَنْ تَشِیعَ الْفاحِشَةُ فِی الَّذِینَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ...»}} ([[سوره نور]]، ۱۹)؛ همانا براى کسانى که دوست دارند زشتى‌ها در میان اهل‌ ایمان شایع گردد، در دنیا و آخرت عذاب دردناکى است... .
+در [[قرآن کریم]]، دوستداران اشاعه فحشا در میان مؤمنان، به [[عذاب]] دردناک الهى تهدید شده‌اند:<ref> العروة الوثقى، ۱/۶۵۵-۶۵۶.</ref> {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ ...»}}<ref>[[آیه 19 سوره نور|سوره نور، آیه ۱۹.]]</ref>؛ همانا براى کسانى که دوست دارند زشتى‌ها در میان اهل‌ ایمان شایع گردد، در دنیا و آخرت عذاب دردناکى است... .
 در مراد از کلمه «فحشاء» در این [[آیه]] اختلاف است؛ [[زنا]]، هر فعل یا قول زشت که در [[شرع]] داراى [[حدود‌‌‌‌|حدّ]] معین است و هر گناه کبیره، معانى مختلفى است که براى فحشا بیان شده است<ref> جواهر الکلام، ۹/۲۲۶-۲۲۸ و کشف اللثام ۳/۴۲۴-۴۲۵.</ref>؛ اما این واژه‌ بیشتر در مورد زنا، لواط و مانند آن بکار مى‌رود. [[امام صادق]] علیه السلام فرمود: کسى که آن چه را درباره‌ى مؤمنى بشنود و براى دیگران بازگو کند، جزء مصادیق این آیه است.<ref>تفسیر کنزالدقائق.</ref>
 اشاعه فحشا یا به وسیله قول و زبان و قلم است که عمل زشت مردم را افشا کند، مانند منتشر کردن خبر متضمن فحشا در میان مؤمنان، مثل این که گفته شود فلانى زناکار است؛ و یا به وسیله فعل، بدین معنا که فحشا آشکارا انجام شود تا دیگران نیز بدان ترغیب گردند و یا وسائل انجام آن براى دیگران فراهم شود. انجام آن به وسیله قول در امورى مانند زنا یا لواط در صورتى که [[قذف]] محسوب شود، موجب ثبوت حد قذف است.<ref> جواهرالکلام، ۱۱/۴۷.</ref> از اشاعه فحشاء به مناسبت در باب‌ [[حدود]] بحث شده است.
 == علت تحریم اشاعه فحشا ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{متوسط}}
-اشاعه در لغت به معنای فاش کردن، رواج دادن، گسترش دادن و تقویت نمودن است.<ref>راغب اصفهانی، ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن، ۱۳۸۳، ج‏۲ ص۳۶۲.</ref> و منظور از فحشاء، افعال یا گفتارى است که قباحت و زشتى آنها بزرگ و آشکار است.<ref>راغب اصفهانی، ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن، ۱۳۸۳، ج‏۲ ص۳۶۲.</ref>
+'''«اِشاعۀ فَحشاء»''' به معنای فاش کردن یا رواج دادن زشتی‌ها، مفهوم وسیعی دارد و هر گونه نشر [[فساد]] و [[گناه]] و کمک به توسعه آن را شامل می‌شود. اشاعه فحشاء [[حرام]] و از [[گناهان]] کبیره است<ref> العروة الوثقى، ۱/۶۶۴.</ref> و در [[قرآن]]، با لحنى شدید محکوم شده است، تا گناه و زشتی جنبه همگانى پیدا نکند.
-اشاعه فحشا یا به وسیله قول است، مانند منتشر كردن خبر متضمن فحشا در میان مؤمنان، مثل این كه گفته شود فلانى زناكار است و یا به وسیله فعل؛ بدین معنا كه فحشا آشكارا انجام شود تا دیگران نیز بدان ترغیب گردند و یا وسائل انجام آن براى دیگران فراهم شود.
+== مفهوم و مصادیق اشاعه فحشا ==
-اشاعه فحشا حرام و از گناهان كبیره است<ref> العروة الوثقى، 1/664.</ref> و انجام آن به وسیله قول در امورى مانند زنا یا لواط در صورتى كه قذف محسوب شود، موجب ثبوت حد قذف است.<ref> جواهرالكلام، 11/47.</ref>
+در [[قرآن کریم]]، دوستداران اشاعه فحشا در میان مؤمنان، به [[عذاب]] دردناک الهى تهدید شده‌اند:<ref> العروة الوثقى، ۱/۶۵۵-۶۵۶.</ref> {{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِینَ یحِبُّونَ أَنْ تَشِیعَ الْفاحِشَةُ فِی الَّذِینَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ...»}} ([[سوره نور]]، ۱۹)؛ همانا براى کسانى که دوست دارند زشتى‌ها در میان اهل‌ ایمان شایع گردد، در دنیا و آخرت عذاب دردناکى است... .
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-*جمعى از پژوهشگران زیر نظر سید محمود هاشمى شاهرودى، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، جلد ‌1، ص 497
+*فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، جمعى از پژوهشگران، ج ‌۱، ص ۴۹۷.
-*[http://fa.wikishia.net/view/%D8%A7%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D9%87_%D9%81%D8%AD%D8%B4%D8%A7%D8%A1 اشاعه فحشا، ویکی شیعه]
+*تفسیر نمونه، آیت الله ناصر مکارم شیرازی، دارالکتب الإسلامیه، ج ۱۴، ص ۴۳۴.
+*تفسیر نور، محسن قرائتی، ج ۶، ص ۱۵۸.
 [[رده:صفات ناپسند]]
 [[رده:اخلاق اجتماعی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۳۰
سطر ۱۸:		سطر ۱۸:
	[[رده:احکام روابط اجتماعی]]		[[رده:احکام روابط اجتماعی]]
	[[رده:احکام قضایی و جزایی]]		[[رده:احکام قضایی و جزایی]]
		+	[[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{مدخل دائره المعارف|[[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام]]}}
+{{متوسط}}
+==نشر دادن زشتى==
 در [[قرآن كریم]]، دوستداران اشاعه فحشا در میان مؤمنان به عذاب دردناك الهى تهدید شده‌اند،<ref> العروة الوثقى، 1/655-656.</ref> اما در مراد از فحشا اختلاف است؛ زنا، هر فعل یا قول زشت كه در شرع داراى حد معین است و هر گناه كبیره، معانى مختلفى است كه براى فحشا بیان شده است<ref> جواهر الكلام، 9/226-228 و كشف اللثام 3/424-425.</ref>؛ اما این واژه‌ بیشتر در مورد زنا، لواط و مانند آن بكار مى‌رود. از اشاعه فحشا به مناسبت در باب‌هاى صلات و حدود بحث شده است.