اسود بن عبد یغوث - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۹

2023-11-24T13:09:44Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۳۹

2019-09-25T11:39:44Z

سید مهدی خدایی در ‏۲۵ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۸:۳۹

2015-12-25T18:39:31Z

Zamani: اَسْوَد‌ بن‌ عَبْد يَغوث را به اسود بن عبد یغوث منتقل کرد: ضبط اسم را در متن گنجاندم دیگر در عنوان نیازی نیست

2013-10-27T05:11:23Z

اَسْوَد‌ بن‌ عَبْد يَغوث را به اسود بن عبد یغوث منتقل کرد: ضبط اسم را در متن گنجاندم دیگر در عنوان نیازی نیست

Zamani در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۱۰

2013-10-27T05:10:29Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۵۹

2013-01-15T10:59:34Z

Saeed zamani: تعیین رده

2012-12-19T06:39:40Z

تعیین رده

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|دائرة المعارف قرآن کریم}} اسود‌ بن‌ عبد يغوث‌ بن عبد‌ ب...' ایجاد کرد

2012-11-06T05:23:43Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|دائرة المعارف قرآن کریم}} اسود‌ بن‌ عبد يغوث‌ بن عبد‌ ب...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}

اسود‌ بن‌ عبد يغوث‌ بن عبد‌ بن‌ الحارث<ref>المغازى، ج‌1، ص‌155.</ref> ابن وهب، از تيره بنى‌زهره<ref>السيرة النبويه، ج‌1، ص‌282؛ جامع‌البيان، مج‌8، ج‌14، ص‌94.</ref>

وى از بزرگان قريش در جاهليت بود و با توجه به اين كه عقبة‌ بن‌ ابى‌ معيط<ref>المنمق، ص‌365.</ref> و اسود بن‌ المطلب، نديمان وى بوده‌اند<ref>المحبر، ص‌174.</ref> و مقداد را به فرزندى گرفته بود<ref>المغازى، ج‌1، ص‌155؛ الطبقات، ج‌3، ص‌31.</ref> مى‌توان پى برد كه هنگام بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله بزرگسال بوده است.<ref>السيرة‌النبويه، ج‌2، ص‌408.</ref>

او يكى از 4 يا 5 نفرى است كه همواره پيامبر صلى الله عليه و آله را استهزا مى‌كرد.<ref>المنمق، ص‌387؛ المعجم الكبير، ج‌25، ص‌262؛ جمهرة‌ انساب‌العرب، ص‌129.</ref> به گفته بلاذرى، با ديدن مسلمانان به يارانش مى‌گفت: پادشاهان زمين كه وارثان مُلك كسرا و قيصرند آمدند و از پيامبر به تمسخر مى‌پرسيد: آيا امروز از آسمان با تو سخنى گفته نشده؟<ref>انساب‌الاشراف، ج‌1، ص‌149.</ref> وى همچنين كودكان و غلامان را به آزار پيامبر صلى الله عليه و آله و دشنام دادن به او وا‌مى‌داشت. بر پايه گزارشى، روزى او و ديگر همدستانش شترى را كشته بودند و چون پيامبر را در حال نماز ديدند، شكمبه آن را بيرون آورده به غلامى‌ دادند تا بر دوش پيامبر بنهد و او در حالى‌ كه پيامبر در [[سجده]] بود محتويات شكمبه را بر شانه حضرت خالى كرد.<ref>تاريخ يعقوبى، ج‌2، ص‌24.</ref>

در چگونگى [[مرگ]] وى آراى گوناگونى است كه همگى حاكى از هلاكت او با عذاب الهى است. بنا به نقلى به اشاره جبرئيل، به خوره و استسقاء مبتلا شد و مرد.<ref>جامع‌البيان، مج8، ج14، ص94ـ95؛ انساب‌الاشراف، ج‌1، ص‌149؛ تفسير قمى، ج‌1، ص‌409.</ref>

'''اسود در شأن نزول:'''

# «ولاَتُطِع كُلَّ حَلاّف مَهين × هَمَّاز مَشَّاء بِنَمِيم‌ × مَنّاع لِلخَيرِ مُعتَد اَثِيم؛ و هر بسيار سوگند خورنده خوار و بى‌ارزش را فرمان مبر؛ عيب جويى كه براى سخن‌چينى آمد و شد مى‌كند؛ بازدارنده نيكى از حد درگذرنده، گنه پيشه». ([[سوره قلم]]/68،‌10‌ـ‌12) مجاهد، مقصود از «حَلاّف مَهين» را اسود دانسته است.<ref> مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌501.</ref> برخى نيز «مَنّاع لِلخَيرِ» را اشاره به او دانسته‌اند.<ref>التفسير الكبير، ج‌10، ص‌604؛ تفسير مبهمات‌القرآن، ج‌2، ص‌639.</ref>
# گفته‌اند: گروهى از جمله اسود بن‌ عبد يغوث نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و از روى تمسخر گفتند: كاش با تو فرشته‌اى بود كه ديده مى‌شد و درباره تو با مردم سخن مى‌گفت كه آيه 8 [[سوره انعام]]/6 در پاسخ آنان نازل شد:<ref>السيرة‌النبويه، ج‌1، ص‌395.</ref> «و‌ قَالُوا لَولاَ اُنزِلَ عَلَيهِ مَلَكٌ ولَو اَنزَلنَا مَلَكًا‌لَقُضِىَ الاَمرُ ثُمَّ لاَيُنظَرُون؛ گفتند: چرا فرشته‌اى بر او فرو فرستاده نشد؟ و اگر فرشته‌اى مى‌فرستاديم، همانا كار تمام مى‌شد (=‌هلاك مى‌شدند) و ديگر مهلت نمى‌يافتند».
# همچنين آيه 95 [[سوره حجر]]/15 درباره اسود‌ بن‌ عبد يغوث و ديگر سران قريش نازل شده كه همواره پيامبر صلى الله عليه و آله را مسخره مى‌كردند<ref> تفسير قمى، ج‌1، ص‌408؛ جامع‌البيان، مج‌8، ج‌14، ص‌94؛ مجمع‌البيان، ج‌5، ص‌533.</ref>: «اِنّا كَفَينكَ المُستَهزِءين= ما <(شرّ) استهزاكنندگان را از تو بازداشتيم.
# گروهى از اشراف قريش نزد ابوطالب رفته، از او خواستند تا محمد صلى الله عليه و آله را از بدگويى بتان باز‌دارد. وى پيامبر را طلبيد و خواسته‌هاى آنان را بيان كرد. حضرت گفت: مى‌خواهم «لا اله إلاّ اللّه» بگويند. گفتند: يا محمد! چيزى ديگر بخواه. حضرت فرمود: حتى اگر خورشيد را در دستم قرار دهيد، خواسته ديگرى ندارم. مشركان كه اسود نيز با آنان بود پس از شنيدن اين سخن با ناراحتى مجلس را ترك كردند و آيه 6 [[سوره ص‌]]/38 نازل گرديد:<ref>جامع‌البيان، مج‌12، ج‌23، ص‌152؛ مجمع‌البيان، ج‌8، ص‌725.</ref> «وانطَلَقَ المَلأُ مِنهُم اَنِ امشُوا واصبِرُوا عَلى ءَالِهَتِكُم اِنّ هَـذا لَشىءٌ يُرَادُ= و‌ مهترانشان (=سران قريش) به راه افتادند (و به يكديگر گفتند) كه برويد و بر خدايان خويش شكيبا باشيد. اين چيزى است كه خواسته‌اند (شما را گمراه‌ كنند)».
# از ابن‌عباس نقل است كه آيه 64 [[سوره زمر]]/39 در شأن گروهى كه اسود‌ بن‌ عبد يغوث نيز از آنان بوده، نازل شده است: <ref>مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌840.</ref>«قُل اَفغَيراللّهِ تَأمُرُونِّى اَعبدُ اَيُّها الجَـهِلُون= بگو: اى نادانان! آيا مرا مى‌فرماييد كه جز خداى را بپرستم».
# بلنسى از ابن‌فطيس روايت كرده كه اخنس‌بن‌شريق از اسود پرسيد: آيا خداوند سخنان ما را در خلوت ها مى‌شنود؟ او گفت: آنچه بر زبان جارى كنيم، مى‌شنود؛ امّا آنچه در ضمير ماست نمى‌شنود كه آيه 80 [[سوره زخرف]]/43 در اين باره نازل‌ شد:<ref>مبهمات القرآن، ج‌2، ص‌473.</ref> «اَم‌يَحسَبونَ اَنّا لانَسمَعُ سِرَّهُم ونَجوهُم بَلى ورُسُلُنا لَدَيهِم يَكتُبون= يا مگر مى‌پندارند كه ما انديشه نهانى و رازگويى آنان با يكديگر را نمى‌شنويم؟ چرا [مى‌شنويم] و فرستادگان ما [=‌فرشتگان نويسنده اعمال] نزد آنها مى‌نويسند».
# بنا به روايت ضحّاك از ابن‌عباس، گروهى از قريش از جمله اسود نزد پيامبر(صلى الله عليه وآله) آمده، از او خواستند تا ماه را دو نيمه كند. نيمى از آن را بر كوه ابوقبيس و نيمى ديگر را بر قعيقعان قرار دهد، تا ايمان آورند كه آيات 1‌ـ‌2 قمر/54 در شأن آنان نازل شد<ref>البداية و النهايه، ج‌3، ص‌96؛ الدرالمنثور، ج‌7، ص‌671.</ref>: «اقتَربَتِ السَّاعةُ و انشَقَّ القَمَرُ × و اِن يَرَوا ءَايَةً يُعرِضُوا و يَقُولُوا سِحرٌ مُستَمِرٌّ= رستاخيز نزديك شد و ماه بشكافت و اگر نشانه‌اى (=معجزه‌اى) ببينند، روى بگردانند و گويند: اين جادويى نيرومند است».
# بنا به روايتى از ابن‌عباس، مقصود از مجرمان در آيه 29 [[سوره مطففين]]/83: «اِنّ الَّذِينَ اَجَرمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ ءَامَنُوا يَضحَكون»، گروهى از سران مشرك از جمله اسود هستند كه از روى استهزا به مؤمنان مى‌خنديدند.<ref> تفسير قرطبى، ج‌19، ص‌175.</ref>
# از ابن‌عباس نقل است كه منظور از انسان در آيه 2 عصر/103: «اِنّ الاِنسـنَ لَفِى خُسر»، گروهى از مشركان از جمله اسود است، هر چند مقصود از انسان جنس آن است و همه مردم را در‌بر مى‌گيرد.<ref> تفسير قرطبى، ج‌20 ص‌123.</ref>
# به گفته طبرسى گروهى از بزرگان قريش از جمله اسود نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، به او گفتند: يك‌ سال تو خدايان ما را بپرست. ما نيز يك سال خداى تو را مى‌پرستيم. در پى اين گفتگو، [[سوره كافرون]] در شأن اين گروه نازل شد:<ref> مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌840؛ تفسير بغوى، ج‌4، ص‌505.</ref> «قُل ياَيُّهَا الكـفِرون × لااَعبُدُ ما تَعبُدون × ولااَنتُم عبِدونَ ما اَعبُد × ولا اَنا عابِدٌ ما عَبَدتُم × ولااَنتُم عبِدونَ ما اَعبُد × لَكُم دينُكُم ولِىَ دين».

==پانویس==
<references/>

==منابع==
اسود بن عبد یغوث، سيد مجتبى موسوى احمدآبادى، دائرة المعارف قرآن کریم، ج3، ص317-320.

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 # همچنين آيه 95 [[سوره حجر]]/15 درباره اسود‌ بن‌ عبد يغوث و ديگر سران قريش نازل شده كه همواره پيامبر صلى الله عليه و آله را مسخره مى‌كردند<ref> تفسير قمى، ج‌1، ص‌408؛ جامع‌البيان، مج‌8، ج‌14، ص‌94؛ مجمع‌البيان، ج‌5، ص‌533.</ref>: {{متن قرآن|«اِنّا كَفَينكَ المُستَهزِءين»}}؛ ما <(شرّ) استهزاكنندگان را از تو بازداشتيم.
 # گروهى از اشراف قريش نزد ابوطالب رفته، از او خواستند تا محمد صلى الله عليه و آله را از بدگويى بتان باز‌دارد. وى پيامبر را طلبيد و خواسته‌هاى آنان را بيان كرد. حضرت گفت: مى‌خواهم «لا اله إلاّ اللّه» بگويند. گفتند: يا محمد! چيزى ديگر بخواه. حضرت فرمود: حتى اگر خورشيد را در دستم قرار دهيد، خواسته ديگرى ندارم. مشركان كه اسود نيز با آنان بود پس از شنيدن اين سخن با ناراحتى مجلس را ترك كردند و آيه 6 [[سوره ص‌]]/38 نازل گرديد:<ref>جامع‌البيان، مج‌12، ج‌23، ص‌152؛ مجمع‌البيان، ج‌8، ص‌725.</ref> {{متن قرآن|«وانطَلَقَ المَلأُ مِنهُم اَنِ امشُوا واصبِرُوا عَلى ءَالِهَتِكُم اِنّ هَـذا لَشىءٌ يُرَادُ»}}؛ و‌ مهترانشان (=سران قريش) به راه افتادند (و به يكديگر گفتند) كه برويد و بر خدايان خويش شكيبا باشيد. اين چيزى است كه خواسته‌اند (شما را گمراه‌ كنند).
-# از ابن‌عباس نقل است كه آيه 64 [[سوره زمر]]/39 در شأن گروهى كه اسود‌ بن‌ عبد يغوث نيز از آنان بوده، نازل شده است: <ref>مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌840.</ref>{{متن قرآن|«قُل اَفغَيراللّهِ تَأمُرُونِّى اَعبدُ اَيُّها الجَـهِلُون»؛ بگو: اى نادانان! آيا مرا مى‌فرماييد كه جز خداى را بپرستم.
+# از ابن‌عباس نقل است كه آيه 64 [[سوره زمر]]/39 در شأن گروهى كه اسود‌ بن‌ عبد يغوث نيز از آنان بوده، نازل شده است: <ref>مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌840.</ref>{{متن قرآن|«قُل اَفغَيراللّهِ تَأمُرُونِّى اَعبدُ اَيُّها الجَـهِلُون»}}؛ بگو: اى نادانان! آيا مرا مى‌فرماييد كه جز خداى را بپرستم.
 # بلنسى از ابن‌فطيس روايت كرده كه اخنس‌بن‌شريق از اسود پرسيد: آيا خداوند سخنان ما را در خلوت ها مى‌شنود؟ او گفت: آنچه بر زبان جارى كنيم، مى‌شنود؛ امّا آنچه در ضمير ماست نمى‌شنود كه آيه 80 [[سوره زخرف]]/43 در اين باره نازل‌ شد:<ref>مبهمات القرآن، ج‌2، ص‌473.</ref> {{متن قرآن|«اَم‌يَحسَبونَ اَنّا لانَسمَعُ سِرَّهُم ونَجوهُم بَلى ورُسُلُنا لَدَيهِم يَكتُبون»}} يا مگر مى‌پندارند كه ما انديشه نهانى و رازگويى آنان با يكديگر را نمى‌شنويم؟ چرا (مى‌شنويم) و فرستادگان ما (=‌فرشتگان نويسنده اعمال) نزد آنها مى‌نويسند.
 # بنا به روايت ضحّاك از ابن‌عباس، گروهى از قريش از جمله اسود نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، از او خواستند تا ماه را دو نيمه كند. نيمى از آن را بر كوه ابوقبيس و نيمى ديگر را بر قعيقعان قرار دهد، تا ايمان آورند كه آيات 1‌ـ‌2 قمر/54 در شأن آنان نازل شد<ref>البداية و النهايه، ج‌3، ص‌96؛ الدرالمنثور، ج‌7، ص‌671.</ref>: {{متن قرآن|«اقتَربَتِ السَّاعةُ و انشَقَّ القَمَرُ × و اِن يَرَوا ءَايَةً يُعرِضُوا و يَقُولُوا سِحرٌ مُستَمِرٌّ»}} رستاخيز نزديك شد و ماه بشكافت و اگر نشانه‌اى (=معجزه‌اى) ببينند، روى بگردانند و گويند: اين جادويى نيرومند است.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
 اَسْوَد‌ بن‌ عَبْد يَغوث بن عبد‌ بن‌ الحارث<ref>المغازى، ج‌1، ص‌155.</ref> ابن وهب، از تيره بنى‌زهره<ref>السيرة النبويه، ج‌1، ص‌282؛ جامع‌البيان، مج‌8، ج‌14، ص‌94.</ref>
@@ سطر ۹: / سطر ۱۰: @@
 در چگونگى [[مرگ]] وى آراى گوناگونى است كه همگى حاكى از هلاكت او با عذاب الهى است. بنا به نقلى به اشاره جبرئيل، به خوره و استسقاء مبتلا شد و مرد.<ref>جامع‌البيان، مج8، ج14، ص94ـ95؛ انساب‌الاشراف، ج‌1، ص‌149؛ تفسير قمى، ج‌1، ص‌409.</ref>
-'''اسود در شأن نزول:'''
+==اسود در شأن نزول==
 # {{متن قرآن|«ولاَتُطِع كُلَّ حَلاّف مَهين × هَمَّاز مَشَّاء بِنَمِيم‌ × مَنّاع لِلخَيرِ مُعتَد اَثِيم»}}؛ و هر بسيار سوگند خورنده خوار و بى‌ارزش را فرمان مبر؛ عيب جويى كه براى سخن‌چينى آمد و شد مى‌كند؛ بازدارنده نيكى از حد درگذرنده، گنه پيشه. ([[سوره قلم]]/68،‌10‌ـ‌12) مجاهد، مقصود از «حَلاّف مَهين» را اسود دانسته است.<ref> مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌501.</ref> برخى نيز «مَنّاع لِلخَيرِ» را اشاره به او دانسته‌اند.<ref>التفسير الكبير، ج‌10، ص‌604؛ تفسير مبهمات‌القرآن، ج‌2، ص‌639.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۶:۳۹
سطر ۲۷:		سطر ۲۷:
	==منابع==		==منابع==
	اسود بن عبد یغوث، سيد مجتبى موسوى احمدآبادى، دائرة المعارف قرآن کریم، ج3، ص317-320.		اسود بن عبد یغوث، سيد مجتبى موسوى احمدآبادى، دائرة المعارف قرآن کریم، ج3، ص317-320.
		+
		+	[[رده:دشمنان پیامبر]]
		+	[[رده:شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۷ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۱۱
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 '''اسود در شأن نزول:'''
-# «ولاَتُطِع كُلَّ حَلاّف مَهين × هَمَّاز مَشَّاء بِنَمِيم‌ × مَنّاع لِلخَيرِ مُعتَد اَثِيم؛ و هر بسيار سوگند خورنده خوار و بى‌ارزش را فرمان مبر؛ عيب جويى كه براى سخن‌چينى آمد و شد مى‌كند؛ بازدارنده نيكى از حد درگذرنده، گنه پيشه». ([[سوره قلم]]/68،‌10‌ـ‌12) مجاهد، مقصود از «حَلاّف مَهين» را اسود دانسته است.<ref> مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌501.</ref> برخى نيز «مَنّاع لِلخَيرِ» را اشاره به او دانسته‌اند.<ref>التفسير الكبير، ج‌10، ص‌604؛ تفسير مبهمات‌القرآن، ج‌2، ص‌639.</ref>
+# {{متن قرآن|«ولاَتُطِع كُلَّ حَلاّف مَهين × هَمَّاز مَشَّاء بِنَمِيم‌ × مَنّاع لِلخَيرِ مُعتَد اَثِيم»}}؛ و هر بسيار سوگند خورنده خوار و بى‌ارزش را فرمان مبر؛ عيب جويى كه براى سخن‌چينى آمد و شد مى‌كند؛ بازدارنده نيكى از حد درگذرنده، گنه پيشه. ([[سوره قلم]]/68،‌10‌ـ‌12) مجاهد، مقصود از «حَلاّف مَهين» را اسود دانسته است.<ref> مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌501.</ref> برخى نيز «مَنّاع لِلخَيرِ» را اشاره به او دانسته‌اند.<ref>التفسير الكبير، ج‌10، ص‌604؛ تفسير مبهمات‌القرآن، ج‌2، ص‌639.</ref>
-# گفته‌اند: گروهى از جمله اسود بن‌ عبد يغوث نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و از روى تمسخر گفتند: كاش با تو فرشته‌اى بود كه ديده مى‌شد و درباره تو با مردم سخن مى‌گفت كه آيه 8 [[سوره انعام]]/6 در پاسخ آنان نازل شد:<ref>السيرة‌النبويه، ج‌1، ص‌395.</ref> «و‌ قَالُوا لَولاَ اُنزِلَ عَلَيهِ مَلَكٌ ولَو اَنزَلنَا مَلَكًا‌لَقُضِىَ الاَمرُ ثُمَّ لاَيُنظَرُون؛ گفتند: چرا فرشته‌اى بر او فرو فرستاده نشد؟ و اگر فرشته‌اى مى‌فرستاديم، همانا كار تمام مى‌شد (=‌هلاك مى‌شدند) و ديگر مهلت نمى‌يافتند».
+# گفته‌اند: گروهى از جمله اسود بن‌ عبد يغوث نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و از روى تمسخر گفتند: كاش با تو فرشته‌اى بود كه ديده مى‌شد و درباره تو با مردم سخن مى‌گفت كه آيه 8 [[سوره انعام]]/6 در پاسخ آنان نازل شد:<ref>السيرة‌النبويه، ج‌1، ص‌395.</ref> {{متن قرآن|«و‌ قَالُوا لَولاَ اُنزِلَ عَلَيهِ مَلَكٌ ولَو اَنزَلنَا مَلَكًا‌لَقُضِىَ الاَمرُ ثُمَّ لاَيُنظَرُون»}}؛ گفتند: چرا فرشته‌اى بر او فرو فرستاده نشد؟ و اگر فرشته‌اى مى‌فرستاديم، همانا كار تمام مى‌شد (=‌هلاك مى‌شدند) و ديگر مهلت نمى‌يافتند.
-# همچنين آيه 95 [[سوره حجر]]/15 درباره اسود‌ بن‌ عبد يغوث و ديگر سران قريش نازل شده كه همواره پيامبر صلى الله عليه و آله را مسخره مى‌كردند<ref> تفسير قمى، ج‌1، ص‌408؛ جامع‌البيان، مج‌8، ج‌14، ص‌94؛ مجمع‌البيان، ج‌5، ص‌533.</ref>: «اِنّا كَفَينكَ المُستَهزِءين= ما <(شرّ) استهزاكنندگان را از تو بازداشتيم.
+# همچنين آيه 95 [[سوره حجر]]/15 درباره اسود‌ بن‌ عبد يغوث و ديگر سران قريش نازل شده كه همواره پيامبر صلى الله عليه و آله را مسخره مى‌كردند<ref> تفسير قمى، ج‌1، ص‌408؛ جامع‌البيان، مج‌8، ج‌14، ص‌94؛ مجمع‌البيان، ج‌5، ص‌533.</ref>: {{متن قرآن|«اِنّا كَفَينكَ المُستَهزِءين»}}؛ ما <(شرّ) استهزاكنندگان را از تو بازداشتيم.
-# گروهى از اشراف قريش نزد ابوطالب رفته، از او خواستند تا محمد صلى الله عليه و آله را از بدگويى بتان باز‌دارد. وى پيامبر را طلبيد و خواسته‌هاى آنان را بيان كرد. حضرت گفت: مى‌خواهم «لا اله إلاّ اللّه» بگويند. گفتند: يا محمد! چيزى ديگر بخواه. حضرت فرمود: حتى اگر خورشيد را در دستم قرار دهيد، خواسته ديگرى ندارم. مشركان كه اسود نيز با آنان بود پس از شنيدن اين سخن با ناراحتى مجلس را ترك كردند و آيه 6 [[سوره ص‌]]/38 نازل گرديد:<ref>جامع‌البيان، مج‌12، ج‌23، ص‌152؛ مجمع‌البيان، ج‌8، ص‌725.</ref> «وانطَلَقَ المَلأُ مِنهُم اَنِ امشُوا واصبِرُوا عَلى ءَالِهَتِكُم اِنّ هَـذا لَشىءٌ يُرَادُ= و‌ مهترانشان (=سران قريش) به راه افتادند (و به يكديگر گفتند) كه برويد و بر خدايان خويش شكيبا باشيد. اين چيزى است كه خواسته‌اند (شما را گمراه‌ كنند)».
+# گروهى از اشراف قريش نزد ابوطالب رفته، از او خواستند تا محمد صلى الله عليه و آله را از بدگويى بتان باز‌دارد. وى پيامبر را طلبيد و خواسته‌هاى آنان را بيان كرد. حضرت گفت: مى‌خواهم «لا اله إلاّ اللّه» بگويند. گفتند: يا محمد! چيزى ديگر بخواه. حضرت فرمود: حتى اگر خورشيد را در دستم قرار دهيد، خواسته ديگرى ندارم. مشركان كه اسود نيز با آنان بود پس از شنيدن اين سخن با ناراحتى مجلس را ترك كردند و آيه 6 [[سوره ص‌]]/38 نازل گرديد:<ref>جامع‌البيان، مج‌12، ج‌23، ص‌152؛ مجمع‌البيان، ج‌8، ص‌725.</ref> {{متن قرآن|«وانطَلَقَ المَلأُ مِنهُم اَنِ امشُوا واصبِرُوا عَلى ءَالِهَتِكُم اِنّ هَـذا لَشىءٌ يُرَادُ»}}؛ و‌ مهترانشان (=سران قريش) به راه افتادند (و به يكديگر گفتند) كه برويد و بر خدايان خويش شكيبا باشيد. اين چيزى است كه خواسته‌اند (شما را گمراه‌ كنند).
-# از ابن‌عباس نقل است كه آيه 64 [[سوره زمر]]/39 در شأن گروهى كه اسود‌ بن‌ عبد يغوث نيز از آنان بوده، نازل شده است: <ref>مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌840.</ref>«قُل اَفغَيراللّهِ تَأمُرُونِّى اَعبدُ اَيُّها الجَـهِلُون= بگو: اى نادانان! آيا مرا مى‌فرماييد كه جز خداى را بپرستم».
+# از ابن‌عباس نقل است كه آيه 64 [[سوره زمر]]/39 در شأن گروهى كه اسود‌ بن‌ عبد يغوث نيز از آنان بوده، نازل شده است: <ref>مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌840.</ref>{{متن قرآن|«قُل اَفغَيراللّهِ تَأمُرُونِّى اَعبدُ اَيُّها الجَـهِلُون»؛ بگو: اى نادانان! آيا مرا مى‌فرماييد كه جز خداى را بپرستم.
-# بلنسى از ابن‌فطيس روايت كرده كه اخنس‌بن‌شريق از اسود پرسيد: آيا خداوند سخنان ما را در خلوت ها مى‌شنود؟ او گفت: آنچه بر زبان جارى كنيم، مى‌شنود؛ امّا آنچه در ضمير ماست نمى‌شنود كه آيه 80 [[سوره زخرف]]/43 در اين باره نازل‌ شد:<ref>مبهمات القرآن، ج‌2، ص‌473.</ref> «اَم‌يَحسَبونَ اَنّا لانَسمَعُ سِرَّهُم ونَجوهُم بَلى ورُسُلُنا لَدَيهِم يَكتُبون= يا مگر مى‌پندارند كه ما انديشه نهانى و رازگويى آنان با يكديگر را نمى‌شنويم؟ چرا [مى‌شنويم] و فرستادگان ما [=‌فرشتگان نويسنده اعمال] نزد آنها مى‌نويسند».
+# بلنسى از ابن‌فطيس روايت كرده كه اخنس‌بن‌شريق از اسود پرسيد: آيا خداوند سخنان ما را در خلوت ها مى‌شنود؟ او گفت: آنچه بر زبان جارى كنيم، مى‌شنود؛ امّا آنچه در ضمير ماست نمى‌شنود كه آيه 80 [[سوره زخرف]]/43 در اين باره نازل‌ شد:<ref>مبهمات القرآن، ج‌2، ص‌473.</ref> {{متن قرآن|«اَم‌يَحسَبونَ اَنّا لانَسمَعُ سِرَّهُم ونَجوهُم بَلى ورُسُلُنا لَدَيهِم يَكتُبون»}} يا مگر مى‌پندارند كه ما انديشه نهانى و رازگويى آنان با يكديگر را نمى‌شنويم؟ چرا (مى‌شنويم) و فرستادگان ما (=‌فرشتگان نويسنده اعمال) نزد آنها مى‌نويسند.
-# بنا به روايت ضحّاك از ابن‌عباس، گروهى از قريش از جمله اسود نزد پيامبر(صلى الله عليه وآله) آمده، از او خواستند تا ماه را دو نيمه كند. نيمى از آن را بر كوه ابوقبيس و نيمى ديگر را بر قعيقعان قرار دهد، تا ايمان آورند كه آيات 1‌ـ‌2 قمر/54 در شأن آنان نازل شد<ref>البداية و النهايه، ج‌3، ص‌96؛ الدرالمنثور، ج‌7، ص‌671.</ref>: «اقتَربَتِ السَّاعةُ و انشَقَّ القَمَرُ × و اِن يَرَوا ءَايَةً يُعرِضُوا و يَقُولُوا سِحرٌ مُستَمِرٌّ= رستاخيز نزديك شد و ماه بشكافت و اگر نشانه‌اى (=معجزه‌اى) ببينند، روى بگردانند و گويند: اين جادويى نيرومند است».
+# بنا به روايت ضحّاك از ابن‌عباس، گروهى از قريش از جمله اسود نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، از او خواستند تا ماه را دو نيمه كند. نيمى از آن را بر كوه ابوقبيس و نيمى ديگر را بر قعيقعان قرار دهد، تا ايمان آورند كه آيات 1‌ـ‌2 قمر/54 در شأن آنان نازل شد<ref>البداية و النهايه، ج‌3، ص‌96؛ الدرالمنثور، ج‌7، ص‌671.</ref>: {{متن قرآن|«اقتَربَتِ السَّاعةُ و انشَقَّ القَمَرُ × و اِن يَرَوا ءَايَةً يُعرِضُوا و يَقُولُوا سِحرٌ مُستَمِرٌّ»}} رستاخيز نزديك شد و ماه بشكافت و اگر نشانه‌اى (=معجزه‌اى) ببينند، روى بگردانند و گويند: اين جادويى نيرومند است.
-# بنا به روايتى از ابن‌عباس، مقصود از مجرمان در آيه 29 [[سوره مطففين]]/83: «اِنّ الَّذِينَ اَجَرمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ ءَامَنُوا يَضحَكون»، گروهى از سران مشرك از جمله اسود هستند كه از روى استهزا به مؤمنان مى‌خنديدند.<ref> تفسير قرطبى، ج‌19، ص‌175.</ref>
+# بنا به روايتى از ابن‌عباس، مقصود از مجرمان در آيه 29 [[سوره مطففين]]/83: {{متن قرآن|«اِنّ الَّذِينَ اَجَرمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ ءَامَنُوا يَضحَكون»}}، گروهى از سران مشرك از جمله اسود هستند كه از روى استهزا به مؤمنان مى‌خنديدند.<ref> تفسير قرطبى، ج‌19، ص‌175.</ref>
-# از ابن‌عباس نقل است كه منظور از انسان در آيه 2 عصر/103: «اِنّ الاِنسـنَ لَفِى خُسر»، گروهى از مشركان از جمله اسود است، هر چند مقصود از انسان جنس آن است و همه مردم را در‌بر مى‌گيرد.<ref> تفسير قرطبى، ج‌20 ص‌123.</ref>
+# از ابن‌عباس نقل است كه منظور از انسان در آيه 2 عصر/103: {{متن قرآن|«اِنّ الاِنسـنَ لَفِى خُسر»}}، گروهى از مشركان از جمله اسود است، هر چند مقصود از انسان جنس آن است و همه مردم را در‌بر مى‌گيرد.<ref> تفسير قرطبى، ج‌20 ص‌123.</ref>
-# به گفته طبرسى گروهى از بزرگان قريش از جمله اسود نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، به او گفتند: يك‌ سال تو خدايان ما را بپرست. ما نيز يك سال خداى تو را مى‌پرستيم. در پى اين گفتگو، [[سوره كافرون]] در شأن اين گروه نازل شد:<ref> مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌840؛ تفسير بغوى، ج‌4، ص‌505.</ref> «قُل ياَيُّهَا الكـفِرون × لااَعبُدُ ما تَعبُدون × ولااَنتُم عبِدونَ ما اَعبُد × ولا اَنا عابِدٌ ما عَبَدتُم × ولااَنتُم عبِدونَ ما اَعبُد × لَكُم دينُكُم ولِىَ دين».
+# به گفته طبرسى گروهى از بزرگان قريش از جمله اسود نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، به او گفتند: يك‌ سال تو خدايان ما را بپرست. ما نيز يك سال خداى تو را مى‌پرستيم. در پى اين گفتگو، [[سوره كافرون]] در شأن اين گروه نازل شد:<ref> مجمع‌البيان، ج‌10، ص‌840؛ تفسير بغوى، ج‌4، ص‌505.</ref> {{متن قرآن|«قُل ياَيُّهَا الكـفِرون × لااَعبُدُ ما تَعبُدون × ولااَنتُم عبِدونَ ما اَعبُد × ولا اَنا عابِدٌ ما عَبَدتُم × ولااَنتُم عبِدونَ ما اَعبُد × لَكُم دينُكُم ولِىَ دين»}}.
 ==پانویس==