احسن الخالقین (اسم الله) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۲

2025-10-29T17:22:24Z

Mohammadi در ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۲

2025-10-29T11:22:53Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-20T11:33:17Z

افزودن الگوی قرآن

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-20T11:32:19Z

افزودن الگوی قرآن

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-20T11:31:23Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۲

2023-08-24T08:22:21Z

Aghajani در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۰۳

2020-02-03T06:03:12Z

Aghajani در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۰۱

2020-02-03T06:01:21Z

Zamani: رده اولویت مقاله

2019-05-04T08:24:20Z

رده اولویت مقاله

Sedaghat: رتبه مقاله

2019-01-31T10:13:07Z

رتبه مقاله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۲
سطر ۲۲:		سطر ۲۲:
	در این جا راه دیگرى نیز هست و آن این که خلقت در همه مراتب مشترک است، زیرا انسان نیز بدون ماده پیشین صورى را در ذهن مى سازد، ولى تفاوت در استقلال و عدم استقلال است، خالقیت مستقل مخصوص خدا است، ولى خالقیت وابسته از آن انسان است. و این حقیقت در بسیارى از نسبتهاى مشترک نیز صادق است. خدا بدون استمداد از کسى خالق است، در حالى که غیر او به اذن و با استمداد از او آفرینشگرى دارد، از این جهت در مورد [[حضرت عیسی علیه السلام\|حضرت مسیح]] (علیه السلام)، پس از جمله «تخلُق» لفظ «بإِذنى» وارد شده است.		در این جا راه دیگرى نیز هست و آن این که خلقت در همه مراتب مشترک است، زیرا انسان نیز بدون ماده پیشین صورى را در ذهن مى سازد، ولى تفاوت در استقلال و عدم استقلال است، خالقیت مستقل مخصوص خدا است، ولى خالقیت وابسته از آن انسان است. و این حقیقت در بسیارى از نسبتهاى مشترک نیز صادق است. خدا بدون استمداد از کسى خالق است، در حالى که غیر او به اذن و با استمداد از او آفرینشگرى دارد، از این جهت در مورد [[حضرت عیسی علیه السلام\|حضرت مسیح]] (علیه السلام)، پس از جمله «تخلُق» لفظ «بإِذنى» وارد شده است.

		+	==پانویس==
		+	{{پانویس}}
	==منابع==		==منابع==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مقاله متوسط}}
-عبارت «أحسنُ الخالِقین» در [[قرآن]] دو بار و در هر دو بار، به عنوان وصف [[خداوند]] ذکر شده است، چنانکه مى فرماید: {{متن قرآن|«... ثُمَّ أَنْشأْناهُ خَلقاً آخَرَ فَتَبارَک اللّهُ أَحْسَنُ الخالِقینَ»}} ([[سوره مؤمنون|مؤمنون]]/۱۴) «آنگاه به او آفرینش دیگر بخشیدیم، برتر است خدا که بهترین آفرینندگان است».
+عبارت «أحسنُ الخالِقین» در [[قرآن]] دو بار و در هر دو بار، به عنوان وصف [[خداوند]] ذکر شده است، چنانکه مى فرماید: {{متن قرآن|«{{آیه|23|14}}»}}<ref>[[آیه 23 سوره مؤمنون|سوره مؤمنون، آیه ۱۴.]]</ref>؛ «آنگاه به او آفرینش دیگر بخشیدیم، برتر است خدا که بهترین آفرینندگان است».
-و در [[آیه]] دیگر مى فرماید: {{متن قرآن|«أَتَدْعُونَ بَعْلاً وَ تَذَرُونَ أَحْسنَ الخالِقین»}} ([[سوره صافات|صافات]]/۱۲۵) «آیا بتى را به نام «بعل» مى پرستید و بهترین آفرینندگان را رها مى کنید».
+و در [[آیه]] دیگر مى فرماید: {{متن قرآن|«{{آیه|37|125}}»}}<ref>[[آیه 125 سوره صافات|سوره صافات، آیه ۱۲۵.]]</ref>؛ «آیا بتى را به نام «بعل» مى پرستید و بهترین آفرینندگان را رها مى کنید».
-اگر خدا در دو آیه خود را بهترین آفریننده مى خواند، در آیات دیگر، آفرینش خود را بهترین آفرینش توصیف مى کند و مى فرماید: {{متن قرآن|«... الَّذِى أَحْسَنَ کلّ شَىء خَلَقَهُ ...»}} ([[سوره سجده|سجده]]/۷) «هرچه را که آفرید نیکو آفرید».
+اگر خدا در دو آیه خود را بهترین آفریننده مى خواند، در آیات دیگر، آفرینش خود را بهترین آفرینش توصیف مى کند و مى فرماید: {{متن قرآن|«{{آیه|32|7}}»}}<ref>[[آیه 7 سوره سجدة|سوره سجدة، آیه ۷.]]</ref>؛ «هرچه را که آفرید نیکو آفرید».
-و در جاى دیگر صورتگرى [[انسان]] را بهترین صورتگرى معرفى مى کند و مى فرماید: {{متن قرآن|«... وَصَوَّرَکمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَکمْ ...»}} ([[سوره غافر|غافر]]/۶۴) «شما را صورت پردازى کرد، و صورتهاى شما را نیکو ساخت».
+و در جاى دیگر صورتگرى [[انسان]] را بهترین صورتگرى معرفى مى کند و مى فرماید: {{متن قرآن|«{{آیه|40|64}}»}}<ref>[[آیه 7 سوره غافر|سوره غافر، آیه ۶۴.]]</ref>؛ «شما را صورت پردازى کرد، و صورتهاى شما را نیکو ساخت».
 در این آیات، مهم فهم معنى «خلق» و آفرینش است که این همه زیبا توصیف شده است. خلق در لغت به معنى اندازه گیرى است و اگر به خوى انسانى «خُلْق» مى گویند، بدین جهت است که گویى آفرینش او بدان کیفیت اندازه گیرى شده است و «خَلاق» به معنى نصیب است، زیرا سهم هرکس، معین مى گردد.
-بنابراین، «خلق» در قرآن به معنى هر نوع ایجاد نیست، بلکه ایجادى است با اندازه گیرى خاص، معادل «صُنع» که آن هم آفرینشى است با اندازه خاص چنان که مى فرماید: {{متن قرآن|«... صُنْعَ اللّهِ الَّذى أَتْقَنَ کلّ شَىء إِنَّهُ خَبیرٌ بِما تَفْعَلُونَ»}} ([[سوره نمل|نمل]]/۸۸) «آفرینش خدایى که هرچیز را متقن ساخت، و به آنچه انجام مى دهید آگاه است».
+بنابراین، «خلق» در قرآن به معنى هر نوع ایجاد نیست، بلکه ایجادى است با اندازه گیرى خاص، معادل «صُنع» که آن هم آفرینشى است با اندازه خاص چنان که مى فرماید: {{متن قرآن|«{{آیه|27|88}}»}}<ref>[[آیه 88 سوره نمل|سوره نمل، آیه ۸۸.]]</ref>؛ «آفرینش خدایى که هرچیز را متقن ساخت، و به آنچه انجام مى دهید آگاه است».
-اکنون که معنى لغوى «خلق» روشن شد، باید دید مقصود از «أحسن الخالقین» چیست؟ ظاهر آیه این است که خدا براى غیر خود نیز خالقیت اثبات مى کند، ولى خود را نیکوترین خالق مى داند و به دیگر سخن، تعدد خالق را ولو به معنى نازل نفى نمى کند، بلکه خود را «أحسن» و غیر خود را «غیر احسن» مى خواند. روى این اساس است که خدا، گاهى خلقت را به یکى از بندگان خود به نام «[[حضرت عیسی علیه السلام|مسیح]]» نسبت مى دهد و مى فرماید: {{متن قرآن|«... وَ إِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّینِ کهَیئةِ الطَّیرِ بِإِذْنى ...»}} ([[سوره مائده|مائده]]/۱۱۰) «به یاد آر آن گاه که از گل، پرنده اى را به اذن من مى آفریدى».
+اکنون که معنى لغوى «خلق» روشن شد، باید دید مقصود از «أحسن الخالقین» چیست؟ ظاهر آیه این است که خدا براى غیر خود نیز خالقیت اثبات مى کند، ولى خود را نیکوترین خالق مى داند و به دیگر سخن، تعدد خالق را ولو به معنى نازل نفى نمى کند، بلکه خود را «أحسن» و غیر خود را «غیر احسن» مى خواند. روى این اساس است که خدا، گاهى خلقت را به یکى از بندگان خود به نام «[[حضرت عیسی علیه السلام|مسیح]]» نسبت مى دهد و مى فرماید: {{متن قرآن|«{{آیه|5|110}}»}}<ref>[[آیه 110 سوره مائده|سوره مائده، آیه ۱۱۰.]]</ref>؛ «به یاد آر آن گاه که از گل، پرنده اى را به اذن من مى آفریدى».
-اکنون سؤال مى شود اگر واقعاً خالق مصداق متعدد دارد، پس مفاد آیه اى که خالقیت را به خدا منحصر مى سازد چیست؟ چنانکه مى فرماید: {{متن قرآن|«ذلِکمُ اللّهُ رَبُّکمْ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ خالِقُ کلِّ شَىء فَاعْبُدُوهُ...»}} ([[سوره انعام|انعام]]/۱۰۲) «این است پروردگار شما، خدایى جز او نیست، و پروردگار همه چیز است، او را بپرستید».
+اکنون سؤال مى شود اگر واقعاً خالق مصداق متعدد دارد، پس مفاد آیه اى که خالقیت را به خدا منحصر مى سازد چیست؟ چنانکه مى فرماید: {{متن قرآن|«{{آیه|6|102}}»}}<ref>[[آیه 102 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۱۰۲.]]</ref>؛ «این است پروردگار شما، خدایى جز او نیست، و پروردگار همه چیز است، او را بپرستید».
-در این جا براى رفع اختلاف دو راه وجود دارد: راهى را که [[راغب اصفهانی|راغب]] و دیگر [[اشاعره]] انتخاب کرده اند و آن این که خالقیت در خدا را به گونه اى، و خالقیت در غیر او را به شکل دیگر [[تفسیر]] مى کنند. خالقیت خدا دو صورت دارد، یکى ایجاد بدون ماده و نمونه پیشین، مانند: {{متن قرآن|«بَدِیعُ السَّماواتِ وَ الأَرض ...»}} ([[سوره بقره|بقره]]/۱۱۷). دیگرى ایجاد چیزى با ماده پیشین مانند: {{متن قرآن|«... خَلَقَکمْ مِنْ نَفْس واحِدَة ...»}} ([[سوره نساء|نساء]]/۱) «شما را از یک نفس آفرید».
+در این جا براى رفع اختلاف دو راه وجود دارد: راهى را که [[راغب اصفهانی|راغب]] و دیگر [[اشاعره]] انتخاب کرده اند و آن این که خالقیت در خدا را به گونه اى، و خالقیت در غیر او را به شکل دیگر [[تفسیر]] مى کنند. خالقیت خدا دو صورت دارد، یکى ایجاد بدون ماده و نمونه پیشین، مانند: {{متن قرآن|«{{آیه|2|117}}»}}<ref>[[آیه 117 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۱۷.]]</ref>؛ دیگرى ایجاد چیزى با ماده پیشین مانند: {{متن قرآن|«{{آیه|4|1}}»}}<ref>[[آیه 1 سوره نساء|سوره نساء، آیه ۱.]]</ref>؛ «شما را از یک نفس آفرید».
 خلقت بدون ماده و الگوى سابق مخصوص خداست، ولى خلقت به معنى دوم، مشترک میان خدا و غیر خدا است، و آفرینشگرى انسان از قبیل دوم است، یعنى از گل شکل مرغى را مى سازد.

@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 * [http://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=6#id143_p143 منشور جاوید، آیت‌الله جعفر سبحانی، ج۲ ص۱۴۴].
 {{اسماء الله}}
 {{قرآن}}
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 * [http://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=6#id143_p143 منشور جاوید، آیت‌الله جعفر سبحانی، ج۲ ص۱۴۴].
 {{اسماء الله}}
 {{قرآن}}
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 * [http://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=6#id143_p143 منشور جاوید، آیت‌الله جعفر سبحانی، ج۲ ص۱۴۴].
 {{اسماء الله}}
+{{قرآن}}
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 حُسن و زیبایی معنایی بدیهی در بین همه مردم است، در عین حال معنایی مبهم دارد که باید آن را کنکاش کنیم. باید دید حسن و زیبایی چیست. زیبایی در عبارات علمای وزین ما به معنای چینش درست و صحیح بین اجزای اشیا و بین آن شی و هدف خلقت است. هر چه این چینش و تنظیم با حقیقت اشیاء نزدیک تر باشد، زیبایی خود را جلوه گرتر می‌کند و فهم آن مقدور کسانی است که دارای روح لطیف و آینه وار از حقیقت باشند.
-بنابراین آنانی که در طی زمان و مکان [[روح]] خود را آلوده نموده اند، از حقیقت واقعی زیبایی دور و بی نصیب شده اند و تا آنجا که بتدریج همه [[عالم]] را تیره و تار می‌بینند. تیره و تار بودن عالم به آینه وجودشان بر می گردد. که در آن به قول [[قرآن]] دسیسه کرده اند:" وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا" اما آنانی که روح خود را با حقایق رحمانی و لطایف سبحانی جلا داده اند، حقیقت و زیبایی را آن گونه که آفتاب حقیقت عالم درخشش دارد و به اندازه تقرب خود و ظرف و و عاء قلبشان دریافت می کنند؛ بنابراین زیبایی عالم که بر می گردد به حقیقت الهی، خود جلوه ای است از حقیقت عالم و این را هر فردی به اندازه وجود خود دریافت کرده و شیفته آن می شود. زیبایی که در این کلمه قرآنی آمده، آن چنان مقهور کننده است که همه را شیفته و فریفته خود می کند تا جایی که [[مومن]] و [[کافر]] محو وجود آن شده و عقل را به کناری می اندازند و محو روی زیبای او می‌شوند.
+بنابراین آنانی که در طی زمان و مکان [[روح]] خود را آلوده نموده اند، از حقیقت واقعی زیبایی دور و بی نصیب شده اند و تا آنجا که بتدریج همه [[عالم]] را تیره و تار می‌بینند. تیره و تار بودن عالم به آینه وجودشان بر می گردد. که در آن به قول [[قرآن]] دسیسه کرده اند:{{متن قرآن|«وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا»}}([[سوره شمس]]-آیه10) اما آنانی که روح خود را با حقایق رحمانی و لطایف سبحانی جلا داده اند، حقیقت و زیبایی را آن گونه که آفتاب حقیقت عالم درخشش دارد و به اندازه تقرب خود و ظرف و و عاء قلبشان دریافت می کنند؛ بنابراین زیبایی عالم که بر می گردد به حقیقت الهی، خود جلوه ای است از حقیقت عالم و این را هر فردی به اندازه وجود خود دریافت کرده و شیفته آن می شود. زیبایی که در این کلمه قرآنی آمده، آن چنان مقهور کننده است که همه را شیفته و فریفته خود می کند تا جایی که [[مومن]] و [[کافر]] محو وجود آن شده و عقل را به کناری می اندازند و محو روی زیبای او می‌شوند.
 اما کلمه دوم یعنی [[خلق]] و [[خالق]]، که در این آیه به کار رفته نیز یکی از واژه های درخور تامل است. خلق به معنای قدر و اندازه است. قدر همان مهندسی اشیاء است. یعنی هر کسی که خلق شیء می کند به یک عنوان مهندسی آن شیء را به عهده دارد و این را هم در خارج می توان درک کرد چرا که عالم هستی در یک صورت کلی به دو بخش تقسیم می شود؛ عالم امر و عالم خلق.
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 در عالم امر حد و حدود خاصی وجود دارد که قابل مقایسه و قیاس قدری نیست. عالم خلق بر خلاف آن عالم اندازه است. هر شیء علاوه بر این که به اندازه های خاصی ساخته شده است در جزئیات اجزا و چینش اجزاء آن نیز اندازه ها رعایت شده. در انسان می بینیم انسان دارای قد، عرض و دست و پاهایی است قلب او انگشتان او و وهمه اشیایی که در جزئیات وجودی انسان به کار رفته دارای اندازه هایی است، در عین حال همین انسان با دیگر اشیاء دارای قدر و اندازه متناسبی است.
-خلق به معنای دیگری هم به کار برده شده یعنی آفرینش وجود وی از عدم. خالق، اسم فاعل است به معنای سازنده و آفریینده. در ابتدای امر باید گفت خالق تمام اشیا و موجودات خدای سبحان است، خدایی که همه اشیاء را از عدم به وجود آورد چون همه اشیاء فقیر بالذات اند و خدا غنی بالذات. فقیر بالذات مایه وجودی خود و همه هستی اش را باید از غنی بالذات به دست آورد: {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ»}}(آیه 15 سوره فاطر)
+خلق به معنای دیگری هم به کار برده شده یعنی آفرینش وجود وی از عدم. خالق، اسم فاعل است به معنای سازنده و آفریینده. در ابتدای امر باید گفت خالق تمام اشیا و موجودات خدای سبحان است، خدایی که همه اشیاء را از عدم به وجود آورد چون همه اشیاء فقیر بالذات اند و خدا غنی بالذات. فقیر بالذات مایه وجودی خود و همه هستی اش را باید از غنی بالذات به دست آورد: {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ»}}([[سوره فاطر]]-آیه 15)
 با این عبارت می توان فهمید انسان در ذات هستی خود فقیر است هیچ ندارد و هر چه دارد از غنی بالذات است پس خالق واقعی و هستی بخش بالذات خدا است و لاغیر.

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 ==معنای احسن الخالقین==
 عبارت مبارکه احسن الخالقین که یکی از برجستگی های [[قرآن]] را برای ما بیان می کند، اولین بار در [[سوره مؤمنون|سوره مبارکه مومنون]] بیان شده است.
-«ثُمَّ خَلَقنَا النُّطفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقنَا العَلَقَةَ مُضغَةً فَخَلَقنَا المُضغَةَ عِظامًا فَکَسَونَا العِظامَ لَحمًا ثُمَّ أَنشَأناهُ خَلقًا آخَرَ فَتَبارَکَ اللَّهُ أَحسَنُ الخالِقينَ-مؤمنون-۱۴»
+{{متن قرآن|«ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَامًا فَكَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْمًا ثُمَّ أَنْشَأْنَاهُ خَلْقًا آخَرَ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ»}}([[سوره مومنون]]-۱۴)
 البته به شکلی دیگر در [[سوره سجده]] نیز از آن روایت شده است. این کلمه و معادل آن در سوره سجده، هر دو در ذیل [[خلقت انسان]] بیان شده که خود معنا و مفهوم خاصی را در ذهن تداعی می کند. قبل از ورود به بحث اساسی مناسب است از کلمه "حَسَن" و "حُسن" و "احسن" که در فارسی به معنای زیبایی است، به شکل های مختلف از این کلمه و کلمه خلق و خالق بیان داشته باشیم زیرا در ورود بحث به مسائل معارف، از همین واژه های الهی و قرآنی و وحیانی است که همه درهای را به روی ما باز می کند.
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 در عالم امر حد و حدود خاصی وجود دارد که قابل مقایسه و قیاس قدری نیست. عالم خلق بر خلاف آن عالم اندازه است. هر شیء علاوه بر این که به اندازه های خاصی ساخته شده است در جزئیات اجزا و چینش اجزاء آن نیز اندازه ها رعایت شده. در انسان می بینیم انسان دارای قد، عرض و دست و پاهایی است قلب او انگشتان او و وهمه اشیایی که در جزئیات وجودی انسان به کار رفته دارای اندازه هایی است، در عین حال همین انسان با دیگر اشیاء دارای قدر و اندازه متناسبی است.
-خلق به معنای دیگری هم به کار برده شده یعنی آفرینش وجود وی از عدم. خالق، اسم فاعل است به معنای سازنده و آفریینده. در ابتدای امر باید گفت خالق تمام اشیا و موجودات خدای سبحان است، خدایی که همه اشیاء را از عدم به وجود آورد چون همه اشیاء فقیر بالذات اند و خدا غنی بالذات. فقیر بالذات مایه وجودی خود و همه هستی اش را باید از غنی بالذات به دست آورد: "یَا أَیُّهَا النَّاسُ أَنتُمُ الْفُقَرَاء إِلَی اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِیُّ الْحَمِیدُ"(آیه 15 سوره فاطر)
+خلق به معنای دیگری هم به کار برده شده یعنی آفرینش وجود وی از عدم. خالق، اسم فاعل است به معنای سازنده و آفریینده. در ابتدای امر باید گفت خالق تمام اشیا و موجودات خدای سبحان است، خدایی که همه اشیاء را از عدم به وجود آورد چون همه اشیاء فقیر بالذات اند و خدا غنی بالذات. فقیر بالذات مایه وجودی خود و همه هستی اش را باید از غنی بالذات به دست آورد: {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ»}}(آیه 15 سوره فاطر)
 با این عبارت می توان فهمید انسان در ذات هستی خود فقیر است هیچ ندارد و هر چه دارد از غنی بالذات است پس خالق واقعی و هستی بخش بالذات خدا است و لاغیر.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۲۴
سطر ۳۳:		سطر ۳۳:
	[[رده:اسماء و صفات الهی]]		[[رده:اسماء و صفات الهی]]
	[[رده:واژگان قرآنی]]		[[رده:واژگان قرآنی]]
		+	[[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]