استحباب - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۲

2023-10-28T11:12:35Z

مهدی موسوی در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۶

2023-10-28T08:16:20Z

Zamani در ‏۶ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۴۲

2020-06-06T11:42:17Z

Zamani در ‏۶ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۴۱

2020-06-06T11:41:57Z

Zamani در ‏۶ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۹

2020-06-06T11:39:10Z

سید مهدی خدایی: 6پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-09-11T15:59:58Z

6پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Heidariyan47 در ‏۷ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۲:۳۳

2015-04-07T12:33:47Z

Heidariyan47 در ‏۶ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۰۳

2015-04-06T10:03:30Z

بهرامی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۲۰

2014-02-17T09:20:23Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۱۹

2014-02-17T09:19:17Z

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''«اِستحباب»''' یکی از [[حکم تکلیفی|احكام تكليفى]] پنج‌گانه است كه فعلِ آن رجحان دارد، یعنی انجامش بهتر است، ولى ترك آن - بر خلاف «[[واجب]]» - كيفر و سرزنش در پى ندارد.
+'''«اِستحباب»''' یکی از [[حکم تکلیفی|احکام تکلیفى]] پنج‌گانه است که فعلِ آن رجحان دارد، یعنی انجامش بهتر است، ولى ترک آن - بر خلاف «[[واجب]]» - کیفر و سرزنش در پى ندارد. استحباب دارای درجاتی است که برخی از آنها برتر از دیگری است و ثواب بیشتری دارد که به آن «مستحب مؤکّد» گفته می شود.
 ==مفهوم‌شناسی==
-«استحباب»، مصدر ثلاثى مزيد باب استفعال از ريشه «ح‌-ب‌-ب» در لغت به معناى برگزيدن چيزى<ref>الصحاح، ج1، ص106؛ تاج‌العروس، ج1، ص‌402، «حبب».</ref> یا خوب و نیکو شمردن است. در [[قرآن كريم]] و [[احاديث]] معصومان عليهم السّلام غالباً در همان معناى لغوى خود، يعنى دوست داشتن، پسنديدن و ترجيح دادن چيزى بكار رفته است.
+«استحباب»، مصدر ثلاثى مزید باب استفعال از ریشه «ح‌-ب‌-ب» در لغت به معناى برگزیدن چیزى<ref>الصحاح، ج۱، ص۱۰۶؛ تاج‌العروس، ج۱، ص‌۴۰۲، «حبب».</ref> یا خوب و نیکو شمردن است. در [[قرآن کریم]] و [[احادیث]] معصومان علیهم السّلام غالباً در همان معناى لغوى خود، یعنى دوست داشتن، پسندیدن و ترجیح دادن چیزى بکار رفته است.
-استحباب در اصطلاح [[فقه]]، يكى از [[احکام شرعی|احكام]] پنج‌گانه تكليفى ([[واجب]]، [[حرام]]، '''مستحب'''، [[مکروه]] و [[مباح]]) است كه فعلِ آن رجحان دارد و شارع بر انجام آن تشويق كرده<ref>كفاية‌الاصول، ج‌1، ص‌63‌ـ‌64؛ محاضرات، ج‌2، ص‌123.</ref> و عمل به چنين حكمى، سزاوار ستايش و پاداش است؛ ولى ترك آن، كيفر و سرزنش در پى ندارد،<ref>الفقه الاسلامى، ج‌1، ص‌68.</ref> مگر در موارد خاصى كه تداوم ترك مستحبات موجب از بين رفتن فضايل [[اخلاق|اخلاقى]] و عواطف انسانى و وهن احكام الهى تلقى شود.
+استحباب در اصطلاح [[فقه]]، یکى از [[احکام شرعی|احکام]] پنج‌گانه تکلیفى ([[واجب]]، [[حرام]]، '''مستحب'''، [[مکروه]] و [[مباح]]) است که فعلِ آن رجحان دارد و شارع بر انجام آن تشویق کرده<ref>کفایة‌الاصول، ج‌۱، ص‌۶۳‌ـ‌۶۴؛ محاضرات، ج‌۲، ص‌۱۲۳.</ref> و عمل به چنین حکمى، سزاوار ستایش و پاداش است؛ ولى ترک آن، کیفر و سرزنش در پى ندارد،<ref>الفقه الاسلامى، ج‌۱، ص‌۶۸.</ref> مگر در موارد خاصى که تداوم ترک مستحبات موجب از بین رفتن فضایل [[اخلاق|اخلاقى]] و عواطف انسانى و وهن احکام الهى تلقى شود.
-به بیان دیگر، استحباب به طلب یا رجحان فعل با عدم منع از ترک آن، تعریف شده است. بر اساس این تعریف، مفهوم استحباب مرکّب از دو جزء یعنی طلب یا رجحان و عدم منع از ترک می‌باشد.
+در بیانی دیگر، استحباب به طلب یا رجحان فعل با عدم منع از ترک آن، تعریف شده است. بر اساس این تعریف، مفهوم استحباب مرکّب از دو جزء یعنی طلب یا رجحان و عدم منع از ترک می‌باشد.
 عناوین نَدب، نَفل، سنّت و تطوّع نیز بیانگر معنای استحباب است. از این عنوان در باب [[طهارت]] و [[صوم]] و نیز سایر [[ابواب فقه|ابواب فقهی]] به مناسبت، و در [[اصول فقه]]، مبحث اوامر، ضدّ و مقدّمه واجب، سخن رفته است.
-==اقسام استحباب==
+== ملاک استحباب عمل ==
-*الف. استحباب نفسى و غيرى: مستحب نفسى ـ كه از آن به مستحب ذاتى نيز تعبير مى‌شود ـ عملى است كه استحبابش ذاتى است، نه به خاطر عملى ديگر، مانند [[نافله های شبانه روز|نافله‌هاى روزانه]]، [[روزه|روزه‌هاى]] مستحب (مانند روزه [[عيد غدير]])، [[غسل]] [[جنابت‌‌‌‌‌|جنابت]] و [[وضو]] (بنابر قول به استحباب نفسى آن دو)؛ اما مستحب غيرى عملى است كه در ذاتش استحباب ندارد، بلكه استحبابش به خاطر عملى ديگر است، مانند غسل [[زيارت]].
+اما توجه به این نکته حائز اهمیت است که اگر [[حدیث ضعیف|روایت ضعیفی]] بر [[ثواب]] داشتن عملی دلالت کند، حتی اگر نتوان به جهت ضعف [[سند حدیث|سند]]، استحباب آن عمل را اثبات کرد، می‌توان به ضمیمۀ «اخبار مَن بَلَغ» گفت که خداوند به عامل این عمل، ثواب وعده داده شده در این [[حدیث|روایت]] را خواهد داد. مانند این حدیث [[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] (علیه السلام) که فرمود: «... مَنْ بَلَغَهُ ثَوَابٌ مِنَ اللَّهِ عَلَى عَمَلٍ فَعَمِلَ ذَلِکَ الْعَمَلَ الْتِمَاسَ ذَلِکَ الثَّوَابِ أُوتِیَهُ وَ إِنْ لَمْ یَکُنِ الْحَدِیثُ کَمَا بَلَغَه»<ref>کافى، کلینی، ج ۲، ص ۸۷.</ref>؛ هر کس ثوابى از سوى خدا براى کارى به او برسد و آن کار را به امید رسیدن به آن ثواب انجام دهد، آن ثواب را به او مى دهند، گرچه آن حدیث آن چنان که به او رسیده است، نباشد.
-*ب. استحباب عينى و كفايى: مستحب عينى عملى است كه در هر حال بر مكلف مستحب است، مانند نافله‌هاى يوميّه و روزه‌هاى مستحب؛ امّا مستحب كفايى عملى است كه با انجام دادن آن توسط ديگرى، استحبابش از ذمه فرد ساقط مى‌شود، مانند [[اذان]] اعلام [[نماز]] و امر به مستحب و نهى از [[مکروه]].<ref>جواهر الكلام 9/74.</ref>
+==اقسام استحباب==
-گاهی استحباب نفسی با وجوب غیری یا بالعکس اجتماع می‌کنند؛ مانند غسل جنابت که - به نظر مشهور - مستحبّ نفسی است، ولی برای نماز، واجب می‌شود. برای عکس مسأله نیز می‌توان از مثال یاد شده استفاده کرد؛ بدین معنا که بنا بر قول به وجوب نفسی غسل جنابت، غسل واجب نفسی است، لیکن برای نماز مستحبی، مستحب غیری می‌شود.
+*الف. استحباب نفسى و غیرى: مستحب نفسى ـ که از آن به مستحب ذاتى نیز تعبیر مى‌شود ـ عملى است که استحبابش ذاتى است، نه به خاطر عملى دیگر، مانند [[نافله های شبانه روز|نافله‌هاى روزانه]]، [[روزه|روزه‌هاى]] مستحب (مانند روزه [[عید غدیر]])، [[غسل]] [[جنابت‌‌‌‌‌|جنابت]] و [[وضو]] (بنابر قول به استحباب نفسى آن دو)؛ اما مستحب غیرى عملى است که در ذاتش استحباب ندارد، بلکه استحبابش به خاطر عملى دیگر است، مانند غسل [[زیارت]].
-وجوب تخییری و استحباب: مانند آزاد کردن بنده در کفّاره افطار عمدی روزه ماه رمضان که به عنوان یکی از افراد واجب تخییری، واجب است، امّا از جهت رجحان داشتن بر دو عِدل دیگر واجب تخییری یعنی دو ماه روزه گرفتن و اطعام شصت مسکین، مستحب است.
+*ب. استحباب عینى و کفایى: مستحب عینى عملى است که در هر حال بر مکلف مستحب است، مانند نافله‌هاى یومیه و روزه‌هاى مستحب؛ امّا مستحب کفایى عملى است که با انجام دادن آن توسط دیگرى، استحبابش از ذمه فرد ساقط مى‌شود، مانند [[اذان]] اعلام [[نماز]] و امر به مستحب و نهى از [[مکروه]].<ref>جواهر الکلام ۹/۷۴.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
 ==منابع==
+*[http://www.maarefquran.org/index.php/page,viewArticle/LinkID,4915#_ftn24 دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد ۳، مرکز فرهنگ و معارف قرآن].
-*[http://www.maarefquran.org/index.php/page,viewArticle/LinkID,4915#_ftn24 دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 3، مرکز فرهنگ و معارف قرآن].
+*[[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]]، ج ۱، ص ۴۲۶-۴۲۴.
-*[[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] (ع)، ج1، صص426-424.
+*[https://www.islamquest.net/fa/phrases/fa-825 "استحباب"، پایگاه اسلام کوئست].
-*محمود اکبری، احکام جوانان، مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، 1379ش.
+*احکام جوانان، محمود اکبری، مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، ۱۳۷۹ش.
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۷: @@
 [[رده:اصطلاحات فقهی]]
 [[رده: مقاله های مهم]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-استحباب یکی از احكام پنج گانه تكليفى ([[واجب]]، [[حرام]]، مستحب، [[مکروه]] و [[مباح]]) است. وقتی گفته می شود انجام عملی استحباب دارد یا مستحب است یعنی انجامش بهتر است مثلا نماز [[نافله]] و خواندن [[نمازهای یومیه]] به جماعت مستحب است.
+'''«اِستحباب»''' یکی از [[حکم تکلیفی|احكام تكليفى]] پنج‌گانه است كه فعلِ آن رجحان دارد، یعنی انجامش بهتر است، ولى ترك آن - بر خلاف «[[واجب]]» - كيفر و سرزنش در پى ندارد.
-==لغت==
+==مفهوم‌شناسی==
-استحباب، مصدر ثلاثى مزيد باب استفعال از ريشه «ح‌-ب‌-ب» در لغت به معناى برگزيدن چيزى است.<ref>الصحاح، ج1، ص106؛ تاج‌العروس، ج1، ص‌402، «حبب».</ref> و در اصطلاح فقه، يكى از احكام پنج‌گانه تكليفى است كه فعلِ آن رجحان دارد و شارع بر انجام آن تشويق كرده<ref>كفاية‌الاصول، ج‌1، ص‌63‌ـ‌64؛ محاضرات، ج‌2، ص‌123.</ref> و عمل به چنين حكمى، سزاوار ستايش و پاداش است ولى ترك آن، كيفر و سرزنش در پى ندارد،<ref>الفقه الاسلامى، ج‌1، ص‌68.</ref> مگر در موارد خاصى كه تداوم ترك مستحبات موجب از بين رفتن فضايل <ref> درج پانوشت </ref>اخلاقى و عواطف انسانى و وهن احكام الهى تلقى شود.
+«استحباب»، مصدر ثلاثى مزيد باب استفعال از ريشه «ح‌-ب‌-ب» در لغت به معناى برگزيدن چيزى<ref>الصحاح، ج1، ص106؛ تاج‌العروس، ج1، ص‌402، «حبب».</ref> یا خوب و نیکو شمردن است. در [[قرآن كريم]] و [[احاديث]] معصومان عليهم السّلام غالباً در همان معناى لغوى خود، يعنى دوست داشتن، پسنديدن و ترجيح دادن چيزى بكار رفته است.
-در [[قرآن كريم]] و [[احاديث]] معصومان عليهم السّلام غالباً در همان معناى لغوى خود، يعنى دوست داشتن، پسنديدن و ترجيح دادن چيزى بكار رفته است.
+استحباب در اصطلاح [[فقه]]، يكى از [[احکام شرعی|احكام]] پنج‌گانه تكليفى ([[واجب]]، [[حرام]]، '''مستحب'''، [[مکروه]] و [[مباح]]) است كه فعلِ آن رجحان دارد و شارع بر انجام آن تشويق كرده<ref>كفاية‌الاصول، ج‌1، ص‌63‌ـ‌64؛ محاضرات، ج‌2، ص‌123.</ref> و عمل به چنين حكمى، سزاوار ستايش و پاداش است؛ ولى ترك آن، كيفر و سرزنش در پى ندارد،<ref>الفقه الاسلامى، ج‌1، ص‌68.</ref> مگر در موارد خاصى كه تداوم ترك مستحبات موجب از بين رفتن فضايل [[اخلاق|اخلاقى]] و عواطف انسانى و وهن احكام الهى تلقى شود.
 ==اقسام استحباب==
-* استحباب نفسى و غيرى: مستحب نفسى ـ كه از آن به مستحب ذاتى نيز تعبير مى‌شود ـ عملى است كه استحبابش ذاتى است، نه به خاطر عملى ديگر، مانند نافله‌هاى روزانه، روزه‌هاى مستحب ـ همچون روزه عيد غدير ـ، غسل جنابت و وضو بنابر قول به استحباب نفسى آن دو؛ اما مستحب غيرى عملى است كه در ذاتش استحباب ندارد بلكه استحبابش به خاطر عملى ديگر است، مانند غسل زيارت.
+*الف. استحباب نفسى و غيرى: مستحب نفسى ـ كه از آن به مستحب ذاتى نيز تعبير مى‌شود ـ عملى است كه استحبابش ذاتى است، نه به خاطر عملى ديگر، مانند [[نافله های شبانه روز|نافله‌هاى روزانه]]، [[روزه|روزه‌هاى]] مستحب (مانند روزه [[عيد غدير]])، [[غسل]] [[جنابت‌‌‌‌‌|جنابت]] و [[وضو]] (بنابر قول به استحباب نفسى آن دو)؛ اما مستحب غيرى عملى است كه در ذاتش استحباب ندارد، بلكه استحبابش به خاطر عملى ديگر است، مانند غسل [[زيارت]].
-* استحباب عينى و كفايى: مستحب عينى عملى است كه در هر حال بر مكلف مستحب است، مانند نافله‌هاى يوميّه و روزه‌هاى مستحب؛ امّا مستحب كفايى عملى است كه با انجام دادن آن توسط ديگرى، استحبابش از ذمه فرد ساقط مى‌شود، مانند اذان اعلام و امر به مستحب و نهى از مكروه.<ref>جواهر الكلام 9/74.</ref>
+*ب. استحباب عينى و كفايى: مستحب عينى عملى است كه در هر حال بر مكلف مستحب است، مانند نافله‌هاى يوميّه و روزه‌هاى مستحب؛ امّا مستحب كفايى عملى است كه با انجام دادن آن توسط ديگرى، استحبابش از ذمه فرد ساقط مى‌شود، مانند [[اذان]] اعلام [[نماز]] و امر به مستحب و نهى از [[مکروه]].<ref>جواهر الكلام 9/74.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۱۶: / سطر ۲۴: @@
 ==منابع==
-* [http://www.maarefquran.org/index.php/page,viewArticle/LinkID,4915#_ftn24 دائره المعارف قرآن کریم، جلد 3، مرکز فرهنگ و معارف قرآن].
-* فرهنگ فقه، ج1، صص426-424.
+*[http://www.maarefquran.org/index.php/page,viewArticle/LinkID,4915#_ftn24 دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 3، مرکز فرهنگ و معارف قرآن].
-* اکبری، محمود، احکام جوانان، قم، مرکز انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، 1379ش.
+*[[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] (ع)، ج1، صص426-424.
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
@@ سطر ۳۷: / سطر ۴۶: @@
 [[رده:اصطلاحات فقهی]]
 [[رده: مقاله های مهم]]

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
-|شناسه= ضعیف
+|شناسه= خوب
 |عنوان بندی مناسب= خوب
 |کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-استحباب یکی از احكام پنج گانه تكليفى (واجب، حرام، مستحب، مکروه و مباح) است. وقتی گفته می شود انجام عملی استحباب دارد یا مستحب است یعنی انجامش بهتر است مثلا نماز [[نافله]] و خواندن [[نمازهای یومیه]] به جماعت مستحب است.
+استحباب یکی از احكام پنج گانه تكليفى ([[واجب]]، [[حرام]]، مستحب، [[مکروه]] و [[مباح]]) است. وقتی گفته می شود انجام عملی استحباب دارد یا مستحب است یعنی انجامش بهتر است مثلا نماز [[نافله]] و خواندن [[نمازهای یومیه]] به جماعت مستحب است.
 ==لغت==
 استحباب، مصدر ثلاثى مزيد باب استفعال از ريشه «ح‌-ب‌-ب» در لغت به معناى برگزيدن چيزى است.<ref>الصحاح، ج1، ص106؛ تاج‌العروس، ج1، ص‌402، «حبب».</ref> و در اصطلاح فقه، يكى از احكام پنج‌گانه تكليفى است كه فعلِ آن رجحان دارد و شارع بر انجام آن تشويق كرده<ref>كفاية‌الاصول، ج‌1، ص‌63‌ـ‌64؛ محاضرات، ج‌2، ص‌123.</ref> و عمل به چنين حكمى، سزاوار ستايش و پاداش است ولى ترك آن، كيفر و سرزنش در پى ندارد،<ref>الفقه الاسلامى، ج‌1، ص‌68.</ref> مگر در موارد خاصى كه تداوم ترك مستحبات موجب از بين رفتن فضايل <ref> درج پانوشت </ref>اخلاقى و عواطف انسانى و وهن احكام الهى تلقى شود.
@@ سطر ۲۲: / سطر ۱۸: @@
 * [http://www.maarefquran.org/index.php/page,viewArticle/LinkID,4915#_ftn24 دائره المعارف قرآن کریم، جلد 3، مرکز فرهنگ و معارف قرآن].
 * فرهنگ فقه، ج1، صص426-424.
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۲: @@
 |رده= دارد
 }}
 [[رده:احکام]]
 [[رده:احکام تکلیفی]]
 [[رده:اصطلاحات احكام]]
 [[رده:اصطلاحات فقهی]]
- [[رده: مقاله های مهم]]
+[[رده: مقاله های مهم]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''از احكام پنج گانه تكليفى'''
+مکروه - ترکش بهتر مانند خوردن غذاهای داغ، فوت کردن به غذا
 استحباب، مصدر ثلاثى مزيد باب استفعال از ريشه «ح‌-ب‌-ب» در لغت به معناى برگزيدن چيزى است.<ref>الصحاح، ج1، ص106؛ تاج‌العروس، ج1، ص‌402، «حبب».</ref> و در اصطلاح فقه، يكى از احكام پنج‌گانه تكليفى است كه فعلِ آن رجحان دارد و شارع بر انجام آن تشويق كرده<ref>كفاية‌الاصول، ج‌1، ص‌63‌ـ‌64؛ محاضرات، ج‌2، ص‌123.</ref> و عمل به چنين حكمى، سزاوار ستايش و پاداش است ولى ترك آن، كيفر و سرزنش در پى ندارد،<ref>الفقه الاسلامى، ج‌1، ص‌68.</ref> مگر در موارد خاصى كه تداوم ترك مستحبات موجب از بين رفتن فضايل <ref> درج پانوشت </ref>اخلاقى و عواطف انسانى و وهن احكام الهى تلقى شود.
@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۵: @@
 * استحباب عينى و كفايى: مستحب عينى عملى است كه در هر حال بر مكلف مستحب است، مانند نافله‌هاى يوميّه و روزه‌هاى مستحب؛ امّا مستحب كفايى عملى است كه با انجام دادن آن توسط ديگرى، استحبابش از ذمه فرد ساقط مى‌شود، مانند اذان اعلام و امر به مستحب و نهى از مكروه.<ref>جواهر الكلام 9/74.</ref>
 ==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۰۳
سطر ۱۴:		سطر ۱۴:

	استحباب مراتبی دارد. انجام دادن پاره‌اى اعمال مستحب، مورد تأكيد شارع مقدّس قرار گرفته است كه از آن به «مستحب مؤكّد» تعبير مى‌شود.<ref>الاصول العامة/63.</ref>		استحباب مراتبی دارد. انجام دادن پاره‌اى اعمال مستحب، مورد تأكيد شارع مقدّس قرار گرفته است كه از آن به «مستحب مؤكّد» تعبير مى‌شود.<ref>الاصول العامة/63.</ref>
		+	بر استحباب، احکامی بار می‌شود که به آن‌ها پرداخته می‌شود.
		+
		+	← ترک مستحب
		+	از کلمات برخی فقها بر می‌آید که ترک مستحب، مکروه است، لیکن بسیاری آن را مکروه نمی‌دانند.
		+
		+	← مستحب مؤکد
		+	استحباب مراتبی دارد. انجام پاره‌ای اعمال مستحب، مورد تأکید شارع مقدس قرار گرفته است که از آن به «مستحب مؤکد» تعبیر می‌شود.
		+
		+	← مقدمه مستحب
		+	مقدّمۀ مستحب- بنا بر قول به ملازمه بین مقدّمه و ذی المقدّمه- مستحب است.
		+
		+	← قطع عمل عبادی مستحب
		+	قطع عمل عبادی مستحبی پس از شروع آن- به ویژه نماز، و روزه در بعد از ظهر- مکروه است، مگر در حج و عمره و- به قول مشهور- در اعتکاف پس از گذشت دو روز که اتمام عمل در آن‌ها واجب است.
		+
		+

	==پانویس==		==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۲۰
سطر ۱:		سطر ۱:
−	==از احكام پنج گانه تكليفى==	+	'''از احكام پنج گانه تكليفى'''

	استحباب، مصدر ثلاثى مزيد باب استفعال از ريشه «ح‌-ب‌-ب» در لغت به معناى برگزيدن چيزى است.<ref>الصحاح، ج1، ص106؛ تاج‌العروس، ج1، ص‌402، «حبب».</ref> و در اصطلاح فقه، يكى از احكام پنج‌گانه تكليفى است كه فعلِ آن رجحان دارد و شارع بر انجام آن تشويق كرده<ref>كفاية‌الاصول، ج‌1، ص‌63‌ـ‌64؛ محاضرات، ج‌2، ص‌123.</ref> و عمل به چنين حكمى، سزاوار ستايش و پاداش است ولى ترك آن، كيفر و سرزنش در پى ندارد،<ref>الفقه الاسلامى، ج‌1، ص‌68.</ref> مگر در موارد خاصى كه تداوم ترك مستحبات موجب از بين رفتن فضايل اخلاقى و عواطف انسانى و وهن احكام الهى تلقى شود.		استحباب، مصدر ثلاثى مزيد باب استفعال از ريشه «ح‌-ب‌-ب» در لغت به معناى برگزيدن چيزى است.<ref>الصحاح، ج1، ص106؛ تاج‌العروس، ج1، ص‌402، «حبب».</ref> و در اصطلاح فقه، يكى از احكام پنج‌گانه تكليفى است كه فعلِ آن رجحان دارد و شارع بر انجام آن تشويق كرده<ref>كفاية‌الاصول، ج‌1، ص‌63‌ـ‌64؛ محاضرات، ج‌2، ص‌123.</ref> و عمل به چنين حكمى، سزاوار ستايش و پاداش است ولى ترك آن، كيفر و سرزنش در پى ندارد،<ref>الفقه الاسلامى، ج‌1، ص‌68.</ref> مگر در موارد خاصى كه تداوم ترك مستحبات موجب از بين رفتن فضايل اخلاقى و عواطف انسانى و وهن احكام الهى تلقى شود.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{نیازمند ویرایش فنی}}
+==از احكام پنج گانه تكليفى==
-استحباب، مصدر ثلاثى مزيد باب استفعال از ريشه «ح‌-ب‌-ب» در لغت به معناى برگزيدن چيزى است<ref> الصحاح، ج1، ص106; تاج‌العروس، ج1، ص‌402، «حبب». </ref> و در اصطلاح فقه، يكى از احكام پنج‌گانه تكليفى است كه فعلِ آن رجحان دارد و شارع بر انجام آن تشويق كرده<ref> كفاية‌الاصول، ج‌1، ص‌63‌ـ‌64; محاضرات، ج‌2، ص‌123. </ref> و عمل به چنين حكمى، سزاوار ستايش و پاداش است; ولى ترك آن، كيفر و سرزنش در پى ندارد<ref> الفقه الاسلامى، ج‌1، ص‌68. </ref>، مگر در موارد خاصى كه تداوم ترك مستحبات موجب از بين رفتن فضايل اخلاقى و عواطف انسانى و وهن احكام الهى تلقى شود.
+استحباب، مصدر ثلاثى مزيد باب استفعال از ريشه «ح‌-ب‌-ب» در لغت به معناى برگزيدن چيزى است.<ref>الصحاح، ج1، ص106؛ تاج‌العروس، ج1، ص‌402، «حبب».</ref> و در اصطلاح فقه، يكى از احكام پنج‌گانه تكليفى است كه فعلِ آن رجحان دارد و شارع بر انجام آن تشويق كرده<ref>كفاية‌الاصول، ج‌1، ص‌63‌ـ‌64؛ محاضرات، ج‌2، ص‌123.</ref> و عمل به چنين حكمى، سزاوار ستايش و پاداش است ولى ترك آن، كيفر و سرزنش در پى ندارد،<ref>الفقه الاسلامى، ج‌1، ص‌68.</ref> مگر در موارد خاصى كه تداوم ترك مستحبات موجب از بين رفتن فضايل اخلاقى و عواطف انسانى و وهن احكام الهى تلقى شود.
-در قرآن كريم و احاديث معصومان عليهم السّلام غالبا در همان معناى لغوى خود، يعنى دوست داشتن، پسنديدن و ترجيح دادن چيزى به كار رفته است.
+در [[قرآن كريم]] و [[احاديث]] معصومان عليهم السّلام غالباً در همان معناى لغوى خود، يعنى دوست داشتن، پسنديدن و ترجيح دادن چيزى بكار رفته است.
-== اقسام استحباب ==
+==اقسام استحباب==
-== مراتب استحباب ==
+* استحباب نفسى و غيرى: مستحب نفسى ـ كه از آن به مستحب ذاتى نيز تعبير مى‌شود ـ عملى است كه استحبابش ذاتى است، نه به خاطر عملى ديگر، مانند نافله‌هاى روزانه، روزه‌هاى مستحب ـ همچون روزه عيد غدير ـ، غسل جنابت و وضو بنابر قول به استحباب نفسى آن دو؛ اما مستحب غيرى عملى است كه در ذاتش استحباب ندارد بلكه استحبابش به خاطر عملى ديگر است، مانند غسل زيارت.
-استحباب مراتبی دارد. انجام دادن پاره‌اى اعمال مستحب، مورد تأكيد شارع مقدّس قرار گرفته است كه از آن به «مستحب مؤكّد» تعبير مى‌شود.<ref> الاصول العامة/ 63 </ref>
+* استحباب عينى و كفايى: مستحب عينى عملى است كه در هر حال بر مكلف مستحب است، مانند نافله‌هاى يوميّه و روزه‌هاى مستحب؛ امّا مستحب كفايى عملى است كه با انجام دادن آن توسط ديگرى، استحبابش از ذمه فرد ساقط مى‌شود، مانند اذان اعلام و امر به مستحب و نهى از مكروه.<ref>جواهر الكلام 9/74.</ref>
 == پانویس ==
 {{پانویس}}
 == منابع ==
-*[http://www.maarefquran.org/index.php/page,viewArticle/LinkID,4915#_ftn24 دائره المعارف قرآن کریم، جلد 3، مرکز فرهنگ و معارف قرآن]
+==منابع==
-*فرهنگ فقه ج 1، صص 426-424.
+* [http://www.maarefquran.org/index.php/page,viewArticle/LinkID,4915#_ftn24 دائره المعارف قرآن کریم، جلد 3، مرکز فرهنگ و معارف قرآن].
 [[رده:احکام]]