ابراهیم استرآبادی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۶

2023-04-04T12:06:47Z

سید مهدی خدایی: پروژه2: سنجش کیفی

2019-06-18T10:45:19Z

پروژه2: سنجش کیفی

سید مهدی خدایی: درج الگوی رتبه بندی

2018-09-16T09:34:02Z

درج الگوی رتبه بندی

فرزند ایران اسلامی در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۸:۲۳

2015-02-24T18:23:43Z

فرزند ایران اسلامی در ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۲۹

2015-01-23T13:29:26Z

فرزند ایران اسلامی: صفحه‌ای جدید حاوی 'ابْراهیم استرآبادی (درگذشته به سال 965 قمری، 1558 میلادی)، از خوشنویسان [[خط تع...' ایجاد کرد

2015-01-23T13:17:56Z

صفحه‌ای جدید حاوی 'ابْراهیم استرآبادی (درگذشته به سال 965 قمری، 1558 میلادی)، از خوشنویسان [[خط تع...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

ابْراهیم استرآبادی (درگذشته به سال [[965 قمری]]، [[1558 میلادی]])، از خوشنویسان [[خط تعلیق| تعلیق]] و [[نستعلیق]] [[ایران]] است. ابراهیم [[نستعلیق]] را خوب و [[خط تعلیق]] را استادانه می‌نوشت. قمی گوید: وی تعلیق را «به غایت نازک و صاف ساخت» تا جایی که او را سومِ خواجه عبدالحیّ و درویش عبداللـه به‌شمار آورده‌اند که هر دو از استادان قلم تعلیق بوده‌اند.

==منصبها و خدمات==

او مدتی منشی آستانۀ رضوی بوده و زمانی نیز در [[قم]] به کتابت پرداخته است، اما کتیبۀ سر درِ شمالی ایوان جنوبی آستانۀ حضرت معصومه(ع) که قُمی کتابت آن را به وی نسبت داده، خط [[اسماعیل بن ابراهیم استرآبادی| اسماعیل]] فرزند اوست. او شعر نیز می‌سروده و از دانشوران روزگار خود بوده است.
ابراهیم را در شمار 40 خوشنویس [[کتابخانۀ بایسنقر میرزا]]ی تیموری نام برده‌اند و این اشتباه از مصطفی عالی (صص 27-28) سرزده که نام و زمان زندگانی هنرمندان روزگار [[تیموریان]] و [[صفویان]] را درهم آمیخته است.

==در تذکره سامی==

نام ابراهیم را نخستین‌بار در تذکرۀ تحفۀ سامی می‌یابیم که در [[957 قمری]]، [[1550 میلادی]] در دست تألیف بوده و مؤلف آن می‌نویسد که در این کتاب شرح احوال هنرمندانی را آورده که «از طلوع آفتاب عالمتاب این دولت عظمی (صفویان) الی یومنا هذا لوای فصاحت افراشته‌اند». بنابراین او به هنگام تألیف [[تذکره تحفۀ سامی]] زنده بوده، زیرا [[سام میرزا]] هرجا از هنرمندِ در گذشته‌ای نام برده از سال و جای درگذشت او نیز یاد کرده است، در حالی که بیان وی در مورد ابراهیم استرابادی زنده بودن وی را در هنگام تألیف این کتاب نشان می‌دهد. سال درگذشت او را نویسندۀ ریحان نستعلیق 965ق (بیانی، 14) و اصفهانی 990ق (ص 250) آورده‌اند که قول صاحب ریحان نستعلیق به سبب نزدیکی با روزگار ابراهیم درخور پذیرش است. احوال و آثار ابراهیم را تذکره‌نویسان متأخر گویا به سبب آنکه نسبت استرابادی را در آثار خود به کار نمی‌برده، با احوال و آثار بعضی از خوشنویسان همنام او درآمیخته‌اند (بیانی. 8، 21)، مثلاً آنچه میرزا حبیب اصفهانی در زیر نام ابراهیم منشی آورده برگردان نارسایی است از شرح حال ابراهیم استرابادی در گلستان هنر که بعداً به همان‌گونه در احوال و آثار خوشنویسان آمده است. پس به احتمال می‌توان گفت که نسخۀ اسکندرنامۀ ترکی موجود در کتابخانۀ سلطنتی (سابق) ایران با رقم «الفقیر ابراهیم المنشی الحضره الرّضوی به تاریخ شهر رمضان‌المبارک 937» که در آن به منشیگری او در آستانۀ رضوی اشارۀ آشکار دارد (بیانی، 21) به قلم اوست. دو قطعه خط موجود در مرقّع بهرام میرزا مورّخ 932ق و مرقّع امیر غیب بیک را که هر دو کتابخانۀ اوقاف استانبول نگاهداری می‌شود، نیز به سبب همسانیِ شیوۀ رقم و نزدیکی زمان (در مورد قطعۀ نخست) با اسکندرنامۀ یاد شده (بیانی، 8)، می‌توان منسوب به او پنداشت. دور نیست که دو قطعۀ دیگر که در کتابخانۀ آستان قدس رضوی و کتابخانۀ سلطنتی (سابق) موجود است و به خواجه ابراهیم نسبت داده شده و نیز از آنِ وی باشد.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-ابْراهیم استرآبادی (درگذشته به سال  965 قمری، 1558 میلادی)، از خوشنویسان [[خط تعلیق| تعلیق]] و [[نستعلیق]] [[ایران]] است. ابراهیم [[نستعلیق]] را خوب و [[خط تعلیق]] را استادانه می‌نوشت. قمی گوید: وی تعلیق را «به غایت نازک و صاف ساخت» تا جایی که او را سومِ خواجه عبدالحیّ و درویش عبداللـه به‌شمار آورده‌اند که هر دو از استادان قلم تعلیق بوده‌اند.
+'''«ابراهیم استرآبادی»''' (م، ۹۶۵ ق)، از خوشنویسان [[خط تعلیق|خط تعلیق]] و [[نستعلیق]] در [[ایران]] است. استرابادی نستعلیق را خوب و خط تعلیق را استادانه می‌نوشت. [[قاضی احمد قمی]] گوید: وی خط تعلیق را «به غایت نازک و صاف ساخت» تا جایی که او را سومِ خواجه عبدالحیّ و درویش عبدالله به‌شمار آورده‌اند که هر دو از استادان قلم تعلیق بوده‌اند.
-==منصبها و خدمات==
+==زندگی‌نامه==
-او مدتی منشی [[آستان قدس رضوی]] بوده و زمانی نیز در [[قم]] به کتابت پرداخته است، اما کتیبۀ سر درِ شمالی ایوان جنوبی [[آستان حضرت معصومه]](سلام الله علیها) که قُمی کتابت آن را به وی نسبت داده، خط [[اسماعیل بن ابراهیم استرآبادی| اسماعیل]] فرزند اوست. او شعر نیز می‌سروده و از دانشوران روزگار خود بوده است.
+نام ابراهیم استرابادی را نخستین‌بار در [[تذکره|تذکرۀ]] «تحفۀ سامی» می‌یابیم که در ۹۵۷ قمری، در دست تألیف بوده و مؤلف آن می‌نویسد که در این کتاب شرح احوال هنرمندانی را آورده که «از طلوع آفتاب عالمتاب این دولت عظمی (صفویان) الی یومنا هذا لوای فصاحت افراشته‌اند». بنابراین او به هنگام تألیف تذکره تحفۀ سامی زنده بوده، زیرا سام میرزا هرجا از هنرمندِ درگذشته‌ای نام برده، از سال و جای درگذشت او نیز یاد کرده است، در حالی که بیان وی در مورد ابراهیم استرابادی زنده بودن وی را در هنگام تألیف این کتاب نشان می‌دهد.
-==در تذکره‌ها==
+استرابادی [[شعر]] نیز می‌سروده و از دانشوران روزگار خود بوده است. او مدتی نیز منشی [[آستان قدس رضوی]] بوده و زمانی در [[قم]] به کتابت پرداخته است، اما کتیبۀ سر درِ شمالی ایوان جنوبی [[حرم حضرت معصومه علیها السلام|آستان حضرت معصومه]](علیهاالسلام) که [[قاضی احمد قمی]] کتابت آن را به وی نسبت داده، خط اسماعیل فرزند اوست.
-نام ابراهیم را نخستین‌بار در تذکرۀ تحفۀ سامی می‌یابیم که در 957 قمری، 1550 میلادی در دست تألیف بوده و مؤلف آن می‌نویسد که در این کتاب شرح احوال هنرمندانی را آورده که «از طلوع آفتاب عالمتاب این دولت عظمی (صفویان) الی یومنا هذا لوای فصاحت افراشته‌اند». بنابراین او به هنگام تألیف [[تذکره تحفۀ سامی]] زنده بوده، زیرا [[سام میرزا]] هرجا از هنرمندِ در گذشته‌ای نام برده از سال و جای درگذشت او نیز یاد کرده است، در حالی که بیان وی در مورد ابراهیم استرابادی زنده بودن وی را در هنگام تألیف این کتاب نشان می‌دهد. سال درگذشت او را نویسندۀ [[ریحان نستعلیق]] 965ق (بیانی، 14) و اصفهانی 990ق (ص 250) آورده‌اند که قول صاحب ریحان نستعلیق به سبب نزدیکی با روزگار ابراهیم درخور پذیرش است.
+همچنین او را در شمار چهل خوشنویس کتابخانۀ بایسنقر میرزای تیموری نام برده‌اند و این اشتباه از مصطفی عالی سرزده که نام و زمان زندگانی هنرمندان روزگار [[تیموریان]] و [[صفویان]] را درهم آمیخته است.
 ==آثار==
-احوال و آثار ابراهیم را تذکره‌نویسان متأخر گویا به سبب آنکه نسبت استرابادی را در آثار خود به کار نمی‌برده، با احوال و آثار بعضی از خوشنویسان همنام او درآمیخته‌اند (بیانی. 8، 21)، مثلاً آنچه میرزا حبیب اصفهانی در زیر نام ابراهیم منشی آورده برگردان نارسایی است از شرح حال ابراهیم استرابادی در گلستان هنر که بعداً به همان‌گونه در احوال و آثار خوشنویسان آمده است. پس به احتمال می‌توان گفت که نسخۀ اسکندرنامۀ ترکی موجود در کتابخانۀ سلطنتی (سابق) ایران با رقم «الفقیر ابراهیم المنشی الحضره الرّضوی به تاریخ شهر رمضان‌المبارک 937» که در آن به منشیگری او در آستانۀ رضوی اشارۀ آشکار دارد (بیانی، 21) به قلم اوست. دو قطعه خط موجود در مرقّع بهرام میرزا مورّخ 932ق و مرقّع امیر غیب بیک را که هر دو [[کتابخانه اوقاف استانبول]] نگاهداری می‌شود، نیز به سبب همسانیِ شیوۀ رقم و نزدیکی زمان (در مورد قطعۀ نخست) با اسکندرنامۀ یاد شده (بیانی، 8)، می‌توان منسوب به او پنداشت. دور نیست که دو قطعۀ دیگر که در کتابخانۀ [[آستان قدس رضوی]] و کتابخانۀ سلطنتی (سابق) موجود است و به خواجه ابراهیم نسبت داده شده و نیز از آنِ وی باشد.
+احوال و آثار ابراهیم استرابادی را تذکره‌نویسان متأخر گویا به سبب آنکه نسبت استرابادی را در آثار خود به کار نمی‌برده، با احوال و آثار بعضی از خوشنویسان همنام او درآمیخته‌اند، مثلاً آنچه میرزا حبیب اصفهانی در زیر نام ابراهیم منشی آورده، برگردان نارسایی است از شرح حال ابراهیم استرابادی در گلستان هنر که بعداً به همان‌گونه در احوال و آثار خوشنویسان آمده است. پس به احتمال می‌توان گفت که نسخۀ اسکندرنامۀ ترکی موجود در کتابخانۀ سلطنتی (سابق) [[ایران]] با رقم «الفقیر ابراهیم المنشی الحضره الرّضوی به تاریخ شهر رمضان‌المبارک ۹۳۷» که در آن به منشیگری او در [[آستان قدس رضوی|آستانۀ رضوی]] اشارۀ آشکار دارد، به قلم اوست.
 ==جستارهای سودمند==
 {{خوشنویسی}}
 {{ترتیب:استرآبادی، ابراهیم}}
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 |رده=دارد
 }}
 [[رده:خطاطان]]

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 ==جستارهای سودمند==
 {{خوشنویسی}}
 [[رده:خطاطان]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۳۴
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	ابْراهیم استرآبادی (درگذشته به سال 965 قمری، 1558 میلادی)، از خوشنویسان [[خط تعلیق\| تعلیق]] و [[نستعلیق]] [[ایران]] است. ابراهیم [[نستعلیق]] را خوب و [[خط تعلیق]] را استادانه می‌نوشت. قمی گوید: وی تعلیق را «به غایت نازک و صاف ساخت» تا جایی که او را سومِ خواجه عبدالحیّ و درویش عبداللـه به‌شمار آورده‌اند که هر دو از استادان قلم تعلیق بوده‌اند.		ابْراهیم استرآبادی (درگذشته به سال 965 قمری، 1558 میلادی)، از خوشنویسان [[خط تعلیق\| تعلیق]] و [[نستعلیق]] [[ایران]] است. ابراهیم [[نستعلیق]] را خوب و [[خط تعلیق]] را استادانه می‌نوشت. قمی گوید: وی تعلیق را «به غایت نازک و صاف ساخت» تا جایی که او را سومِ خواجه عبدالحیّ و درویش عبداللـه به‌شمار آورده‌اند که هر دو از استادان قلم تعلیق بوده‌اند.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-ابْراهیم استرآبادی (درگذشته به سال  [[965 قمری]]، [[1558 میلادی]])، از خوشنویسان [[خط تعلیق| تعلیق]] و [[نستعلیق]] [[ایران]] است. ابراهیم [[نستعلیق]] را خوب و [[خط تعلیق]] را استادانه می‌نوشت. قمی گوید: وی تعلیق را «به غایت نازک و صاف ساخت» تا جایی که او را سومِ خواجه عبدالحیّ و درویش عبداللـه به‌شمار آورده‌اند که هر دو از استادان قلم تعلیق بوده‌اند.
+ابْراهیم استرآبادی (درگذشته به سال  965 قمری، 1558 میلادی)، از خوشنویسان [[خط تعلیق| تعلیق]] و [[نستعلیق]] [[ایران]] است. ابراهیم [[نستعلیق]] را خوب و [[خط تعلیق]] را استادانه می‌نوشت. قمی گوید: وی تعلیق را «به غایت نازک و صاف ساخت» تا جایی که او را سومِ خواجه عبدالحیّ و درویش عبداللـه به‌شمار آورده‌اند که هر دو از استادان قلم تعلیق بوده‌اند.
 ==منصبها و خدمات==
-او مدتی منشی آستانۀ رضوی بوده و زمانی نیز در [[قم]] به کتابت پرداخته است، اما کتیبۀ سر درِ شمالی ایوان جنوبی آستانۀ حضرت معصومه(ع) که قُمی کتابت آن را به وی نسبت داده، خط [[اسماعیل بن ابراهیم استرآبادی| اسماعیل]] فرزند اوست. او شعر نیز می‌سروده و از دانشوران روزگار خود بوده است.
+او مدتی منشی [[آستان قدس رضوی]] بوده و زمانی نیز در [[قم]] به کتابت پرداخته است، اما کتیبۀ سر درِ شمالی ایوان جنوبی [[آستان حضرت معصومه]](سلام الله علیها) که قُمی کتابت آن را به وی نسبت داده، خط [[اسماعیل بن ابراهیم استرآبادی| اسماعیل]] فرزند اوست. او شعر نیز می‌سروده و از دانشوران روزگار خود بوده است.
 ابراهیم را در شمار 40 خوشنویس [[کتابخانۀ بایسنقر میرزا]]ی تیموری نام برده‌اند و این اشتباه از مصطفی عالی (صص 27-28) سرزده که نام و زمان زندگانی هنرمندان روزگار [[تیموریان]] و [[صفویان]] را درهم آمیخته است.
-==در تذکره سامی==
+==در تذکره‌ها==
-نام ابراهیم را نخستین‌بار در تذکرۀ تحفۀ سامی می‌یابیم که در [[957 قمری]]، [[1550 میلادی]] در دست تألیف بوده و مؤلف آن می‌نویسد که در این کتاب شرح احوال هنرمندانی را آورده که «از طلوع آفتاب عالمتاب این دولت عظمی (صفویان) الی یومنا هذا لوای فصاحت افراشته‌اند». بنابراین او به هنگام تألیف [[تذکره تحفۀ سامی]] زنده بوده، زیرا [[سام میرزا]] هرجا از هنرمندِ در گذشته‌ای نام برده از سال و جای درگذشت او نیز یاد کرده است، در حالی که بیان وی در مورد ابراهیم استرابادی زنده بودن وی را در هنگام تألیف این کتاب نشان می‌دهد. سال درگذشت او را نویسندۀ ریحان نستعلیق 965ق (بیانی، 14) و اصفهانی 990ق (ص 250) آورده‌اند که قول صاحب ریحان نستعلیق به سبب نزدیکی با روزگار ابراهیم درخور پذیرش است. احوال و آثار ابراهیم را تذکره‌نویسان متأخر گویا به سبب آنکه نسبت استرابادی را در آثار خود به کار نمی‌برده، با احوال و آثار بعضی از خوشنویسان همنام او درآمیخته‌اند (بیانی. 8، 21)، مثلاً آنچه میرزا حبیب اصفهانی در زیر نام ابراهیم منشی آورده برگردان نارسایی است از شرح حال ابراهیم استرابادی در گلستان هنر که بعداً به همان‌گونه در احوال و آثار خوشنویسان آمده است. پس به احتمال می‌توان گفت که نسخۀ اسکندرنامۀ ترکی موجود در کتابخانۀ سلطنتی (سابق) ایران با رقم «الفقیر ابراهیم المنشی الحضره الرّضوی به تاریخ شهر رمضان‌المبارک 937» که در آن به منشیگری او در آستانۀ رضوی اشارۀ آشکار دارد (بیانی، 21) به قلم اوست. دو قطعه خط موجود در مرقّع بهرام میرزا مورّخ 932ق و مرقّع امیر غیب بیک را که هر دو کتابخانۀ اوقاف استانبول نگاهداری می‌شود، نیز به سبب همسانیِ شیوۀ رقم و نزدیکی زمان (در مورد قطعۀ نخست) با اسکندرنامۀ یاد شده (بیانی، 8)، می‌توان منسوب به او پنداشت. دور نیست که دو قطعۀ دیگر که در کتابخانۀ آستان قدس رضوی و کتابخانۀ سلطنتی (سابق) موجود است و به خواجه ابراهیم نسبت داده شده و نیز از آنِ وی باشد.
+نام ابراهیم را نخستین‌بار در تذکرۀ تحفۀ سامی می‌یابیم که در 957 قمری، 1550 میلادی در دست تألیف بوده و مؤلف آن می‌نویسد که در این کتاب شرح احوال هنرمندانی را آورده که «از طلوع آفتاب عالمتاب این دولت عظمی (صفویان) الی یومنا هذا لوای فصاحت افراشته‌اند». بنابراین او به هنگام تألیف [[تذکره تحفۀ سامی]] زنده بوده، زیرا [[سام میرزا]] هرجا از هنرمندِ در گذشته‌ای نام برده از سال و جای درگذشت او نیز یاد کرده است، در حالی که بیان وی در مورد ابراهیم استرابادی زنده بودن وی را در هنگام تألیف این کتاب نشان می‌دهد. سال درگذشت او را نویسندۀ [[ریحان نستعلیق]] 965ق (بیانی، 14) و اصفهانی 990ق (ص 250) آورده‌اند که قول صاحب ریحان نستعلیق به سبب نزدیکی با روزگار ابراهیم درخور پذیرش است.
 == منابع ==
 * [http://www.cgie.org.ir/shavad.asp?id=123&avaid=633 ابراهیم استرآبادی]، [[دایرةالمعارف بزرگ اسلامی]]، مقاله شماره ۶۳۳، بازدید در ۱۱ مهر ۱۳۹۱.
 {{ترتیب:استرآبادی، ابراهیم}}
 [[رده:خطاطان]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۲۹
سطر ۹:		سطر ۹:

	نام ابراهیم را نخستین‌بار در تذکرۀ تحفۀ سامی می‌یابیم که در [[957 قمری]]، [[1550 میلادی]] در دست تألیف بوده و مؤلف آن می‌نویسد که در این کتاب شرح احوال هنرمندانی را آورده که «از طلوع آفتاب عالمتاب این دولت عظمی (صفویان) الی یومنا هذا لوای فصاحت افراشته‌اند». بنابراین او به هنگام تألیف [[تذکره تحفۀ سامی]] زنده بوده، زیرا [[سام میرزا]] هرجا از هنرمندِ در گذشته‌ای نام برده از سال و جای درگذشت او نیز یاد کرده است، در حالی که بیان وی در مورد ابراهیم استرابادی زنده بودن وی را در هنگام تألیف این کتاب نشان می‌دهد. سال درگذشت او را نویسندۀ ریحان نستعلیق 965ق (بیانی، 14) و اصفهانی 990ق (ص 250) آورده‌اند که قول صاحب ریحان نستعلیق به سبب نزدیکی با روزگار ابراهیم درخور پذیرش است. احوال و آثار ابراهیم را تذکره‌نویسان متأخر گویا به سبب آنکه نسبت استرابادی را در آثار خود به کار نمی‌برده، با احوال و آثار بعضی از خوشنویسان همنام او درآمیخته‌اند (بیانی. 8، 21)، مثلاً آنچه میرزا حبیب اصفهانی در زیر نام ابراهیم منشی آورده برگردان نارسایی است از شرح حال ابراهیم استرابادی در گلستان هنر که بعداً به همان‌گونه در احوال و آثار خوشنویسان آمده است. پس به احتمال می‌توان گفت که نسخۀ اسکندرنامۀ ترکی موجود در کتابخانۀ سلطنتی (سابق) ایران با رقم «الفقیر ابراهیم المنشی الحضره الرّضوی به تاریخ شهر رمضان‌المبارک 937» که در آن به منشیگری او در آستانۀ رضوی اشارۀ آشکار دارد (بیانی، 21) به قلم اوست. دو قطعه خط موجود در مرقّع بهرام میرزا مورّخ 932ق و مرقّع امیر غیب بیک را که هر دو کتابخانۀ اوقاف استانبول نگاهداری می‌شود، نیز به سبب همسانیِ شیوۀ رقم و نزدیکی زمان (در مورد قطعۀ نخست) با اسکندرنامۀ یاد شده (بیانی، 8)، می‌توان منسوب به او پنداشت. دور نیست که دو قطعۀ دیگر که در کتابخانۀ آستان قدس رضوی و کتابخانۀ سلطنتی (سابق) موجود است و به خواجه ابراهیم نسبت داده شده و نیز از آنِ وی باشد.		نام ابراهیم را نخستین‌بار در تذکرۀ تحفۀ سامی می‌یابیم که در [[957 قمری]]، [[1550 میلادی]] در دست تألیف بوده و مؤلف آن می‌نویسد که در این کتاب شرح احوال هنرمندانی را آورده که «از طلوع آفتاب عالمتاب این دولت عظمی (صفویان) الی یومنا هذا لوای فصاحت افراشته‌اند». بنابراین او به هنگام تألیف [[تذکره تحفۀ سامی]] زنده بوده، زیرا [[سام میرزا]] هرجا از هنرمندِ در گذشته‌ای نام برده از سال و جای درگذشت او نیز یاد کرده است، در حالی که بیان وی در مورد ابراهیم استرابادی زنده بودن وی را در هنگام تألیف این کتاب نشان می‌دهد. سال درگذشت او را نویسندۀ ریحان نستعلیق 965ق (بیانی، 14) و اصفهانی 990ق (ص 250) آورده‌اند که قول صاحب ریحان نستعلیق به سبب نزدیکی با روزگار ابراهیم درخور پذیرش است. احوال و آثار ابراهیم را تذکره‌نویسان متأخر گویا به سبب آنکه نسبت استرابادی را در آثار خود به کار نمی‌برده، با احوال و آثار بعضی از خوشنویسان همنام او درآمیخته‌اند (بیانی. 8، 21)، مثلاً آنچه میرزا حبیب اصفهانی در زیر نام ابراهیم منشی آورده برگردان نارسایی است از شرح حال ابراهیم استرابادی در گلستان هنر که بعداً به همان‌گونه در احوال و آثار خوشنویسان آمده است. پس به احتمال می‌توان گفت که نسخۀ اسکندرنامۀ ترکی موجود در کتابخانۀ سلطنتی (سابق) ایران با رقم «الفقیر ابراهیم المنشی الحضره الرّضوی به تاریخ شهر رمضان‌المبارک 937» که در آن به منشیگری او در آستانۀ رضوی اشارۀ آشکار دارد (بیانی، 21) به قلم اوست. دو قطعه خط موجود در مرقّع بهرام میرزا مورّخ 932ق و مرقّع امیر غیب بیک را که هر دو کتابخانۀ اوقاف استانبول نگاهداری می‌شود، نیز به سبب همسانیِ شیوۀ رقم و نزدیکی زمان (در مورد قطعۀ نخست) با اسکندرنامۀ یاد شده (بیانی، 8)، می‌توان منسوب به او پنداشت. دور نیست که دو قطعۀ دیگر که در کتابخانۀ آستان قدس رضوی و کتابخانۀ سلطنتی (سابق) موجود است و به خواجه ابراهیم نسبت داده شده و نیز از آنِ وی باشد.
		+
		+	== منابع ==
		+	* [http://www.cgie.org.ir/shavad.asp?id=123&avaid=633 ابراهیم استرآبادی]، [[دایرةالمعارف بزرگ اسلامی]]، مقاله شماره ۶۳۳، بازدید در ۱۱ مهر ۱۳۹۱.
		+
		+	{{ترتیب:استرآبادی، ابراهیم}}
		+	[[رده:خطاطان]]