اسباط - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* اسباط در قرآن */

2025-11-02T11:31:56Z

‏اسباط در قرآن

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-06-12T06:54:01Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۹

2023-10-27T12:59:59Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۱

2023-10-26T13:51:20Z

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی: درج الگو

2018-07-26T07:09:27Z

درج الگو

Zamani در ‏۲۶ مارس ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۳۳

2016-03-26T11:33:55Z

Movahedian در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۸:۳۱

2016-01-24T08:31:04Z

Movahedian در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۶:۳۴

2016-01-23T16:34:02Z

مرضیه الله وکیل جزی: /* اسباط در قرآن */

2013-02-17T12:23:54Z

‏اسباط در قرآن

Saeed zamani در ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۵۵

2013-01-02T06:55:39Z

@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 خلط میان این دو و نیز تأثیرپذیرى شمار قابل توجهى از منابع تاریخى،<ref> تاریخ یعقوبى، ج‌ ۱، ص‌ ۳۱؛ تاریخ طبرى، ج‌ ۱، ص‌ ۱۹۱‌ـ‌۱۹۲؛ مروج الذهب، ج‌ ۱، ص‌ ۴۳‌ـ‌۴۴.</ref> [[تفسیر قرآن|تفسیرى]]<ref> جامع البیان، مج‌ ۱، ج‌ ۱، ص‌ ۷۸۹؛ کشف الاسرار، ج‌ ۱، ص‌ ۳۸۰؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج‌ ۱، ص‌ ۱۹۳.</ref> و نیز برخى منابع [[حدیث|حدیثى]]<ref> الکافى، ج‌ ۸، ص‌ ۱۱۶؛ کمال الدین، ص‌ ۲۱۶؛ المستدرک، ج‌ ۲، ص‌ ۵۷۰.</ref> مسلمانان از گزارش‌هاى عهد عتیق، دیدگاه‌هاى متفاوت و گاه متضادى را درباره معناى لغوى سبط و مصادیق اسباطِ دریافت کننده وحى پدید آورده است.
-آیه ۱۶۰ [[سوره اعراف]] از تقسیم قوم موسى علیه‌السلام به ۱۲ گروه که ظاهراً بر اساس انتساب آنان به پسران دوازده‌گانه [[حضرت یعقوب علیه السلام|یعقوب]] علیه‌السلام (ر.ک: [[سوره یوسف]]، ۴) صورت گرفته، سخن مى‌گوید: {{متن قرآن|«وقَطَّعنهُمُ اثنَتَى عَشرَةَ اَسباطـًا اُمَمـًا...»}}.
+آیه ۱۶۰ [[سوره اعراف]] از تقسیم قوم موسى علیه‌السلام به ۱۲ گروه که ظاهراً بر اساس انتساب آنان به پسران دوازده‌گانه [[حضرت یعقوب علیه السلام|یعقوب]] علیه‌السلام (ر.ک: [[سوره یوسف]]، ۴) صورت گرفته، سخن مى‌گوید: {{متن قرآن|«{{آیه|7|160}}»}}<ref>[[آیه 160 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۱۶۰.]]</ref>.
 بیشتر مفسران، «اَسباطاً» را به سبب جمع بودن، بدل از «اثنَتَى عَشرَةَ» تمییز آن را «فرقة» (در تقدیر) و «أمماً» را نعتِ «اَسباطاً» یا حال از آن ‌دانسته‌اند؛<ref> مجمع البیان، ج‌ ۴، ص‌ ۷۵۲؛ التفسیر الکبیر، ج‌ ۱۵، ص‌ ۳۳؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۷، ص‌ ۱۹۳.</ref> یعنى هر یک از اسباط خود چندین سبط و گروه پرشمار بوده‌اند.<ref> الکشاف، ج‌ ۲، ص‌ ۱۶۸؛ التفسیر الکبیر، ج ‌۱۵، ص ‌۳۳؛ التحقیق، ج‌ ۵، ص‌ ۳۵.</ref>
@@ سطر ۴۷: / سطر ۴۷: @@
 تأمّل در برخى آیات (سوره بقره، ۱۳۳، ۱۴۰‌ـ‌۱۴۱؛ سوره آل ‌عمران، ۶۵‌ـ‌۶۸) به ویژه مقایسه آن با پاره‌اى از گزارش‌هاى [[تورات]]<ref> کتاب مقدس، تکوین ۲۲: ۱۰، ۱۳؛ ۲۶: ۳‌ـ‌۵؛ ۲۷: ۱‌ـ‌۳۸؛ ۵۰: ۲۵‌ـ‌۲۶؛ ۴۹: ۲۸؛ خروج ۱: ۱‌ـ‌۷.</ref> نشان ‌مى‌دهد که هر یک از [[یهود]] و [[مسیحیت|نصارا]] با پیوند هویت دینى و نژادى خویش به حضرت ابراهیم علیه‌السلام (از طریق اسباط) خود را وارث همه وعده‌هاى خداوند به وى، همچنین فرزند و حبیب خدا ([[سوره مائده]]، ۱۸) پنداشته و با افتخار به آن (سوره بقره، ۱۴۰؛ سوره آل ‌عمران، ۶۷) هدایت و حق ورود به [[بهشت]] را فقط در گرو یهودى و نصرانى شدن مى‌دانستند. (سوره بقره، ۱۱۱ و ۱۳۵)
-از این ‌رو [[قرآن]] با گزارش بخش‌هاى ویژه‌اى از کارها و سخنان پیامبران یاد شده، افزون بر تنزیه آنان از باورهاى [[شرک|شرک‌]]<nowiki/>آلود و [[کفر]]<nowiki/>آمیز اهل کتاب، بر هویت واحد و توحیدى [[دین]] آنان که همان دین حنیف ابراهیم است، تصریح کرده ([[سوره بقره]]، ۱۲۴‌ـ‌۱۳۳، ۱۳۵) و در ادامه با تأکید بر لزوم [[ایمان]] به همه انبیاى الهى از جمله اسباط، بر عدم فرق‌گذارى میان آنان تصریح مى‌کند: {{متن قرآن|«قُولُواْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَینَا وَمَا أُنزِلَ إِلَى إِبْرَاهِیمَ وَإِسْمَاعِیلَ وَإِسْحَقَ وَیعْقُوبَ وَالأسْبَاطِ وَمَا أُوتِی مُوسَى وَعِیسَى وَمَا أُوتِی النَّبِیونَ مِن رَّبِّهِمْ لاَ نُفَرِّقُ بَینَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ»}}. ([[سوره بقره]]، ۱۳۶ و نیز [[سوره آل‌ عمران]]، ۸۴)
+از این ‌رو [[قرآن]] با گزارش بخش‌هاى ویژه‌اى از کارها و سخنان پیامبران یاد شده، افزون بر تنزیه آنان از باورهاى [[شرک|شرک‌]]<nowiki/>آلود و [[کفر]]<nowiki/>آمیز اهل کتاب، بر هویت واحد و توحیدى [[دین]] آنان که همان دین حنیف ابراهیم است، تصریح کرده ([[سوره بقره]]، ۱۲۴‌ـ‌۱۳۳، ۱۳۵) و در ادامه با تأکید بر لزوم [[ایمان]] به همه انبیاى الهى از جمله اسباط، بر عدم فرق‌گذارى میان آنان تصریح مى‌کند: {{متن قرآن|«{{آیه|2|136}}»}}<ref>[[آیه 136 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۳۶.]]</ref>.
-قرآن که با نگرشى فراتر از زمان، مکان و نژاد، چنین ایمانى را «[[اسلام]]» (سوره آل ‌عمران، ۸۴‌ـ‌۸۵)، «مایه حتمى هدایت» (سوره بقره/۲،۱۳۷) و «دین حنیف ابراهیم» (سوره بقره، ۱۳۵ قس: سوره بقره، ۱۳۷) مى‌داند، در ادامه با رد صریح یهودى و نصرانى بودن انبیاى یاد شده، اهل کتاب را به سبب تحریف و کتمان حقایق، ستمگر مى‌خواند: {{متن قرآن|«أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْرَاهِیمَ وَإِسْمَاعِیلَ وَإِسْحَـقَ وَیعْقُوبَ وَالأسْبَاطَ کانُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى قُلْ أَأَنتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللّهُ...»}}. ([[سوره بقره]]، ۱۴۰)
+قرآن که با نگرشى فراتر از زمان، مکان و نژاد، چنین ایمانى را «[[اسلام]]» (سوره آل ‌عمران، ۸۴‌ـ‌۸۵)، «مایه حتمى هدایت» (سوره بقره/۲،۱۳۷) و «دین حنیف ابراهیم» (سوره بقره، ۱۳۵ قس: سوره بقره، ۱۳۷) مى‌داند، در ادامه با رد صریح یهودى و نصرانى بودن انبیاى یاد شده، اهل کتاب را به سبب تحریف و کتمان حقایق، ستمگر مى‌خواند: {{متن قرآن|«{{آیه|2|140}}»}}<ref>[[آیه 140 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۴۰.]]</ref>.
-در آیه ۱۶۳ [[سوره نساء]] از نزول [[وحى]] بر اسباط، همانند شمارى از [[پیامبران]] بزرگ یاد شده است: {{متن قرآن|«إِنَّا أَوْحَینَا إِلَیک کمَا أَوْحَینَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِیینَ مِن بَعْدِهِ وَأَوْحَینَا إِلَى إِبْرَاهِیمَ وَإِسْمَاعِیلَ وَإْسْحَقَ وَیعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَعِیسَى وَأَیوبَ وَیونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَیمَانَ وَآتَینَا دَاوُودَ زَبُورًا»}}.
+در آیه ۱۶۳ [[سوره نساء]] از نزول [[وحى]] بر اسباط، همانند شمارى از [[پیامبران]] بزرگ یاد شده است: {{متن قرآن|«{{آیه|4|163}}»}}<ref>[[آیه 163 سوره نساء|سوره نساء، آیه ۱۶۳.]]</ref>.
 این آیه در ادامه گزارش قرآن از تاریخ شرک آلود و کفرآمیز حیات دینى [[یهود]] به ویژه چگونگى برخورد آنان با انبیا که تبعیض بین پیامبران و انکار رسالت [[پیامبر اسلام]] را از سر عناد و [[لجاجت]] معرفى مى‌کند، آمده (نساء، ۱۵۰‌ـ‌۱۶۲) و در پاسخ آنان، نزول [[وحی|وحى]] بر پیامبر اسلام‌ صلى الله علیه و آله را استمرار حرکت همه انبیا (سوره نساء، ۱۶۴‌ـ‌۱۶۵) از جمله پیامبران یاد شده مورد تأیید اهل کتاب مى‌داند که به رغم همه تفاوت‌ها داراى هویت و هدفى واحد است. (سوره نساء، ۱۶۴‌ـ‌۱۶۵)

@@ سطر ۹۵: / سطر ۹۵: @@
 *[https://www.cgie.org.ir/fa/article/230054/%D8%A7%D8%B3%D8%A8%D8%A7%D8%B7 "اسباط"، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی].
 {{پیامبران}}
 [[رده: پیامبران]]
 [[رده: واژگان قرآنی]]

@@ سطر ۱۰۲: / سطر ۱۰۲: @@
 ==منابع==
 على اسدى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 3، صفحه 15-24.
+{{پیامبران}}
 [[رده: پیامبران]]
 [[رده: واژگان قرآنی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
-''
+در قرآن مراد از این واژه گاهی تیره‌ها و گروه‌هاى دوازده‌گانه قوم حضرت موسى علیه‌السلام است؛اما در موارد دیگر اسباط داراى «ال» تعریف بوده و از آن به عنوان دریافت كنندگان وحى یاد مى‌شود؛ اما هویت آنان مورد اختلاف است. از گزارش‌هاى لغوى، تفسیرى و روایى برمى‌آید، گروه یاد شده افراد خاصى از میان نوادگان یعقوب بوده‌اند كه افزون بر استمرار نژادى، به اعتبار جانشینى آن حضرت، دنباله معنوى او نیز به شمار رفته و بر اساس ظاهر آیات مربوط پس از حضرت یوسف علیه‌السلام و پیش از حضرت موسى علیه‌السلام در مصر و میان بنى‌اسرائیل رسالت داشته‌اند.
 أسباط جمع سِبْط و برگرفته از ریشه «س ـ ‌ب ‌ـ ‌ط» است.<ref> ترتیب العین، ص‌ 359؛ الصحاح، ج‌ 3، ص‌ 1129؛ القاموس المحیط، ج‌ 1، ص‌ 903، «سبط».</ref> كاربردهاى متفاوت این ماده و مشتقات آن<ref> ترتیب العین، ص‌ 359؛ الصحاح، ج‌ 3، ص‌ 1129؛ النهایه، ج‌ 2، ص‌ 334، «سبط».</ref> و گزارش‌هاى واژه‌نگاران از معناى آن نشان مى‌دهد كه ریشه «س‌ ـ‌ ب‌ ـ ‌ط» در اصل به معناى امتداد و انتشار امورى بكار مى‌رود كه منشأ و ریشه واحدى داشته و امتداد و انتشار آن‌ها به ‌صورت طبیعى و آسان صورت مى‌گیرد.<ref> مفردات، ص‌ 394؛ الفروق اللغویه، ص‌ 271؛ التحقیق، ج‌ 5، ص‌ 33، «سبط».</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۸:۳۱
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~أسباط جمع سِبْط و برگرفته~~ از ~~ریشه «س ـ ‌ب ‌ـ ‌ط» است. كاربردهاى متفاوت~~ این ~~ماده~~ و ~~مشتقات آن~~ و ~~گزارش‌هاى واژه‌نگاران~~ از ~~معناى~~ آن ~~نشان مى‌دهد كه ریشه «س‌ ـ‌ ب‌ ـ ‌ط» در اصل~~ به ~~معناى امتداد~~ و ~~انتشار امورى بكار مى‌رود~~ كه ~~منشأ~~ و ~~ریشه واحدى داشته~~ و ~~امتداد~~ و ~~انتشار آن‌ها به ‌صورت طبیعى و آسان صورت مى‌گیرد.كاربرد "نوادگان و افراد یك نسل "به همین معنا برمی گردد~~.	+	در قرآن مراد از این واژه گاهی تیره‌ها و گروه‌هاى دوازده‌گانه قوم حضرت موسى علیه‌السلام است؛اما در موارد دیگر اسباط داراى «ال» تعریف بوده و از آن به عنوان دریافت كنندگان وحى یاد مى‌شود. ؛ اما هویت آنان مورد اختلاف است. از گزارش‌هاى لغوى، تفسیرى و روایى برمى‌آید، گروه یاد شده افراد خاصى از میان نوادگان یعقوب بوده‌اند كه افزون بر استمرار نژادى، به اعتبار جانشینى آن حضرت، دنباله معنوى او نیز به شمار رفته و بر اساس ظاهر آیات مربوط پس از حضرت یوسف علیه‌السلام و پیش از حضرت موسى علیه‌السلام در مصر و میان بنى‌اسرائیل رسالت داشته‌اند.

	{{مدخل دائرة المعارف\|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}		{{مدخل دائرة المعارف\|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۶:۳۴
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	أسباط جمع سِبْط و برگرفته از ریشه «س ـ ‌ب ‌ـ ‌ط» است. كاربردهاى متفاوت این ماده و مشتقات آن و گزارش‌هاى واژه‌نگاران از معناى آن نشان مى‌دهد كه ریشه «س‌ ـ‌ ب‌ ـ ‌ط» در اصل به معناى امتداد و انتشار امورى بكار مى‌رود كه منشأ و ریشه واحدى داشته و امتداد و انتشار آن‌ها به ‌صورت طبیعى و آسان صورت مى‌گیرد.كاربرد "نوادگان و افراد یك نسل "به همین معنا برمی گردد.
		+
	{{مدخل دائرة المعارف\|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}		{{مدخل دائرة المعارف\|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
	''		''

@@ سطر ۵۶: / سطر ۵۶: @@
 تأمّل در برخى آیات (سوره بقره/2،133، 140‌ـ‌141؛ سوره آل ‌عمران/3، 65‌ـ‌68) به ویژه مقایسه آن با پاره‌اى از گزارش‌هاى تورات<ref> كتاب مقدس، تكوین 22: 10، 13؛ 26: 3‌ـ‌5؛ 27: 1‌ـ‌38؛ 50: 25‌ـ‌26؛ 49: 28؛ خروج 1: 1‌ـ‌7.</ref> نشان ‌مى‌دهد كه هر یك از یهود و نصارا با پیوند هویت دینى و نژادى خویش به حضرت ابراهیم علیه‌السلام (از طریق اسباط => یعقوب => اسحاق) خود را وارث همه وعده‌هاى خداوند به وى، همچنین فرزند و حبیب خدا ([[سوره مائده]]/5،18) پنداشته و با افتخار به آن (سوره بقره/2،140؛ سوره آل ‌عمران/3،67) هدایت و حق ورود به [[بهشت]] را فقط در گرو یهودى و نصرانى شدن مى‌دانستند. (سوره بقره/2،111، 135)
-از این ‌رو [[قرآن]] با گزارش بخش‌هاى ویژه‌اى از كارها و سخنان [[پیامبران]] یاد شده، افزون بر تنزیه آنان از باورهاى شرك‌آلود و كفرآمیز اهل كتاب، بر هویت واحد و توحیدى دین آنان كه همان دین حنیف ابراهیم است، تصریح كرده ([[سوره بقره]]/2، 124‌ـ‌133، 135) و در ادامه با تأكید بر لزوم ایمان به همه انبیاى الهى از جمله اسباط بر عدم فرق‌گذارى میان آنان تصریح مى‌كند: {{متن قرآن|«قولوا ءامَنّا بِاللّهِ و ما اُنزِلَ اِلَینا وما اُنزِلَ اِلى اِبرهیمَ و اِسمعیلَ و اِسحقَ و یَعقوبَ والاَسباطِ و ما اوتِىَ موسى و عیسى و ما اوتِىَ النَّبِیُّونَ مِن رَبِّهِم لانُفَرِّقُ بَینَ اَحَد مِنهُم و نَحنُ لَهُ مُسلِمون»}}. ([[سوره بقره]]/2،136 و نیز [[سوره آل‌ عمران]]/3،84)
+از این ‌رو [[قرآن]] با گزارش بخش‌هاى ویژه‌اى از كارها و سخنان [[پیامبران]] یاد شده، افزون بر تنزیه آنان از باورهاى شرك‌آلود و كفرآمیز اهل كتاب، بر هویت واحد و توحیدى دین آنان كه همان دین حنیف ابراهیم است، تصریح كرده ([[سوره بقره]]/2، 124‌ـ‌133، 135) و در ادامه با تأكید بر لزوم ایمان به همه انبیاى الهى از جمله اسباط بر عدم فرق‌گذارى میان آنان تصریح مى‌كند: {{متن قرآن|«قُولُواْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنزِلَ إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَى وَعِيسَى وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ»}}. ([[سوره بقره]]/2،136 و نیز [[سوره آل‌ عمران]]/3،84)
-قرآن كه با نگرشى فراتر از زمان، مكان و نژاد، چنین ایمانى را «اسلام» (سوره آل ‌عمران/3، 84‌ـ‌85)، «مایه حتمى هدایت» (سوره بقره/2،137)، «دین حنیف ابراهیم» (سوره بقره/2،135 قس: همان، 137) مى‌داند در ادامه با رد صریح یهودى و نصرانى بودن انبیاى یاد شده، اهل كتاب را به سبب تحریف و كتمان حقایق، ستمگر مى‌خواند: {{متن قرآن|«اَم تَقولونَ اِنَّ اِبرهیمَ و اِسمعیلَ و اِسحقَ و یَعقوبَ والاَسباطَ كانوا هودًا اَو نَصرى قُل ءَاَنتُم اَعلَمُ اَمِ اللّهُ...»}}. ([[سوره بقره]]/2،140)
+قرآن كه با نگرشى فراتر از زمان، مكان و نژاد، چنین ایمانى را «اسلام» (سوره آل ‌عمران/3، 84‌ـ‌85)، «مایه حتمى هدایت» (سوره بقره/2،137)، «دین حنیف ابراهیم» (سوره بقره/2،135 قس: همان، 137) مى‌داند در ادامه با رد صریح یهودى و نصرانى بودن انبیاى یاد شده، اهل كتاب را به سبب تحریف و كتمان حقایق، ستمگر مى‌خواند: {{متن قرآن|«أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَـقَ وَيَعْقُوبَ وَالأسْبَاطَ كَانُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى قُلْ أَأَنتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللّهُ...»}}. ([[سوره بقره]]/2،140)
-در آیه 163 [[سوره نساء]]/4 از نزول وحى بر اسباط، همانند شمارى از [[پیامبران]] بزرگ یاد شده است: {{متن قرآن|«اِنّا‌اَوحَینا اِلَیكَ كَما اَوحَینا اِلى نوح والنَّبِیّینَ مِن بَعدِهِ و اَوحَینا اِلى اِبرهیمَ و اِسمعِیلَ واِسحقَ و یَعقوبَ والاَسباطِ و عِیسى و اَیّوبَ و یونُسَ و هرونَ و سُلَیمنَ و ءاتَینا داوودَ زَبورا»}}.
+در آیه 163 [[سوره نساء]]/4 از نزول وحى بر اسباط، همانند شمارى از [[پیامبران]] بزرگ یاد شده است: {{متن قرآن|«إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِن بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإْسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا»}}.
 این آیه در ادامه گزارش [[قرآن]] از تاریخ شرك آلود و كفرآمیز حیات دینى یهود به ویژه چگونگى برخورد آنان با انبیا كه تبعیض بین پیامبران و انكار رسالت پیامبر اسلام را از سر عناد و لجاجت معرفى مى‌كند، آمده (نساء/4، 150‌ـ‌162) و در پاسخ آنان، نزول وحى بر [[پیامبر اسلام]]‌ صلى الله علیه و آله را استمرار حركت همه انبیا (سوره نساء/4، 164‌ـ‌165) از جمله [[پیامبران]] یاد شده مورد تأیید اهل كتاب مى‌داند كه به رغم همه تفاوت‌ها داراى هویت و هدفى واحد است. (سوره نساء/4،164‌ـ‌165)