ابو اسماعیل علوی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ ابو اسماعيل علوی را به ابو اسماعیل علوی منتقل کرد

2023-06-07T10:40:50Z

مهدی موسوی صفحهٔ ابو اسماعيل علوی را به ابو اسماعیل علوی منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۷ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۰

2023-06-07T10:40:29Z

سید مهدی خدایی: پروژه2: سنجش کیفی

2019-07-01T10:48:46Z

پروژه2: سنجش کیفی

Zamani در ‏۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۲۳

2019-05-04T08:23:19Z

سید مهدی خدایی: درج الگو رتبه بندی

2018-10-14T09:46:44Z

درج الگو رتبه بندی

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۹ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۵۷

2013-10-19T09:57:58Z

عربصالحی: /* منابع */

2013-10-14T12:26:38Z

‏منابع

عربصالحی: /* منابع */

2013-10-14T07:46:39Z

‏منابع

عربصالحی: /* منابع */

2013-10-03T09:00:24Z

‏منابع

عربصالحی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}} {{نیازمند ویرایش فنی}} == شاعر را بشناسی...' ایجاد کرد

2013-10-03T08:24:30Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}} {{نیازمند ویرایش فنی}} == شاعر را بشناسی...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
{{نیازمند ویرایش فنی}}
== شاعر را بشناسیم ==
او، ابو اسماعیل محمد بن على بن عبد الله بن عباس بن عبید الله بن عباس بن الامام امیر المؤمنین على بن ابیطالب صلوات الله علیهم اجمعین، میباشد. شاعر ما یکى از شاخسارهاى درخت پر برکت خلافت و از مفاخر خاندان پیغمبر (ص) است. او در جامه هاى بلند بالاى افتخار و تجلیل بخود مى بالد و خود را مالامال از شرافت خاندان و بزرگوارى نسب مى بیند، او میان شخصیتى منزه و نسبى عالى میدرخشد. فضائل احمدى و مناقب علوى و شهامت عباسى و بسیارى از فضائل دیگر را که زبان از بیانش عاجز است، در وجود خویش بهم در آمیخته است. مرزبانى گوید: او شاعرى است که به پدرانش (رضوان الله علیهم) زیاد مى بالد در ایام متوکل و مدتى دراز پس از او میزیسته و از اشعار اوست:
{{بیت|و إنی کریم من أکارم سادة |أکفهم تندى بجزل المواهب}}
{{بیت|هم خیر من یحفى و أفضل ناعل|و ذروة هضب العرب من آل غالب}}
{{بیت|هم المن و السلوى لدان بودهم|و کالسم فی حلق العدو المجانب}}
ترجمه: «من بزرگى از بزرگان ساداتم، آنها که دست احسانشان بعطایاى فراوان مى بارد. آنها بهترین و برترین کسى هستند که با پاى برهنه یا با کفش راه پیموده و عالیترین سخاوتمندان از اولاد غالب (غالب بن فهر، جد پیامبر اکرم) میباشند. اینان براى دوستانشان چون من و سلوى و در کام دشمن بداندیش سم مهلکند». و هم از اشعار اوست:
{{بیت|بعثت إلیهم ناظری بتحیة|فأبدت لی الإعراض بالنظر الشزر}}
{{بیت|فلما رأیت النفس أوفت على الردى|فزعت إلى صبری فأسلمنی صبری}}
ترجمه: «من با نگاه مهر آمیز او را (محبوبه) درود فرستادم ولى او با نگاهى خشم آلود بى مهرى آغاز کرد. دیدم که جانم بر لب پرتگاه است. ناچار به صبر و شکیبائى پناه بردم و همان صبر دواى درد من بود».
اما اینکه ابو اسماعیل به پدرانش افتخار می کند، حق دارد، آخر شما بگوئید بدانم چه کسى را مى یابید بزرگان آل هاشم او را زاده باشند، و او شایسته آن نباشد که پاى بر عرش اعلى ساید؟ کدام شریفى است در سایه خاندان قمر بنى هاشم ابا الفضل باشد و او را نزیبد تا اوج فلک در برابر مجد و عظمتش سر تعظیم فرود آرد؟ اگر شاعر ما به خاندانش مى بالد، بجا است زیرا آنان در حقیقت ستارگان زمین، پرچم هاى هدایت و نمونه هاى شاخص ایمانند:
من تلق منهم تلق کهلا أو فتى|علم الهدى بحر الندى المورودا ترجمه: «از اینان بهه ر کس بر خورد کنى از پیر و جوان او را علم هدایت، یا دریاى خیر و عطا خواهى یافت». این جد او ابا الفضل العباس ثانى است که خطیب درباره او چنین گوید: «دانشمندى شاعر و فصیح از شخصیتهاى بنى هاشم است که زبان و بیانش معروف می باشد تا جائی که غالب علویان ذوق شعر او را برتر از همه فرزندان ابو طالب می شناسند». وى از حاشیه نشینان مجلس هرون بود در یکى از اشعارش برادرى ابو طالب با عبد الله را که با هم برادر تنى بودند آورده گوید:
{{بیت|إنا و إن رسول الله یجمعنا|أب و أم و جد غیر موصوم}}
{{بیت|جاءت بنا ربة من بین أسرته|غراء من نسل عمران بن مخزوم}}
{{بیت|حزنا بها دون من یسعى لیدرکها|قرابة من حواها غیر مسهوم}}
{{بیت|رزقا من الله أعطانا فضیلته|و الناس من بین مرزوق و محروم}}
ترجمه: «ما و رسول خدا را یک پدر، یک مادر و یک جد بى عیب متحد میسازد. کسى که ما را بخاندان پیمبر وارد ساخت بانوئى بود از نسل عمران بن مخزوم که در میان فامیلش می درخشید». او روزى به دربار مأمون آمد، حاجب نگاهى به او کرد و سرش را به زیر افکند عباس گفت: اگر اجازه دهند وارد می شویم، اگر عذرمان را بخواهند مى پذیریم اگر بگویند بازگرد باز می گردیم، اما یک نگاه پس آنگاه یک بى توجهى، چیزى است که با آن آشنا نیستم سپس این شعر را خواند:
{{بیت|و ما عن رضى کان الحمار مطیتی *** و لکن من یمشی سیرضى بما رکب
ترجمه: «من رضا نمیدادم الاغ مرکوب سواریم باشد ولى پیاده، بالاخره بهر مرکوبى رضایت می دهد.»
== کلمات حکمت آمیز ==
«بدانکه چون اندیشه ات نمیتواند همه کارها را زیر نظر گیرد آنرا به کارهاى مهم تر بگیر». «و چون اموالت نمیتواند همه مردم را رفع نیاز کند آنرا به حق داران اختصاص بده». «و از آنجا که نمیتوانى با همه مردم آمیزش کنى اهل فضل و دانش را برگزین». «و چون شبانه روزت با تمام کوشش کفایت همه کارهایت را نمیدهد، کارت را تقسیم کن». «هرچند وقتى که صرف کارهاى غیر مهم کنى بکارهاى مهم زیان زده اى». «هرچند اموالت را که در راه باطل مصرف میکنى، از مصرف آنها در راه حق خود را محروم کرده اى». «هرچند از مقام و شخصیت خود را با مردم کم مایه بگذرانى از فیض محضر اهل فضل و کمال محروم میگردى». «آنچه از روز و شب خود را در غیر نیاز بکار گیرى، از کارهاى مورد نیازت بازمانى.». برادر این عباس، فضل بن حسن همان شاعرى است که در مصیبت جدش ابا الفضل شهید کربلا (ع) گفته است:
{{بیت|أحق الناس أن یبکى علیه|فتى أبکى الحسین بکربلاء}}
{{بیت|أخوه و ابن والده علی|أبو الفضل المضرج بالدماء}}
{{بیت|و من واساه لا یثنیه شی ء|و جاد له على عطش بماء}}
شاعر ما از نظر خردمندى و دور اندیشى نمونه اى از جد بزرگوارش بود. کلمات او نیز مانند حکم و امثال دهن به دهن میگشت. از جمله این کلام است که درباره مردى از خاندانش گفت: من نمى پسندم علم او بر عقلش فزون باشد چنانکه دوست نمیدارم زبانش بیش از علمش باشد.
{{بیت|و جدی وزیر المصطفى و ابن عمه|علی شهاب الحرب فی کل ملحم}}
{{بیت|ألیس ببدر کان أول قاحم|یطیر بحد السیف هام المقحم}}
{{بیت|و أول من صلى و وحد ربه|و أفضل زوار الحطیم و زمزم}}
{{بیت|و صاحب یوم الدوح إذ قام أحمد|فنادى برفع الصوت لا بتهمهم}}
{{بیت|جعلتک منی یا علی بمنزل|کهارون من موسى النجیب المکلم}}
{{بیت|فصلى علیه الله ما ذر شارق|و أوفت حجور البیت أرکب محرم}}
ترجمه: «جد من وزیر و پسر عم مصطفى است و پسر عمش على (ع) هنگام درگیرى جنگ اختر درخشان است. آیا نه او در جنگ بدر اول به دشمن تاخت و با شمشیر آبدار بهر سوى اطراف میدان مى پرید. او اول نمازگزار، اول موحد و بزرگتر کسى است که به زیارت حطیم و زمزم نائل شد. او قهرمان روز سایبان است که احمد بپاخاسته با صداى بلند فریاد برداشت: من تو را اى على نسبت بخود به منزله هرون نسبت به موساى نجیب و کلیم قرار دادم. درود خدا بر او تا خورشیدى در جهان درخشد و مادام که شتر سواران به زیارت کعبه حضور یابند».
== منابع ==
*[http://www.tahoordanesh.com/page دايرةالمعارف طهور]
[[رده: ادبیات عرب]]
[[رده:شعرا]]
[[رده:شعرای اهل البیت]]
[[Category:اصحاب اهل البیت علیهم السلام]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{متوسط}}
-==شاعر را بشناسیم==
+'''«ابواسماعیل محمد بن على»''' معروف به '''«ابواسماعیل علوى»'''، از شعرای عرب در قرن سوم هجری و از نوادگان [[حضرت عباس]] علیه‌السلام است که دارای شرافت نسب و خاندانى بزرگوار می‌باشد.
+==معرفی اجمالی==
-او، ابواسماعیل محمد بن على بن عبدالله بن عباس بن عبیدالله بن عباس بن الامام امیرالمؤمنین على بن ابیطالب صلوات الله علیهم اجمعین، می باشد. شاعر ما یکى از شاخسارهاى درخت پربرکت خلافت و از مفاخر خاندان پیغمبر صلی الله علیه و آله است. او در جامه هاى بلند بالاى افتخار و تجلیل بخود مى بالد و خود را مالامال از شرافت خاندان و بزرگوارى نسب مى بیند، او میان شخصیتى منزه و نسبى عالى می درخشد.
+«ابواسماعیل محمد بن على بن عبدالله بن عبّاس بن حسن بن عبیدالله بن عبّاس بن علی علیه السلام» از مفاخر [[عترت]] طاهره بود، و داراى بزرگى و سیادت و حَسَبى پاکیزه و نَسَبى نورانى و زیبا بود، کرامتش احمدى، خصلتش علوى و شهامتش عبّاسى بود.
 {{بیت|و إنی کریم من أکارم سادة |أکفهم تندى بجزل المواهب}}
 {{بیت|هم خیر من یحفى و أفضل ناعل|و ذروة هضب العرب من آل غالب}}
 {{بیت|هم المن و السلوى لدان بودهم|و کالسم فی حلق العدو المجانب}}
-ترجمه: «من بزرگى از بزرگان ساداتم، آنها که دست احسانشان به عطایاى فراوان مى بارد. آنها بهترین و برترین کسى هستند که با پاى برهنه یا با کفش راه پیموده و عالیترین سخاوتمندان از اولاد غالب (غالب بن فهر، جد پیامبر اکرم) می باشند. اینان براى دوستانشان چون من و سلوى و در کام دشمن بداندیش سم مهلکند». و هم از اشعار اوست:
+ترجمه: «من بزرگى از بزرگان ساداتم، آنها که دست احسانشان به عطایاى فراوان مى بارد. آنها بهترین و برترین کسى هستند که با پاى برهنه یا با کفش راه پیموده و عالیترین سخاوتمندان از اولاد غالب (غالب بن فهر، جد [[پیامبر اکرم]]) می باشند. اینان براى دوستانشان چون منّ و سَلوى و در کام دشمن بداندیش سم مهلکند».
 {{بیت|إنا و إن رسول الله یجمعنا|أب و أم و جد غیر موصوم}}
 {{بیت|جاءت بنا ربة من بین أسرته|غراء من نسل عمران بن مخزوم}}
 {{بیت|رزقا من الله أعطانا فضیلته|و الناس من بین مرزوق و محروم}}
-ترجمه: «ما و رسول خدا را یک پدر، یک مادر و یک جد بى عیب متحد میسازد. کسى که ما را بخاندان پیمبر وارد ساخت بانوئى بود از نسل عمران بن مخزوم که در میان فامیلش می درخشید». او روزى به دربار مأمون آمد، حاجب نگاهى به او کرد و سرش را به زیر افکند عباس گفت: اگر اجازه دهند وارد می شویم، اگر عذرمان را بخواهند مى پذیریم اگر بگویند بازگرد بازمی گردیم، اما یک نگاه پس آنگاه یک بى توجهى، چیزى است که با آن آشنا نیستم سپس این شعر را خواند:
+ترجمه: «ما و رسول خدا را یک پدر، یک مادر و یک جد بى عیب متحد می سازد. کسى که ما را بخاندان پیغمبر وارد ساخت بانوئى بود از نسل عمران بن مخزوم که در میان فامیلش می درخشید و آن رزقی است که خداوند به ما اعطا فرمود و دیگر مردمان از آن محروم بودند...».
-{{بیت|و ما عن رضى کان الحمار مطیتی|ولکن من یمشی سیرضى بما رکب}}
+و از اشعار غدیریه اوست:
-ترجمه: «من رضا نمیدادم الاغ مرکوب سواریم باشد ولى پیاده، بالاخره بهر مرکوبى رضایت می دهد».
+ترجمه: «جد من على علیه السلام وزیر و پسر عم مصطفى است و هنگام درگیرى جنگ اختر درخشان است. آیا نه او در [[جنگ بدر]] اول به دشمن تاخت و با شمشیر آبدار بهر سوى اطراف میدان مى پرید. او اول نمازگزار، اول موحد و بزرگتر کسى است که به زیارت حطیم و [[چاه زمزم|زمزم]] نائل شد. او قهرمان روز سایبان است که احمد بپاخاسته با صداى بلند فریاد برداشت: من تو را اى على نسبت بخود به منزله [[حضرت هارون علیه السلام|هارون]] نسبت به [[حضرت موسی علیه السلام|موسى]] نجیب و کلیم قرار دادم. درود خدا بر او تا خورشیدى در جهان درخشد و مادام که شترسواران به زیارت [[کعبه]] حضور یابند».
-==کلمات حکمت آمیز==
+همچنین می گوید: «بدانکه چون اندیشه ات نمی تواند همه کارها را زیر نظر گیرد آن را به کارهاى مهمتر بگیر».
-«بدانکه چون اندیشه ات نمیتواند همه کارها را زیر نظر گیرد آن را به کارهاى مهمتر بگیر». «و چون اموالت نمیتواند همه مردم را رفع نیاز کند آن را به حق داران اختصاص بده». «و از آنجا که نمیتوانى با همه مردم آمیزش کنى اهل فضل و دانش را برگزین». «و چون شبانه روزت با تمام کوشش کفایت همه کارهایت را نمیدهد، کارت را تقسیم کن». «هر چند وقتى که صرف کارهاى غیرمهم کنى بکارهاى مهم زیان زده اى». «هرچند اموالت را که در راه باطل مصرف میکنى، از مصرف آنها در راه حق خود را محروم کرده اى». «هر چند از مقام و شخصیت خود را با مردم کم مایه بگذرانى از فیض محضر اهل فضل و کمال محروم میگردى». «آنچه از روز و شب خود را در غیر نیاز بکارگیرى، از کارهاى مورد نیازت بازمانى». برادر این عباس، فضل بن حسن همان شاعرى است که در مصیبت جدش اباالفضل شهید [[کربلا]] گفته است:
+«و چون اموالت نمی تواند همه مردم را رفع نیاز کند آن را به حق داران اختصاص بده».
-{{بیت|أحق الناس أن یبکى علیه|فتى أبکى الحسین بکربلاء}}
+«و از آنجا که نمی توانى با همه مردم آمیزش کنى اهل فضل و دانش را برگزین».
-شاعر ما از نظر خردمندى و دوراندیشى نمونه اى از جد بزرگوارش بود. کلمات او نیز مانند حکم و امثال دهن به دهن میگشت. از جمله این کلام است که درباره مردى از خاندانش گفت: من نمى پسندم علم او بر عقلش فزون باشد چنانکه دوست نمیدارم زبانش بیش از علمش باشد.
+«و چون شبانه‌روزت با تمام کوشش کفایت همه کارهایت را نمی دهد، کارت را تقسیم کن».
-{{بیت|و جدی وزیر المصطفى و ابن عمه|علی شهاب الحرب فی کل ملحم}}
+«هر چند وقتى که صرف کارهاى غیر مهم کنى به کارهاى مهم زیان زده اى».
-{{بیت|ألیس ببدر کان أول قاحم|یطیر بحد السیف هام المقحم}}
-{{بیت|و أول من صلى و وحد ربه|و أفضل زوار الحطیم و زمزم}}
+«هرچند اموالت را که در راه باطل مصرف می کنى، از مصرف آنها در راه حق خود را محروم کرده اى».
-ترجمه: «جد من وزیر و پسر عم مصطفى است و پسر عمش على علیه السلام هنگام درگیرى جنگ اختر درخشان است. آیا نه او در [[جنگ بدر]] اول به دشمن تاخت و با شمشیر آبدار بهر سوى اطراف میدان مى پرید. او اول نمازگزار، اول موحد و بزرگتر کسى است که به زیارت حطیم و زمزم نائل شد. او قهرمان روز سایبان است که احمد بپاخاسته با صداى بلند فریاد برداشت: من تو را اى على نسبت بخود به منزله هرون نسبت به موسى نجیب و کلیم قرار دادم. درود خدا بر او تا خورشیدى در جهان درخشد و مادام که شترسواران به [[زیارت]] کعبه حضور یابند».
+«هر چند از مقام و شخصیت خود را با مردم کم مایه بگذرانى از فیض محضر اهل فضل و کمال محروم می گردى».
 ==منابع==
-* [http://www.tahoordanesh.com/page دايرةالمعارف طهور]، بازیابی: 11 مهرماه 1392.
+*گزیده‌ای جامع از الغدیر علامه امینی، ترجمه محمدحسین شفیعی شاهرودی، ص۲۴۱.
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
@@ سطر ۶۹: / سطر ۵۹: @@
 |رده=دارد
 }}
 [[رده:شعرای عرب]]
 [[رده:شعرای اهل البیت]]
 [[Category:اصحاب اهل البیت علیهم السلام]]

@@ سطر ۵۶: / سطر ۵۶: @@
 ==منابع==
 * [http://www.tahoordanesh.com/page دايرةالمعارف طهور]، بازیابی: 11 مهرماه 1392.
 [[رده: ادبیات عرب]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۲۳
سطر ۶۱:		سطر ۶۱:
	[[رده:شعرای اهل البیت]]		[[رده:شعرای اهل البیت]]
	[[Category:اصحاب اهل البیت علیهم السلام]]		[[Category:اصحاب اهل البیت علیهم السلام]]
		+	[[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
+{{متوسط}}
 ==شاعر را بشناسیم==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۰
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
-{{نیازمند ویرایش فنی}}
-== شاعر را بشناسیم ==
+==شاعر را بشناسیم==
-او، ابو اسماعیل محمد بن على بن عبد الله بن عباس بن عبید الله بن عباس بن الامام امیر المؤمنین على بن ابیطالب صلوات الله علیهم اجمعین، میباشد. شاعر ما یکى از شاخسارهاى درخت پر برکت خلافت و از مفاخر خاندان پیغمبر (ص) است. او در جامه هاى بلند بالاى افتخار و تجلیل بخود مى بالد و خود را مالامال از شرافت خاندان و بزرگوارى نسب مى بیند، او میان شخصیتى منزه و نسبى عالى میدرخشد. فضائل احمدى و مناقب علوى و شهامت عباسى و بسیارى از فضائل دیگر را که زبان از بیانش عاجز است، در وجود خویش بهم در آمیخته است. مرزبانى گوید: او شاعرى است که به پدرانش (رضوان الله علیهم) زیاد مى بالد در ایام متوکل و مدتى دراز پس از او میزیسته و از اشعار اوست:
 {{بیت|و إنی کریم من أکارم سادة |أکفهم تندى بجزل المواهب}}
 {{بیت|هم خیر من یحفى و أفضل ناعل|و ذروة هضب العرب من آل غالب}}
 {{بیت|هم المن و السلوى لدان بودهم|و کالسم فی حلق العدو المجانب}}
-ترجمه: «من بزرگى از بزرگان ساداتم، آنها که دست احسانشان بعطایاى فراوان مى بارد. آنها بهترین و برترین کسى هستند که با پاى برهنه یا با کفش راه پیموده و عالیترین سخاوتمندان از اولاد غالب (غالب بن فهر، جد پیامبر اکرم) میباشند. اینان براى دوستانشان چون من و سلوى و در کام دشمن بداندیش سم مهلکند». و هم از اشعار اوست:
 {{بیت|بعثت إلیهم ناظری بتحیة|فأبدت لی الإعراض بالنظر الشزر}}
 {{بیت|فلما رأیت النفس أوفت على الردى|فزعت إلى صبری فأسلمنی صبری}}
-ترجمه: «من با نگاه مهر آمیز او را (محبوبه) درود فرستادم ولى او با نگاهى خشم آلود بى مهرى آغاز کرد. دیدم که جانم بر لب پرتگاه است. ناچار به صبر و شکیبائى پناه بردم و همان صبر دواى درد من بود».
-اما اینکه ابو اسماعیل به پدرانش افتخار می کند، حق دارد، آخر شما بگوئید بدانم چه کسى را مى یابید بزرگان آل هاشم او را زاده باشند، و او شایسته آن نباشد که پاى بر عرش اعلى ساید؟ کدام شریفى است در سایه خاندان قمر بنى هاشم ابا الفضل باشد و او را نزیبد تا اوج فلک در برابر مجد و عظمتش سر تعظیم فرود آرد؟ اگر شاعر ما به خاندانش مى بالد، بجا است زیرا آنان در حقیقت ستارگان زمین، پرچم هاى هدایت و نمونه هاى شاخص ایمانند:
+ترجمه: «من با نگاه مهرآمیز او را (محبوبه) درود فرستادم ولى او با نگاهى خشم آلود بى مهرى آغاز کرد. دیدم که جانم بر لب پرتگاه است. ناچار به صبر و شکیبائى پناه بردم و همان صبر دواى درد من بود».
-من تلق منهم تلق کهلا أو فتى|علم الهدى بحر الندى المورودا ترجمه: «از اینان بهه ر کس بر خورد کنى از پیر و جوان او را علم هدایت، یا دریاى خیر و عطا خواهى یافت». این جد او ابا الفضل العباس ثانى است که خطیب درباره او چنین گوید: «دانشمندى شاعر و فصیح از شخصیتهاى بنى هاشم است که زبان و بیانش معروف می باشد تا جائی که غالب علویان ذوق شعر او را برتر از همه فرزندان ابو طالب می شناسند». وى از حاشیه نشینان مجلس هرون بود در یکى از اشعارش برادرى ابو طالب با عبد الله را که با هم برادر تنى بودند آورده گوید:
 {{بیت|إنا و إن رسول الله یجمعنا|أب و أم و جد غیر موصوم}}
 {{بیت|جاءت بنا ربة من بین أسرته|غراء من نسل عمران بن مخزوم}}
 {{بیت|حزنا بها دون من یسعى لیدرکها|قرابة من حواها غیر مسهوم}}
 {{بیت|رزقا من الله أعطانا فضیلته|و الناس من بین مرزوق و محروم}}
-ترجمه: «ما و رسول خدا را یک پدر، یک مادر و یک جد بى عیب متحد میسازد. کسى که ما را بخاندان پیمبر وارد ساخت بانوئى بود از نسل عمران بن مخزوم که در میان فامیلش می درخشید». او روزى به دربار مأمون آمد، حاجب نگاهى به او کرد و سرش را به زیر افکند عباس گفت: اگر اجازه دهند وارد می شویم، اگر عذرمان را بخواهند مى پذیریم اگر بگویند بازگرد باز می گردیم، اما یک نگاه پس آنگاه یک بى توجهى، چیزى است که با آن آشنا نیستم سپس این شعر را خواند:
-{{بیت|و ما عن رضى کان الحمار مطیتی *** و لکن من یمشی سیرضى بما رکب
+ترجمه: «ما و رسول خدا را یک پدر، یک مادر و یک جد بى عیب متحد میسازد. کسى که ما را بخاندان پیمبر وارد ساخت بانوئى بود از نسل عمران بن مخزوم که در میان فامیلش می درخشید». او روزى به دربار مأمون آمد، حاجب نگاهى به او کرد و سرش را به زیر افکند عباس گفت: اگر اجازه دهند وارد می شویم، اگر عذرمان را بخواهند مى پذیریم اگر بگویند بازگرد بازمی گردیم، اما یک نگاه پس آنگاه یک بى توجهى، چیزى است که با آن آشنا نیستم سپس این شعر را خواند:
-ترجمه: «من رضا نمیدادم الاغ مرکوب سواریم باشد ولى پیاده، بالاخره بهر مرکوبى رضایت می دهد.»
-== کلمات حکمت آمیز ==
+{{بیت|و ما عن رضى کان الحمار مطیتی|ولکن من یمشی سیرضى بما رکب}}
-«بدانکه چون اندیشه ات نمیتواند همه کارها را زیر نظر گیرد آنرا به کارهاى مهم تر بگیر». «و چون اموالت نمیتواند همه مردم را رفع نیاز کند آنرا به حق داران اختصاص بده». «و از آنجا که نمیتوانى با همه مردم آمیزش کنى اهل فضل و دانش را برگزین». «و چون شبانه روزت با تمام کوشش کفایت همه کارهایت را نمیدهد، کارت را تقسیم کن». «هرچند وقتى که صرف کارهاى غیر مهم کنى بکارهاى مهم زیان زده اى». «هرچند اموالت را که در راه باطل مصرف میکنى، از مصرف آنها در راه حق خود را محروم کرده اى». «هرچند از مقام و شخصیت خود را با مردم کم مایه بگذرانى از فیض محضر اهل فضل و کمال محروم میگردى». «آنچه از روز و شب خود را در غیر نیاز بکار گیرى، از کارهاى مورد نیازت بازمانى.». برادر این عباس، فضل بن حسن همان شاعرى است که در مصیبت جدش ابا الفضل شهید کربلا (ع) گفته است:
 {{بیت|أحق الناس أن یبکى علیه|فتى أبکى الحسین بکربلاء}}
 {{بیت|أخوه و ابن والده علی|أبو الفضل المضرج بالدماء}}
 {{بیت|و من واساه لا یثنیه شی ء|و جاد له على عطش بماء}}
-شاعر ما از نظر خردمندى و دور اندیشى نمونه اى از جد بزرگوارش بود. کلمات او نیز مانند حکم و امثال دهن به دهن میگشت. از جمله این کلام است که درباره مردى از خاندانش گفت: من نمى پسندم علم او بر عقلش فزون باشد چنانکه دوست نمیدارم زبانش بیش از علمش باشد.
 {{بیت|و جدی وزیر المصطفى و ابن عمه|علی شهاب الحرب فی کل ملحم}}
 {{بیت|ألیس ببدر کان أول قاحم|یطیر بحد السیف هام المقحم}}
@@ سطر ۳۱: / سطر ۵۱: @@
 {{بیت|جعلتک منی یا علی بمنزل|کهارون من موسى النجیب المکلم}}
 {{بیت|فصلى علیه الله ما ذر شارق|و أوفت حجور البیت أرکب محرم}}
-ترجمه: «جد من وزیر و پسر عم مصطفى است و پسر عمش على (ع) هنگام درگیرى جنگ اختر درخشان است. آیا نه او در جنگ بدر اول به دشمن تاخت و با شمشیر آبدار بهر سوى اطراف میدان مى پرید. او اول نمازگزار، اول موحد و بزرگتر کسى است که به زیارت حطیم و زمزم نائل شد. او قهرمان روز سایبان است که احمد بپاخاسته با صداى بلند فریاد برداشت: من تو را اى على نسبت بخود به منزله هرون نسبت به موساى نجیب و کلیم قرار دادم. درود خدا بر او تا خورشیدى در جهان درخشد و مادام که شتر سواران به زیارت کعبه حضور یابند».
-== منابع ==
+ترجمه: «جد من وزیر و پسر عم مصطفى است و پسر عمش على علیه السلام هنگام درگیرى جنگ اختر درخشان است. آیا نه او در [[جنگ بدر]] اول به دشمن تاخت و با شمشیر آبدار بهر سوى اطراف میدان مى پرید. او اول نمازگزار، اول موحد و بزرگتر کسى است که به زیارت حطیم و زمزم نائل شد. او قهرمان روز سایبان است که احمد بپاخاسته با صداى بلند فریاد برداشت: من تو را اى على نسبت بخود به منزله هرون نسبت به موسى نجیب و کلیم قرار دادم. درود خدا بر او تا خورشیدى در جهان درخشد و مادام که شترسواران به [[زیارت]] کعبه حضور یابند».
-*[http://www.tahoordanesh.com/page دايرةالمعارف طهور]، بازیابی: 11مهرماه 1392
 [[رده: ادبیات عرب]]
 [[رده:شعرای عرب]]
 [[رده:شعرای اهل البیت]]
 [[Category:اصحاب اهل البیت علیهم السلام]]