Aghajani: /* معانی کلمات آیه */

2020-04-22T11:04:34Z

‏معانی کلمات آیه

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

2018-05-15T04:50:24Z

‏تفسیر آیه

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجًا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَيْرٌ ۖ وَهُوَ خَ...» ایجاد کرد

2016-04-27T15:15:17Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجًا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَيْرٌ ۖ وَهُوَ خَ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{قرآن در قاب|أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجًا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَيْرٌ ۖ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ|سوره=23|آیه =72}}
{{مشخصات آیه
|شماره آیه = 72
|شماره بعدی = 73
|شماره قبلی = 71
|سوره= مؤمنون
|شماره سوره= 23
|جزء= 18
|نزول = مکه
}}
==ترجمه های فارسی==
<tabber>
الهی قمشه‌ای=
مگر تو از این امت خرج و مزد رسالت می‌خواهی؟ (هرگز!) مزدی که خدا به تو دهد (از هر چیز) بهتر است، که خدا بهترین روزی دهنده است.
|-|
انصاریان=
یا [مگر برای ادای وظیفه ات] مزدی از آنان می خواهی [که پذیرش دعوتت برای آنان سنگین است؟] پس مزد پروردگارت بهتر است، و او بهترین روزی دهندگان است،
|-|
فولادوند=
يا از ايشان مزدى مطالبه مى‌كنى؟ و مزد پروردگارت بهتر است، و اوست كه بهترين روزى‌دهندگان است.
|-|
آیتی=
يا تو از آنها مزدى مى‌طلبى؟ مزد پروردگارت بهتر است، كه او بهترين روزى‌دهندگان است.
|-|
مکارم شیرازی=
یا اینکه تو از آنها مزد و هزینه‌ای (در برابر دعوتت) می‌خواهی؟ با اینکه مزد پروردگارت بهتر، و او بهترین روزی دهندگان است!
</tabber>
==ترجمه های انگلیسی(English translations)==
<tabber>
Qarai=
{{چپ به راست|Do you ask a recompense from them? Your Lord’s recompense is better, and He is the best of providers.}}
|-|
Shakir=
{{چپ به راست|Or is it that you ask them a recompense? But the recompense of your Lord is best, and He is the best of those who provide sustenance.}}
|-|
Pickthall=
{{چپ به راست|Or dost thou ask of them (O Muhammad) any tribute? But the bounty of thy Lord is better, for He is Best of all who make provision.}}
|-|
yusufali=
{{چپ به راست|Or is it that thou askest them for some recompense? But the recompense of thy Lord is best: He is the Best of those who give sustenance.}}
</tabber>
==معانی کلمات آیه==
«خَرْجاً»: اجر و مزد. هزینه (نگا: کهف / ). «خَرَاج»: اجر و مزد. هزینه. «خَیْرُ الرَّازِقِینَ»: بهترینِ روزی‌رسانان. بهترینِ دهندگان (نگا: مائده / حجّ / ).

== تفسیر آیه ==
<tabber>
تفسیر نور=

===تفسیر نور (محسن قرائتی)===

{{ نمایش فشرده تفسیر|
أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجاً فَخَراجُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ «72»

آيا تو از آنها (در برابر دعوتت) مزدى خواسته‌اى؟ با اين كه پاداش دائمى پروردگارت بهتر، و او بهترين روزى دهندگان است.
}}

|-|
اثنی عشری=

===تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)===

{{نمایش فشرده تفسیر|

أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجاً فَخَراجُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ (72)

بعد از آن حق تعالى مى‌فرمايد:

أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجاً: آيا سؤال مى‌كنى اى پيغمبر ايشان را بر اداى رسالت مزدى تا به سبب طمع در مالشان تو را متهم سازند، يا سنگين شود بر آنها قبول نمودن قول تو و پذيرفتن دعوت تو به ايمان. فَخَراجُ رَبِّكَ خَيْرٌ: پس مزد پروردگار تو كه روزى دنيا و ثواب عقبى است باشد تو را از مزد ايشان. يا اجر آخرت تو بهتر است از آن. وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ‌: و خداى تعالى بهترين روزى دهندگان است، و افضل از هر كه عطا و اجرى دهد. آيه شريفه دال است بر آنكه هيچكس از بندگان قادر نيست بر اعطاى مثل نعم و رزق الهى، بلكه مساوى هم نخواهد بود در انعام و افضال بر بندگان.

موعظه: چقدر انسان بدبخت مى‌باشد كه وجود مقدس پيغمبر، او را دعوت نمايد به صلاح و خير و آنچه شرف و فخر آنها در آنست بدون توقع اجر و مزدى، با اين وصف اعراض كند و سعادت و شرافت حقيقى خود را پايمال نمايد به سبب جهالت و غفلت و غرور.

}}
|-|
روان جاوید=
===تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
وَ لَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ أَهْواءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ فِيهِنَّ بَلْ أَتَيْناهُمْ بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَنْ ذِكْرِهِمْ مُعْرِضُونَ (71) أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجاً فَخَراجُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ (72) وَ إِنَّكَ لَتَدْعُوهُمْ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ (73) وَ إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ عَنِ الصِّراطِ لَناكِبُونَ (74) وَ لَوْ رَحِمْناهُمْ وَ كَشَفْنا ما بِهِمْ مِنْ ضُرٍّ لَلَجُّوا فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ (75)

وَ لَقَدْ أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ فَمَا اسْتَكانُوا لِرَبِّهِمْ وَ ما يَتَضَرَّعُونَ (76) حَتَّى إِذا فَتَحْنا عَلَيْهِمْ باباً ذا عَذابٍ شَدِيدٍ إِذا هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ (77)

ترجمه‌

- و اگر پيروى ميكرد حق خواسته‌هاى آنها را هر آينه تباه شده بود آسمانها و زمين و هر كه در آنها است بلكه داديم بآنها مايه ذكرشان را پس آنانند از ذكرشان روى گردانندگان‌

آيا درخواست ميكنى از آنها دستمزدى پس مزد پروردگار تو بهتر است و او است بهترين روزى دهندگان‌

و همانا تو هر آينه ميخوانى آنها را براه راست‌

و همانا آنانكه نميگروند بآخرت از راه هر آينه بيرون روندگانند

و اگر ترحّم كنيم بر آنها و رفع نمائيم آنچه را بآنها رسيده از سختى هر آينه لجاج كنند در زياده رويشان با آنكه حيران باشند

و بتحقيق گرفتيم آنها را بعذاب پس فروتنى ننمودند مر پروردگارشان را و زارى ننمودند

تا چون گشوديم بر آنها درى صاحب عذاب سخت آنگاه آنها در آن نااميدانند.

تفسير

- در آيه قبل اشاره شد بآنكه جهت اعراض كفار از پيغمبر و قرآن آنستكه دستورات الهى بر حق و طبق مصلحت تامّه عامّه است و آنها ميخواهند بهواى نفس خودشان عمل نمايند لذا قبول نميكنند و خداوند در اين آيه ميفرمايد كه اگر پيروى و متابعت كند حق كه خدا و پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و اوصياء او عليهم السلامند

جلد 3 صفحه 648

از هواهاى نفسانى و خواسته‌هاى شهوانى مردم فاسد و تباه شود دستگاه عالم از آسمانها و زمين و موجودات آنها زيرا كه آنها قائم بعدل و اراده حقّند نه قائم بخلق و اهويه آنها و قمّى ره نقل فرموده كه حق پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و امير المؤمنين عليه السّلام است و فساد آسمانها وقتى است كه باران نيايد و فساد زمين وقتى است كه نرويد و فساد مردم در اين است بلى خداوند قرآن را براى آنها فرستاده كه موجب تذكّر و مايه تنبّه و بلندى نام آنها است و نيز مشتمل بر ذكر پيشينيانشان كه خودشان تقاضا نموده بودند ميباشد ولى آنها براى پيروى از هواى نفس از ذكر خودشان بهر سه معنى كه ذكر شد رو گردانند و بعزّت و شرف و نيك نامى خودشان لگد ميزنند اى پيغمبر آيا تو از آنها براى اداء رسالت دستمزدى تقاضا نمودى كه پرداخت آن موجب عدم ايمان آنها شده نه چنين است مزد الهى و رزق او در دنيا و آخرت بهتر است چون توسعه و دوام دارد و او بهترين روزى دهندگان است كه هر كس را بفراخور حال و بدون عوض و غرض روزى ميدهد و آن مزد او است و تو حاجت بمزد آنها ندارى و گفته‌اند چون خراج غالبا در ماليات بر اراضى استعمال ميشود مشعر بتوسعه و دوام است لذا نسبت بخدا داده شده بخلاف خرج كه در مقابل دخل است و مبنى بر مضايقه و انقطاع ميباشد كه مناسب با عمل خلق است ولى بعضى در هر دو جا خرج و بعضى در هر دو خراج قرائت نموده‌اند و تو آنها را براه راست و دين قويم اسلام دعوت مينمائى و قمّى ره نقل فرموده كه مراد دعوت بولايت امير المؤمنين عليه السّلام است ولى كسانى كه بآخرت ايمان نياورده‌اند از راه راست و دين اسلام و ولايت امام عدول و تجاوز نموده‌اند و بضلالت افتاده‌اند چون ترس از عذاب و شوق بثواب آخرت است كه موجب سلوك در طريق حق ميگردد و اگر ما آنها را مورد ترحّم قرار دهيم و كشف كربه و دفع ضرّ و سختى از آنها نمائيم و قحط و غلا را كه بآن مبتلا هستند رفع كنيم لجاجت ميكنند و امتداد ميدهند بطغيان و سركشى و زياده روى خودشان در انكار و استكبار و عداوت با پيغمبر و اولياء آنسرور و در آنحال باز سرگشته و حيران و متردّد و سرگردان باشند و براه هدايت و طريق سعادت واصل نگردند و ما قبلا آنها را معذب بعذاب گرسنگى و ترس و قتل نموديم چنانچه قمّى ره فرموده و آنها فروتنى و تذلّل و

جلد 3 صفحه 649

خضوع ننمودند در برابر خداوندشان و تضرّع و زارى و دعا نكردند تا وقتى در ديگرى از عذاب بر وى آنها گشوديم كه اشدّ از سابق بود و آن عذاب قحطى شديد طاقت فرسائى بود كه بنفرين پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مبتلا بآن شدند و كثافات و نجاسات و اطفال خود را خوردند تا آنكه ابو سفيان در مدينه خدمت آنحضرت رسيد و عرضه داشت تو را بخدا و رحميّتى كه ميان ما و شما است قسم ميدهم مگر نگفتى من براى رحمت بر جهانيان مبعوث شدم پدرها را بشمشير كشتى پسرها را بگرسنگى از خدا بخواه كه اين بلا را از ما رفع كند و اين آيات نازل شد چنانچه در جوامع و غيره نقل شده آنگاه آنها در حال عذاب متحيّر و سرگردان و مأيوس از هر خير خواهند بود تا آنكه ثروتمندترين خودشان را بفرستند و خواهش عفو نمايند و بنابراين ضرّ و هر دو عذاب در دنيا بوده و بعضى آنها را اخروى دانسته‌اند و خلاف ظاهر است و از امام باقر عليه السّلام در مجمع نقل شده كه عذاب شديد اخير در رجعت است و معلوم است كه از لوازم استكانت و تضرّع خضوع و دعا و بلند نمودن دست است لذا در روايات استكانت بخضوع و دعا و تضرّع ببلند نمودن دست در آنحال و در نماز تفسير شده ..
}}
|-|
اطیب البیان=
===اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)===
{{نمایش فشرده تفسیر|
أَم‌ تَسأَلُهُم‌ خَرجاً فَخَراج‌ُ رَبِّك‌َ خَيرٌ وَ هُوَ خَيرُ الرّازِقِين‌َ (72)

آيا تو ‌از‌ ‌آنها‌ سؤال‌ خرج‌ ميكني‌ ‌پس‌ خراج‌ پروردگار تو بهتر ‌است‌ و ‌او‌ بهترين‌ روزي‌ دهندگان‌ ‌است‌.

(أَم‌ تَسأَلُهُم‌ خَرجاً) خروج‌ مقابل‌ دخول‌ ‌است‌ ‌يعني‌ بيرون‌ رفتن‌ و ‌در‌ اينجا مراد مصارف‌ ‌است‌ ‌که‌ انسان‌ مال‌ ‌را‌ صرف‌ امور معاش‌ ‌خود‌ ميكند و لذا تعبير مي‌ كنيد ‌به‌ مخارج‌ ‌در‌ مقابل‌ مداخل‌، مداخل‌ استفاده‌ و تحصيل‌ مال‌ ‌است‌ و مخارج‌ صرف‌ مال‌ ‌است‌ ‌در‌ تنظيم‌ امور زندگاني‌ و ‌از‌ همين‌ باب‌ ‌است‌ خراج‌ سلطاني‌ ‌که‌ ‌از‌ رعيت‌ مي‌گيرد ‌براي‌ مصارف‌ دولتي‌ و ‌در‌ اينجا مراد اينست‌ ‌که‌ آيا ‌از‌ ‌آنها‌ طلب‌ مال‌ ميكني‌ ‌براي‌ مصارف‌ شخصي‌ ‌خود‌ و استفهام‌ انكاريست‌ ‌يعني‌ هرگز ‌از‌ ‌آنها‌ توقع‌ استفاده‌ مالي‌ نداري‌ و ‌در‌ بسياري‌ ‌از‌ آيات‌ تعبير ‌به‌ اجر فرموده‌ ‌که‌ انبياء ‌به‌ امت‌ ‌خود‌ مي‌فرمودند ‌که‌ ‌ما مطالبه‌ اجر ‌يعني‌ مزد رسالت‌ ‌از‌ ‌شما‌ نمي‌كنيم‌ و مسئله‌ ‌را‌ ‌در‌ فقه‌ متعرض‌ شده‌اند ‌که‌ اجرت‌ ‌بر‌ واجبات‌ حرام‌ ‌است‌ ‌آن‌ ‌هم‌ چه‌ واجبي‌ ‌که‌ تبليغ‌ رسالت‌ ‌باشد‌ و ‌اينکه‌ بيان‌ ‌از‌ انبياء ‌براي‌ اينست‌ ‌که‌ دعات‌ باطله‌ چون‌ مقصد اصلي‌ ‌آنها‌ استفاده‌ ‌از‌ مدعوين‌ ‌است‌، چنانچه‌ امروز مشاهده‌ ميكنيم‌ ‌که‌ علماء يهود چه‌ اندازه‌ ‌از‌ يهوديان‌ استفاده‌ ميكنند، كشيش‌هاي‌ نصاري‌ مخصوصا ‌در‌ روز گناه‌ بخشان‌ و همچنين‌ آقاي‌ قطب‌ و آقاي‌ مرشد و مبلغين‌ سوء و و و ...

فقط علماء حقه‌ مي‌فرمايند اجرت‌ ‌بر‌ واجبات‌ حرام‌ ‌است‌ و ‌ما توقع‌ اجرت‌ نداريم‌ و ‌در‌ اينجا جاي‌ چند سؤال‌ ‌است‌.

يكي‌ آنكه‌ يك‌ سهم‌ خمس‌ جعل‌ ‌شده‌ ‌بر‌ پيغمبر صلّي‌ اللّه‌ ‌عليه‌ و ‌سلّم‌ ‌که‌ ميفرمايد:

(وَ اعلَمُوا أَنَّما غَنِمتُم‌ مِن‌ شَي‌ءٍ فَأَن‌َّ لِلّه‌ِ خُمُسَه‌ُ وَ لِلرَّسُول‌ِ وَ لِذِي‌ القُربي‌ الاية) انفال‌ آيه 42، ديگر انفال‌ ‌است‌ ‌که‌ ميفرمايد:

جلد 13 - صفحه 435

(يَسئَلُونَك‌َ عَن‌ِ الأَنفال‌ِ قُل‌ِ الأَنفال‌ُ لِلّه‌ِ وَ الرَّسُول‌ِ) انفال‌ آيه 1.

سؤال‌ سوم‌ آيه شريفه‌ ‌است‌ ‌که‌ مطالبه‌ اجر ميكند (قُل‌ لا أَسئَلُكُم‌ عَلَيه‌ِ أَجراً إِلَّا المَوَدَّةَ فِي‌ القُربي‌) شوري‌ آيه 24.

و اما جواب‌، اما مسئله خمس‌ ‌در‌ مقابل‌ زكاة و صدقات‌ ‌است‌ ‌که‌ ‌بر‌ پيغمبر و امام‌ و سادات‌ حرام‌ ‌است‌ و مخصوص‌ ‌به‌ فقراء ‌غير‌ سادات‌ ‌است‌ ‌که‌ هشت‌ سهم‌ ميشود (إِنَّمَا الصَّدَقات‌ُ لِلفُقَراءِ وَ المَساكِين‌ِ الاية) توبه‌ آيه 60 اما سهم‌ سادات‌ ‌که‌ مخصوص‌ ‌به‌ فقراء ‌آنها‌ ‌است‌ و يتامي‌ و ‌إبن‌ سبيل‌ ‌آنها‌ ‌که‌ ميفرمايد:

(وَ اليَتامي‌ وَ المَساكِين‌ِ وَ ابن‌ِ السَّبِيل‌ِ) و اما سهم‌ ‌خدا‌ و ‌رسول‌ و امام‌ ‌که‌ تعبير ‌به‌ سهم‌ امام‌ مي‌شود نه‌ ‌براي‌ مصارف‌ شخصي‌ ‌خدا‌ و ‌رسول‌ و امام‌ ‌باشد‌ ‌آنها‌ ‌هم‌ مصرف‌ سادات‌ فقير و محصلين‌ و خدمتگزاران‌ ‌به‌ دين‌ مي‌فرمودند و الا اينها فقير و محتاج‌ نبودند و تمام‌ ماليه ‌خود‌ ‌را‌ صرف‌ فقراء مي‌كردند و بكمال‌ قناعت‌ زندگاني‌ ميكردند، پيغمبر اكرم‌ صلّي‌ اللّه‌ ‌عليه‌ و ‌سلّم‌ تمام‌ اموال‌ خديجه‌ ‌را‌ صرف‌ مسلمين‌ كرد و بسا ‌خود‌ ‌از‌ گرسنگي‌ سنگ‌ ‌به‌ شكم‌ مباركش‌ مي‌بست‌ ‌که‌ احدي‌ توجه‌ نكند امير المؤمنين‌ ‌عليه‌ ‌السلام‌ ‌آن‌ قدر املاك‌ وقف‌ فقراء كرد ‌که‌ ‌در‌ دوره بني‌ عباس‌ اختلاف‌ ‌بين‌ سادات‌ حسني‌ و حسيني‌ ‌بود‌ ‌در‌ توليت‌ صدقات‌ امير المؤمنين‌ و ‌خود‌ ‌به‌ دو قرص‌ نان‌ جو و دو لباس‌ كرباس‌ معيشت‌ ميفرمود ‌که‌ فرمود:

(الا و ‌ان‌ امامكم‌ ‌قد‌ اكتفي‌ ‌من‌ دنيا كم‌ بتمرين‌ و ‌من‌ طعامه‌ بقرصين‌)

حضرت‌ مجتبي‌ ‌عليه‌ ‌السلام‌ چه‌ اندازه‌ اطعامات‌ داشت‌، حضرت‌ سيد الشهداء ‌عليه‌ ‌السلام‌ ‌آن‌ قدر درب‌ خانه فقراء مي‌برد ‌که‌ گرده مباركش‌ زخم‌ ‌شده‌ ‌بود‌، حضرت‌ سجاد ‌عليه‌ ‌السلام‌ ‌هر‌ شب‌ چهل‌ درب‌ خانه‌ مي‌برد ‌که‌ ‌او‌ ‌را‌ صاحب‌ جوال‌ ناميده‌ بودند، حضرت‌ صادق‌ دارد ‌در‌ املاك‌ ‌خود‌ آبياري‌ ميكرد شخصي‌ سؤال‌ كرد، حضرت‌ فرمود امروز ‌در‌ مدينه‌ ثروتمند تر ‌از‌ ‌من‌ كسي‌ نيست‌ لكن‌

(‌قد‌ عمل‌ بالبدن‌ ‌من‌ ‌هو‌ خير منّي‌)

اشاره‌ ‌به‌ امير المؤمنين‌ ‌عليه‌ ‌السلام‌ ‌است‌ و هكذا ساير ائمه‌ هدي‌ ‌عليهم‌ ‌السلام‌.

جلد 13 - صفحه 436

و اما الانفال‌ مربوط ‌به‌ اخذ اجرت‌ نيست‌ ‌از‌ امت‌، بلكه‌ عبارت‌ ‌است‌ ‌از‌ آنچه‌ ‌از‌ دار الحرب‌ بدون‌ خيل‌ و ركاب‌ بدست‌ آيد و ‌کل‌ ارض‌ انجلي‌ عنها اهلها بغير قتال‌ و اراضي‌ موات‌ و آجام‌ و بطون‌ اوديه‌ و قطايع‌ ملوك‌ و ميراث‌ ‌من‌ ‌لا‌ وارث‌ ‌له‌ و فدك‌ ‌هم‌ جزء انفال‌ ‌بود‌.

و اما مودت‌ ذي‌ القربي‌ ‌براي‌ نفع‌ ‌خود‌ امت‌ ‌بود‌ ‌که‌ ايمان‌ ‌باشد‌ و نجات‌ ‌در‌ آخرت‌، چنانچه‌ ميفرمايد: (قُل‌ ما سَأَلتُكُم‌ مِن‌ أَجرٍ فَهُوَ لَكُم‌ إِن‌ أَجرِي‌َ إِلّا عَلَي‌ اللّه‌ِ) سبأ آيه 46.

(فَخَراج‌ُ رَبِّك‌َ خَيرٌ) تمام‌ روزيها ‌به‌ يد قدرت‌ ‌او‌ ‌است‌ و لكن‌ نوعا بتوسط ايادي‌ ديگران‌ ‌است‌ لكن‌ نسبت‌ ‌به‌ انبياء و بسياري‌ ‌از‌ صلحاء بدون‌ واسطه‌ مقدر فرموده‌ ‌از‌ ‌اينکه‌ جهت‌ ميفرمايد:

(وَ هُوَ خَيرُ الرّازِقِين‌َ).
}}
|-|
برگزیده تفسیر نمونه=

===برگزیده تفسیر نمونه===
{{نمایش فشرده تفسیر|
]

(آیه 72)- در پنجمین و آخرین مرحله می‌گوید: «یا این که تو از آنها اجر و مزد و هزینه‌ای (در برابر دعوتت) می‌خواهی با این که مزد پروردگارت بهتر، و او بهترین روزی دهندگان است» (أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجاً فَخَراجُ رَبِّکَ خَیْرٌ وَ هُوَ خَیْرُ الرَّازِقِینَ).

قرآن با بیان گویایی که در این پنج مرحله بیان داشته روشن می‌سازد که این کور دلان تسلیم حق نیستند و عذرهایی که برای توجیه مخالفت خود ذکر می‌کنند بهانه‌های بی‌اساس بیش نیستند.
}}
|-|

سایر تفاسیر=
سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

==تفسیر های فارسی==
==={{ترجمه تفسیر المیزان|سوره=23 |آیه=72}}===
==={{تفسیر خسروی|سوره=23 |آیه=72}}===
==={{تفسیر عاملی|سوره=23 |آیه=72}}===
==={{تفسیر جامع|سوره=23 |آیه=72}}===

==تفسیر های عربی==
==={{تفسیر المیزان|سوره=23 |آیه=72}}===
==={{تفسیر مجمع البیان|سوره=23 |آیه=72}}===
==={{تفسیر نور الثقلین|سوره=23 |آیه=72}}===
==={{تفسیر الصافی|سوره=23 |آیه=72}}===
==={{تفسیر الکاشف|سوره=23 |آیه=72}}===
</tabber>

==پانویس==
<div style="font-size:smaller"><references/></div>

==منابع==
* [[تفسیر نور]]، [[محسن قرائتی]]، [[تهران]]:مركز فرهنگى درسهايى از قرآن، 1383 ش، چاپ يازدهم
* [[اطیب البیان فی تفسیر القرآن‌]]، [[سید عبدالحسین طیب]]، تهران:انتشارات اسلام‌، 1378 ش‌، چاپ دوم‌
* [[تفسیر اثنی عشری]]، [[حسین حسینی شاه عبدالعظیمی]]، تهران:انتشارات ميقات، 1363 ش، چاپ اول
* [[تفسیر روان جاوید]]، [[محمد ثقفی تهرانی]]، تهران:انتشارات برهان، 1398 ق، چاپ سوم
* [[برگزیده تفسیر نمونه]]، [[ناصر مکارم شیرازی]] و جمعي از فضلا، تنظیم احمد علی بابایی، تهران: دارالکتب اسلامیه، ۱۳۸۶ش
* [[تفسیر راهنما]]، [[علی اکبر هاشمی رفسنجانی]]، [[قم]]:بوستان كتاب(انتشارات دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم)، 1386 ش‌، چاپ پنجم‌

[[رده:آیات سوره مؤمنون]]
[[رده:ترجمه و تفسیر آیات قرآن]]

@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۱: @@
 </tabber>
 ==معانی کلمات آیه==
-«خَرْجاً»: اجر و مزد. هزینه (نگا: کهف / ). «خَرَاج»: اجر و مزد. هزینه. «خَیْرُ الرَّازِقِینَ»: بهترینِ روزی‌رسانان. بهترینِ دهندگان (نگا: مائده /  حجّ / ).
+*'''خرجا''': خرج: مزد و اجرت، همچنين است خراج راغب گويد: خرج از خراج اعم است، خراج اغلب به حق الارض گفته مى‌‏شود، در آيه هر دو به معنى مزد و اجرت است، چون مزد از مال اجرت دهنده خارج مى‏شود لذا به آن خرج گفته‏‌اند (مصدر به معنى فاعل).<ref>تفسير احسن الحديث، سید علی اکبر قرشی، ج‏7، ص138</ref>
 == تفسیر آیه ==

@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 آيا تو از آنها (در برابر دعوتت) مزدى خواسته‌اى؟ با اين كه پاداش دائمى پروردگارت بهتر، و او بهترين روزى دهندگان است.
 }}
 |-|

آیه 72 سوره مؤمنون - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Aghajani: /* معانی کلمات آیه */

مهدی موسوی: /* تفسیر آیه */

Quran: صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجًا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَيْرٌ ۖ وَهُوَ خَ...» ایجاد کرد