ارکان ایمان - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۷

2023-10-21T09:47:48Z

سید مهدی خدایی: 6پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-09-11T09:36:36Z

6پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Zamani در ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۵۰

2016-01-12T12:50:33Z

بهرامی در ‏۶ آوریل ۲۰۱۴، ساعت ۰۳:۴۵

2014-04-06T03:45:59Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۲۹

2013-01-28T11:29:59Z

Saeed zamani در ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۴۱

2013-01-27T07:41:55Z

Saeed zamani: الگو دائره المعارف

2013-01-27T06:56:43Z

الگو دائره المعارف

Saeed zamani: ایجاد

2013-01-27T06:55:25Z

ایجاد

صفحهٔ تازه

{{نیازمند ویرایش فنی}}
'''''عناصر مهم ايمان‌'''''

در اين باره كه ايمان دينى بر چه پايه يا پايه‌هايى بنا مى‌شود، متكلّمان شيعه چند نظريّه مطرح ساخته‌اند. برخى بر آن اند كه ايمان تنها يك ركن دارد و آن، همان باور قلبى است. بنابر اين نظرگاه، ايمان، تصديق به قلب است، و اقرار زبان و عمل به اركان در تحقّق آن نقشى ندارند (تمهيد الاصول، 293؛ ضميمه تفسير ابوالفتوح رازى، 11؛ نثر طوبى فى الفاظ القرآن، 42). امّا برخى متكلّمان شيعه ايمان را داراى دو ركن دانسته‌اند: باور قلبى و اقرار زبانى. اينان معتقدند كه ايمان، عبارت از تصديق به قلب و زبان است و تصديق قلبى هر چند لازم است، كافى نيست؛ زيرا خداوند فرموده است: «با اينكه [فرعونيان‌] در دل يقين داشتند، از روى كبر و ستم، آن را انكار كردند.» (نمل/ 14). اقرار زبانى نيز به تنهايى كافى نيست؛ زيرا خداوند فرموده است: «اعراب گفتند: ايمان آورديم. به آنان بگو: ايمان نياورده‌ايد؛ بلكه بگوييد اسلام آورده‌ايم.» (حجرات/ 14). اين كسان به زبان بر يگانگى خدا و نبوّت و معاد گواهى مى‌دادند؛ ولى خداوند با صراحت، آنان را بى‌ايمان مى‌خواند. پس مى‌توان دريافت كه ايمان بر دو پايه باور و اقرار بنا شده است و هيچ يك به تنهايى كافى نيست (تجريد الاعتقاد، 309؛ دائرة المعارف تشيّع، 2/ 654). در روايتى از امام على (ع) آمده است كه ايمان بر چهار ركن استوار است: صبر و يقين و عدل و جهاد (اصول كافى، 3/ 83). برخى متكلمان نيز پنج ركن براى ايمان برشمرده‌اند:
توحيد، عدل، نبوّت، امامت و معاد (دائرة المعارف تشيّع، 2/ 654). برخى ديگر بر آن‌اند كه ايمان افزون بر باور، اقرار و عمل، ركنى ديگر نيز دارد و آن عبارت است از تبليغ و نشر آيين حق و اقامه دليل بر مبانى دين و زدودن شكّ و ترديد از قلب بندگان (تفسير نمونه، 20/ 278). از مجموع آيات، روايات و نيز ديدگاه‌هاى دانشمندان شيعه بر مى‌آيد كه ايمان سه پايه دارد: باور قلبى، اقرار زبانى و عمل به اركان بدنى.

==منبع==
جمعی از نویسندگان، فرهنگ شیعه، ص 73 و 74

[[رده:اسلام]]
[[رده:اعتقادات]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{متوسط}}
-{{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]}}
+مراد از «ارکان [[ایمان]]» چیزهایی می باشد که پایه و اساس ایمان قرار می گیرند. در این باره که ایمان دینى بر چه پایه یا پایه‌هایى بنا مى‌شود، متکلّمان [[شیعه]] چند نظریه مطرح ساخته‌اند. برخى بر آن اند که ایمان تنها یک رکن دارد و آن، همان باور قلبى است. بنابراین نظر، ایمان، تصدیق به قلب است و اقرار زبان و عمل به ارکان در تحقّق آن نقشى ندارند.<ref>تمهید الاصول، ۲۹۳؛ ضمیمه تفسیر ابوالفتوح رازى، ۱۱؛ نثر طوبى فى الفاظ القرآن، ۴۲</ref>
-امّا برخى متكلّمان شيعه ايمان را داراى دو ركن دانسته‌اند: باور قلبى و اقرار زبانى. اينان معتقدند كه [[ايمان]]، عبارت از تصديق به قلب و زبان است و تصديق قلبى هر چند لازم است، كافى نيست؛ زيرا خداوند فرموده است: «با اين كه (فرعونيان‌) در دل يقين داشتند، از روى كبر و ستم آن را انكار كردند».<ref>[[سوره نمل]]/ 14</ref>
+امّا برخى متکلّمان شیعه ایمان را داراى دو رکن دانسته‌اند: باور قلبى و اقرار زبانى. اینان معتقدند که ایمان، عبارت از تصدیق به قلب و زبان است و تصدیق قلبى هر چند لازم است، کافى نیست؛ زیرا خداوند فرموده است: «با این که (فرعونیان‌) در دل یقین داشتند، از روى کبر و ستم آن را انکار کردند».<ref>[[سوره نمل]]/ ۱۴</ref> اقرار زبانى نیز به تنهایى کافى نیست؛ زیرا خداوند فرموده است: «اعراب گفتند: ایمان آوردیم. به آنان بگو: ایمان نیاورده‌اید؛ بلکه بگویید [[اسلام]] آورده‌ایم».<ref>[[سوره حجرات]]/ ۱۴</ref> این کسان به زبان بر یگانگى خدا و [[نبوت]] و [[معاد]] گواهى مى‌دادند؛ ولى خداوند با صراحت، آنان را بى‌ایمان مى‌خواند. پس مى‌توان دریافت که ایمان بر دو پایۀ باور و اقرار بنا شده است و هیچ یک به تنهایى کافى نیست.<ref>تجرید الاعتقاد، ۳۰۹؛ دائرة المعارف تشیع، ۲/۶۵۴</ref>
-اقرار زبانى نيز به تنهايى كافى نيست؛ زيرا خداوند فرموده است: «اعراب گفتند: ايمان آورديم. به آنان بگو: ايمان نياورده‌ايد؛ بلكه بگوييد اسلام آورده‌ايم».<ref>[[سوره حجرات]]/ 14</ref>
+همچنین در روایتى از [[امام على]] (علیه السلام) آمده است که ایمان بر چهار رکن استوار است: صبر و یقین و عدل و جهاد.<ref>اصول کافى، کلینی، ۳/۸۳.</ref>
-اين كسان به زبان بر يگانگى خدا و [[نبوت]] و [[معاد]] گواهى مى‌دادند؛ ولى خداوند با صراحت، آنان را بى‌ايمان مى‌خواند. پس مى‌توان دريافت كه [[ايمان]] بر دو پايه باور و اقرار بنا شده است و هيچ يك به تنهايى كافى نيست.<ref>تجريد الاعتقاد، 309؛ دائرة المعارف تشيّع، 2/654</ref>
+از جهت دیگرى امام على (علیه السلام) مى فرماید: «الإیمانُ أَرْبَعَةُ اَرْکان: اَلرِّضا بِقَضَاءِ اللهِ وَالتَوکُّلُ على اللهِ وتفویضُ الأمرِ إلَى اللهِ والتَّسْلیمُ لاِمْرِ اللهِ; ایمان داراى چهار رکن و پایه است: راضى بودن به اراده خدا، و توکّل نمودن بر خدا، و واگذار کردن کارها به خدا، و تسلیم بودن در برابر فرمان خدا».<ref>مجموعه ورام، ج ۲، ص ۱۸۴.</ref>
-در روايتى از [[امام على]] علیه السلام آمده است كه [[ايمان]] بر چهار ركن استوار است: صبر و يقين و عدل و جهاد. (اصول كافى، 3/83) برخى متكلمان نيز پنج ركن براى ايمان برشمرده‌اند: [[توحيد]]، [[عدل]]، [[نبوت]]، [[امامت]] و [[معاد]]. <ref>دائرة المعارف تشيّع، 2/654</ref>
+در [[حدیث]] دیگرى، [[امام رضا]] (علیه السلام) از پدر و اجداد بزرگوارش و امام على (علیه السلام) نقل مى کند که: «قالَ رسول الله: الإیمانُ مَعْرِفَةٌ بِالقلبِ وإقرارٌ بِاللِّسانِ وعملٌ بالأرکانِ...; [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] (صلى الله علیه وآله) فرمودند: ایمان عبارت از شناخت قلبى و اقرار زبانى و عمل به وسیله اعضا و جوارح است». در حقیقت اینها ارکان ایمان به حساب مى آیند».<ref>عیون اخبارالرضا، شیخ صدوق، ج ۱، ص ۲۲۷.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
 ==منابع==
-جمعی از نویسندگان، فرهنگ شیعه، ج1، ص 73 و 74.
+* فرهنگ شیعه، جمعی از نویسندگان، ج۱، ص۷۳-۷۴.
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{خوب}}
+{{متوسط}}
 {{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]}}
 در اين باره كه [[ايمان]] دينى بر چه پايه يا پايه‌هايى بنا مى‌شود، متكلّمان [[شيعه]] چند نظريّه مطرح ساخته‌اند. برخى بر آن اند كه ايمان تنها يك ركن دارد و آن، همان باور قلبى است. بنابراين نظرگاه، ايمان، تصديق به قلب است و اقرار زبان و عمل به اركان در حقّق آن نقشى ندارند.<ref>تمهيد الاصول، 293؛ ضميمه تفسير ابوالفتوح رازى، 11؛ نثر طوبى فى الفاظ القرآن، 42</ref>
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 ==منابع==
 جمعی از نویسندگان، فرهنگ شیعه، ج1، ص 73 و 74.
 [[رده:اسلام]]
 [[رده:اعتقادات]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]}}
-== عناصر مهم ايمان‌ ==
+در اين باره كه [[ايمان]] دينى بر چه پايه يا پايه‌هايى بنا مى‌شود، متكلّمان [[شيعه]] چند نظريّه مطرح ساخته‌اند. برخى بر آن اند كه ايمان تنها يك ركن دارد و آن، همان باور قلبى است. بنابراين نظرگاه، ايمان، تصديق به قلب است و اقرار زبان و عمل به اركان در حقّق آن نقشى ندارند.<ref>تمهيد الاصول، 293؛ ضميمه تفسير ابوالفتوح رازى، 11؛ نثر طوبى فى الفاظ القرآن، 42</ref>
-در اين باره كه [[ايمان]] دينى بر چه پايه يا پايه‌هايى بنا مى‌شود، متكلّمان [[شيعه]] چند نظريّه مطرح ساخته‌اند. برخى بر آن اند كه ايمان تنها يك ركن دارد و آن، همان باور قلبى است. بنابراين نظرگاه، ايمان، تصديق به قلب است و اقرار زبان و عمل به اركان در حقّق آن نقشى ندارند. (تمهيد الاصول، 293؛ ضميمه تفسير ابوالفتوح رازى، 11؛ نثر طوبى فى الفاظ القرآن، 42)
+امّا برخى متكلّمان شيعه ايمان را داراى دو ركن دانسته‌اند: باور قلبى و اقرار زبانى. اينان معتقدند كه [[ايمان]]، عبارت از تصديق به قلب و زبان است و تصديق قلبى هر چند لازم است، كافى نيست؛ زيرا خداوند فرموده است: «با اين كه (فرعونيان‌) در دل يقين داشتند، از روى كبر و ستم آن را انكار كردند».<ref>[[سوره نمل]]/ 14</ref>
-امّا برخى متكلّمان شيعه ايمان را داراى دو ركن دانسته‌اند: باور قلبى و اقرار زبانى. اينان معتقدند كه [[ايمان]]، عبارت از تصديق به قلب و زبان است و تصديق قلبى هر چند لازم است، كافى نيست؛ زيرا خداوند فرموده است: «با اين كه (فرعونيان‌) در دل يقين داشتند، از روى كبر و ستم آن را انكار كردند». ([[سوره نمل]]/ 14)
+اقرار زبانى نيز به تنهايى كافى نيست؛ زيرا خداوند فرموده است: «اعراب گفتند: ايمان آورديم. به آنان بگو: ايمان نياورده‌ايد؛ بلكه بگوييد اسلام آورده‌ايم».<ref>[[سوره حجرات]]/ 14</ref>
-اقرار زبانى نيز به تنهايى كافى نيست؛ زيرا خداوند فرموده است: «اعراب گفتند: ايمان آورديم. به آنان بگو: ايمان نياورده‌ايد؛ بلكه بگوييد اسلام آورده‌ايم». ([[سوره حجرات]]/ 14)
+اين كسان به زبان بر يگانگى خدا و [[نبوت]] و [[معاد]] گواهى مى‌دادند؛ ولى خداوند با صراحت، آنان را بى‌ايمان مى‌خواند. پس مى‌توان دريافت كه [[ايمان]] بر دو پايه باور و اقرار بنا شده است و هيچ يك به تنهايى كافى نيست.<ref>تجريد الاعتقاد، 309؛ دائرة المعارف تشيّع، 2/654</ref>
-اين كسان به زبان بر يگانگى خدا و [[نبوت]] و [[معاد]] گواهى مى‌دادند؛ ولى خداوند با صراحت، آنان را بى‌ايمان مى‌خواند. پس مى‌توان دريافت كه [[ايمان]] بر دو پايه باور و اقرار بنا شده است و هيچ يك به تنهايى كافى نيست. (تجريد الاعتقاد، 309؛ دائرة المعارف تشيّع، 2/654)
+در روايتى از [[امام على]] علیه السلام آمده است كه [[ايمان]] بر چهار ركن استوار است: صبر و يقين و عدل و جهاد. (اصول كافى، 3/83) برخى متكلمان نيز پنج ركن براى ايمان برشمرده‌اند: [[توحيد]]، [[عدل]]، [[نبوت]]، [[امامت]] و [[معاد]]. <ref>دائرة المعارف تشيّع، 2/654</ref>
-در روايتى از [[امام على]] علیه السلام آمده است كه [[ايمان]] بر چهار ركن استوار است: صبر و يقين و عدل و جهاد. (اصول كافى، 3/83) برخى متكلمان نيز پنج ركن براى ايمان برشمرده‌اند: [[توحيد]]، [[عدل]]، [[نبوت]]، [[امامت]] و [[معاد]]. (دائرة المعارف تشيّع، 2/654)
+برخى ديگر بر آن‌اند كه ايمان افزون بر باور، اقرار و عمل ركنى ديگر نيز دارد و آن عبارت است از تبليغ و نشر آيين حق و اقامه دليل بر مبانى دين و زدودن شك و ترديد از قلب بندگان.<ref>تفسير نمونه، 20/278</ref> از مجموع آيات، روايات و نيز ديدگاه‌هاى دانشمندان [[شيعه]] برمى‌آيد كه ايمان سه پايه دارد: باور قلبى، اقرار زبانى و عمل به اركان بدنى.
 ==منابع==
 جمعی از نویسندگان، فرهنگ شیعه، ج1، ص 73 و 74.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]}}
+== عناصر مهم ايمان‌ ==
 در اين باره كه [[ايمان]] دينى بر چه پايه يا پايه‌هايى بنا مى‌شود، متكلّمان [[شيعه]] چند نظريّه مطرح ساخته‌اند. برخى بر آن اند كه ايمان تنها يك ركن دارد و آن، همان باور قلبى است. بنابراين نظرگاه، ايمان، تصديق به قلب است و اقرار زبان و عمل به اركان در حقّق آن نقشى ندارند. (تمهيد الاصول، 293؛ ضميمه تفسير ابوالفتوح رازى، 11؛ نثر طوبى فى الفاظ القرآن، 42)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]}}
-در اين باره كه ايمان دينى بر چه پايه يا پايه‌هايى بنا مى‌شود، متكلّمان شيعه چند نظريّه مطرح ساخته‌اند. برخى بر آن اند كه ايمان تنها يك ركن دارد و آن، همان باور قلبى است. بنابر اين نظرگاه، ايمان، تصديق به قلب است، و اقرار زبان و عمل به اركان در تحقّق آن نقشى ندارند (تمهيد الاصول، 293؛ ضميمه تفسير ابوالفتوح رازى، 11؛ نثر طوبى فى الفاظ القرآن، 42). امّا برخى متكلّمان شيعه ايمان را داراى دو ركن دانسته‌اند: باور قلبى و اقرار زبانى. اينان معتقدند كه ايمان، عبارت از تصديق به قلب و زبان است و تصديق قلبى هر چند لازم است، كافى نيست؛ زيرا خداوند فرموده است: «با اينكه [فرعونيان‌] در دل يقين داشتند، از روى كبر و ستم، آن را انكار كردند.» (نمل/ 14). اقرار زبانى نيز به تنهايى كافى نيست؛ زيرا خداوند فرموده است: «اعراب گفتند: ايمان آورديم. به آنان بگو: ايمان نياورده‌ايد؛ بلكه بگوييد اسلام آورده‌ايم.» (حجرات/ 14). اين كسان به زبان بر يگانگى خدا و نبوّت و معاد گواهى مى‌دادند؛ ولى خداوند با صراحت، آنان را بى‌ايمان مى‌خواند. پس مى‌توان دريافت كه ايمان بر دو پايه باور و اقرار بنا شده است و هيچ يك به تنهايى كافى نيست (تجريد الاعتقاد، 309؛ دائرة المعارف تشيّع، 2/ 654). در روايتى از امام على (ع) آمده است كه ايمان بر چهار ركن استوار است: صبر و يقين و عدل و جهاد (اصول كافى، 3/ 83). برخى متكلمان نيز پنج ركن براى ايمان برشمرده‌اند:
+==عناصر مهم ايمان‌'''''
-==منبع==
+در اين باره كه [[ايمان]] دينى بر چه پايه يا پايه‌هايى بنا مى‌شود، متكلّمان [[شيعه]] چند نظريّه مطرح ساخته‌اند. برخى بر آن اند كه ايمان تنها يك ركن دارد و آن، همان باور قلبى است. بنابراين نظرگاه، ايمان، تصديق به قلب است و اقرار زبان و عمل به اركان در حقّق آن نقشى ندارند. (تمهيد الاصول، 293؛ ضميمه تفسير ابوالفتوح رازى، 11؛ نثر طوبى فى الفاظ القرآن، 42)
 جمعی از نویسندگان، فرهنگ شیعه، ج1، ص 73 و 74
 [[رده:اسلام]]
 [[رده:اعتقادات]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۵۶
سطر ۱:		سطر ۱:
	{{نیازمند ویرایش فنی}}		{{نیازمند ویرایش فنی}}
		+	{{مدخل دائرة المعارف\|[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]}}
	'''''عناصر مهم ايمان‌'''''		'''''عناصر مهم ايمان‌'''''