ابوزمعه اسدی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۰۴

2026-05-10T18:04:59Z

Zamani در ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۳۶

2023-07-25T06:36:55Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ ابوزَمعه اسدی را به ابوزمعه اسدی منتقل کرد

2023-07-24T12:11:41Z

مهدی موسوی صفحهٔ ابوزَمعه اسدی را به ابوزمعه اسدی منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۰

2023-07-24T12:10:38Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۵۰

2020-01-12T06:50:37Z

سید مهدی خدایی: پروژه5: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-08-27T16:03:41Z

پروژه5: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

سید مهدی خدایی در ‏۲۰ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۲۵

2015-12-20T10:25:18Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۴۸

2013-01-15T06:48:06Z

Saeed zamani: تصحیح رده

2012-12-11T11:29:10Z

تصحیح رده

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|دائرة المعارف قرآن کریم}} اسود بن ‌مطلب (عبدالمطّلب)م...' ایجاد کرد

2012-11-01T05:30:35Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|دائرة المعارف قرآن کریم}} اسود بن ‌مطلب (عبدالمطّلب)<ref>م...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}

اسود بن ‌مطلب (عبدالمطّلب)<ref>مروج الذهب، ج‌ 2، ص‌ 295.</ref> بن ‌اسد بن ‌عبدالعزّى<ref>سيره ابن ‌هشام، ج‌ 1، ص‌ 362.</ref> از تيره بنى‌اسد<ref>الكافى، ج‌ 4، ص‌ 218؛ [[بحارالانوار]]، ج‌ 15، ص‌ 338.</ref> از مشركان [[مكه]].

وى از بزرگان قريش<ref>مروج الذهب، ج‌ 2، ص‌ 295.</ref> و از كسانى است كه در واقعه نصب حجرالاسود، يكى از چهارگوشه رداى محمد امين را گرفت تا سنگِ نهاده در آن را بر جاى خود بگذارند.<ref>يعقوبى، ج‌ 2، ص‌ 19 و 20.</ref> از هم‌نشينى و مصاحبت هميشگى او با سران كهنسال مشرك مكه چون وليد بن مغيره، عاص‌ بن وائل و اسود بن ‌عبديغوث كه در بيشتر قضاياى صدر اسلام با هم هستند،<ref> قمى، ج 1، ص 409؛ التبيان، ج 10، ص 42.</ref> مى‌توان حدس زد كه ساليانى پيش از عام‌الفيل زاده شده است.

وضعيت ابوزمعه پس از بعثت نيز چندان روشن نيست. تاريخ از دشمنى عميق او با پيامبر صلى الله عليه و آله و اسلام حكايت دارد،<ref> عياشى، ج‌ 2، ص‌ 252.</ref> نمونه‌اى از آن ريشخند بر پيامبر در [[نماز]] بود<ref>روح المعانى، مج 8‌، ج‌ 14، ص‌ 127.</ref> كه نفرين حضرت را در پى داشت.<ref>سيره ابن هشام، ج‌ 2، ص‌ 409.</ref>

مورخان، علتِ نابينايى<ref> جامع‌البيان، مج‌ 8‌، ج‌ 14، ص‌ 95.</ref> و مرگ فجيع او را (افراط در نوشيدن و تركيدن) ناشى از نفرين پيامبر مى‌دانند.<ref>الخصال، ج 1، ص‌ 280.</ref> ابوزمعه براى بازدارى پيامبر از ابلاغ رسالت، نقشى فعال داشته است<ref>تاريخ طبرى، ج 1، ص 543.</ref> و هنگام تقاضاى سران مشرك از حضرت براى مصالحه و پرستش خدايان يكديگر، او نيز در بينشان بود.<ref> سيره ابن هشام، ج‌ 1، ص‌ 362.</ref>

در پى بهانه‌جويى‌هاى مشركان براى جلوگيرى از هدايتگرى پيامبر، ابوزمعه از كسانى بود كه مى‌خواستند براى اثبات صدق گفته‌هاى خويش، ماه را دو نيم كند تا بدو ايمان آورند؛ گرچه با ظهور معجزه همچنان بر شرك خويش استوار ماندند.<ref>البداية والنهايه، ج‌ 3، ص‌ 96؛ الدرّالمنثور، ج‌ 7، ص‌ 671 و 672‌.</ref>

ابوزمعه در توطئه دارالندوه كه براى قتل پيامبر تصميم گرفته شد نيز حضور داشت.<ref>تاريخ طبرى، ج‌ 1، ص‌ 566‌.</ref> از زندگى وى پس از هجرت پيامبر فقط از مشورت صفوان ‌بن اميه با او در ارسال كاروان تجارى از بيراهه به شام<ref>المغازى، ج‌ 1، ص‌ 197 و 198.</ref> و نيز پافشارى‌اش بر گريستن ابوزمعه در عزاى سه فرزندش زمعه، عقيل و حارث كه در بدر كشته ‌شدند، آگاهى داريم.<ref> تاريخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 41.</ref>

درباره زمان مرگ ابوزمعه در جامع‌البيان<ref>جامع‌البيان، مج‌ 8‌، ج‌ 14، ص‌ 96.</ref> آمده كه همه مسخره‌كنندگان پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از بدر از بين رفتند كه او را نيز شامل مى‌شود ولى صدوق مرگ وى را پس از بدر ذكر مى‌كند<ref> الخصال، ج‌ 1، ص‌ 280.</ref> كه با ديگر داده‌هاى تاريخ سازگارتر است.<ref>المغازى، ج ‌1، ص‌ 122 و 123؛ تاريخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 41.</ref>

'''ابوزمعه در شأن نزول:'''

مفسران در ذيل چند آيه از ابوزمعه نام برده‌اند:

# ابن ‌عباس مقصود از انسان در آيات «والعَصرِ × إنّ الإنسنَ لَفِى خُسر» ([[سوره عصر]]/103، 1‌ و 2) را گروهى از مشركان از جمله اسود بن ‌عبدالمطلب دانسته ‌است.<ref>قرطبى، ج‌ 2، ص‌ 123.</ref>
# برخى معتقدند: [[سوره كافرون]] آنگاه نازل شد كه گروهى از سران مشرك [[مكه]] از جمله ابوزمعه، هنگام طواف پيامبر به او نزديك شده از او خواستند تا خدايان يكديگر را بپرستند:<ref>سيره ابن ‌هشام، ج‌ 1، ص‌ 362؛ التبيان، ج‌ 10، ص‌ 420.</ref> «قل يأيُّها الكفِرونَ × لاأعبُدُ ما تَعبدونَ × وَلا أنتم عبِدونَ ما أعبُدُ × وَلا أنا عابِدٌ ما عَبَدتُّم × وَلا أنتم عبدونَ ما أعبُدُ × لَكُم دينُكم وَلِىَ دينِ». ([[سوره كافرون]]/ 109، 1‌6)
# ابن ‌كثير و سيوطى در ذيل ‌آيات 1 و 2 [[سوره قمر]]/54 «اقتَربَتِ السّاعَةُ وَانشَقَّ القَمرُ × وَ إن يَرَوا ءَايةً‌ يُعرِضوا و يقولوا سِحرٌ مُستَمِرٌّ؛ قيامت نزديك و ماه دو پاره شد و اگر معجزه‌اى ببينند، روى برتابند و گويند جادويى دنباله‌دار است». نقل كرده‌اند كه مشركان از جمله ابوزمعه از پيامبر صلى الله عليه و آله خواستندكه ماه را بشكافد؛ سپس به وى تهمت ساحرى زدند.<ref> البداية والنهايه، ج‌ 3، ص‌ 96؛ الدّرالمنثور، ج‌ 7، ص‌ 671 و 672‌.</ref>
# «وانطَلَق المَلأُ مِنهم أنِ امشُوا وَاصبِروا على ءَالهَتِكم إنّ هذا لَشىءٌ يُرادُ × ما سَمِعنا بِهذا فِى‌المِلّةِ الأخِرةِ إن هذا إلاّ اختِلقٌ؛ و بزرگان آنان به راه خود رفتند (و گفتند) كه برويد و بر (عبادت) خدايان خود شكيبايى پيشه كنيد؛ چرا كه اين امر مطلوب است. ما چنين چيزى در آيين اخير نشنيده‌ايم. اين (ادعا) جز دروغ‌بافى نيست».([[سوره ص]]/38، 6‌ و 7) جامع‌البيان در ذيل آيات پيشين نقل مى‌كند كه ابوزمعه و ديگر مشركان نزد ابوطالب از پيامبر شكايت كردند و از وى خواستند حضرت را از انكار خدايانشان باز دارد؛ اما پيامبر همچنان بر شعار لا اله الا الله اصرار ورزيد. آنان با شگفتى و خشم گفتند: «به ‌خدا سوگند! تو و خدايت را كه به چنين چيزى فرمان داده، ناسزا خواهيم گفت».<ref>جامع‌البيان، مج‌ 12، ج‌ 23، ص‌ 152.</ref>
# سيوطى در ذيل آيه 7 و 8 [[سوره فرقان]]/ 25 «و ‌قالوا مالِ هذا الرَّسولِ يأكلُ الطَّعامَ وَ يَمشى فِى الأسواقِ لَولا أُنزِلَ إلَيهِ مَلَكٌ فَيَكونَ مَعه نَذِيراً...؛ و گفتند: اين پيامبر را چه شده كه غذا مى‌خورد و در بازارها راه مى‌رود؟ چرا فرشته‌اى با او فرستاده نشده كه همراه او هشداردهنده باشد؟) آورده است كه وقتى مشركان از جمله ابوزمعه با پيامبر گفتگو كردند تا شايد با پيشنهادهاى تطميعى خويش او را باز دارند اما موفق نشدند، خواستند از خدايش بخواهد كه فرشته‌اى بفرستد تا او را تصديق كند و در بهشت، قصرهايى از طلا و نقره برايش بسازد تا مانند ديگران در بازار به دنبال معاش نباشد.<ref>الدرالمنثور، ج‌ 6‌، ص‌ 236 و 237.</ref>
# طبرى و طبرسى در ذيل آيات 90 تا 93 [[سوره اسراء]]/17 آورده‌اند كه مشركان از جمله ابوزمعه انجام دادن كارهاى نامعقولى را از پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خواستند:<ref>جامع‌البيان، مج 9، ج 15، ص 205 و 206؛ مجمع‌البيان، ج‌ 6‌، ص‌ 678‌.</ref> «و ‌قالوا لَن نُؤمِنَ لَكَ حتّى تَفجُرَ لنا مِن الأرضِ يَنبوعاً × أو تَكونَ لَك جَنّةٌ مِن نَخيل و عِنَب فتُفَجِّر الأنهرَ خِللَها تَفجيراً × أو تُسقِط السَّماءَ كَما زَعَمتَ عَلينا كِسَفاً أو تَأتِى بِاللّهِ و المَلئِكةِ قَبيلاً × أو يَكونَ لَك بيتٌ مِن زُخرُف أو تَرقى فى السَّماءِ ولن‌ نُؤمِنَ لِرُقيِّكَ حتّى تُنَزِّلَ عَلينا كِتباً نَقرؤه قُل سُبحانَ ربّى هَل كُنتُ إلاّ بَشراً رَسولاً؛ و گفتند هرگز به تو ايمان نمى‌آوريم، مگر آن‌كه براى ما از زمين چشمه‌اى بجوشانى يا باغى از خرما و انگور داشته‌باشى و لابه‌لاى (درختان) آن جويباران جارى سازى يا پاره‌هاى آسمان را چنان‌كه گمان دارى، بر (سر) ما بيندازى يا خدا و فرشتگان را نزد ما آورى يا تو را خانه‌اى از زر و زيور باشد يا به آسمان برشوى و ‌بالا رفتنت را باور نخواهيم كرد، مگر نوشته‌اى براى ما فرودآورى كه بخوانيمش. بگو پروردگارم پاك و منزه است. آيا من جز بشرى پيام آورم؟».
# قمى در ذيل آيات 94 و 95 [[سوره حجر]]/15 «فاصدَع بِما تُؤمَر و أعرِض عَن المُشرِكينَ × إنّا كَفَينك المُستَهزِءينَ؛ آن‌چه را فرمان يافته‌اى آشكار كن و از مشركان روى بگردان؛ ما (شرّ) ريشخندكنندگان را از تو باز مى‌داريم»، ابوزمعه را يكى از استهزاكنندگان مى‌شمارد كه خداوند شر آنان را از پيامبرش بازداشت.<ref>قمى، ج‌ 1، ص‌ 409؛ جامع‌البيان، مج‌ 8‌، ج‌ 14، ص‌ 95.</ref>

==پانویس==
<references/>

==منابع==
سيد عليرضا واسعى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 676-678.

[[رده: دشمنان پیامبر]]
[[رده: ابوزمعه اسدی در شان نزول آیات قرآن]]

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 مفسران در ذیل آیاتی از [[قرآن کریم]]، از ابوزمعه نام برده‌اند:
-*[[عبدالله بن عباس|ابن ‌عباس]] مقصود از «انسان» در آیات {{متن قرآن|«والعَصرِ * إنّ الإنسنَ لَفِى خُسر»}} ([[سوره عصر]]، ۱‌-۲) را گروهى از مشرکان از جمله ابوزمعه اسود بن ‌عبدالمطلب دانسته ‌است.<ref>قرطبى، ج‌ ۲، ص‌ ۱۲۳.</ref>
+*[[عبدالله بن عباس|ابن ‌عباس]] مقصود از «انسان» در آیات {{متن قرآن|«{{آیه|103|1}} 💠<ref>[[آیه 1 سوره عصر|سوره عصر، آیه ۱.]]</ref> {{آیه|103|2}}<ref>[[آیه 2 سوره عصر|همان، آیه ۲.]]</ref>»}} را گروهى از مشرکان از جمله ابوزمعه اسود بن ‌عبدالمطلب دانسته ‌است.<ref>قرطبى، ج‌ ۲، ص‌ ۱۲۳.</ref>
-*برخى معتقدند: [[سوره کافرون]] آنگاه نازل شد که گروهى از سران مشرک [[مکه]] از جمله ابوزمعه، هنگام [[طواف]] پیامبر به او نزدیک شده از او خواستند تا خدایان یکدیگر را بپرستند:<ref>سیره ابن ‌هشام، ج‌ ۱، ص‌ ۳۶۲؛ التبیان، ج‌ ۱۰، ص‌ ۴۲۰.</ref> {{متن قرآن|«قل یأایها الکفِرونَ * لاأعبُدُ ما تَعبدونَ * وَلا أنتم عابِدونَ ما أعبُدُ * وَلا أنا عابِدٌ ما عَبَدتُّم * وَلا أنتم عابدونَ ما أعبُدُ * لَکم دینُکم وَلِىَ دینِ»}} ([[سوره کافرون]]، ۱‌۶).
+*برخى معتقدند: [[سوره کافرون]] آنگاه نازل شد که گروهى از سران مشرک [[مکه]] از جمله ابوزمعه، هنگام [[طواف]] پیامبر به او نزدیک شده از او خواستند تا خدایان یکدیگر را بپرستند.<ref>سیره ابن ‌هشام، ج‌ ۱، ص‌ ۳۶۲؛ التبیان، ج‌ ۱۰، ص‌ ۴۲۰.</ref>
-*ابن ‌کثیر و [[سیوطى]] در ذیل ‌آیات ۱ و ۲ [[سوره قمر]] {{متن قرآن|«اقتَربَتِ السّاعَةُ وَانشَقَّ القَمرُ * وَ إن یرَوا ءَایةً‌ یعرِضوا و یقولوا سِحرٌ مُستَمِرٌّ»}}؛ (قیامت نزدیک و ماه دو پاره شد و اگر معجزه‌اى ببینند، روى برتابند و گویند جادویى دنباله‌دار است) نقل کرده‌اند که مشرکان از جمله ابوزمعه از [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلى الله علیه وآله خواستندکه ماه را بشکافد؛ سپس به وى [[تهمت]] ساحرى زدند.<ref> البدایة والنهایه، ج‌ ۳، ص‌ ۹۶؛ الدّرالمنثور، ج‌ ۷، ص‌ ۶۷۱ و ۶۷۲‌.</ref>
+*ابن ‌کثیر و [[سیوطى]] در ذیل ‌آیات «{{متن قرآن|{{آیه|54|1}} 💠<ref>[[آیه 1 سوره قمر|سوره قمر، آیه ۱.]]</ref> {{آیه|54|2}}<ref>[[آیه 2 سوره قمر|همان، آیه ۲.]]</ref>}}؛ قیامت نزدیک و ماه دو پاره شد و اگر معجزه‌اى ببینند، روى برتابند و گویند جادویى دنباله‌دار است». نقل کرده‌اند که مشرکان از جمله ابوزمعه از [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلى الله علیه وآله خواستندکه ماه را بشکافد؛ سپس به وى [[تهمت]] ساحرى زدند.<ref> البدایة والنهایه، ج‌ ۳، ص‌ ۹۶؛ الدّرالمنثور، ج‌ ۷، ص‌ ۶۷۱ و ۶۷۲‌.</ref>
-*{{متن قرآن|«وانطَلَق المَلأُ مِنهم أنِ امشُوا وَاصبِروا على ءَالهَتِکم إنّ هذا لَشىءٌ یرادُ * ما سَمِعنا بِهذا فِى‌المِلّةِ الأخِرةِ إن هذا إلاّ اختِلاقٌ»}}؛ و بزرگان آنان به راه خود رفتند (و گفتند) که بروید و بر (عبادت) خدایان خود شکیبایى پیشه کنید؛ چرا که این امر مطلوب است. ما چنین چیزى در آیین اخیر نشنیده‌ایم. این (ادعا) جز دروغ‌بافى نیست.([[سوره ص]]، ۶‌-۷) تفسیر [[تفسیر طبری (کتاب)|جامع‌البیان]] در ذیل آیات پیشین نقل مى‌کند که ابوزمعه و دیگر مشرکان نزد [[ابوطالب علیه السلام|ابوطالب]] از پیامبر شکایت کردند و از وى خواستند حضرت را از انکار خدایانشان باز دارد؛ اما پیامبر همچنان بر شعار لا اله الا الله اصرار ورزید. آنان با شگفتى و خشم گفتند: «به ‌خدا سوگند! تو و خدایت را که به چنین چیزى فرمان داده، ناسزا خواهیم گفت».<ref>جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۳، ص‌ ۱۵۲.</ref>
+*«{{متن قرآن|{{آیه|38|6}} 💠<ref>[[آیه 6 سوره ص|سوره صاد، آیه ۶‌.]]</ref> {{آیه|38|7}}<ref>[[آیه 7 سوره ص|همان، آیه ۷.]]</ref>}}؛ و بزرگان آنان به راه خود رفتند (و گفتند) که بروید و بر (عبادت) خدایان خود شکیبایى پیشه کنید؛ چرا که این امر مطلوب است. ما چنین چیزى در آیین اخیر نشنیده‌ایم. این (ادعا) جز دروغ‌بافى نیست». تفسیر [[تفسیر طبری (کتاب)|جامع‌البیان]] در ذیل آیات پیشین نقل مى‌کند که ابوزمعه و دیگر مشرکان نزد [[ابوطالب علیه السلام|ابوطالب]] از پیامبر شکایت کردند و از وى خواستند حضرت را از انکار خدایانشان باز دارد؛ اما پیامبر همچنان بر شعار '''لا اله الا الله''' اصرار ورزید. آنان با شگفتى و خشم گفتند: ''"به ‌خدا سوگند! تو و خدایت را که به چنین چیزى فرمان داده، ناسزا خواهیم گفت"''.<ref>جامع‌البیان، مج‌ ۱۲، ج‌ ۲۳، ص‌ ۱۵۲.</ref>
-*سیوطى در ذیل آیات ۷ و ۸ [[سوره فرقان]] {{متن قرآن|«و ‌قالوا مالِ هذا الرَّسولِ یأکلُ الطَّعامَ وَ یمشى فِى الأسواقِ لَولا أُنزِلَ إلَیهِ مَلَک فَیکونَ مَعه نَذِیراً * أَوْ یلْقَىٰ إِلَیهِ کنْزٌ أَوْ تَکونُ لَهُ جَنَّةٌ یأْکلُ مِنْهَا...»}}؛ (و گفتند: این پیامبر را چه شده که غذا مى‌خورد و در بازارها راه مى‌رود؟ چرا فرشته‌اى با او فرستاده نشده که همراه او هشداردهنده باشد؟...) آورده است که وقتى مشرکان از جمله ابوزمعه با پیامبر گفتگو کردند تا شاید با پیشنهادهاى تطمیعى خویش او را باز دارند اما موفق نشدند، خواستند از خدایش بخواهد که فرشته‌اى بفرستد تا او را تصدیق کند و در [[بهشت]]، قصرهایى از طلا و نقره برایش بسازد تا مانند دیگران در بازار به دنبال معاش نباشد.<ref>الدرالمنثور، ج‌ ۶‌، ص‌ ۲۳۶ و ۲۳۷.</ref>
+*سیوطى در ذیل آیات [[سوره فرقان]]، «{{متن قرآن|{{آیه|25|7}} 💠<ref>[[آیه 7 سوره فرقان|سوره فرقان، آیه ۷.]]</ref> {{آیه|25|8}}<ref>[[آیه 8 سوره فرقان|همان، آیه ۸.]]</ref>}}؛ و گفتند: این پیامبر را چه شده که غذا مى‌خورد و در بازارها راه مى‌رود؟ چرا فرشته‌اى با او فرستاده نشده که همراه او هشداردهنده باشد؟»؛  آورده است که وقتى مشرکان از جمله ابوزمعه با پیامبر گفتگو کردند تا شاید با پیشنهادهاى تطمیعى خویش او را باز دارند اما موفق نشدند، خواستند از خدایش بخواهد که فرشته‌اى بفرستد تا او را تصدیق کند و در [[بهشت]]، قصرهایى از طلا و نقره برایش بسازد تا مانند دیگران در بازار به دنبال معاش نباشد.<ref>الدرالمنثور، ج‌ ۶‌، ص‌ ۲۳۶ و ۲۳۷.</ref>
-*[[محمد بن جریر طبری|طبرى]] و [[طبرسى]] در ذیل آیات ۹۰ تا ۹۳ [[سوره اسراء]] آورده‌اند که مشرکان از جمله ابوزمعه انجام دادن کارهاى نامعقولى را از پیامبر صلى الله علیه و آله مى‌خواستند:<ref>جامع‌البیان، مج ۹، ج ۱۵، ص ۲۰۵ و ۲۰۶؛ مجمع‌البیان، ج‌ ۶‌، ص‌ ۶۷۸‌.</ref> {{متن قرآن|«و ‌قالوا لَن نُؤمِنَ لَک حتّى تَفجُرَ لنا مِن الأرضِ ینبوعاً * أو تَکونَ لَک جَنّةٌ مِن نَخیل و عِنَب فتُفَجِّر الأنهارَ خِلالَها تَفجیراً * أو تُسقِط السَّماءَ کما زَعَمتَ عَلینا کسَفاً أو تَأتِى بِاللّهِ و المَلائِکةِ قَبیلاً * أو یکونَ لَک بیتٌ مِن زُخرُف أو تَرقى فى السَّماءِ ولن‌ نُؤمِنَ لِرُقیک حتّى تُنَزِّلَ عَلینا کتاباً نَقرؤه قُل سُبحانَ ربّى هَل کنتُ إلاّ بَشراً رَسولاً»}}؛ و گفتند هرگز به تو ایمان نمى‌آوریم، مگر آن‌که براى ما از زمین چشمه‌اى بجوشانى یا باغى از خرما و انگور داشته‌باشى و لابه‌لاى آن جویباران جارى سازى یا پاره‌هاى آسمان را چنان‌که گمان دارى، بر ما بیندازى یا خدا و فرشتگان را نزد ما آورى یا تو را خانه‌اى از زر و زیور باشد یا به آسمان برشوى و ‌بالا رفتنت را باور نخواهیم کرد، مگر نوشته‌اى براى ما فرودآورى که بخوانیمش. بگو پروردگارم پاک و منزه است. آیا من جز بشرى پیام آورم؟
+*[[محمد بن جریر طبری|طبرى]] و [[طبرسى]] در ذیل آیات [[سوره اسراء]] آورده‌اند که مشرکان از جمله ابوزمعه انجام دادن کارهاى نامعقولى را از پیامبر صلى الله علیه و آله مى‌خواستند:<ref>جامع‌البیان، مج ۹، ج ۱۵، ص ۲۰۵ و ۲۰۶؛ مجمع‌البیان، ج‌ ۶‌، ص‌ ۶۷۸‌.</ref> «{{متن قرآن|{{آیه|17|90}} 💠<ref>[[آیه 90 سوره اسراء|سوره اسراء، آیه ۹۰.]]</ref> {{آیه|17|91}} 💠<ref>[[آیه 91 سوره اسراء|همان، آیه ۹۱.]]</ref> {{آیه|17|92}} 💠<ref>[[آیه 92 سوره اسراء|همان، آیه ۹۲.]]</ref> {{آیه|17|93}} 💠<ref>[[آیه 93 سوره اسراء|همان، آیه ۹۳.]]</ref>}}؛ و گفتند هرگز به تو ایمان نمى‌آوریم، مگر آن‌که براى ما از زمین چشمه‌اى بجوشانى یا باغى از خرما و انگور داشته‌باشى و لابه‌لاى آن جویباران جارى سازى یا پاره‌هاى آسمان را چنان‌که گمان دارى، بر ما بیندازى یا خدا و فرشتگان را نزد ما آورى یا تو را خانه‌اى از زر و زیور باشد یا به آسمان برشوى و ‌بالا رفتنت را باور نخواهیم کرد، مگر نوشته‌اى براى ما فرودآورى که بخوانیمش. بگو پروردگارم پاک و منزه است. آیا من جز بشرى پیام آورم؟».
-*[[علی بن ابراهیم قمی|علی بن ابراهیم قمى]] در ذیل آیات ۹۴ و ۹۵ [[سوره حجر]] {{متن قرآن|«فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکینَ * إِنَّا کفَینَاک الْمُسْتَهْزِئِینَ»}}؛ (آن‌چه را فرمان یافته‌اى آشکار کن و از مشرکان روى بگردان؛ ما (شرّ) ریشخندکنندگان را از تو باز مى‌داریم)، ابوزمعه را یکى از استهزاکنندگان مى‌شمارد که خداوند شر آنان را از پیامبرش بازداشت.<ref>تفسیر قمى، ج‌ ۱، ص‌ ۴۰۹؛ جامع‌البیان، مج‌ ۸‌، ج‌ ۱۴، ص‌ ۹۵.</ref>
+*[[علی بن ابراهیم قمی|علی بن ابراهیم قمى]] در ذیل آیات [[سوره حجر]] «{{متن قرآن|{{آیه|15|94}} 💠<ref>[[آیه 94 سوره حجر|سوره حجر، آیه ۹۴.]]</ref> {{آیه|15|95}}<ref>[[آیه 95 سوره حجر|همان، آیه ۹۵.]]</ref>}}؛ آن‌چه را فرمان یافته‌اى آشکار کن و از مشرکان روى بگردان؛ ما (شرّ) ریشخندکنندگان را از تو باز مى‌داریم»؛ ابوزمعه را یکى از استهزاکنندگان مى‌شمارد که خداوند شر آنان را از پیامبرش بازداشت.<ref>تفسیر قمى، ج‌ ۱، ص‌ ۴۰۹؛ جامع‌البیان، مج‌ ۸‌، ج‌ ۱۴، ص‌ ۹۵.</ref>
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
 {{خوب}}
-'''«ابوزمعه اسود بن ‌مطلب»''' از مشرکان [[مکه]] و از دشمنان سرسخت [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلى الله علیه وآله و مخالفین دین [[اسلام]] بود. در [[شأن نزول]] برخی آیات [[قرآن کریم]]، نام ابوزمعه به عنوان یکی از مسخره‌کنندگان پیامبر اکرم و انکارکنندگان [[نبوت]] ایشان، ذکر شده است.
+'''«ابوزَمعه اسود بن ‌مطلب»''' از مشرکان [[مکه]] و از دشمنان سرسخت [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلى الله علیه وآله و مخالفین دین [[اسلام]] بود. در [[شأن نزول]] برخی آیات [[قرآن کریم]]، نام ابوزمعه به عنوان یکی از مسخره‌کنندگان پیامبر اکرم و انکارکنندگان [[نبوت]] ایشان، ذکر شده است.
 == زندگی‌نامه ==

@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 # سيوطى در ذيل آيه 7 و 8 [[سوره فرقان]]/ 25 {{متن قرآن|«و ‌قالوا مالِ هذا الرَّسولِ يأكلُ الطَّعامَ وَ يَمشى فِى الأسواقِ لَولا أُنزِلَ إلَيهِ مَلَكٌ فَيَكونَ مَعه نَذِيراً...»}}؛ و گفتند: اين پيامبر را چه شده كه غذا مى‌خورد و در بازارها راه مى‌رود؟ چرا فرشته‌اى با او فرستاده نشده كه همراه او هشداردهنده باشد؟) آورده است كه وقتى مشركان از جمله ابوزمعه با پيامبر گفتگو كردند تا شايد با پيشنهادهاى تطميعى خويش او را باز دارند اما موفق نشدند، خواستند از خدايش بخواهد كه فرشته‌اى بفرستد تا او را تصديق كند و در بهشت، قصرهايى از طلا و نقره برايش بسازد تا مانند ديگران در بازار به دنبال معاش نباشد.<ref>الدرالمنثور، ج‌ 6‌، ص‌ 236 و 237.</ref>
 # طبرى و طبرسى در ذيل آيات 90 تا 93 [[سوره اسراء]]/17 آورده‌اند كه مشركان از جمله ابوزمعه انجام دادن كارهاى نامعقولى را از پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خواستند:<ref>جامع‌البيان، مج 9، ج 15، ص 205 و 206؛ مجمع‌البيان، ج‌ 6‌، ص‌ 678‌.</ref> {{متن قرآن|«و ‌قالوا لَن نُؤمِنَ لَكَ حتّى تَفجُرَ لنا مِن الأرضِ يَنبوعاً × أو تَكونَ لَك جَنّةٌ مِن نَخيل و عِنَب فتُفَجِّر الأنهرَ خِللَها تَفجيراً × أو تُسقِط السَّماءَ كَما زَعَمتَ عَلينا كِسَفاً أو تَأتِى بِاللّهِ و المَلئِكةِ قَبيلاً × أو يَكونَ لَك بيتٌ مِن زُخرُف أو تَرقى فى السَّماءِ ولن‌ نُؤمِنَ لِرُقيِّكَ حتّى تُنَزِّلَ عَلينا كِتباً نَقرؤه قُل سُبحانَ ربّى هَل كُنتُ إلاّ بَشراً رَسولاً»}}؛ و گفتند هرگز به تو ايمان نمى‌آوريم، مگر آن‌كه براى ما از زمين چشمه‌اى بجوشانى يا باغى از خرما و انگور داشته‌باشى و لابه‌لاى (درختان) آن جويباران جارى سازى يا پاره‌هاى آسمان را چنان‌كه گمان دارى، بر (سر) ما بيندازى يا خدا و فرشتگان را نزد ما آورى يا تو را خانه‌اى از زر و زيور باشد يا به آسمان برشوى و ‌بالا رفتنت را باور نخواهيم كرد، مگر نوشته‌اى براى ما فرودآورى كه بخوانيمش. بگو پروردگارم پاك و منزه است. آيا من جز بشرى پيام آورم؟
-# قمى در ذيل آيات 94 و 95 [[سوره حجر]]/15 {{متن قرآن|«فاصدَع بِما تُؤمَر و أعرِض عَن المُشرِكينَ × إنّا كَفَينك المُستَهزِءينَ»}}؛ آن‌چه را فرمان يافته‌اى آشكار كن و از مشركان روى بگردان؛ ما (شرّ) ريشخندكنندگان را از تو باز مى‌داريم. ابوزمعه را يكى از استهزاكنندگان مى‌شمارد كه خداوند شر آنان را از پيامبرش بازداشت.<ref>قمى، ج‌ 1، ص‌ 409؛ جامع‌البيان، مج‌ 8‌، ج‌ 14، ص‌ 95.</ref>
+# قمى در ذيل آيات 94 و 95 [[سوره حجر]]/15 {{متن قرآن|«فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ × إِنَّا كَفَيْنَاكَ الْمُسْتَهْزِئِينَ»}}؛ آن‌چه را فرمان يافته‌اى آشكار كن و از مشركان روى بگردان؛ ما (شرّ) ريشخندكنندگان را از تو باز مى‌داريم. ابوزمعه را يكى از استهزاكنندگان مى‌شمارد كه خداوند شر آنان را از پيامبرش بازداشت.<ref>قمى، ج‌ 1، ص‌ 409؛ جامع‌البيان، مج‌ 8‌، ج‌ 14، ص‌ 95.</ref>
 ==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۲۹
سطر ۳۴:		سطر ۳۴:

	[[رده: دشمنان پیامبر]]		[[رده: دشمنان پیامبر]]
−	[[رده: ~~ابوزمعه اسدی در~~ شان نزول آیات قرآن]]	+	[[رده:شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۱
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
 اسود بن ‌مطلب (عبدالمطّلب)<ref>مروج الذهب، ج‌ 2، ص‌ 295.</ref> بن ‌اسد بن ‌عبدالعزّى<ref>سيره ابن ‌هشام، ج‌ 1، ص‌ 362.</ref> از تيره بنى‌اسد<ref>الكافى، ج‌ 4، ص‌ 218؛ [[بحارالانوار]]، ج‌ 15، ص‌ 338.</ref> از مشركان [[مكه]].
@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۲: @@
 ==منابع==
 سيد عليرضا واسعى، دائرةالمعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 676-678.
 [[رده: دشمنان پیامبر]]
 [[رده:شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن]]

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 درباره زمان مرگ ابوزمعه در جامع‌البيان<ref>جامع‌البيان، مج‌ 8‌، ج‌ 14، ص‌ 96.</ref> آمده كه همه مسخره‌كنندگان پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از بدر از بين رفتند كه او را نيز شامل مى‌شود ولى صدوق مرگ وى را پس از بدر ذكر مى‌كند<ref> الخصال، ج‌ 1، ص‌ 280.</ref> كه با ديگر داده‌هاى تاريخ سازگارتر است.<ref>المغازى، ج ‌1، ص‌ 122 و 123؛ تاريخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 41.</ref>
+==ابوزمعه در شأن نزول==
 مفسران در ذيل چند آيه از ابوزمعه نام برده‌اند:

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 مفسران در ذيل چند آيه از ابوزمعه نام برده‌اند:
-# ابن ‌عباس مقصود از انسان در آيات «والعَصرِ × إنّ الإنسنَ لَفِى خُسر» ([[سوره عصر]]/103، 1‌ و 2) را گروهى از مشركان از جمله اسود بن ‌عبدالمطلب دانسته ‌است.<ref>قرطبى، ج‌ 2، ص‌ 123.</ref>
+# ابن ‌عباس مقصود از انسان در آيات {{متن قرآن|«والعَصرِ × إنّ الإنسنَ لَفِى خُسر»}} ([[سوره عصر]]/103، 1‌ و 2) را گروهى از مشركان از جمله اسود بن ‌عبدالمطلب دانسته ‌است.<ref>قرطبى، ج‌ 2، ص‌ 123.</ref>
-# برخى معتقدند: [[سوره كافرون]] آنگاه نازل شد كه گروهى از سران مشرك [[مكه]] از جمله ابوزمعه، هنگام طواف پيامبر به او نزديك شده از او خواستند تا خدايان يكديگر را بپرستند:<ref>سيره ابن ‌هشام، ج‌ 1، ص‌ 362؛ التبيان، ج‌ 10، ص‌ 420.</ref> «قل يأيُّها الكفِرونَ × لاأعبُدُ ما تَعبدونَ × وَلا أنتم عبِدونَ ما أعبُدُ × وَلا أنا عابِدٌ ما عَبَدتُّم × وَلا أنتم عبدونَ ما أعبُدُ × لَكُم دينُكم وَلِىَ دينِ». ([[سوره كافرون]]/ 109، 1‌6)
+# برخى معتقدند: [[سوره كافرون]] آنگاه نازل شد كه گروهى از سران مشرك [[مكه]] از جمله ابوزمعه، هنگام طواف پيامبر به او نزديك شده از او خواستند تا خدايان يكديگر را بپرستند:<ref>سيره ابن ‌هشام، ج‌ 1، ص‌ 362؛ التبيان، ج‌ 10، ص‌ 420.</ref> {{متن قرآن|«قل يأيُّها الكفِرونَ × لاأعبُدُ ما تَعبدونَ × وَلا أنتم عبِدونَ ما أعبُدُ × وَلا أنا عابِدٌ ما عَبَدتُّم × وَلا أنتم عبدونَ ما أعبُدُ × لَكُم دينُكم وَلِىَ دينِ»}}. ([[سوره كافرون]]/ 109، 1‌6)
-# ابن ‌كثير و سيوطى در ذيل ‌آيات 1 و 2 [[سوره قمر]]/54 «اقتَربَتِ السّاعَةُ وَانشَقَّ القَمرُ × وَ إن يَرَوا ءَايةً‌ يُعرِضوا و يقولوا سِحرٌ مُستَمِرٌّ؛ قيامت نزديك و ماه دو پاره شد و اگر معجزه‌اى ببينند، روى برتابند و گويند جادويى دنباله‌دار است». نقل كرده‌اند كه مشركان از جمله ابوزمعه از پيامبر صلى الله عليه و آله خواستندكه ماه را بشكافد؛ سپس به وى تهمت ساحرى زدند.<ref> البداية والنهايه، ج‌ 3، ص‌ 96؛ الدّرالمنثور، ج‌ 7، ص‌ 671 و 672‌.</ref>
+# ابن ‌كثير و سيوطى در ذيل ‌آيات 1 و 2 [[سوره قمر]]/54 {{متن قرآن|«اقتَربَتِ السّاعَةُ وَانشَقَّ القَمرُ × وَ إن يَرَوا ءَايةً‌ يُعرِضوا و يقولوا سِحرٌ مُستَمِرٌّ»}}؛ قيامت نزديك و ماه دو پاره شد و اگر معجزه‌اى ببينند، روى برتابند و گويند جادويى دنباله‌دار است. نقل كرده‌اند كه مشركان از جمله ابوزمعه از پيامبر صلى الله عليه و آله خواستندكه ماه را بشكافد؛ سپس به وى تهمت ساحرى زدند.<ref> البداية والنهايه، ج‌ 3، ص‌ 96؛ الدّرالمنثور، ج‌ 7، ص‌ 671 و 672‌.</ref>
-# «وانطَلَق المَلأُ مِنهم أنِ امشُوا وَاصبِروا على ءَالهَتِكم إنّ هذا لَشىءٌ يُرادُ × ما سَمِعنا بِهذا فِى‌المِلّةِ الأخِرةِ إن هذا إلاّ اختِلقٌ؛ و بزرگان آنان به راه خود رفتند (و گفتند) كه برويد و بر (عبادت) خدايان خود شكيبايى پيشه كنيد؛ چرا كه اين امر مطلوب است. ما چنين چيزى در آيين اخير نشنيده‌ايم. اين (ادعا) جز دروغ‌بافى نيست».([[سوره ص]]/38، 6‌ و 7) جامع‌البيان در ذيل آيات پيشين نقل مى‌كند كه ابوزمعه و ديگر مشركان نزد ابوطالب از پيامبر شكايت كردند و از وى خواستند حضرت را از انكار خدايانشان باز دارد؛ اما پيامبر همچنان بر شعار لا اله الا الله اصرار ورزيد. آنان با شگفتى و خشم گفتند: «به ‌خدا سوگند! تو و خدايت را كه به چنين چيزى فرمان داده، ناسزا خواهيم گفت».<ref>جامع‌البيان، مج‌ 12، ج‌ 23، ص‌ 152.</ref>
+# {{متن قرآن|«وانطَلَق المَلأُ مِنهم أنِ امشُوا وَاصبِروا على ءَالهَتِكم إنّ هذا لَشىءٌ يُرادُ × ما سَمِعنا بِهذا فِى‌المِلّةِ الأخِرةِ إن هذا إلاّ اختِلقٌ؛»}} و بزرگان آنان به راه خود رفتند (و گفتند) كه برويد و بر (عبادت) خدايان خود شكيبايى پيشه كنيد؛ چرا كه اين امر مطلوب است. ما چنين چيزى در آيين اخير نشنيده‌ايم. اين (ادعا) جز دروغ‌بافى نيست.([[سوره ص]]/38، 6‌ و 7) جامع‌البيان در ذيل آيات پيشين نقل مى‌كند كه ابوزمعه و ديگر مشركان نزد ابوطالب از پيامبر شكايت كردند و از وى خواستند حضرت را از انكار خدايانشان باز دارد؛ اما پيامبر همچنان بر شعار لا اله الا الله اصرار ورزيد. آنان با شگفتى و خشم گفتند: «به ‌خدا سوگند! تو و خدايت را كه به چنين چيزى فرمان داده، ناسزا خواهيم گفت».<ref>جامع‌البيان، مج‌ 12، ج‌ 23، ص‌ 152.</ref>
-# سيوطى در ذيل آيه 7 و 8 [[سوره فرقان]]/ 25 «و ‌قالوا مالِ هذا الرَّسولِ يأكلُ الطَّعامَ وَ يَمشى فِى الأسواقِ لَولا أُنزِلَ إلَيهِ مَلَكٌ فَيَكونَ مَعه نَذِيراً...؛ و گفتند: اين پيامبر را چه شده كه غذا مى‌خورد و در بازارها راه مى‌رود؟ چرا فرشته‌اى با او فرستاده نشده كه همراه او هشداردهنده باشد؟) آورده است كه وقتى مشركان از جمله ابوزمعه با پيامبر گفتگو كردند تا شايد با پيشنهادهاى تطميعى خويش او را باز دارند اما موفق نشدند، خواستند از خدايش بخواهد كه فرشته‌اى بفرستد تا او را تصديق كند و در بهشت، قصرهايى از طلا و نقره برايش بسازد تا مانند ديگران در بازار به دنبال معاش نباشد.<ref>الدرالمنثور، ج‌ 6‌، ص‌ 236 و 237.</ref>
+# سيوطى در ذيل آيه 7 و 8 [[سوره فرقان]]/ 25 {{متن قرآن|«و ‌قالوا مالِ هذا الرَّسولِ يأكلُ الطَّعامَ وَ يَمشى فِى الأسواقِ لَولا أُنزِلَ إلَيهِ مَلَكٌ فَيَكونَ مَعه نَذِيراً...»}}؛ و گفتند: اين پيامبر را چه شده كه غذا مى‌خورد و در بازارها راه مى‌رود؟ چرا فرشته‌اى با او فرستاده نشده كه همراه او هشداردهنده باشد؟) آورده است كه وقتى مشركان از جمله ابوزمعه با پيامبر گفتگو كردند تا شايد با پيشنهادهاى تطميعى خويش او را باز دارند اما موفق نشدند، خواستند از خدايش بخواهد كه فرشته‌اى بفرستد تا او را تصديق كند و در بهشت، قصرهايى از طلا و نقره برايش بسازد تا مانند ديگران در بازار به دنبال معاش نباشد.<ref>الدرالمنثور، ج‌ 6‌، ص‌ 236 و 237.</ref>
-# طبرى و طبرسى در ذيل آيات 90 تا 93 [[سوره اسراء]]/17 آورده‌اند كه مشركان از جمله ابوزمعه انجام دادن كارهاى نامعقولى را از پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خواستند:<ref>جامع‌البيان، مج 9، ج 15، ص 205 و 206؛ مجمع‌البيان، ج‌ 6‌، ص‌ 678‌.</ref> «و ‌قالوا لَن نُؤمِنَ لَكَ حتّى تَفجُرَ لنا مِن الأرضِ يَنبوعاً × أو تَكونَ لَك جَنّةٌ مِن نَخيل و عِنَب فتُفَجِّر الأنهرَ خِللَها تَفجيراً × أو تُسقِط السَّماءَ كَما زَعَمتَ عَلينا كِسَفاً أو تَأتِى بِاللّهِ و المَلئِكةِ قَبيلاً × أو يَكونَ لَك بيتٌ مِن زُخرُف أو تَرقى فى السَّماءِ ولن‌ نُؤمِنَ لِرُقيِّكَ حتّى تُنَزِّلَ عَلينا كِتباً نَقرؤه قُل سُبحانَ ربّى هَل كُنتُ إلاّ بَشراً رَسولاً؛ و گفتند هرگز به تو ايمان نمى‌آوريم، مگر آن‌كه براى ما از زمين چشمه‌اى بجوشانى يا باغى از خرما و انگور داشته‌باشى و لابه‌لاى (درختان) آن جويباران جارى سازى يا پاره‌هاى آسمان را چنان‌كه گمان دارى، بر (سر) ما بيندازى يا خدا و فرشتگان را نزد ما آورى يا تو را خانه‌اى از زر و زيور باشد يا به آسمان برشوى و ‌بالا رفتنت را باور نخواهيم كرد، مگر نوشته‌اى براى ما فرودآورى كه بخوانيمش. بگو پروردگارم پاك و منزه است. آيا من جز بشرى پيام آورم؟».
+# طبرى و طبرسى در ذيل آيات 90 تا 93 [[سوره اسراء]]/17 آورده‌اند كه مشركان از جمله ابوزمعه انجام دادن كارهاى نامعقولى را از پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خواستند:<ref>جامع‌البيان، مج 9، ج 15، ص 205 و 206؛ مجمع‌البيان، ج‌ 6‌، ص‌ 678‌.</ref> {{متن قرآن|«و ‌قالوا لَن نُؤمِنَ لَكَ حتّى تَفجُرَ لنا مِن الأرضِ يَنبوعاً × أو تَكونَ لَك جَنّةٌ مِن نَخيل و عِنَب فتُفَجِّر الأنهرَ خِللَها تَفجيراً × أو تُسقِط السَّماءَ كَما زَعَمتَ عَلينا كِسَفاً أو تَأتِى بِاللّهِ و المَلئِكةِ قَبيلاً × أو يَكونَ لَك بيتٌ مِن زُخرُف أو تَرقى فى السَّماءِ ولن‌ نُؤمِنَ لِرُقيِّكَ حتّى تُنَزِّلَ عَلينا كِتباً نَقرؤه قُل سُبحانَ ربّى هَل كُنتُ إلاّ بَشراً رَسولاً»}}؛ و گفتند هرگز به تو ايمان نمى‌آوريم، مگر آن‌كه براى ما از زمين چشمه‌اى بجوشانى يا باغى از خرما و انگور داشته‌باشى و لابه‌لاى (درختان) آن جويباران جارى سازى يا پاره‌هاى آسمان را چنان‌كه گمان دارى، بر (سر) ما بيندازى يا خدا و فرشتگان را نزد ما آورى يا تو را خانه‌اى از زر و زيور باشد يا به آسمان برشوى و ‌بالا رفتنت را باور نخواهيم كرد، مگر نوشته‌اى براى ما فرودآورى كه بخوانيمش. بگو پروردگارم پاك و منزه است. آيا من جز بشرى پيام آورم؟
-# قمى در ذيل آيات 94 و 95 [[سوره حجر]]/15 «فاصدَع بِما تُؤمَر و أعرِض عَن المُشرِكينَ × إنّا كَفَينك المُستَهزِءينَ؛ آن‌چه را فرمان يافته‌اى آشكار كن و از مشركان روى بگردان؛ ما (شرّ) ريشخندكنندگان را از تو باز مى‌داريم»، ابوزمعه را يكى از استهزاكنندگان مى‌شمارد كه خداوند شر آنان را از پيامبرش بازداشت.<ref>قمى، ج‌ 1، ص‌ 409؛ جامع‌البيان، مج‌ 8‌، ج‌ 14، ص‌ 95.</ref>
+# قمى در ذيل آيات 94 و 95 [[سوره حجر]]/15 {{متن قرآن|«فاصدَع بِما تُؤمَر و أعرِض عَن المُشرِكينَ × إنّا كَفَينك المُستَهزِءينَ»}}؛ آن‌چه را فرمان يافته‌اى آشكار كن و از مشركان روى بگردان؛ ما (شرّ) ريشخندكنندگان را از تو باز مى‌داريم. ابوزمعه را يكى از استهزاكنندگان مى‌شمارد كه خداوند شر آنان را از پيامبرش بازداشت.<ref>قمى، ج‌ 1، ص‌ 409؛ جامع‌البيان، مج‌ 8‌، ج‌ 14، ص‌ 95.</ref>
 ==پانویس==