ابودلف - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۰

2023-07-22T08:40:01Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۳۳

2023-07-22T07:33:17Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۴ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۱۹

2021-06-24T05:19:00Z

مهدی موسوی: ویرایش

2021-06-23T11:43:13Z

ویرایش

مهدی موسوی: صفحه‌ای تازه حاوی «یعقوب بن یزید انبارى؛ که محمد بن على بن محبوب از ایشان ۵۴ حدی...» ایجاد کرد

2021-06-23T06:53:39Z

صفحه‌ای تازه حاوی «یعقوب بن یزید انبارى؛ که محمد بن على بن محبوب از ایشان ۵۴ حدی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[یعقوب بن یزید|یعقوب بن یزید انبارى]]؛ که محمد بن على بن محبوب از ایشان ۵۴ حدیث نقل مى کند.<ref> معجم رجال الحدیث، ج ۱۷، ص ۷ و ۱۰.</ref> یعقوب که یکى از اصحاب [[امام رضا]] علیه‌السلام، [[امام جواد]] علیه‌السلام و [[امام هادى]] علیه‌السلام مى باشد، شخصیتى است نامدار و موثق.<ref>تنقیح المقال، علامه ممقانى، ج ۳، ص ۲۲۶؛ [[وسائل الشیعه]]، ج ۲۰، ص ۳۵۶.</ref>

او در اواخر عمر خود به [[بغداد]] منتقل شد، [[ابوعمرو کشی|کشى]] مى گوید: «یعقوب بن یزید انبارى به قمى معروف است و به گفته حسن بن على فضال، یعقوب، کاتب ابودُلَف قاسم بوده است».<ref> رجال، کشى، ج ۲، ص ۸۶۵.</ref>

'''نگاهى به شخصیت ابودُلَف:'''

در این جا بسیار جالب است به مردى اشاره داشته باشیم که یعقوب بن یزید، منشى و کاتب او بوده است. بسیارى از دانشمندان معروف جهان [[اسلام]] از روزگار وى تاکنون از ایشان به نیکى یاد کرده اند؛ به عنوان کسى که با وجود برجستگى هاى بزرگ در فرهنگ، ادب، سیاست، حکمرانى، شجاعت، احسان و بخشش به [[ائمه اطهار|امامان]] شیعه باور و اعتقادى عمیق داشته است. سخنان این صاحب نظران درباره آن سیاستمدار فرهیخته و مرد فرهنگ، شمشیر و سخاوت، مى تواند گامى براى شناخت بهتر و ژرفتر از او باشد.

[[ابن ندیم|ابن‌ندیم]] مى نویسد: «ابودلف رئیس طائفه و عشیره خود بود و علاوه بر حمکرانى، خود در جَرگه ادیبان و شاعران توانا بود».<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص ۱۸۸.</ref>

[[مسعودی|مسعودى]] مى گوید: «او بزرگِ قبیله خود بود. شاعرى توانا و قهرمانى بسیار شجاع که در سال ۲۲۶ از دنیا رفت. مردى که با گرایش به [[شیعه|تشیع]]، به [[امام علی علیه السلام|على بن ابیطالب]] علیه‌السلام عشق و محبت مى ورزید».<ref> مروج الذهب، ج ۴، ص ۶۲.</ref>

ذهبى نیز چنین مى آورد: «ابودلف حکمران سرزمین کرج و اطراف آن، انسانى بود شجاع و دلاور، بسیار سخاوتمند و شاعرى توانا. در نبرد با بابک خرم دین، فرماندهى سپاه اسلام به دست او بود؛ و باز او بود که آن طائفه را نابود کرد. وى در روزگار [[معتصم|معتصم عباسى]] مدتى حکمران [[دمشق]] بود و در سال ۲۲۵ از دنیا رفت».<ref> تاریخ الاسلام، ذهبى، بین سال‌هاى ۲۲۱ تا ۲۳۰.
</ref>

[[ابن خلکان|ابن خلکان]] در [[وفیات الاعیان|وفیات الاعیان]]، کتاب جهانى و پرآوازه خود چنین مى نگارد: «ابودلف یکى از فرماندهان و سرداران [[مأمون]] و معتصم عباسى بود. وى مردى بود بزرگوار، با شخصیت، بخشنده، شجاع و اهل دانش و ادب؛ به گونه اى که فرهیختگان و دانشوران عصر، از خرمن دانش و ادب او بهره مى بردند. او چندان سخاوت داشت، که خود بارها مقروض شد. ساختن شهر کرج را پدرش آغاز کرد و ابودلف آن را وسعت بخشید. وى به همراه خاندان و عشیره اش در آنجا ساکن بود». ابودلف به امامان [[شیعه|شیعه]] به شدت علاقمند بود و مى گفت: «هر آن کس که پیرو امامان شیعى نباشد نتوان او را حلال زاده شمرد».

براى همین وى به [[سادات]] و فرزندان [[پیامبر اسلام|پیغمبر]] صلی الله علیه و آله علاقه ویژه اى داشت، به گونه اى که مى گویند: در هنگام مرگ، که اندک زمانى حالش بهبود یافته بود، به اطرافیان خود نظر افکند و گفت: «آیا از ارباب نیاز و حاجت، کسى هست که بر در سراى باشد؟» به او گفتند: «آرى، ده نفر از سادات و اشراف [[خراسان]] حضور دارند. مدتى است که به این جا آمده اند و منتظرند حال شما خوب شود» و ایشان با حال نامناسبى که داشت، دستور داد سادات را وارد کنند، وقتى از احوال آن‌ها جویا شد، فهمید که زندگى بر آنان به سختى مى گذرد و در تنگناى معیشت قرار دارند. دستور داد، به هر کدام دو کیسه زر بخشیدند که در هر کیسه هزار اشرفى قرار داشت به اضافه مقدارى پول براى مخارج راه؛ سپس به آنان فرمود: «این کیسه ها و پول‌ها را به خانواده هاى خود برسانید». آن‌گاه گفت: «من از شما به پاداش این نیکى، مى خواهم که هر یک شجره نامه و سلسله نسبتان را از پدر خود تا [[امیرالمومنین]] علیه‌السلام و [[حضرت فاطمه]] سلام الله علیها بنویسید و در پایان گواهى دهید که: «اى پیامبر! ما در تنگى و سختى معاش بودیم، از شهرهاى دور نزد ابودلف آمدیم و او به هر یک از ما دو هزار دینار براى خشنودى و طلب [[شفاعت]] از تو احسان نمود». سادات ذریه پیامبر صلی الله علیه و آله هم خواسته او را اجابت کرده، نوشته هایشان را به او دادند. آن مرد عاشق اهل بیت علیهم‌السلام دستور داد، تمام آن نوشته ها و گواهى نامه ها را درون کفنش بگذارند و با او دفن کنند.<ref>وفیات الاعیان، ج ۱، ص ۸۲ و ج ۴، ص ۷۳.</ref>

علامه [[آيت الله سيد محسن امين|سید محسن امین]] درباره اش چنین مى گوید: «ابودلف، امیرى مشهور و معروف به بخشش و شجاعت بود، او اهل شهرى بود در نزدیکى همدان، شاعرى بود ادیب و جنگجوئى شجاع، او اما با این که هنوز جوان مى نمود، از طرف [[هارون الرشید|هارون الرشید]]، حکمران منطقه بزرگى از [[عراق]] عجم شد، تاریخ عرب همانند این شخصیت فرزانه و شجاع کمتر سراغ دارد. او نمونه و الگوئى از [[اخلاق]] و مردانگى است که هم در عرصه دنیا و سیاست به جایگاه رفیعى دست یازید، هم در [[دین|دین]] و دیانت.<ref>[[اعیان الشیعه]]، ج ۸، ص ۴۶۳.</ref>

مرحوم [[علی اکبر دهخدا|دهخدا]] نیز در لغتنامه مى نویسد: «او یکى از سرهنگان و امیران مأمون و معتصم و مرجع ادیبان و دانشوران بود. خلیفه او را حکومت کردستان داد و در شهر کرج - کره رود فعلى -، زندگى مى کرد.<ref> لغت نامه دهخدا، ماده ابوسعید.</ref> این که در منابع متعدد گفته مى شود او فرمانرواى کرج بود، منظور کرج فعلى که در نزدیک تهران است، نیست. یاقوت حموى مى گوید: «کرج شهرى است بین [[اصفهان]] و همدان که به همدان نزدیکتر است. ابودلف آنجا را به عنوان شهر بنیاد کرد و آن را وطن خود قرار داد».<ref>معجم البلدان، ج ۲، ص ۲۵۰، ماده کرج.</ref> به هر حال آن شهر در عصر روزگار ما، وجود ندارد.<ref> نک: مجالس المؤمنین، ج ۲، ص ۴۰۵؛ الکنى والالقاب، ج ۱، ص ۶۸؛ هدیة الاحباب، ص ۱۶؛ اطلاعات، عمید، ص ۸۰؛ الکامل، ابن اثیر جوزى، ج ۵، ص ۵۱۶؛ ریحانة الادب؛ ج ۵، ص ۶۵، چاپ دارالکتب اسلامیه.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 قاسم بن عیسی عجلی کرجی، معروف به '''ابودُلَف''' (م، ۲۲۶ ق)، از فرماندهان و سرداران عصر [[مأمون|مامون]] و [[معتصم|معتصم عباسی]] بود. او تألیفاتی درباره شیوه حکومت‌داری و استفاده از سلاح دارد. ابودلف در فرهنگ، ادب، سیاست، حکمرانى، [[شجاعت]]، احسان و بخشش مشهور بود، و به [[ائمه اطهار|امامان]] شیعه باور و اعتقادى عمیق داشت.
-== ابودلف در نظر مورخان ==
+==ابودلف در نظر مورخان==
-بسیارى از دانشمندان معروف جهان [[اسلام]] از روزگار وى تاکنون از ابودُلَف به نیکى یاد کرده اند؛
+بسیارى از دانشمندان معروف جهان [[اسلام]] از روزگار ابودُلَف تاکنون، از وى به نیکى یاد کرده اند؛
 [[ابن ندیم|ابن‌ندیم]] مى نویسد: «ابودلف رئیس طائفه و عشیره خود بود و علاوه بر حمکرانى، خود در جَرگه ادیبان و شاعران توانا بود».<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص ۱۸۸.</ref>
-[[مسعودی|مسعودى]] مى گوید: «او بزرگِ قبیله خود بود. شاعرى توانا و قهرمانى بسیار شجاع که در سال ۲۲۶ از دنیا رفت. مردى که با گرایش به [[شیعه|تشیع]]، به [[امام علی علیه السلام|على بن ابیطالب]] علیه‌السلام عشق و محبت مى ورزید».<ref> مروج الذهب، ج ۴، ص ۶۲.</ref>
+[[مسعودی|مسعودى]] مى گوید: «او بزرگِ قبیله خود بود. شاعرى توانا و قهرمانى بسیار شجاع که در سال ۲۲۶ قمری از دنیا رفت. مردى که با گرایش به [[شیعه|تشیع]]، به [[امام علی علیه السلام|على بن ابیطالب]] علیه‌السلام عشق و محبت مى ورزید».<ref> مروج الذهب، ج ۴، ص ۶۲.</ref>
-ذهبى نیز چنین مى آورد: «ابودلف حکمران سرزمین کرج و اطراف آن، انسانى بود شجاع و دلاور، بسیار سخاوتمند و شاعرى توانا. در نبرد با بابک خرم دین، فرماندهى سپاه [[اسلام]] به دست او بود؛ و باز او بود که آن طائفه را نابود کرد. وى در روزگار [[معتصم|معتصم عباسى]] مدتى حکمران [[دمشق]] بود و در سال ۲۲۵ از دنیا رفت».<ref> تاریخ الاسلام، ذهبى، بین سال‌هاى ۲۲۱ تا ۲۳۰.
+ذهبى نیز چنین مى آورد: «ابودلف حکمران سرزمین کرج و اطراف آن، انسانى بود شجاع و دلاور، بسیار سخاوتمند و شاعرى توانا. در نبرد با بابک خرم دین، فرماندهى سپاه [[اسلام]] به دست او بود؛ و باز او بود که آن طائفه را نابود کرد. وى در روزگار [[معتصم|معتصم عباسى]] مدتى حکمران [[دمشق]] بود و در سال ۲۲۵ قمری از دنیا رفت».<ref> تاریخ الاسلام، ذهبى، بین سال‌هاى ۲۲۱ تا ۲۳۰.
 </ref>
-[[ابن خلکان|ابن خلکان]] در [[وفیات الاعیان (کتاب)|وفیات الاعیان]] چنین مى نگارد: «ابودلف یکى از فرماندهان و سرداران [[مأمون]] و [[معتصم]] عباسى بود. وى مردى بود بزرگوار، با شخصیت، بخشنده، شجاع و اهل دانش و ادب؛ به گونه اى که فرهیختگان و دانشوران عصر، از خرمن دانش و ادب او بهره مى بردند. او چندان [[سخاوت]] داشت، که خود بارها مقروض شد. ساختن شهر کرج را پدرش آغاز کرد و ابودلف آن را وسعت بخشید. وى به همراه خاندان و عشیره اش در آنجا ساکن بود.
+[[ابن خلکان|ابن خلکان]] در [[وفیات الاعیان (کتاب)|وفیات الاعیان]] چنین مى نگارد: «ابودلف یکى از فرماندهان و سرداران [[مأمون]] و [[معتصم]] عباسى بود. وى مردى بود بزرگوار، با شخصیت، بخشنده، شجاع و اهل دانش و ادب؛ به گونه اى که فرهیختگان و دانشوران عصر، از خرمن دانش و ادب او بهره مى بردند. او چندان [[سخاوت]] داشت، که خود بارها مقروض شد. ساختن شهر کرج را پدرش آغاز کرد و ابودلف آن را وسعت بخشید. وى به همراه خاندان و عشیره اش در آنجا ساکن بود.<ref>وفیات الاعیان، ج ۱، ص ۸۲ و ج ۴، ص ۷۳.</ref>
 علامه [[سید محسن امین|سید محسن امین]] درباره اش چنین مى گوید: «ابودلف، امیرى مشهور و معروف به بخشش و شجاعت بود، او اهل شهرى بود در نزدیکى همدان، شاعرى بود ادیب و جنگجوئى شجاع، او اما با این که هنوز جوان مى نمود، از طرف [[هارون الرشید|هارون الرشید]]، حکمران منطقه بزرگى از [[عراق]] عجم شد، تاریخ عرب همانند این شخصیت فرزانه و شجاع کمتر سراغ دارد. او نمونه و الگوئى از [[اخلاق]] و مردانگى است که هم در عرصه دنیا و سیاست به جایگاه رفیعى دست یازید، هم در [[دین|دین]] و دیانت».<ref>اعیان الشیعه، ج ۸، ص ۴۶۳.</ref>
@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۷: @@
 مرحوم [[علی اکبر دهخدا|دهخدا]] نیز در لغتنامه خود مى نویسد: «او یکى از سرهنگان و امیران مأمون و معتصم و مرجع ادیبان و دانشوران بود. خلیفه او را حکومت کردستان داد و در شهر کرج - کره رود فعلى -، زندگى مى کرد».<ref> لغت نامه دهخدا، ماده ابوسعید.</ref>
-این که در منابع متعدد گفته مى شود او فرمانرواى کرج بود، منظور کرج فعلى که در نزدیک [[تهران]] است، نیست. [[یاقوت حموی]] مى گوید: «کرج شهرى است بین [[اصفهان]] و همدان که به همدان نزدیکتر است. ابودلف آنجا را به عنوان شهر بنیاد کرد و آن را وطن خود قرار داد».<ref>معجم البلدان، ج ۲، ص ۲۵۰، ماده کرج.</ref> به هر حال آن شهر در عصر روزگار ما، وجود ندارد.<ref> نک: مجالس المؤمنین، ج ۲، ص ۴۰۵؛ الکنى والالقاب، ج ۱، ص ۶۸؛ هدیة الاحباب، ص ۱۶؛ اطلاعات، عمید، ص ۸۰؛ الکامل، ابن اثیر جوزى، ج ۵، ص ۵۱۶؛ ریحانة الادب؛ ج ۵، ص ۶۵، چاپ دارالکتب اسلامیه.</ref>
+این که در منابع متعدد گفته مى شود او فرمانرواى کرج بود، منظور کرج فعلى که در نزدیک [[تهران]] است، نیست. [[یاقوت حموی]] مى گوید: «کرج شهرى است بین [[اصفهان]] و همدان که به همدان نزدیکتر است. ابودلف آنجا را به عنوان شهر بنیاد کرد و آن را وطن خود قرار داد».<ref>معجم البلدان، ج ۲، ص ۲۵۰، ماده کرج.</ref> به هر حال آن شهر در عصر روزگار ما، وجود ندارد.<ref> مجالس المؤمنین، ج ۲، ص ۴۰۵؛ الکنى والالقاب، ج ۱، ص ۶۸؛ الکامل، ابن اثیر جوزى، ج ۵، ص ۵۱۶؛ ریحانة الادب؛ ج ۵، ص ۶۵.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-[[یعقوب بن یزید|یعقوب بن یزید انبارى]]؛ که محمد بن على بن محبوب از ایشان ۵۴ حدیث نقل مى کند.<ref> معجم رجال الحدیث، ج ۱۷، ص ۷ و ۱۰.</ref> یعقوب که یکى از اصحاب [[امام رضا]] علیه‌السلام، [[امام جواد]] علیه‌السلام و [[امام هادى]] علیه‌السلام مى باشد، شخصیتى است نامدار و موثق.<ref>تنقیح المقال، علامه ممقانى، ج ۳، ص ۲۲۶؛ [[وسائل الشیعه]]، ج ۲۰، ص ۳۵۶.</ref>
+قاسم بن عیسی عجلی کرجی، معروف به '''ابودُلَف''' (م، ۲۲۶ ق)، از فرماندهان و سرداران عصر [[مأمون|مامون]] و [[معتصم|معتصم عباسی]] بود. او تألیفاتی درباره شیوه حکومت‌داری و استفاده از سلاح دارد. ابودلف در فرهنگ، ادب، سیاست، حکمرانى، [[شجاعت]]، احسان و بخشش مشهور بود، و به [[ائمه اطهار|امامان]] شیعه باور و اعتقادى عمیق داشت.
-او در اواخر عمر خود به [[بغداد]] منتقل شد، [[ابوعمرو کشی|کشى]] مى گوید: «یعقوب بن یزید انبارى به قمى معروف است و به گفته حسن بن على فضال، یعقوب، کاتب ابودُلَف قاسم بوده است».<ref> رجال، کشى، ج ۲، ص ۸۶۵.</ref>
+== ابودلف در نظر مورخان ==
+بسیارى از دانشمندان معروف جهان [[اسلام]] از روزگار وى تاکنون از ابودُلَف به نیکى یاد کرده اند؛
 [[ابن ندیم|ابن‌ندیم]] مى نویسد: «ابودلف رئیس طائفه و عشیره خود بود و علاوه بر حمکرانى، خود در جَرگه ادیبان و شاعران توانا بود».<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص ۱۸۸.</ref>
@@ سطر ۱۱: / سطر ۸: @@
 [[مسعودی|مسعودى]] مى گوید: «او بزرگِ قبیله خود بود. شاعرى توانا و قهرمانى بسیار شجاع که در سال ۲۲۶ از دنیا رفت. مردى که با گرایش به [[شیعه|تشیع]]، به [[امام علی علیه السلام|على بن ابیطالب]] علیه‌السلام عشق و محبت مى ورزید».<ref> مروج الذهب، ج ۴، ص ۶۲.</ref>
-ذهبى نیز چنین مى آورد: «ابودلف حکمران سرزمین کرج و اطراف آن، انسانى بود شجاع و دلاور، بسیار سخاوتمند و شاعرى توانا. در نبرد با بابک خرم دین، فرماندهى سپاه اسلام به دست او بود؛ و باز او بود که آن طائفه را نابود کرد. وى در روزگار [[معتصم|معتصم عباسى]] مدتى حکمران [[دمشق]] بود و در سال ۲۲۵ از دنیا رفت».<ref> تاریخ الاسلام، ذهبى، بین سال‌هاى ۲۲۱ تا ۲۳۰.
+ذهبى نیز چنین مى آورد: «ابودلف حکمران سرزمین کرج و اطراف آن، انسانى بود شجاع و دلاور، بسیار سخاوتمند و شاعرى توانا. در نبرد با بابک خرم دین، فرماندهى سپاه [[اسلام]] به دست او بود؛ و باز او بود که آن طائفه را نابود کرد. وى در روزگار [[معتصم|معتصم عباسى]] مدتى حکمران [[دمشق]] بود و در سال ۲۲۵ از دنیا رفت».<ref> تاریخ الاسلام، ذهبى، بین سال‌هاى ۲۲۱ تا ۲۳۰.
 </ref>
-[[ابن خلکان|ابن خلکان]] در [[وفیات الاعیان|وفیات الاعیان]]، کتاب جهانى و پرآوازه خود چنین مى نگارد: «ابودلف یکى از فرماندهان و سرداران [[مأمون]] و معتصم عباسى بود. وى مردى بود بزرگوار، با شخصیت، بخشنده، شجاع و اهل دانش و ادب؛ به گونه اى که فرهیختگان و دانشوران عصر، از خرمن دانش و ادب او بهره مى بردند. او چندان سخاوت داشت، که خود بارها مقروض شد. ساختن شهر کرج را پدرش آغاز کرد و ابودلف آن را وسعت بخشید. وى به همراه خاندان و عشیره اش در آنجا ساکن بود». ابودلف به امامان [[شیعه|شیعه]] به شدت علاقمند بود و مى گفت: «هر آن کس که پیرو امامان شیعى نباشد نتوان او را حلال زاده شمرد».
+[[ابن خلکان|ابن خلکان]] در [[وفیات الاعیان (کتاب)|وفیات الاعیان]] چنین مى نگارد: «ابودلف یکى از فرماندهان و سرداران [[مأمون]] و [[معتصم]] عباسى بود. وى مردى بود بزرگوار، با شخصیت، بخشنده، شجاع و اهل دانش و ادب؛ به گونه اى که فرهیختگان و دانشوران عصر، از خرمن دانش و ادب او بهره مى بردند. او چندان [[سخاوت]] داشت، که خود بارها مقروض شد. ساختن شهر کرج را پدرش آغاز کرد و ابودلف آن را وسعت بخشید. وى به همراه خاندان و عشیره اش در آنجا ساکن بود.
-براى همین وى به [[سادات]] و فرزندان [[پیامبر اسلام|پیغمبر]] صلی الله علیه و آله علاقه ویژه اى داشت، به گونه اى که مى گویند: در هنگام مرگ، که اندک زمانى حالش بهبود یافته بود، به اطرافیان خود نظر افکند و گفت: «آیا از ارباب نیاز و حاجت، کسى هست که بر در سراى باشد؟» به او گفتند: «آرى، ده نفر از سادات و اشراف [[خراسان]] حضور دارند. مدتى است که به این جا آمده اند و منتظرند حال شما خوب شود» و ایشان با حال نامناسبى که داشت، دستور داد سادات را وارد کنند، وقتى از احوال آن‌ها جویا شد، فهمید که زندگى بر آنان به سختى مى گذرد و در تنگناى معیشت قرار دارند. دستور داد، به هر کدام دو کیسه زر بخشیدند که در هر کیسه هزار اشرفى قرار داشت به اضافه مقدارى پول براى مخارج راه؛ سپس به آنان فرمود: «این کیسه ها و پول‌ها را به خانواده هاى خود برسانید». آن‌گاه گفت: «من از شما به پاداش این نیکى، مى خواهم که هر یک شجره نامه و سلسله نسبتان را از پدر خود تا [[امیرالمومنین]] علیه‌السلام و [[حضرت فاطمه]] سلام الله علیها بنویسید و در پایان گواهى دهید که: «اى پیامبر! ما در تنگى و سختى معاش بودیم، از شهرهاى دور نزد ابودلف آمدیم و او به هر یک از ما دو هزار دینار براى خشنودى و طلب [[شفاعت]] از تو احسان نمود». سادات ذریه پیامبر صلی الله علیه و آله هم خواسته او را اجابت کرده، نوشته هایشان را به او دادند. آن مرد عاشق اهل بیت علیهم‌السلام دستور داد، تمام آن نوشته ها و گواهى نامه ها را درون کفنش بگذارند و با او دفن کنند.<ref>وفیات الاعیان، ج ۱، ص ۸۲ و ج ۴، ص ۷۳.</ref>
+علامه [[سید محسن امین|سید محسن امین]] درباره اش چنین مى گوید: «ابودلف، امیرى مشهور و معروف به بخشش و شجاعت بود، او اهل شهرى بود در نزدیکى همدان، شاعرى بود ادیب و جنگجوئى شجاع، او اما با این که هنوز جوان مى نمود، از طرف [[هارون الرشید|هارون الرشید]]، حکمران منطقه بزرگى از [[عراق]] عجم شد، تاریخ عرب همانند این شخصیت فرزانه و شجاع کمتر سراغ دارد. او نمونه و الگوئى از [[اخلاق]] و مردانگى است که هم در عرصه دنیا و سیاست به جایگاه رفیعى دست یازید، هم در [[دین|دین]] و دیانت».<ref>اعیان الشیعه، ج ۸، ص ۴۶۳.</ref>
-علامه [[آيت الله سيد محسن امين|سید محسن امین]] درباره اش چنین مى گوید: «ابودلف، امیرى مشهور و معروف به بخشش و شجاعت بود، او اهل شهرى بود در نزدیکى همدان، شاعرى بود ادیب و جنگجوئى شجاع، او اما با این که هنوز جوان مى نمود، از طرف [[هارون الرشید|هارون الرشید]]، حکمران منطقه بزرگى از [[عراق]] عجم شد، تاریخ عرب همانند این شخصیت فرزانه و شجاع کمتر سراغ دارد. او نمونه و الگوئى از [[اخلاق]] و مردانگى است که هم در عرصه دنیا و سیاست به جایگاه رفیعى دست یازید، هم در [[دین|دین]] و دیانت.<ref>[[اعیان الشیعه]]، ج ۸، ص ۴۶۳.</ref>
+مرحوم [[علی اکبر دهخدا|دهخدا]] نیز در لغتنامه خود مى نویسد: «او یکى از سرهنگان و امیران مأمون و معتصم و مرجع ادیبان و دانشوران بود. خلیفه او را حکومت کردستان داد و در شهر کرج - کره رود فعلى -، زندگى مى کرد».<ref> لغت نامه دهخدا، ماده ابوسعید.</ref>
-مرحوم [[علی اکبر دهخدا|دهخدا]] نیز در لغتنامه مى نویسد: «او یکى از سرهنگان و امیران مأمون و معتصم و مرجع ادیبان و دانشوران بود. خلیفه او را حکومت کردستان داد و در شهر کرج - کره رود فعلى -، زندگى مى کرد.<ref> لغت نامه دهخدا، ماده ابوسعید.</ref> این که در منابع متعدد گفته مى شود او فرمانرواى کرج بود، منظور کرج فعلى که در نزدیک تهران است، نیست. یاقوت حموى مى گوید: «کرج شهرى است بین [[اصفهان]] و همدان که به همدان نزدیکتر است. ابودلف آنجا را به عنوان شهر بنیاد کرد و آن را وطن خود قرار داد».<ref>معجم البلدان، ج ۲، ص ۲۵۰، ماده کرج.</ref> به هر حال آن شهر در عصر روزگار ما، وجود ندارد.<ref> نک: مجالس المؤمنین، ج ۲، ص ۴۰۵؛ الکنى والالقاب، ج ۱، ص ۶۸؛ هدیة الاحباب، ص ۱۶؛ اطلاعات، عمید، ص ۸۰؛ الکامل، ابن اثیر جوزى، ج ۵، ص ۵۱۶؛ ریحانة الادب؛ ج ۵، ص ۶۵، چاپ دارالکتب اسلامیه.</ref>
+این که در منابع متعدد گفته مى شود او فرمانرواى کرج بود، منظور کرج فعلى که در نزدیک [[تهران]] است، نیست. [[یاقوت حموی]] مى گوید: «کرج شهرى است بین [[اصفهان]] و همدان که به همدان نزدیکتر است. ابودلف آنجا را به عنوان شهر بنیاد کرد و آن را وطن خود قرار داد».<ref>معجم البلدان، ج ۲، ص ۲۵۰، ماده کرج.</ref> به هر حال آن شهر در عصر روزگار ما، وجود ندارد.<ref> نک: مجالس المؤمنین، ج ۲، ص ۴۰۵؛ الکنى والالقاب، ج ۱، ص ۶۸؛ هدیة الاحباب، ص ۱۶؛ اطلاعات، عمید، ص ۸۰؛ الکامل، ابن اثیر جوزى، ج ۵، ص ۵۱۶؛ ریحانة الادب؛ ج ۵، ص ۶۵، چاپ دارالکتب اسلامیه.</ref>